11 Mart 2020 Cuma; dersim biter bitmez oğlumu okuldan alıp eve geçtik. Birtakım söylentiler hakkında eşimle konuşuyorduk. O sırada bütün televizyon kanallarında yapılan duyuru hepimizi şaşırttı. Küresel salgın Covid-19 nedeniyle okullarda yüz yüze eğitime ara verildiği duyuruldu. Bir kaç dakika önce konuştuğumuz bir konu tamamen hayatımızın akışını değiştiren bir duruma dönüşmüştü. 

    Aklımdaki tek soru: Şimdi ne olacak?        Mehtap TEMİZYÜREK

    Umarım kazasız belasız, sevdiğim insanlara bir şey olmadan geçip gider bu salgın diyerek başlayan düşüncelerim sabahın ilk ışıklarına kadar devam ediyor. Yine uyuyamadan sabah olmuş. Günaydın.

                                                                             

                                                                             Mehtap TEMİZYÜREK

   Sürekli haber programları, mutfakta yemek, kahve, çay sonra yeni tariflerle yapılan yemekler, pastalar, börekler derken akşam oluyordu. Sonsuz bir döngü gibi.

Ama artık beni bekleyen eğitimlerim vardı. Sonsuz dögüde harcadığım, tükenmeye başlayan yaşam enerjim yerine gelmeye başladı bugün. Acaba yarın hangi eğitimler olacak MEBBİS'te?

                                                                                   

                                                                             

Akşam olmuştu ve oğlum sonunda uyudu. Günlüğü görünce çok duygulandım. Oğlum; "Merhaba günlük. Bunlar geçecek değil mi? Anneme babama bir şey olmasından korkuyorum ama onlar üzülmesin diye belli etmiyorum." diye yazmış. Küçücük yüreğiyle kahramanlık yapıyor benim canım oğlum. seni çok seviyorum.

    Bugün tamamen projeye odaklanacağım. Şu an dolabımdaki dağınıklı, veremediğim kilolarım, mutfakta pişmeyi bekleyen pastalar, börekler önemli değil bugün. 

    Bakalım nasıl bir proje olacak?

    Yapacak o kadar çok plan, o kadar çok fikir var ki bunları toparlamam ve bir an önce projeye başlamam lazım.  Sabırlı olmak, pandemi sürecinde hayata bakış açımı da işin içine katarak en önemlisi empati yaparak hazırlamak lazım bu projeyi. 

    Küresel salgın hepimizi çok etkiledi. Pandemi süreci için her gün kendime soruyorum; bir yıl sonra bu salgının bir önemi olacak mı?

Pandemi hayatımızda birçok şeyi değiştirdi maalesef. Yeni rutinlerim arasında evden canlı ders vermek var artık. Birkaç ay öncesine kadar haftaiçi sabah erkenden kalkıp okula koştururken şimdi ise bilgisayarımın karşısında yerimi alıyorum ve öğrencilerimle buluşuyorum. Başlarda zor geldi hepimize ama şimdi alıştık . Projeyle birlikte teknoloji bilgimiz de geliştiği için artık kim korkar digital platformlardan:)

Kardeşimin eşinin akrabaları tabiri caizse sülalesi korona oldular. Tabi içlerinde kardeşim, gelinimiz ve benim canım yeğenimde var.  Duyunca çok korktum özellikle de Duru için. Ama şükür ki hepsi iyiler. Annesi ilaç içtiği için bu süreçte onu emziremedi. Biberona alışık olmadığı için süt içemedi rahat rahat. Kaşıkla içebildi. Neyse ki hastalık babama bulaşmadı ona seviniyorum, o arada görüşselerdi kötü olacaktı. Babam 65 yaş üstü olduğu için iki aşısını da yaptırdı. Ama yine de hastalığa yakalanmasını istemem. Yakalansa ne olur bilemiyorum.

