Bersifat tidak keterlaluan dan senang dipengaruhi bahasa asing.

Tidak tertakluk dengan ketidaksamaan lapisan masyarakat.

Mempunyai kaedah yang lebih ringkas dan senang.

Aksara Kawi (Bahasa Sanskrit : कवि kavi, "pujangga") yang bermaksud penyair.

Tulisan Kawi merupakan sistem tulisan selepas Pallava.

Tulisan ini digunakan berkurun lamanya sehingga penemuan tulisan rumi dan jawi, sistem tulisan ini sentiasa berkembang sepanjang zaman.

Orang Melayu kuno kemudian menggunakan huruf kawi, Pallawa dan Rencong untuk menulisnya pada kulit, daun lontar, kepingan logam dan batu bersurat.

Kemunculan tulisan ini menandakan permulaan evolusi bahasa Melayu kerana tulisan ini digunakan oleh orang Melayu lama.

Ahmad Majnun menjumpai batu nisan orang Melayu di Pengkalan Kempas, Sungai Ujung, Negeri Sembilan.

Batu nisan ini tertera tahun 1463 dan memaparkan kedua-dua tulisan orang Melayu kepada tulisan Jawi.

Selain itu, tulisan Kawi juga turut ditemui pada dua buah artifak lama iaitu batu bersurat yang dijumpai di Joreng, Tapanuli, Sumatera Utara pada (1179M) dan batu bersurat Padang Lawas (1213M) , Tampanuli, Sumatera Utara.

Tulisan Jawi telah wujud di Kepulauan Melayu sejak 1300M dan berkembang di Tanah Melayu sejak kedatangan Islam pada abad ke-10 hasil daripada aktiviti perdagangan Arab yang datang ke Kepulauan Melayu untuk berniaga.

Nama Jawi berasal dari kata "Jawah" dalam bahasa Arad. "Javadwipa," nama daerah di Asia Tenggara, mungkin asal perkataan Jawi dan Jawah.

"Jawi" merujuk kepada empat komponen penting: orang Jawi, bangsa Jawi, bahasa Jawi dan tulisan Jawi. Ini bermakna orang Melayu, umat Melayu, bahasa Melayu dan tulisan Jawi.

Tulisan Jawi  mempunyai 37 huruf.

Terdapat 31 huruf Jawi dalam tulisan Arab yang boleh dipadankan dengan fonem Arab, dan enam huruf lagi ialah huruf Jawi. Ca, nga, fa, ga, nya, dan va ialah enam huruf terakhir.

Oleh kerana huruf ini merupakan fonem dalam sistem fonologi bahasa Melayu, enam huruf ini tidak wujud.

Sistem tulisan jawi ditulis dan dibaca dari kanan ke kiri.

Penulisan tulisan Jawi tidak serupa dengan tulisan Rumi.

Sistem tulisan Jawi tidak mempunyai huruf besar dan huruf kecil. Namun begitu, terdapat beberapa huruf tertentu yang mempunyai perubahan bentuk apabila disambungkan dengan huruf lain.

Tulisan Jawi menjadi satu alat dalam sistem penulisan, penyalinan dan penterjemahan serta berfungsi sebagai penyalur utama media persuratan Melayu Islam. Ini berlaku kerana pada masa itu, masyarakat Melayu baru menerima ajaran Islam.

Batu Bersurat Terengganu pada 1303M. Ini menunjukkan tulisan Jawi telah sampai lebih awal berbanding tulisan rumi.

Penemuan batu nisan pertama di Sumatera pada 55Hijrah dan di Kedah pada 290 Hijrah membuktikan bahawa tulisan Jawi telah berasal dari orang Arab dan telah diubah suai dengan menambahkan beberapa huruf tambahan untuk disuaikan dengan gaya bahasa orang Melayu.

Manuskrip tangan yang paling tua ialah Aqa’id al-Nasafi juga dijumpai ditulis menggunakan tulisan Jawi.

Zainal Abidin bin Ahmad merupakan seorang pakar bahasa dan kelahirannya mencetuskan sinar dalam perkembangan bahasa Melayu.

Sistem ejaan yang pertama dalam sistem ejaan rumi bahasa Melayu ialah sistem ejaan Za’ba.

Telah disusun oleh orang yang berbangsa Melayu sendiri pada tahun 1933 iaitu sebelum perang dunia kedua dan telah tersiar dalam Sistem Ejaan Melayu Jawi-Rumi 1949.

Sistem ejaan ini dihasilkan di Maktab Perguruan Sultan Idris (MPSI), dan juga merupakan sistem ejaan rumi terkenal sebelum kewujudan Sistem Ejaan Baharu.

