İlâç yapılan maddeler şunlardır : a) Her türlü nebatlar ve ağaçlar. Bunlar en basit otlardan en büyük ağaçlara kadar sayılabilmektedir.

b) Madenî cinsten olanlar, deniz tuzundan her türlü maden ve taşlar. Meselâ metinlerde Menfis taşının bazı hassaları olduğu yazılmış ve vücutta hasta bir kısma konulduğu zaman, ağrı hissettirmeden cerrahî bir ameliyatın kolaylıkla yapıldığı kaydedilmiştir.

 c) Hayvanların bazı uzuvları, çiğ et halinde veya taze kurutulmuş kanları da, ilâç olarak kullanılmıştır.

Hekimler bütün bu çeşit maddelerle yapılabilen birçok reçeteler tertip etmişlerdir. Bu hapları yaparken, ne kadar çok çeşit konulursa, o kadar daha çabuk iyiliğe hizmet edileceği sanılırdı. Bu ilâçlardan bazılarının reçeteleri Mısırcılardan Grek’lere Koma’lılara ve oradan da Avrupa’ya intikal etmiştir. Tedavi usullerinde tecrübeye dayanan ve ilmî esaslardan başka, sihir formülleri de yer almıştır. Bilhassa rahiplere başvuran hastalar, ilâçlardan yapılmış haplardan ziyade muskalara önem vermişlerdir. Bu sihir usulü gerek hastalıkları iyileştirme, gerekse önlemek için kullanılmıştır. Halkın buna çok değer verdiği, bazı sihir metinlerinin hangi hastalıklara karşı yapıldığını anlamakla mümkün olmuştur. Meselâ bir nezleyi şu formüller uzaklaştırabilir sanılırdı: “ Nezle defol, nezle ki kemikleri kırar, kafatasını mahveder, başın yedi açık çukurunu ağrıtır. Yere düş, pis arsız !..[1] 

[1]İnan, Eski Mısır Tarih ve Medeniyeti: 244-245.

[1] İnan, Eski Mısır Tarih ve Medeniyeti:244.

2-Hastalıkların çeşitleri ve tedavileri.

3-Hastalıklardan korunma çareleri.[1]

İnsan vücudunun fonksiyonları ile ilgilenen hekimlerin bilgileri ileri seviyede değildi. Mumyacılığın ilerlemiş olduğu bu memlekette, insan vücudu hakkındaki bilgilerin çok ve esaslı olması lâzım geliyorsa da, bu hususta pek ileri gidilmediği anlaşılıyor. Çünkü mumyacılıkla uğraşan kimseler, hekimlikten ayrı olan bir sınıf teşkil ediyorlardı. Kadavra ile doğrudan doğruya, temas halinde olan bu insanların teşkil ettiği sınıf, aşağı addediliyordu. Onun için insan vücudu içinde olan organlarla hekimler pek az meşgul olmuşlardır. Diğer taraftan insan cesedi üzerinde tetkikler yapmak, din bakımından da menedilmişti. Bu itibarla hekimler sınıfı anatomiden ziyade, yaşayan insanları mevzu olarak almışlardır.[2]

Papirüslerdeki yazılara ve mumyaların incelenmesinden çıkan neticelere göre, göz hastalıkları, kemik veremi, çocuk felci, çiçek, anemi, romatizma, apandisit, mide, karın ve mesane hastalıkları, bacaklarda varis, ülser ve çıbanlar, Nil çıbanı ve sara nöbetleri, diş çürümeleri ve daha birçok hastalıklara eski Mısırlıların maruz kaldıkları anlaşılıyor. Yalnız bu çeşit hastalıklara verilen isimlerin karşılığı bugün tam olarak bilindiği şüphelidir. Diğer taraftan frengi ve kanser hastalıklarının olmadığı veya bilinmediği kabul ediliyor. Diş hastalıkları, en eski mumyalar üzerinde tespit edilebilmektedir, ancak daha sonraki devirlere ait olanlarında tedavinin daha fazla tatbik edildiği görülmektedir. Bu hal şüphe yok ki Mısır’da tıp sahasında bir ilerlemeyi kaydetmektedir.

[1] İnan, Eski Mısır Tarih ve Medeniyeti: 243. [2] İnan, Eski Mısır Tarih ve Medeniyeti:241. 

Herodot'a göre (484-425 / 413 MÖ), Mısır mezarı ile ilgili törenler, ölenlerin mezarın ötesindeki ebedi bir bölgede mutluluk bulacağı ümidi olsa bile, yasları  çok çarpıcıydı . O yazıyor:

Yas ve cenazeler ile ilgili olarak, seçkin bir adam öldüğünde, hane halkının tüm kadınları başlarını sıvar ve çamurla yüzleşir, sonra vücudu içeride bırakarak elbiseleri bir kemerle bağlarlardı. Erkekler de kendileri için aynı prosedürü uygular, bir kuşak giyer ve kendilerini kadınlar gibi döverlerdi. Tören sona erdi, cesedi mumyalanmaya götürdüler. (Nardo, 110)