Birkaç gün sonra doğum günü Duru’nun, bir yaşına giriyor. Ben uzakta olduğum için katılamayacağım. Korona olmasa uçağa atlar giderdim birkaç günlüğüne yanlarına. Annesi üzgün rahat rahat doğum günü yapamayacağım diye. Duru’ya doğum günü hediyeleri aldım ve postaladım. Kumanda ve telefon çok sevdiği için ona oyuncak telefon ve kumanda aldım. Dün eline ulaşmış kumandası. Çalan müziklerle çok güzel oynuyordu. Duru Hanım benim için dünyanın en tatlı şeyi olabilirsiniz. Doğum gününüz kutlu olsun. Sağlıklı, mutlu anne ve babalı, dedeli, halalı nice yaşlara. 

Nisan ayına geldiğimizde korona iyice artmış durumda her gün okula gelirken ne zaman korona kapacağım acaba diyorum. Öğretmenlerin aşı sırası geldi. Köydeki öğretmenler aşılandı ama sıra bize bir türlü gelmiyor. Koronaya yakalanmadan şu aşıları olsaydım çok iyi olacaktı. Ben neyse ki odamda kendimi izole edebiliyorum, sürekli kalabalık içinde değilim, odamı havalandırıyorum sürekli. Ama dolmuşa bindiğim için her gün yanıma oturan kişilerin akıbetinden habersiz kalıyorum. Tüm önlemleri alsam da kardeşimlerden sonra sıra bana da gelecek gibi hissediyorum. Çemberin daraldığını hissediyorum. Oranlar bu kadar fazlayken okulların açık olması bizim için büyük bir tehdit oluşturuyor.

Ramazan ayı yaklaşıyor, ramazanda belki diyorum oranlar yüzünden evlere kapanırız tekrardan. Evde rahat rahat orucumuzu tutarız. Gerçekten çok iyi olur.  

En son nerede kalmıştık. Okula gelmeye başlamamda kalmıştık. Okulun ilk başında Bakanlık tarafından Psikososyal destek Programı uygulanacağı söylendi. Önce bize kısa bir hizmetiçi eğitim verildi. Sonra bizim öğretmenlere ve velilere bu eğitimi yapmamız istendi. Öğrencilere ise sınıf rehber öğretmenlerinin yapacağı söylendi. Eylül ayının başında bu eğitim için planlama ve uygulamalarıyla geçti. Ve tabi ki yıllık planı hazırladım. Okulumuza gelen 9. Sınıfları tanıma çalışmalarına hız verdim, anketler uyguladım. Tabi okullar kademeli açılmıştı, öğrenciler belirli günler okula geliyordu. Bende o günleri kollayıp çalışmalarımı yapmaya çalışıyordum. 

Okulda öğrencilerin az gelmesi nedeniyle çok boş kalınca Açık öğretim de Sosyal Hizmetler okuyayım bari okulda ders çalışırım zaman geçer dedim. Daha öncede Açık öğretimden Adalet ve Kamu Yönetimi bölümlerini bitirmiştim. Benim için zor bir şey değildi. Hobi gibiydi okumak.  

Daha sonra salgın tekrardan hızlanınca okullar kasım ayında kapandı. Çalışmalarımı tamamen online olarak yapıyor ve e-rehberlik sistemine giriyordum. Aralık ayının sonlarında arkadaşım Mevhibe bana kardeşinin bir eTwinning projesine katıldığını ve benimde konusunu beğenirsem katılabileceğimi söyledi. Hızlı karar vermem gerektiğini kişi sayısının 10 kişi olmak üzere olduğunu söyledi. Ben kısa bir düşündükten sonra zaten boş vaktim var evdeyim, projeye vakit ayırabilirim diye kabul ettim. Proje kurucusu Mehtap Hoca ile irtibata geçerek Pandemi Sürecinde Pozitif Dayanışma Günlüğü projesine katılmış oldum. Proje ekibini hızlı bir şekilde oluşturarak projeye başladık. Yoğun bir tempoda çalışmalarımıza başladık, her hafta bir etkinlik hatta bazı haftalar birden çok etkinliklerle dolu bir süreç geçirdik. Bende öğrencilerim de pek çok Web2.0 aracıyla tanıştık. Ordu İl Koordinatörümüzün bize duyurduğu pek çok eTwinning ile alakalı eğitimlere katıldım. eTwinning projeleriyle ilgili her şeyi öğrendim. 

