ขณะนั้น แม่หมู เดินเข้ามาเห็นสภาพห้อง และบอกกับหมูน้อยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่จริงจังว่า

“ลูกจ๋า ถ้าหนูไม่ช่วยเก็บของเอง เวลาจะใช้ของสำคัญ หนูอาจจะหามันไม่เจอนะ”

หมูน้อยได้ยินแล้วก็รู้สึกอายเล็กน้อย จึงตั้งใจลุกขึ้นมาเก็บของอย่างขยันขันแข็ง หยิบของเล่นทุกชิ้นใส่กล่องอย่างเป็นระเบียบ

ไม่นาน ห้องที่เคยรกก็กลับมาสะอาดอีกครั้ง หมูน้อยยืนมองผลงานของตัวเองด้วยความภูมิใจ และพูดเบา ๆ ว่า

“การเก็บของเองทำให้ห้องน่าอยู่ขึ้นจริง ๆ ด้วย!”

ตั้งแต่นั้นมา หมูน้อยก็กลายเป็นหมูผู้มีความรับผิดชอบ และเก็บห้องเป็นประจำเสมอ

เด็กหญิง ลัลนา เกิดทอง เลขที่ 8

เด็กหญิง กุลิสรา นาคราย เลขที่ 7

เด็กหญิง ธิดารัตน์ ลอยเลื่อน เลขที่ 18

“สวัสดีจ้ะ เราชื่อหนูอ้วน วันนี้จะเล่าเรื่องความมีน้ำใจให้ฟังนะ!” หนูอ้วนพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง

ทันใดนั้น เสียง ปีกกระพือเล็ก ๆ ดังขึ้นเหนือหัว หนูอ้วนเงยหน้ามองก็เห็นนกน้อยตัวหนึ่งร่วงลงมาจากรัง!

เขาตกใจและรีบวิ่งเข้าไปดูทันที

“โอ๊ะ! นกน้อยตัวหนึ่งตกลงมาจากรัง หนูต้องช่วยมันแล้ว!” หนูอ้วนพูดอย่างเป็นห่วง

เมื่อเห็นว่านกน้อยยังหายใจดี หนูอ้วนค่อย ๆ อุ้มมันขึ้นอย่างแผ่วเบา

“ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวเราจะพาเจ้านกกลับขึ้นไปที่รังเอง” เขาบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แล้วหนูอ้วนก็ปีนต้นไม้ขึ้นไปทีละนิดด้วยความระมัดระวัง

ในที่สุด เขาก็พานกน้อยกลับขึ้นไปรวมกับแม่ของมันได้สำเร็จ

หนูอ้วนยืนมองด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความสุข ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มว่า

“เย่! นกน้อยกลับสู่รังอย่างปลอดภัย ทำความดีแล้วมีความสุขที่สุดเลย!”

และตั้งแต่นั้น หนูอ้วนก็จะคอยช่วยเหลือเพื่อน ๆ ในป่าเสมอ

เพราะเขาเชื่อว่าความมีน้ำใจ… ทำให้โลกนี้อบอุ่นขึ้นได้จริง ๆ

เด็กหญิง รัชดาภรณ์ บัวแสง เลขที่19

เด็กหญิง ศุภัคชญา แดงนุ้ยเลขที่9

เด็กชาย ธนันชัย จิตมหาเลขที่ 3

วันหนึ่ง จิ้งจกผู้รอบคอบเห็นเข้าก็เอ่ยเตือน

“ตั๊กแตน เราควรเก็บอาหารไว้บ้างนะ เผื่อวันไหนมีเหตุการณ์ไม่คาดคิด จะได้ไม่ลำบาก”

แต่ตั๊กแตนหัวเราะเบา ๆ พร้อมตอบว่า

“โธ่! วันนี้อากาศดีออก เล่นก่อนแล้วค่อยคิดก็ได้!”

เวลาผ่านไปไม่นาน ท้องฟ้าก็มืดครึ้ม เกิดพายุฝนอย่างหนัก ลมแรงพัดจนตั๊กแตนต้องวิ่งหาที่หลบ แต่กลับไม่พบที่พึ่งพิงเลย แถมยังไม่มีอาหารติดตัวแม้แต่น้อย ทำให้รู้สึกเสียใจและหวาดกลัว

จิ้งจกที่เห็นเพื่อนลำบากจึงรีบออกมาตามหา และพาไปหลบในที่พักของตนเอง พร้อมแบ่งอาหารให้

ตั๊กแตนกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ และสัญญาว่า...

“จากนี้ไป ฉันจะไม่ประมาทอีกแล้ว จะเตรียมตัวให้พร้อมเสมอเหมือนที่เธอทำ”

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

✨ การเตรียมพร้อมและรู้จักวางแผนไว้ล่วงหน้า จะช่วยให้เราพ้นจากความลำบากเมื่อถึงยามจำเป็น

เด็กหญิง ดามียาห์ ย่าหลีเลขที่ 23

เด็กหญิง อรอุมา เนินหงษ์เลขที่15

ในเช้าวันหนึ่ง ณ ป่าริมลำธารอันเงียบสงบ จระเข้และหมีซึ่งเป็นเพื่อนรักกัน ออกมาเดินเล่นเหมือนเช่นทุกวัน ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ก็ได้ยินเสียง “แอ๊ว! แอ๊ว!” ดังมาจากริมแม่น้ำ

พวกเขามองไปตามเสียงและพบว่า ลูกนกตัวเล็ก ๆ พลัดตกลงไปในน้ำ กำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอด

จระเข้เห็นดังนั้น ก็รีบกระโจนลงน้ำอย่างไม่ลังเล เขาว่ายน้ำอย่างรวดเร็ว เพื่อเข้าไปพยุงลูกนกไม่ให้จมน้ำ ส่วนหมีที่ยืนอยู่บนฝั่ง คอยมองตามด้วยความเป็นห่วง

