Ik kon me niet goed inleven in het personage omdat ik een zijn problemen nooit heb meegemaakt, maar toch vond ik dit het beste stuk tot nu. Ik weet niet waarom het komt maar ik denk dat ik werd geïntrigeerd door de gevoelens, en gedachten van deze jongen. Het ergste vond ik het moment waarop hij met zijn mama en valentijn op de markt is en hij zijn sluier oplicht als hij de taart wil aanpakken waarop het meisje achter het kraampje overgeeft op de taart. Hier werd er nog maar eens ingewreven dat hij een gedrocht was terwijl dat hij in zijn eigen dorp ook al werd gedaan. het was heel aangrijpend omdat er een zeer intense reactie op kwam van de mama door direct weg te lopen met haar kindjes. Ik vond het ook ineens een plottwist dat het niet Guillaume maar de pastoor was die Elisabeth had vermoord en dat het niks met het clubje van Guillaume maar met het geheim van de pastoor en Nameloos.

Ik vond dit stuk zeer goed. Het boeide me echt want valentijn deed zijn verhaal over hoe hij zijn benen kwijtraakte en over hoe hij werd gered door zijn eigen vader die hem niet eens meer herkende en Guillaume was nog zo trots op zijn knappe zoon. In het weekend dat valentijn en zijn kameraden vrij hadden leek het wel of de oorlog er niet meer was ook al was die nog zo dichtbij. Het mooie aan dit stuk was ook dat hij tussendoor ook praatte over zijn vriendschap met de broers cyriel en gust. hij leek ze al heel lang te kennen ook al was dat niet het geval . En door een misverstand heeft valentijn een brief van een stervende soldaat aan zijn oma gegeven terwijl die brief helemaal niet voor haar bestemd was. Hetgeen waar ik het minste van snapte blijft nog steeds dat hij Violette zijn grote vlam heeft afgewezen nadat zij hem kwam halen in Engeland.