Bir yandan da pek çok hizmet içi eğitime başvurdum. Her zaman okulda yoğun tempo ile çalışan ben boş kalma korkusuyla her şeye girişince bu sefer sıkıştım tabi ki. Aynı gün içinde hizmet içi eğitime katıl, toplantıya katıl, vizelere çalış hepsi birikti. Neyseki hepsiyle bir şekilde başa çıkabildim. Bu süreçte aktif kullandığım bir şeyde zaman yönetimi oldu. 

Projemiz Nisan ayında sona eriyor, güzel çalışmalar yaptık, son toparlanmalar eksiklikler gideriliyor. Umarım emeklerimizin karşılığında Kalite Etiketine hak kazanırız. Projeye girmemde beni motive eden bir etmen olan Kalite Etiketi alan kişilere verilen ek Hizmet Puanı maalesef kısa bir süre önce kaldırıldı. Neden verildi, neden kaldırıldı bilmiyorum. Bence çok mantıklı bir şeydi. Haksız puan olarak nitelendiriliyor bazı kesimler tarafından ama hem Erasmus Projeleriyle hem eTwinning projeleriyle uğraşan kişiler çok emek veriyorlar, bu nedenle kesinlikle proje yapan öğretmenle yapmayan öğretmen arasında bir fark olmalı. Proje girmeden öncede böyle düşünüyordum, gerçekten proje yapmak, sürdürmek, sona erdirmek zor ve yorucu bir süreç. Yapılan çalışmalarda takdir görülürse kişi emeklerinin boşuna gitmediğini düşünüyor. Bizde emek verdik inşallah güzel bir sonuç alırız. 

Nasılsın seninle bayadır sohbet edememiştik. Sen kah bir blog sayfası oldun (şuan ne adresini ne şifresini hatırlamıyorum.), kah üstüne dergi ve gazetelerden kestiğim resimleri yapıştırdığım bir defter oldun. Hangi formatta olursan ol, hangi şekilde olursan ol benim için önemliydin. Sana zaman zaman acılarımı, zaman zaman duygularımı, zaman zaman sevinçlerimi anlattım. İlkokulda arkadaşıyla kavga eden çocukta bendim, lisede izlediği güzel filmi anlatan ergen de, yetişkinken annesini kaybettiğinde duygularını yazanda bendim. Duygularımızı anlatmak paylaşmak insanlığın doğasında var, bizler sosyal hayvanlarız, insanlara ihtiyaç duyarız. Ama herkese her şey anlatılmıyor hele de benim gibi özel hayatı hakkında ketumlarsa, küçükken hatta biri seni okur diye bile rahat rahat yaşadıklarımı, duygularımı anlatamadım. Eski sayfaların hala evde duruyor, saklıyorum zaman zaman okuyup kendime gülüyorum. 

Sana yazmayalı sanırım 5 yıl olmuştur. Ne oldu bu 5 yılda dersen hem hiçbir şey olmadı, hem de çok şey oldu. Hele de şu son bir yıl anlatılmaz yaşanır. Küresel bir felaketle uğraşıyoruz. Covid 19 isimli virüs tüm dünyayı perişan etti. Çin’de ortaya çıkan bu virüs kimilerine göre kasıtlı olarak tüm dünyaya yayıldı. Ülkemize ise Mart ayında geldi. Uzmanlar çıktı yok Türk halkına bulaşmaz, yok maske takmaya gerek yok vs. vs. bir sürü safsata içinde kendimizi hastalıkla burun buruna bulduk. Okullar kapanınca ben 2 hafta falan gibi sürer diye düşünerek Ankara’ya babamın yanına kaçtım. Yanıma her zamanki gibi kısa süreli kalacağım diye üç beş parça almıştım. Bu süre uzayınca kıyafetsiz kaldım. Marttan Ağustosa kadar Ankara’da kaldım. Uzun zamandır evde bu kadar vakit geçirmemiştim. Bol bol dinlendim. Başta hastalık korkusuyla ve tabi ölüm korkusuyla yüzleşmek zorunda kaldım. Babam 65 yaş üzeri olduğu için o dışarı çıkmadı.  Evde çok sıkıldı. Her gün yürüyüş yapan adam eve tıkıldı kaldı. Durum böyle olunca alışveriş işleri bana kaldı. Haftada bir gün pazara ve markete gidip istediklerini alıyordum. Diğer günler ise ekmek almak dışında hiç dışarı çıkmadım uzunca bir süre. 