Sistem ejaan ini juga telah disusun dan diperbaharui serta diperkemas dalam jangka masa beberapa tahun dan dimuat dalam beberapa buah buku pedoman Bahasa terbitan Pejabat Karang Mengarang.

Seperti Ilmu Bahasa Melayu Penggal I (1926), Pelita Bahasa Melayu Penggal 1 (1941) dan Daftar Ejaan Melayu (Jawi-Rumi) (1949) dengan judul “Petua-petua Ejaan Rumi” yang kesemuanya dikarang sendiri oleh Za’ba.

Kemunculan sistem ejaan Za’ba telah membawa bahasa Melayu ke arah kemajuan.

Dengan adanya sistem ejaan Za’ba, segala keraguan berkaitan tulisan dapat diselesaikan.

1956, satu kongres telah diadakan iaitu Kongres Bahasa dan Persuratan Melayu.

Beberapa pembaharuan telah dibuat dan dilaksanakan.

Semangat yang tinggi dalam memperjuangkan sistem ejaan pada ketika itu telah mendapat perhatian dan sokongan dari kerajaan sehingga sebuah Jawatankuasa Ejaan telah berjaya ditubuhkan.

Pada tarikh 17 April 1959, satu perjanjian persahabatan telah dimenterai diantara Tanah Melayu dan negara Republik Indonesia.

Hasil daripada itu tertubuhlah Sistem Ejaan Kongres.

Ejaan Kongres adalah sistem ejaan Rumi bagi bahasa Melayu yang dipersetujui oleh Kongres Bahasa dan Persuratan Melayu yang ketiga pada tahun 1956.

Sistem ejaan baharu yang dipersetujui bersama oleh Kerajaan Malaysia dan Pemerintah Republik Indonesia serentak pada 16 Ogos, 1972.

Sistem ejaan Rumi yang dilaksanakan pada tahun 1972 itu ialah hasil kesepakatan Majlis Bahasa Indonesia-Malaysia bagi pihak kerajaan Malaysia dan pemerintah Republik Indonesia.

Badan yang ditugaskan menyusun pedoman ejaan Rumi di Malaysia ialah Jawatankuasa Tetap Bahasa Malaysia yang dilantik oleh Menteri Pendidikan Malaysia dan jawatankuasa ini diletak di bawah Dewan Bahasa dan Pustaka (Daftar Ejaan Rumi Bahasa Malaysia, 1987).

Pedoman ejaan rumi mengandungi empat bahagian iaitu penggunaan abjad, penulisan huruf, penulisan kata, tanda baca dan penulisan unsur serapan.

Kewujudan pedoman ejaan rumi telah memberi sumbangan besar terhadap perkembangan bahasa Melayu.

Menyeragamkan cara penulisan yang betul dan dapat membantu mereka yang keliru akan cara penulisan.

Sebelum merdeka, Pejabat Karang Mengarang di Maktab Perguruan Sultan Idris (MPSI) yang kini dikenali sebagai Universiti Perguruan Sultan Idris (UPSI) telah memainkan peranan penting dalam perkembangan kesusasteraan bahasa Melayu.

Ketika itu, Dewan Bahasa dan Pustaka (DBP) belum bergerak aktif dalam bidang kesusasteraan.

Orang yang bertanggungjawab dalam membangunkan bidang bahasa di MPSI ini adalah Pendeta Za'ba.

Pejabat Karang Mengarang sudah ditubuhkan sejak tahun 1924 yang dikenali sebagai Penerbit Universiti.

Pejabat Karang Mengarang ditubuhkan pada tahun 1924 dan dikenali sebagai Penerbit Universiti pada 1 November 2001.

O.T Dussek, Pengetua MPSI dan Pendeta Za’ba yang melanjutkan penubuhan pejabat ini.

Tujuan utama penubuhan PBmPB ialah untuk mempelajari dan mengkaji bahasa Melayu agar bahasa Melayu mudah disebarkan kepada masyarakat.

Pada Abad ke-19, kegiatan PBmPB agak lembap namun pada tahun 1934, persatuan ini dihidupkan semula oleh Dato' Awang Omar dan Mejar Musa Yusof.

Mengeluarkan buku sekolah Melayu dan menerbitkan jurnal bergambar. Hal ini supaya menggalakkan penulis menghasilkan karya dalam bahasa Melayu.

Memudahkan penduduk kampung menimba ilmu dengan menyediakan perpustakaan bergerak dan mengeluarkan pelbagai jenis bahan bacaan kepada rakyat. Hal ini supaya masalah kekurangan bahan bacaan bahasa Melayu di sekolah-sekolah Melayu dapat di atasi.

