นอกจากนี้  ครูดนตรีได้เพิ่มกลองทัดขึ้นในวงปี่พาทย์อีกลูกหนึ่ง  ซึ่งแต่เดิมวงปี่พาทย์จะมีกลองทัดเพียงลูกเดียว ลูกที่เพิ่มขึ้นเสียงต่างออกไป   ทำให้เกิดเสียง 2 เสียงขึ้น  คือ เสียงสูงตีดัง  ต้อม  ดดยจะเรียกลูกที่มีเสียงสูงว่า  ตัวผู้  และลูกเสียงที่มีเสียงต่ำจะเรียกว่า  ตัวเมีย

• รัชกาลที่ 2
       ในสมัยนี้ดนตรีไทยได้เจริญรุ่งเรืองขึ้น  โยยพระองค์ทรงส่งเสริมด้านวรรณคดีและการละคร  ทรงพระราชนิพนธ์เรื่อง อิเหนาและเรื่องรามเกียรติ์ขึ้นอีกสำนวนหนึ่ง  เพื่อให้เหมาะแก่การแสดงละครในมากยิ่งขึ้นจนวรรณคดีเรื่องอิเหนาได้รับการยกย่องว่าเป็นกลอนบทละครที่ดีที่สุด

     ส่วนด้านดนตรีก็เฟื่องฟูขึ้นเช่นเดียวกัน  ดังปรากฏในพระราชประวัติของพระองค์ว่าทรงสีซอสามสายได้เป็นเลิศ ทรงมีซอคู่พระหัตถ์  เรียกว่า   ซอสายฟ้าฟาด  และมีเพลงพระราชนิพนธ์ใหม่เกิดขึ้น คือ เพลงบุหลันลอยเลื่อน ในสมัยนี้เกิดวงปี่พาทย์เสภา และได้มีการนำกลองสองหน้ามาใช้ตีกำกับจังหวะหน้าทับในวงปี่พาทย์เสภาอีกด้วย

• รัชกาลที่ 3
     ในสัมยนี้วงดนตรีได้มีการประดิษฐ์ระนาดทุ้มขึ้น เพื่อให้เป็นคู่กับระนาดเอก  โดยทำตามแบบระนาดเอกของเดิม คือ ให้มีลูกระนาดขนาดใหญ่กว่าเพื่อให้เกิดเสียงทุ้มต่ำ แล้วบรรเลงระนาดทุ้มให้มีเสียงผิดแปลกไปจากระนาดเอก ส่วนลีลาการบรรเลงระนาดทุ้มนั้นก็ให้มีลีลาที่หยอกล้อไปกับระนาดเอก  บางครั้งอาจตีล้ำหน้า  บางครั้งตีเยื้องแนวลีลาไปข้างหลัง

      นอกจากระนาดทุ้มเพิ่มขึ้นแล้ว  ในด้านการบรรเลงบทเพลงก็ได้มีการนำเพลงอัตราจังหวะสองชั้นมาแต่งขยายเป็นอัตราจังหวะสามชั้นและแต่งตัดเป็นอัตราจังหวะชั้นเดียว  พร้อมทั้งวงนำเพลงทั้งสามอัตราจังหวะมาเรียบเรียงเป็นเพลงเถา  เครื่องดนตรีที่คิดขึ้นในสมันนี้ คือ  ฆ้องวงเล็ก

• รัชกาลที่ 4
            การดนตรีเจริญแพร่หลายมากยิ่งขึ้น  มีวงปี่พาทย์  วงมโหรี เกิดขึ้นมากมาย มีการบรรเลงเพลงอัตราจังหวะสามชั้นกันอย่างแพร่หลาย  มีเครื่องดนตรีเกิดขึ้นใหม่อีกด้วย คือ ระนาดทอง  (ระนาดเอกเหล็ก) ระนาดทองเป็นระนาดแบบเดียวระนาดเอก  แต่ทำลูกระนาดด้วยทองเหลืองแทน เวลาตีเสียงจะดังกังวานมาก

     นอกจากนี้ ยังมีเครื่องดนตรีอีกชนิดหนึ่งคู่ระนาดทอง นั่นก็คือ ระนาดทุ้มเหล็ก  เพื่อเพิ่มเติมในวงปี่พาทย์  ทำให้มีการพัฒนาเป้นวงปี่พาทย์เครื่องใหญ่

• รัชกาลที่ 5
          ได้มีการคิดวิธีประสมวงดนตรีขึ้นใหม่อีกรูปแบบหนึ่ง  คือ วงปี่พาทย์ดึกดำบรรพ์ซึ่งเป็นการปรับปรุงวงของสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจิตรเจริญ  กรมพระยานริศรานุวัติวงศ์ ที่ได้ทรงปรับปรุงขึ้นเพื่อใช้ประกอบการแสดงละครดึกดำบรรพ์ที่ดัดแปลงมาจากละครโอเปร่า (Opera) ของตะวันตก

      ในการนี้ทำให้เกิดเครื่องดนตรีขึ้นใหม่อีกชนิดหนึ่ง คือ ตะโพน (ใช้ตะโพน 2 ใบ) ตั้งตีบนกลองทัด  โดยตีด้วยไม้นวม  เพื่อให้เกิดเสียงทุ้มต่ำดังกังสาน และไม่ดังกึกก้อง ซึ่งเหมาะสำหรับการแสดงละครดึกดำบรรพ์เป็นอย่างมาก