Nisan 17’de yeğenim Duru dünyaya geldi. Hastalığın en bilinmez zamanında, hastalığın o dönem yoğun geçtiği Ankara’da dünyaya gözlerini açtı. Tedbir amaçlı kimse hastaneye alınmadı, Zeliha tek başına doğuma girdi. Onun tek olması, hastalık durumu vs. gerçekten stresliydik. Neyse ki kötü bir olay yaşanmadı ve sağlıklı şekilde doğum gerçekleşti. Bu sefer de bizim onu görememe sorunumuz başladı. Anne ve bebek eve kapandı, bizde zaten evden çıkamıyorduk. Bebeği ilk 3 aylıkken falan görebildik. Sağlıklı olması tek tesellimizdi.

Evde vakit geçirmeyi seven biri olarak ve asosyal seviyesinde bir yaşantım olduğu için evde kaldığımız süreçte hiç zorluk çekmedim. Bol bol dizi, film izledim. Yattım dinlendim. Belirsizlik ve hastalık korkusu dışında beni rahatsız eden hiçbir şey olmadı. 

Bu süreçte can sıkıcı bir olay daha yaşandı benim için. Liselere Geçiş Sınavı için boşu boşuna görevlendirilmişim. Ankara’da olduğum için bu durum beni çok etkiledi, Müdür ile görüştüm, dilekçe yazdım ama illa geleceksin dediler. Toplu taşıma kullanamayacağım için mecburen sağ olsun kardeşim beni arabayla Ordu’ya getirdi. Beni ilçenin uzak okullarından biri olan Çaka Çaytepe Ortaokuluna vermişler. O günde şansıma bardaktan boşalırcasına bir yağmur var. Karadeniz’in çoğu ilçesinde ve Perşembe’de iki yılda bir sel oluyor neredeyse son zamanlarda. Okula giderken göz gözü görmüyordu, yola çamur akıyordu. Dedim sel bizi alacak arabayla denize atacak. Zorla okula ulaştık. Bu sefer de kardeşim için endişelenmeye başladım. O yağmurda geri dönecekti. Sonra başka görevli olan arkadaş geldi ve dolmuş bulamadığını ve bir tanıdığından yardım alarak okula gelebildiğini söyledi. Kardeşim olmasaymış bende okula gidemeyecekmişim. Hangi birine sinirlensem bilemedim. Neyse yağmur dinmişti, kardeşimde sınav sonrası beni gelip aldı. Diğer gün yola çıkarak tekrardan Ankara’ya geri döndük. Gerçekten çok sinir bozucu ve gereksiz bir maceraydı.

Ağustos ayının sonlarına doğru vakalar azaldı ve okulların açılacağı söylendi, öyle olunca bende Ordu’ya döndüm. Yine kardeşim beni getirdi. Mart ayından Ağustosun sonuna kadar hiç toplu taşımaya binmedim. Ama okul açılınca mecburen toplu taşımaya binmeye başladım. Başlarda korkudan yanımdaki koltuğu da satın alıyordum ki yanıma kimse oturmasın. Daha sonra alıştım yanıma birileri oturmaya başladı. 