Membuka peluang kepada warga akademik dalam menyebarkan kepakaran mereka dalam bidang yang diceburi serta dapat mengimarahkan budaya penulisan dalam kalangan universiti.

Menerbitkan hasil penyelidikan warga akademik dalam bentuk buku, jurnal dan sebagainya.

Mereka juga berperanan dalam menganjurkan bengkel-bengkel penulisan serta kursus penterjemahan.

Pakatan ini ditubuhkan pada tahun 1888 oleh Dato' Seri Amar Diraja Andak Rahman bersama-sama Dato' Muhammad Ibrahim Munshi.

Nama pertubuhan ini ditukar dari Pakatan Belajar Mengajar Pengetahuan Bahasa kepada Pakatan Bahasa Melayu, Persuratan Buku Diraja Johor.

Pakatan Belajar Mengajar Pengetahuan Bahasa merupakan badan pembinaan dan pengembangan bahasa Melayu sebelum merdeka.

Pakatan ini ditubuhkan di Johor pada tahun 1888 untuk memajukan bahasa Melayu secara berkumpulan.

Pada 7 April 1934, pakatan ini dihidupkan dan mendapat sokongan penuh daripada Sultan dan kerajaan Johor. Persatuan ini dikurniakan gelaran oleh D. Y. M. M Sultan Ibrahim Ibni Sultan Abu Bakar (14 April 1934).

Memelihara, memperlengkap dan memodenkan bahasa Melayu.

Membawa perubahan baharu untuk memperkasakan lagi peranan bahasa Melayu serta memperjuangkan kedaulatan bahasa Melayu.

Memelihara tulisan Jawi dan membina perkataan baharu serta mengembangkan pengetahuan melalui ceramah atau penyelidikan.

Mengkaji dan mempelajari bahasa Melayu lebih mendalam agar mudah disebarkan kepada orang ramai serta dapat mengeluarkan peredar atau jurnal 6 bulan sekali dan menghasilkan buku.

Menerbitkan buku-buku tentang bahasa Melayu, nahu Melayu, sejarah dan lain-lain cabang ilmu pengetahuan.

Sebagai contoh, dalam menerbitkan majalah yang berjudul Peredar, Buku Peribahasa, Jalan bahasa Melayu dan lain-lain lagi.

Penerbitan buku-buku bahasa dan bacaan umum kemudiannya menjadi batu asas bagi meneruskan aktiviti sastera oleh PBmPb.

Karya-karya pakatan belajar mengajar adalah seperti Jalan Basa Melayu (1937), buku Katan (1936-1937) dan Kisah Pelayaran Ibrahim Munsyi dan Pemimpin Johor (1977).

Angkatan Sasterawan 50 telah ditubuhkan di Singapura pada 6 Ogos 1950. 

Penubuhannya di Singapura adalah sangat strategik kerana selepas Perang Dunia Kedua, Singapura merupakan pusat bagi persuratkhabaran dan berbagai-bagai penerbitan.

ASAS 50 merupakan singkatan kepada Angkatan Sasterawan 50.

Persatuan ini dirancang oleh satu angkatan penulis generasi muda iaitu Tongkat Warrant, Keris Mas, A. Samad Ismail dan Masuri S.N

Mengembangkan dan memperluaskan bahasa dan kesusasteraan Melayu. Ahli-ahli ASAS 50 berganding bahu untuk memajukan dan meningkatkan pendidikan orang Melayu.

Perjuangan orang Melayu mencapai kemerdekaan. Hal ini demikian kerana, menurut Ahmad Kamal Abdullah et al., (1990), mereka dikatakan sebagai wakil suara orang-orang Melayu yang ingin mencapai kemerdekaan daripada penjajah-penjajah iaitu orang Inggeris.

Mengembangkan bahasa Melayu dari segi aspek ejaan dan peristilahan.

Menjaga hak-hak para penulis dan pengarang.

Melaksanakan pembaharuan dalam bidang kesusasteraan.

Laporan ini telah disediakan oleh kerajaan British iaitu L.J Barnes yang merupakan Pengarah Latihan Kemasyarakatan Universiti Oxford pada Ogos 1950.

Penting dalam menentukan hala tuju sistem pendidikan di Malaysia setelah Tanah Melayu mendapatkan kemerdekaan pada 1957.

Tujuan laporan ini diwujudkan adalah untuk menyiasat dan memperbaiki pendidikan orang Melayu.

