Το σύνδρομο Down είναι μια γενετική διαταραχή που επηρεάζει τα χρωμoσώματα. Είναι η πιο συνηθισμένη χρωμοσωμική ανωμαλία μεταξύ των νεογνών που γεννιούνται ζωντανά. Εμφανίζεται σε περίπου 1 στα 700 ζώντα νεογνά και προκαλεί ποικίλου βαθμού διανοητική καθυστέρηση, μαθησιακές διαταραχές, ιδιαίτερα εμφανισιακά χαρακτηριστικά και εκδηλώσεις από διάφορα όργανα.

Η ανίχνευση των προβλημάτων σε όλες τις ηλικίες μπορεί να αποτρέψει ανεπανόρθωτες βλάβες στα μάτια, να μειώσει τον κίνδυνο τύφλωσης και να βοηθήσει έγκαιρα στην αντιμετώπιση γενικευμένων ασθενειών.

Οι κυριότερες αιτίες μείωσης της όρασης και τύφλωσης παγκοσμίως, είναι οι ακόλουθες:

Το θάμπωμα του φακού που βρίσκεται στο εσωτερικό του ματιού, εμποδίζει το πέρασμα του φωτός και είναι η κυριότερη αιτία απώλειας της όρασης παγκοσμίως.

Ο καταρράκτης δημιουργείται κυρίως λόγω γήρανσης. Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι που προκαλούν καταρράκτη όπως ο διαβήτης, οι τραυματισμοί του ματιού και κληρονομικές παθήσεις.

Πρόκειται για μια χρόνια μεταδοτική μόλυνση των βλεφάρων και του κερατοειδούς χιτώνα του ματιού. Μεταδίδεται δια μέσου της επαφής με εκκρίσεις από τα μάτια ατόμων που έχουν προσβληθεί από τη νόσο ή και από βακτηρίδια που μεταφέρονται από έντομα.

Υπολογίζεται ότι παγκοσμίως υπάρχουν περίπου 5,6 εκατομμύρια ανθρώπων που έχουν τυφλωθεί ή που κινδυνεύουν άμεσα να τυφλωθούν λόγω τραχώματος. Το τράχωμα ευθύνεται για το 15% των περιπτώσεων τύφλωσης σε όλο τον κόσμο.

Επειδή το τράχωμα δεν μπορεί να εξαλειφθεί πλήρως παγκοσμίως, τα αντιβιοτικά, η προσωπική και περιβαλλοντική υγιεινή, η χειρουργική των βλεφάρων μπορούν να μειώσουν τον αριθμό των ατόμων που έχουν προσβληθεί.

Η νόσος αυτή που επίσης αποκαλείται η τύφλωση των ποταμών, είναι η δεύτερη μολυσματική αιτία τύφλωσης παγκοσμίως. Πρόκειται για παρασιτική νόσο, προκαλείται από ένα παρασιτικό σκώληκα που μεταδίδεται από τη μαύρη μύγα Simulium damnosum.

Η μύγα αυτή ζει στις εύφορες περιοχές κοντά στους ποταμούς. Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 100 εκατομμύρια άνθρωποι κινδυνεύουν να προσβληθούν από την ογκοκέρκωση.

Περίπου 18 εκατομμύρια έχουν προσβληθεί από τη νόσο και 800.00 έχουν υποστεί απώλεια της όρασης τους λόγω της νόσου. Η μόνη θεραπεία για αυτούς που έχουν προσβληθεί από ογκοκέρκωση είναι μια ετήσια δόση του φαρμάκου ivermectin.

Μπορεί να προκληθεί από έλλειψη βιταμίνης Α, την ιλαρά, την επιπεφυκίτιδα των νεογνών, το συγγενή καταρράκτη, την αμφιβληστροειδοπάθεια του προώρου και άλλες ανεπάρκειες.

Οι εν λόγω παθήσεις έχουν προκαλέσει τύφλωση σε περισσότερα από 1,5 εκατομμύρια παιδιά. Η αντιμετώπιση της παιδικής τύφλωσης περιλαμβάνει τη χορήγηση βιταμίνης Α και την παροχή πρωτοβάθμιας φροντίδας για τα μάτια όπως επίσης τη διαφώτιση και ενημέρωση για το πρόβλημα.

Οι παθήσεις αυτές προκαλούνται όταν το σχήμα του ματιού δεν επιτρέπει στις ακτίνες του φωτός να διαθλώνται κανονικά, κάνοντας έτσι τις εικόνες αυτών που βλέπει ο ασθενής να είναι θολερές.

Θα μπορούσαμε να πούμε με όσο πιο απλά λόγια γίνεται ότι είναι μια νευρολογική κατάσταση, στην οποία το δικτύωμα του εγκεφάλου είναι λίγο διαφορετικό από τα τυπικά άτομα και η οποία εκδηλώνεται συνήθως ως μια δυσκολία στην ανάγνωση (και συνακόλουθα στην γραφή) εκ μέρους των παιδιών. Συνεπώς, η κατάσταση αυτή δεν θεραπεύεται, χωρίς βέβαια αυτό να πρέπει να μας προκαλεί ανησυχία.

Και αυτό γιατι η δυσλεξία βελτιώνεται σημαντικά:
Αυτό το πετυχαίνουμε διδάσκοντας μεθόδους αντιμετώπισης και εκπαιδεύοντας το παιδί να λειτουργεί με διαφορετικό τρόπο χρησιμοποιώντας άλλες δεξιότητες του εγκεφάλου του, οι οποίες λειτουργούν σε ανεπτυγμένο βαθμό. Τα αποτελέσματα είναι πραγματικά εντυπωσιακά!

Και το πιο σημαντικό:
Υπάρχουν πολλές έρευνες που αποδεικνύουν ότι η δυσλεξία δεν σχετίζεται με την εξυπνάδα. Τα παιδιά με δυσλεξία δεν είναι ούτε πιο έξυπνα, ούτε λιγότερο έξυπνα από τα τυπικά παιδιά.

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) θεωρείται μία από τις συχνότερες νευροαναπτυξιακές διαταραχές της παιδικής ηλικίας. Στην πλήρη της μορφή, η διαταραχή περιλαμβάνει συμπτώματα που αφορούν στους τομείς της υπερκινητικότητας, διάσπασης προσοχής και παρορμητικότητας. Είναι σήμερα γνωστό ότι υπάρχουν παιδιά που εκφράζουν συμπτώματα υπερκινητικότητας και παρορμητικότητας χωρίς διάσπαση προσοχής, όπως επίσης και παιδιά που εμφανίζουν διάσπαση προσοχής χωρίς υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα. Η ΔΕΠΥ εμφανίζεται στο 5%-7% των παιδιών σχολικής ηλικίας και είναι συχνότερη στα αγόρια. Είναι ενδεχόμενο πάντως η μικρότερη συχνότητα στα κορίτσια να οφείλεται στο γεγονός ότι τα κορίτσια εμφανίζουν λιγότερο συχνά υπερκινητικότητα και γι’ αυτό στα κορίτσια η διάγνωση συχνά παραβλέπεται ή γίνεται αργότερα.

Η διαταραχή αυτή συναντάται στο 7% των παιδιών και παρατηρείται πιο συχνά στα αγόρια, με αναλογία 3 – 4 προς 1 μεταξύ αγοριών και κοριτσιών.