Pandemi sürecinde biraz sakinleşmek herkese iyi geldi sanırım. Ya da bana iyi geldi. Hep bir koşturmacanın içindeydik. Sağlığımızın ne kadar önemli olduğunu her gün binlerce hasta vakaları, kayıplar varken daha da anladık. Şükretmemiz gereken o kadar çok şeye sahibiz ki. En başta hayattayız, nefes alıyoruz ve sağlıklıyız.  Ailemizle bir aradayız. Bu dönemde biraz çekirdek ailemizle baş başa olsak da geniş aile bireylerimizin sağlıklı olduğunu bilmek güven veriyor. Anne ve babam İstanbul’dan zeytinlerimizi bahçemizden toplamak için memleketimize gittiler. Zeytin toplamaya başlamadan önce en küçük kız kardeşimin görev yeri olan Bitlis’e ziyarete gittiler. Döndüklerinden iki gün sonra annemi aradım. Biraz üşütmüşüz dedi. Israr ettim hastaneye gidip test yaptırmaları için. Akşam geç saatlerde kötü olunca babam test yaptırdı ve annemle birlikte Covid olmuşlardı. O gece sanırım en çaresiz olduğum andı. Uzaktayız, kardeşlerim ve ben yanlarında değiliz. Annem astım hastası. Ona bir şey olabilir korkusuyla, iyi olması için sabaha kadar dua ettim. Her gün aradım. Dua ettim. Çok şükür atlattılar. Ailelerimiz iyi ki varlar. Hastalıklar, kayıplar var. Hep birlikte sevdiklerimize daha sıkı sarılalım. Kıymetlerini bilelim. 

  Bugün  her zamanki gibi sırdan bir gün olarak başladı. Önce çocuklar uyandı tabi doğal olarak ben de…Canlı dersler artık o kadar olağan bir şey oldu ki sanki hayat hep böyle devam edecek gibi…Kızım 1. Sınıf öğrencisi olarak eğitim hayatının ilk yılında canlı derslerle tanıştı, neyse ki  zamane çocukları teknolojiye bizden daha çabuk adapte olabiliyor. Eşim dışında hayatla bağlantımız sınırlı bir şekilde devam ediyor, öyle de olmalı. Alışveriş bir lüks artık. Eskiden sıradan gelen herşey artık birer lüks ve nimetmiş gibi geliyor insana…Mesela eskiden olsa karşı komşuma gider bir kahve içer sohbet ederdik. Bu çok sıradan bir şey olmuştu hayatımda; oysa şimdi sevdiklerim ve kendim için, herkes için evde kalmamız daha iyi. Sanki sadece filmlerde izlediğimiz o garip dünyaya biranda ışınlanmış gibi hissediyorum kendimi.

Acaba bu bir hayat dersi mi hepimize, nefes aldığımız her anın değerin kıymetini bilerek yaşamak sanki hiç ölmemecesine…Ya da sanki yarın ölecekmişiz gibi hayata çok da bağlanmadan yaşayabilmek…Bu bir paradoks olmalı…

Çin'de adı geçen koronavirüs söylemlerini kendi ülkemizde de duyar olduk. Bu durum inanılmaz derece endişe verici. Gözler Sağlık Bakanı Fahreddin Koca'dan gelecek haberlere kitlenmiş durumda.  Her akşam koronavirüse yakalanan kişilerin sayısı, ölen kişilerin sayısı endişeyle bekleniyor. Ve sayı arttıkça kaygı düzeyimizde bir o kadar artıyor.

Okullar da tatil olunca alışık olmadığımız bir düzene geçtik. Gerek evin ihtiyaçları gerek okul işleri gerekse büyüklerimizin ihtiyaçları derken karmakarışık bir panik havası. Haberler ve doktorların yorumları neye dikkat edip etmeyeceğimiz ile ilgili bir sürü kafa karışıklığı.Marketten her ürünün paketinin yıkanması, eldiven takılması vs. ile devam eden bir sürü tedbir faaliyetleri. Ve zamanla gelen bilgilerin bir önceki bilgileri geçersiz kılması...Bir de bu dönemler maske temini konusunda yaşanan sıkıntılar bulunan maskelerinde çok yüksek fiyatlarla satılması...Zamanla bir çok sorun aşıldı. Maskeler bollaştı, ucuzladı, eldiveni uzmanlar önermemeye başladı. 

Bizim yol haritamız Maske, Mesafe, Hijyen oldu. "Evde Kal" çağrıları hem televizyonda hem de sosyal medyada yerini aldı. Umarım sağlıklı günler bizi bekler.