Dua jenis sistem sekolah hendaklah ditubuhkan dan satu jenis sekolah menggunakan bahasa Melavu sebagai bahasa pengantar.

Pelajaran bahasa Cina dan bahasa Tamil akan disediakan jika terdapat 15 orang murid atau lebih yang ingin mempelajari bahasa ibunda mereka.

Bahasa Melayu wajib diajar di Sekolah Inggeris dan bahasa lnggeris wajib diajar di Sekolah Melayu.

Sekolah dwibahasa diadakan dan bahasa pengantar yang digunakan ialah bahasa Inggeris dan bahasa Melayu.

Sekolah-sekolah vernakular dalam bahasa Melayu, bahasa Cina dan bahasa Tamil ditukarkan kepada Sekolah kebangsaan. Sekolah-sekolah ini akan menggunakan bahasa kebangsaan, iaitu bahasa Melayu.

Masyarakat cina menolak cadangan ini kerana mereka menganggap cadangan kerajaan akan membunuh bahasa mereka. Penolakan kaum cina mengakibatkan isu ini menjadi hangat diperdebatkan dalam akhbar harian pada masa itu. Walaupun sistem sekolah itu lebih banyak memberi keutamaan kepada bahasa Melayu, guru-guru pelatih Maktab Perguruan Sultan Idris juga menentangnya serta menunjuk perasaan. Mereka menyedari bahawa perakuan tersebut berupaya membunuh bahasa melayu dan menghidupkan bahasa Inggeris Selain kaum Cina, kaum India turut mengalami kebimbangan apabila permintaan mereka untuk mengkaji kedudukan sekolah Tamil telah ditolak oleh kerajaan.

Secara keseluruhannya, tentangan-tentangan itu dapat dibahagikan kepada tiga.

Pertama, pemilihan bahasa pengantar.

Kedua, penafian bahasa-bahasa lain daripada Bahasa Melayu dan Bahasa Inggeris dalam sukatan pelajaran dan ini dimengertikan sebagai langkah untuk menekan dan melenyapkan bahasa dan budaya Cina dan India.

Ketiga, cadangan untuk menubuh cuma satu corak sekolah rendah bermakna menghapuskan semua sekolah vernakular dan ini juga bermakna guru-gurunya akan terlucut jawatan.

Muncul akibat daripada tercetusnya reaksi ketidakpuasan hati kaum-kaum di Tanah Melayu khususnya kaum Cina.

Mereka sebelum ini sangat menentang akan Laporan Barnes 1950, dengan itu satu lagi jawatankuasa telah ditubuhkan untuk merangka kembali sistem pendidikan yang baharu.

Laporan ini diketuai oleh Dr. Fenn ( Setiausaha Kerja Bersekutu Negara China ) dan juga Prof. Dr. Wu Ten Yao iaitu seorang yang bekerja dengan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu.

Sekolah vernakular iaitu sekolah Cina, Sekolah Tamil dan Sekolah Melayu dibenarkan beroperasi dan menggunakan tiga bahasa, iaitu bahasa Melayu, bahasa Cina dan bahasa Tamil dan bahasa kebangsaan juga diadakan.

Sekolah-sekolah aliran jenis kebangsaan (Sekolah Inggeris) dikekalkan.

Sekolah-sekolah vokasional terus dikembangkan untuk menampung keperluan tenaga pekerja mahir yang diperlukan untuk pembangunan negara Persekutuan Tanah Melayu.

Selepas Laporan Fenn-Wu 1952 dikemukakan, mendapat pelbagai reaksi daripada banyak pihak. Orang-orang Melayu telah menolak laporan Fenn-Wu kerana mereka rasa syor-syor dalam laporan tersebut tidak menguntungkan mereka. Tetapi, reaksi yang diterima ini telah membawa kepada satu pengkajian lain. Sebuah jawatankuasa khas, iaitu Jawatankuasa Pusat Penasihat Pendidikan telah ditubuhkan untuk mengkaji laporan Fenn-Wu.

Ditugaskan mencari jalan tengah, bagaimana kerajaan dapat melaksanakan perakuan daripada Laporan Barnes dan Fenn-Wu. Akhirnya, pihak Inggeris kemudiannya telah menyatukan kedua-dua laporan itu dan dijadikan Ordinan Pelajaran 1952.

Matlamat Ordinan Pelajaran 1952 adalah untuk membekalkan dan mengekalkan pengetahuan, kemahiran dan perwatakan yang baik untuk tiap-tiap individu, juga bertujuan untuk menggalakkan dan membolehkan sesuatu kaum menyesuaikan diri dalam masyarakat berbilang bangsa di negara ini. Selain itu, ia juga bermatlamat membentuk warganegara yang bersatu di seluruh negara yang terdiri dari berbagai kaum.