 • รัชกาลที่ 6
      การบรรเลงดนตรีนิยมร้องรับเป็นเพลงเถาอย่างแพร่หลาย ก่อนหน้านี้ก็มีการบรรเลงกันบ้างแต่มานิยมกันมากในสมัยนี้ เพลงเถานั้นอาจต่อด้วยลูกหมดท้ายเพลงหรือไม่ก็ได้

     เครื่องดนตรีที่ประดิษฐ์ขึ้นในสมัยนี้ได้แก่   อังกะลุง  ซึ่งหลวงประดิษฐ์ไพเราะ  (ศร  ศิลปบรรเลง) ได้นำแบบอย่างมาจากเครื่องดนตรีของอินโดนีเซีย  เมื่อคราวตามเสด็จพระราชบิตุลาบรมพงศาภิมุข  เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์   กรมพระยาภาณุพันธุวงศ์วรเดชเสด็จเยือนอินดดนีเซีย  เมื่อ พ.ศ.2459 แต่ได้มีการดัดแปลงให้มี 7 เสียง  (ของเดิม 5 เสียง) และได้จัดให้เขย่าคนละ 2 มือ มือละ 1 เสียง

     นอกจากนี้ได้นำเพลงจากชวามาดัดแปลงเป็นเพลงไทยอีกด้วย  เช่น เพลงยะวา  เพลงโหมโรงบูเซ็นซ็อค  เพลงสะมารัง  เป็นต้น

• รัชกาลที่ 7
   เป็นช่วงที่เกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณ์อาญาสิทธิราชย์  เป็นระบอบประชาธิปไตย  ในสมัยนี้เกิดเศรษฐกิจตกต่ำทั่วโลกและประเทศไทยก็ได้รับผลกระทบนั้นด้วย  พระองค์ทรงศึกษาดนตรีจนมีพระปรีชาสามารถในการเล่นดนตรีดนตรีและทรงพระราชนิพนธ์เพลงไทยไว้ 3 เพลง คือ เพลงราตรีประดับดาวเถา เพลงเขมรละออองค์เถา  และเพลงโหมโรงคลื่นกระทบฝั่งสามชั้น

      นักดนตรีและนักประพันธ์เพลงในสมัยของพระองค์มีมากมายหลายท่านเช่น  หลวงประดิศฐ์  ไพเราะ  (ศร  ศิลปบรรเลง)  นายมนตรี  ตราโมท เป็นต้น  แต่เนื่องจากความผันผวนทางเศรษฐกิจโลกและการเมืองไทย  ทำให้ดนตรีและเพลงไทยได้รับผลกระทบและขาดความนิยมลง

• รัชกาลที่ 8
เป็นระยะที่ดนตรีไทยซบเซา  เนื่องจากการขาดการสนับสนุนจากหลายส่วน  รวมไปถึงคนไทยที่นิยมหันไปเล่นดนตรีแบบตะวันตกด้วย  ทำให้การประพันธ์เพลงในสมัยนี้มีการนำทำนองเพลงของสากลเข้ามาผสมผสานโดยมีผู้นำทำนองเพลงไทยใส่เนื้อร้องเต็มตามทำนองบ้าง  แต่งขึ้นเองบ้าง  เพื่อประกอบละครพูด  ละครประวัติศาสตร์และภาพยนต์  มีนักประพันธ์เพลงขึ้นหลายท่าน  เช่น พรานบูรพ์ (จวงจันทร์ จันทร์คณา) หลวงวิจิตรวาทการ (กิมเหลียง  วัฒนปฤดา)  นายล้วน   ควันธรรม  เป็นต้น

• รัชกาลที่ 9
       ด้วยพระองค์ได้ทรงพระปรีชาสามารถทางด้านดนตรีสากล ถึงแก่พระราชนิพนธ์เพลงขึ้นไว้หลายเพลง แต่พระองค์ก็ทรงสนพระทัยในการดนตรีไทยเป็นอันมาก ได้พระราชทานทุนให้พิมพ์เพลงไทยเดิมเป็นโน้ตสากลออกจำหน่าย เป็นที่นิยมของวงการดนตรีไทยเป็นอย่างยิ่ง เวลาที่ทรงรับแขกบ้านแขกเมืองหรือมีงานบันเทิงส่วนพระองค์ก็มักจะโปรดเกล้าให้บรรเลง
ดนตรีไทยเสมอการสอนดนตรีไทยได้รับการส่งเสริมเข้าสู่โรงเรียนและสถาบันการศึกษาทั่วประเทศทั้งในระดับประถม ฯ มัธยมฯ จนถึงอุดมศึกษา มีการก่อตั้งชุมนุมดนตรีไทย ในสถาบันการศึกษาต่างๆ และมีการจัด
ประกวดวงดนตรี ไทยในระดับต่างๆโดยภาครัฐและเอกชน

• รัชกาลที่ 10
          เนื่องจากในปัจจุบันมีเทคโน โลยีที่ทันสมัยและรวดเร็วขึ้น การแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมทางดนตรีจึงเป็นไปอย่างกว้างขวางไร้พรมแดน ดนตรีเกิดการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาอย่างไม่มีขีดจำกัดทางวัฒนธรรมก่อให้เกิดความหลากหลายทางดนตรีเป็นอย่างมาก ดังจะเห็นได้จากมีการนำเครื่อง
ดนตรีไทยไปผสมวงกับเครื่องดนตรีตะวันตก บรรเลงทั้งเพลงไทยและเพลงสากลอย่างไพเราะ