เมื่อจระเข้นำลูกนกเข้ามาใกล้ตลิ่ง หมีรีบยื่นมือใหญ่ ๆ ของเขาออกไปอย่างระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ ดึงลูกนกขึ้นมาวางบนพื้นหญ้าอย่างปลอดภัย

ลูกนกตัวน้อยสั่นเล็กน้อย แต่ก็ปลอดภัยแล้ว จระเข้และหมียิ้มให้กันอย่างภูมิใจ เพราะพวกเขาได้ช่วยกันทำความดี

ลูกนกค่อย ๆ ฟื้นตัว แล้วกระพือปีกเบา ๆ พร้อมส่งเสียงขอบคุณ ก่อนจะบินกลับไปหาฝูงของมัน

จระเข้กับหมีหันมามองหน้ากัน แล้วหัวเราะเบา ๆ ด้วยความสุข
พวกเขาได้เรียนรู้ว่า
“เมื่อเราช่วยเหลือกัน ไม่ว่าตัวเราจะเล็กหรือใหญ่ ก็สามารถสร้างความดีได้เสมอ”

เด็กชาย พสธร ทองสวาท

เด็กหญิงบัณฑิตา บัวแสง

ระหว่างที่เดินเล่น ไก่สังเกตเห็นผลไม้หล่นอยู่ใต้ต้นไม้ ส่วนหมาก็รีบเดินเข้ามาดูด้วย ทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้ม พร้อมตกลงกันว่าจะเก็บผลไม้พวกนี้อย่าง แบ่งปันกันอย่างยุติธรรม โดยไม่แย่งและไม่ทะเลาะกัน

จากนั้น ไก่กับหมาจึงเริ่มช่วยกันเก็บผลไม้อย่างตั้งใจ ไก่ใช้จะงอยปากค่อย ๆ คาบ ส่วนหมาก็ช่วยใช้ปากเก็บ ทั้งสองต่างสนุกและภูมิใจที่ได้ร่วมมือกัน ไม่ว่าใครเก็บได้มากหรือน้อยก็ไม่มีใครคิดน้อยใจ เพราะการช่วยเหลือกันนั้นสำคัญกว่า

เมื่อเก็บผลไม้เสร็จ ทั้งคู่ก็นั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่ มองผลไม้ที่ตนช่วยกันเก็บด้วยรอยยิ้ม ไก่กับหมารู้สึกดีใจที่ได้แบ่งปันและช่วยเหลือกัน และต่างสัญญาว่า จะเป็นเพื่อนที่ดีและแบ่งปันกันแบบนี้ตลอดไป

เด็กชาย อดิศร หลักทอง

เด็กชายพีระวิชญ์ สินประสงค์

เด็กชายกิตติศักดิ์ โชติรัตน์

“ว้าว ปลาแหวกว่ายสนุกจัง! อยากมีเพื่อนเล่นด้วยจังเลย”

ปลาเห็นลิงและโบกหางทักทาย ลิงยิ้มและโบกมือกลับ ทั้งสองจึงเริ่มทักทายกันอย่างสนุกสนาน

ปลา: “สวัสดีเจ้าลิง! มาทักทายกันเถอะ”

ลิง: “สวัสดีเจ้าปลา! ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

ลิงคิดไอเดียดี ๆ เก็บผลไม้จากต้นไม้ลงไปให้ปลา ปลาเห็นแล้วกระโดดเล่นน้ำด้วยความดีใจ

ลิง: “เอาผลไม้นี้ให้เธอเถอะ หวังว่าเธอจะชอบ”

ปลา: “ขอบคุณเจ้าลิง! ดีใจจังเลย”

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ลิงและปลาก็กลายเป็นเพื่อนสนิท เล่นน้ำและหัวเราะด้วยกันริมแม่น้ำ ความรัก ความเมตตา และการแบ่งปันทำให้ทั้งสองมีความสุขร่วมกัน

คติสอนใจ:

การแบ่งปันและคิดถึงผู้อื่นช่วยสร้างมิตรภาพที่ดี

ความเมตตาทำให้เกิดความสุขทั้งตัวเราและผู้อื่นเ

เด็กชาย กีรติ ไกรราญ

เด็กชาย สันติภาพ พรมมาตร

เด็กชาย ปฏิภูมิ แสงสุข

วันหนึ่งพัทพบกระปุกออมสินของเพื่อนตกอยู่ข้างถนน ภายในมีเงินจำนวนหนึ่ง

พัทรู้ดีว่าของๆ ใครก็ต้องคืนให้เจ้าของ แม้จะไม่มีใครเห็นก็ตาม

เขาจึงเดินไปหาเพื่อนและยื่นกระปุกออมสินคืน พร้อมเล่าอย่างตรงไปตรงมา

เพื่อนดีใจมากและขอบคุณพัทที่ซื่อสัตย์

แม่ของพัทเองก็ภูมิใจที่ลูกชายเลือกทำสิ่งที่ถูกต้อง

พัทรู้สึกอุ่นใจ เพราะการซื่อสัตย์ทำให้เขาเป็นคนที่น่าเชื่อถือ

จากวันนั้นพัทสัญญากับตัวเองว่าจะรักษาความซื่อสัตย์ไว้เสมอ

เด็กชายคเณศวร บุญรื่น

เด็กหญิงจิรัชญา เพชรกลับ

เด็กหญิงฐิติรัตน์ พรหมศักดิ์

เด็กหญิงชญานิศ ชูแก้ว

ด.ช.จิรภัทร ศรีนาค

ด.ญ.กาญจณัฐ รัฐธรรม

ด.ช.สิรพัฐ ภักดีใหม่