Dalam perbahasan untuk meluluskan Penyata Pelajaran 1952, Datuk E.E.C. Thuraisingam menyatakan penyata pelajaran itu adalah bertujuan untuk mengukuhkan asas perpaduan negara serta menggambarkan sistem pendidikan "vernacular" moden dan membentuk kurikulum pelajaran mengikut keperluan dan keadaan ketika itu (Penyata Pelajaran 195, 2008).

Sekolah Kebangsaan sebagai corak sistem persekolahan kebangsaan. Sementara sekolah vernakular iaitu Sekolah Cina dan Sekolah Tamil tidak diterima sebagai sistem persekolahan kebangsaan.

Bahasa Cina dan Tamil cuma diajar sebagai bahasa ketiga.

Jawatankuasa Razak ditubuhkan pada 30 September 1955 untuk mengkaji Ordinan Pelajaran 1952 yang bertujuan mewujudkan sistem pendidikan yang sama untuk semua kaum. 

Dianggap sebagai batu asas bagi perkembangan sisitem pendidikan  kebangsaan .

Tujuan utama Penyata Razak 1956 adalah menjadikan Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan, bahasa perpaduan dan bahasa pengantar di sekolah.

Pelaksanaan Bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan telah diharapkan mengeratkan perpaduan antara kaum Melayu, Cina dan India sebagai rumpun bangsa di tanah melayu.

Memperkenalkan Jawatankuasa Pendidikan yang dipengerusikan oleh Tun Abdul Razak Hussein. 

Bahasa Melayu moden dikatakan bermula pada abad ke-19 setelah kedatangan British.

Bahasa Melayu mendapat kedudukan yang tinggi sebelum kedatangan British.

Karya Abdullah Munsyi dikatakan sebagai permulaan bahasa Melayu moden.

Bahasa Melayu Moden diberi kuasa sebagai bahasa kebangsaan melalui perkara 152 Perlembagaan Persekutuan Tanah Melayu yang kini dikenali sebagai Perlembagaan Persekutuan Malaysia.

Menerima banyak pengaruh Inggeris.

Banyak memanfaatkan kosa kata bahasa Melayu Moden.

Menggunakan pelbagai laras bahasa.

DBP ditubuhkan di Johor Bahru pada 22 Jun 1956 hasil resolusi Kongres Bahasa dan Persuratan Melayu ke-3 pada tahun 1956.

DBP mula beroperasi pada bulan Oktober 1956, iaitu di tengah-tengah suasana dan semangat menyambut kemerdekaan tanah air.

Dari situlah, DBP mengatur langkah pertamanya untuk menjalankan tugasnya yang amat penting, iaitu mengembangkan bahasa Melayu sebagai bahasa kebangsaan dan bahasa rasmi negara yang akan merdeka.

Membina dan memperkaya bahasa kebangsaan dalam semua bidang termasuk sains dan teknologi.

Memperkembang bakat sastera, khususnya dalam bahasa kebangsaan.

Mencetak atau menerbitkan atau membantu dalam percetakan atau penerbitan buku-buku, majalah-majalah, risalah-risalah dan lain-lain bentuk kesusasteraan dalam bahasa kebangsaan dan bahasa-bahasa lain.

Membakukan ejaan dan sebutan, dan membentuk istilah-istilah yang sesuai dalam bahasa kebangsaan.

Menggalakkan penggunaan bahasa kebangsaan yang betul.

Menggalakkan penggunaan bahasa kebangsaan supaya dapat digunakan secara meluas bagi segala maksud mengikut undang-undang yang sedang berkuat kuasa.

DBP sebagai institusi bahasa yang berwibawa di Malaysia sentiasa produktif dalam mengembangkan dan mencitrakan bahasa Melayu pada peringkat ASEAN & peringkat antarabangsa.

Bahasa Melayu yang dipinggirkan amat bertentangan dengan perlembagaan Malaysia.

Bahasa Melayu sebagai bahasa pengantar pendidikan memberi kesempatan untuk berkembang dalam bahasa ilmu.

Kata singkatan semakin tersebar luas menjadikan bahasa Melayu sebagai bahasa yang diremeh temehkan.

Guru yang menggunakan dialek daerah sebagai bahasa pengantar dalam pengajaran dan pembelajaran di sekolah.

Perkembangan dan ledakan era pendigitalan mengakibatkan kebanyakan medium bahasa didominasi oleh bahasa Inggeris.