Yeni bir güne merhaba. Tane tane dökülen kar taneleri de bize günaydın diyor sanırım:) Herkeste aynı hissi oluşturur mu bilmem ama benim içimin huzur bulduğunu söyleyebilirim. Sanırım kar taneleri yüreğime düşer ve içimi temizler hissine kapılırım. Çocuklarda uyandığına göre gün gerçekten başladı sanırım:)

Bağrışma sesleri havalarda uçuşuyor. –Lütfeeeennnnn dışarı çıkalım mı? -Çıkalım çıkmasına da şimdi değil, hem biraz da yerler kar tutsun, kahvaltımızı yapalım. Tabi onlarda olgunlukla tamam anneciğim dediler:) Desem de inanma nerdeeeeee:) Amaaaaa, ıhhhhhhhhhhhhhh… havalarda uçuşuyor. Olsun sonuç ne olursa olsun tutarlı olmak iyidir. Hepimiz için doğru zamanı beklemek en doğru olan.

Evet kahvaltılar yapıldı, oyunlar oynandı, anne ile baba kahvesini içtiğine göre artık dışarı çıkma zamanı geldi sanırım. “Çocuklar gibi şen” cümlesi anlam kazanıyor çocuklarımın sevinç çığlıkları arasında.

 Aslında her çalışan anne baba gibi biz de hafta içi çocuklarımızı evde bırakıp işe gittiğimiz için içimiz buruk. Mecburuz hayat şartları diyor teselli bulmaya çalışıyoruz. Ve bu durumda hafta sonu da bugünlerin telafisini yapmak adına hepimize bir fırsat. O yüzden bu keyifli anların biz çalışan ebeveynler için anlamı büyük Oyunlar oynandı ama aynı zamanda çok da üşüdük. Ayşe İpek’in yaşı küçük olduğundan olsa gerek elleri vücudu daha çok üşüdü. Derken evin yolunu tuttuk ve ısınma çalışmaları başladı:) Dışarıdan üşüyerek geldiklerinde koltuklarına üstleri örtülerek yattıklarında çizgi film izlemek büyük keyif onlar için. Onlar keyif yaparken biz de biraz soluklandık. Ve günün geri kalanında yemek, meyve, oyun ritüelleriyle uyku saatine geldik. Gerekli uyku öncesi hazırlıklarımızı tamamladıktan sonra kuzuları uyutup yapamadığım işleri yoluna koyma zamanı diyerek soluğu bilgisayarın başında aldım.

Yapılacak çok iş var. Bir yandan çay eşliğinde istirahat etmek de bana göz kırpıyor. Ben hangisini mi tercih ettim tabi ki çalışmayı.. Huyum kurusun:) Çalışmayı, üretmeyi seviyorum. Bazen mızılasam da:) sağlıklı olduğum ve bu işleri yürütebildiğim için kendimi şanslı hissediyorum.

Artık gözlerime ağırlık çöktüğüne göre yatma zamanı geldi. Bugünü de sağlıklı bir şekilde sonlandırdık. Çok şükür. Gelecek güzel günlere inşallah. Görüşürüz:)

Zor günler geçiriyoruz ve bu süreç  daha ne kadar devam eder bilemiyoruz. Yorulduk mu, evet. Sağlıklı mıyız, evet. Bu da en büyük şükür sebebimiz. Yorgunluğumuzu şükrümüzle tolere etmeye çalışıyoruz.

Güne iki çocuğumun “ Günaydın ” bağrışmalarıyla başlıyorum. Sakin bir insan olsam da sakin bir hayatım yok :) İki küçük çocuğu olan birinin tek düze bir hayatı olması pek mümkün değil galiba:)

Ailecek yapılan kahvaltı sonrasında –Anne, baba ne oynayalım ?- ile başlayan istekler… Ama bir dakika ”kahve” içmeden bunlar için yeterli enerjiyi bulamam sanırım :) Çocuklar da bana bu imkanı sağladığına göre benim gibi düşünüyor olmalılar.

