Mijn eerste bericht! Dit gaat over een boek wat ik zojuist uit heb gelezen.                       

Het boek De tunnel van Anna Woltz. Ik vind haar een super goede schrijfster. 

Ik vind dit boek spannend, maar ook grappig. Ze weet goed hoe ze een boek schrijft waar je aandacht bij blijft. Zo was er op pagina 142, een gebeurtenis waarin bleek dat het broertje van de hoofdpersoon, Ella, was verdwenen vlak voordat de bombardementen begonnen. Ella en een vriend, Jay, gingen op zoek. En ze vonden hem schuilend onder een bankje. Op pagina 98, deden Quinn, een vriendin, Ella en Jay een wedstrijdje wie het ellendigste leven heeft. Er is veel verschil in hoe je het leest. 

Tot later! 

Vandaag hebben we het over mijn hoofdpersonage genaamd Ella. 

Ella is een lief en verlegen meisje van 14. Ze is mank, doordat ze Polio heeft gehad. Ze heeft een hele tijd in een ijzeren long gelegen. Als ze daar nu aan terug denkt valt ze vaak flauw. Ze voelt zich zwak, totdat ze Quinn ontmoet! Ze denkt veel en wil heel graag schrijfster worden. Op pagina 103-104 staat: "’Ik weet dat ik mager en scheef ben. Maar ik zie elke dag de binnenkant van mijn eigen hoofd, en daar ben ik toevallig níét verlamd! Ik heb gevoel, net als de rest van de wereld. Ik weet dat ik pas net veertien ben, maar ik wil óók - eh, ik bedoel...’ Ik stop verward. ‘Ik heb ook zin in – eh...’ ‘Je bedoelt,’ zegt Quinn, ‘dat jij ook zin hebt in een sexy piemel.’ Op het moment dat ze dat zegt, slaat ze een hand voor haar mond. Vijf suizende hartslagen hoor ik alleen mijn eigen bloed razen, dan begin ik onbeheerst te giechelen. 'Zo bedoelde ik het niet,’ roept Quinn. Ze begint ook te giechelen. 'Je weet dat ik mannen steeds piemels noem. Ik bedoelde een sexy man. Echt waar!’                                                                                                                                          Dit was het! 

Tot de volgende keer! 

Dit keer met een bericht over de ruimte.                                                                                     Het ruikt naar brand en je ziet stofwolken, omdat er 's nachts brandbommen worden gegooid.                                                                                                                                                              

"Tien minuten duurt de wandeling vanaf het station naar ons huis. Die vage brandlucht, daar zijn we al aan gewend. Stofwolken in de verte kunnen ons niks schelen. We snuiven in de lucht of we verse vlammen ruiken. Kijken of we verstikkende rookwolken zien, luisteren of we hier in de wijk sirenes horen. Hoe dichter we bij onze eigen straat komen, hoe sneller we lopen. En dan gaan we de laatste hoek om. Het staat er nog. We hebben nog een huis.” (p.21-22) 

Ze zitten ook heel veel in de ondergrondse, in de tunnel waar zei veel zitten is het donker, koud en stil.                                                                                                                                                                                                    " ‘Pas op de rails!’ Maar hij lacht en loopt zo de halfdonkere tunnel in. ‘Er liggen nog geen rails hier,’ roept hij. ‘Ze zijn bezig de Central Line nog langer te maken, maar het werk ligt al maanden stil!’ Ik sta daar op het uiterste puntje van het perron en er zijn twee dingen die ik tegelijkertijd begrijp. Jay had gelijk: dit zijn absoluut de beste schuilplaatsen van het hele station. Er razen geen treinen langs, het is er heerlijk halfdonker en er lopen veel minder mensen voorbij dan op het perron.  Maar ik snap ook iets anders. Nooit van mijn leven zal ik deze tunnel in durven. Niet na die andere tunnel.” (p.43) 

Dit zijn de 2 plekken waar ze het meeste zijn, het ruikt altijd muf, naar brand en het stinkt naar pis. Ze zien nooit een beetje blauwe lucht. 

Dit was het weer! 

Hoe is het? Welke tijden heeft dit boek? 

De tijd waarin dit verhaal zich afspeelt is in de 2e wereldoorlog in Londen in 1940. De verteltijd is 231 pagina's, het is makkelijk te lezen. Het verhaal is chronologisch, geen flashforwards of flashbacks. De vertelde tijd is: Het verhaal begint in 1940 in de herfst en het eindigt in 1946 net na de oorlog. Dat stukje is maar 3 bladzijdes. 

Ik hoop dat jullie het een beetje begrijpen! 

Doei! 

Ik vind het jammer om dit te delen, maar dit is mijn laatste bericht.  

Ik heb enorm genoten om dit met jullie te delen en ik hoop dat jullie enthousiast zijn geworden over dit boek! Je kunt het boek in de meeste boekwinkels vinden!  

Heel veel plezier!