Sonrası kah kavga kah sarılma ile geçiyor. Evin içinde yayılan bir kek kokusu hiç fena olmaz diye düşünüp hep beraber kek yapmaya başlıyoruz. Tabi birlikte kek yapma aktivitesi kulağa çok hoş gelse de uygulama sanıldığı gibi pek sempatik ilerlemiyor. Önce ben dökeceğimler mi ararsınız, sıra bendeler mi ararsınız atışmanın her türlüsü mevcut. Neyse ki çok şükür kekimiz yenmeye hazır hale geldi. Sonra eşimden gelen: - Keki babaanne ve dedeyle yemeğe ne dersiniz, sorusu ve yükselen Evet çığlıkları… Bu kadar evet den sonra pek söz hakkım olmasa gerek :) Hızlı bir toparlanma ile kekimizi de yanımıza alarak babaannelerin kapısına dayandık. Mutlu görünüyorlardı, mutlu görünüyorduk

Evet, bu süreçte büyükleri ziyaret etmek her zaman risk teşkil ediyor. Bizde pandeminin ilk zamanlarında hiç görüşmüyorduk fakat bu pandemi sürecinin ne kadar daha süreceği belli olmadığından azami ölçüde dikkat etmek koşuluyla görüşmelere devam etme kararı aldık. Hem çocuklar hem büyükler eve hapsolmuşken bu sürecin psikolojik etkilerini göz ardı etmek olmazdı.

Velhasıl kelam babaannelerde günü bitirerek sokağa çıkma yasağı başlamadan evin yolunu tuttuk. Uyku öncesi hazırlıklarımızı tamamlayıp kitaplarımızı okuyarak günümüzü sonlandırdık.

Bu günümüzü sevdiklerimizle beraber sağlıklı sonlandırabildiğimiz için çok mutluyum. Görüşmek dileğiyle...

            Bugün hizmetiçi eğitim almak üzere Aksaraydayım. Çinde ortaya çıkan koronavirüs artık pandemi ilan edilmiş ve tüm dünyaya yayılmıştı. O gün seminer aralarında haberleri izliyorduk. O an ekrana açıklama yapmak üzere sağlık bakanımız çıkmıştı. Maalesef ülkemizde ilk vakaya rastlanmıştı. Ve hemen ardından gelen diğer açıklama ikinci bir açıklamaya kadar tüm eğitim kurumları kapanacak ve uzaktan eğitime geçilecek. O an bir çok yorum yapıldı ama ta o zamandan işin ciddi olacağının sinyallerini almıştık. Artık her gün tv başında ülkemizdeki virüs haberlerini izlemeye başladık.

            Pandemi nedeniyle dönüşümlü çalışmaya başladık. Haftada bir gün mesai yapıyordum. Ramazan yaklaşmıştı. Kimleri davet ederiz iftarda neler hazırlarız diye düşünürken sokağa çıkma yasakları geldi. Gezmeyi dolaşmayı dışarda vakit geçirmeyi seven biri olarak iyice eve hapsolmuştuk. Ramazan nasıl geçecekti acaba? Ramazan birliktelik beraberlik demekti. Bu duruma çok üzülmüştüm. Günler geçtikçe düşündüğüm gibi olmadı. Bu yasaklar bize dışarıdan aldığımız, yediğimiz bir çok şeyin evde rahatlıkla yapılabileceğini gösterdi. Her gün yeni bir tarif yeni yemek, yeni bir tatlı derken Şef oldum çıktım.

            Artık pandemiye, uzaktan çalışmaya da alıştık. Günler rutin geçiyordu. Her yerde duyduğum, istediğim ama bir türlü vakit ayırmadığım eTwinning projesine katıldım proje adı "Pandemi Sürecinde Pozitif Dayanışma Günlüğü". Çok güncel ve güzel bir konuydu. İlk defa böyle bir proje yapacaktım. Bu süreçte hem değişiklik olacaktı, yeni insanlar tanıyacaktım ve yeni bir şeyler öğrenecektim ki öyle de oldu. Projeye hızlı başladık. Webinarlar, bloglar, web siteleri, web 2 araçları derken. Bir baktım ki eTwinner olmuşum. ;)