Yeşilin bütün tonlarının bir arada olduğu, rengarenk çeşitli çiçeklerin dans ettiği, gökyüzünün masmavi olduğu, ağaçların kol kola girdiği, herkesin barış ve mutluluk içinde yaşadığı bir dünya varmış. Bu dünyada herkes doğa dostuymuş. 

Kimse yerlere çöp atmazmış. 

Yüksek binalar yerine küçük küçük bahçesi olan tek katlı evler varmış. Sular tertemizmiş.

 Derelerde balıklar, kurbağalar yaşarmış. 

Hava her zaman mis gibi kokarmış. Hava öyle temizmiş ki uçan kuşların tüyleri çok uzaktan bile belli olurmuş. 

İnsanlar işlerine, okullarına giderken hiç araba kullanmazlar, gidecekleri yere yürüyerek giderler, güzel doğanın berrak kokusunu hissederlermiş. 

Her şey bu kadar güzelken, unutulmuş bir dağın tepesinde üç tane ağaç yaşarmış. Bu üç ağaç yalnız yaşamlarını sürdüren bir aileymiş. 

Tombik ailenin en küçüğüymüş. Sevecen, arkadaş canlısı, bol yapraklı, dalları sağlam, gövdesi güçlü olan bir ağaçmış. 

Tombik’in bir çiçek arkadaşı varmış. Bazen onunla oyun oynarlar bazen de bu güzel doğanın bir parçası olmaktan uzun uzun konuşurlarmış. 

Tombik şehre hayranlıkla bakarken hep “Niye biz yalnızız, niye hiç buraya gelmezler, gölgemizde piknik yapmazlar?‟ diye düşünürmüş.

 Bir gün bir grup insanın ve birçok aracın malzemelerle bulundukları dağa doğru geldiklerini görmüş. Çok sevinmiş. Mutluluktan dallarını sağa sola sallamış. İçinden: 

-İsteğim gerçekleşti. Artık bizi de umursuyorlar. İnsanlar buraya güzel, bahçeli evler yapacaklar. Sonra da piknik için bizim gölgemize gelecekler. Çocuklar etrafımızda gülüp, oynayacaklar, diye düşünmüş. 

İnsanlar sürekli çalışmışlar. Binalar kısa sürede ortaya çıkmaya başlamış. Ama bu binaları yaparken çevreye çok zarar vermişler. Gürültü Tombik‟e dayanılmaz geliyor, gördükleri ise içini acıtıyormuş. Çünkü insanlar o alandaki bütün çiçekleri, otları yok ediyormuş. 

Dağa fabrika yapılıyormuş. 

Tombik hayal kırıklığına uğramış. İnsanların çevreyi koruduğunu ve sevdiğini sanıyormuş. Sonra birden arkadaşı çiçeğe:

 -Belki fabrika sandığımız kadar kötü bir şey değildir. Beklide yeni yeni ağaçlar üreten bir şeydir, demiş. Çiçek de Tombik’e hak vermiş. Aslında Tombik ve arkadaşının korktuğu gibi fabrikalar kötü değilmiş. Kötü olan fabrikayı kuran insanların hiç düşünmeden çevreye zarar vermeleriymiş. Çünkü bazı fabrikalar atıklarını çevreye bırakır, bacalarından zararlı dumanlar çıkarırmış. Acaba yapılan bu fabrika, Tombik ve arkadaşı çiçeğin düşündüğü gibi mi olacaktı, yoksa... Merakla fabrikanın yapılışını izlemişler. Her sabah erkenden uyanıyor, şaşkın gözlerle çalışmaları izliyorlarmış. Artık yalnız olmayacaklarını, fabrika sayesinde bir çok ağaç, çiçek arkadaşları olacağını düşünüyorlarmış. Onlar böyle düşünürken fabrikanın yapımı bitmiş. Fabrikanın bacasından siyah siyah dumanlar çıkmaya başlamış. Bu dumanlar doğaya hızla yayılıyormuş. Tombik tüm bu yaşananlara anlam verememiş ve sebebini babasına sormuş. Tombik’in babası Kıvırcık derin derin nefes aldıktan sonra anlatmaya başlamış: 

- Çok uzun yıllar önce daha sen yokken, ben de senin gibi küçük bir ağaçtım. Mutlu bir yaşamımız vardı. Her şey çok güzeldi. Sonra kötü niyetli, doğayı sevmeyen insanlar kurallara uygun olmayan fabrikalar yaptılar. 

Çevre kirlenmeye başladı. Çok korkunç günler yaşadık. Artık her şey bitti derken bazı insanlar bu kötü duruma son verdi. Doğaya zarar veren fabrikaları tek tek kapatmaya başladılar. En son fabrika kapatıldığında doğa tanınmaz haldeydi. Daha sonra insanlar doğaya özenle baktılar, değerini anladılar. Aradan uzun zaman geçti. Şimdi niye tekrar bu kötülüğü yapıyorlar anlayamıyorum, demiş. 

Tombik ve Kıvırcık endişe içinde birbirlerine bakmışlar. Günler geçmiş. Fabrika doğaya her dakika zarar veriyor, havayı kirletiyor, çiçekleri solduruyormuş. Herkes çok mutsuzmuş. Bu arada kıvırcık eskisi kadar güçlü, sağlam görünmüyormuş. Yaprakları sararmaya, gövdesi çürümeye başlamış. Sonra bu acıya dayanamamış ve uzun, derin bir uykuya dalmış. Tombik üzüntüden çılgına dönmüş. Ne yapacağını şaşırmış. Bütün gücüyle fabrikaya doğru: 

-Fabrika niçin geldin buraya? 

Neden kopardın benden babamı? 

Ne yaptık biz sana, 

Zarar verdin sen çevreye. 

Şimdi daha mı güzel oldu, 

her yer mikrop ve çöple doldu

, mutluluk, sevinç yok oldu, diye bağırmış. 

Hiç duyan olmamış Tombik’i. Tombik çok üzülmüş. Uzun uzun çevresine bakınmış.

Artık hiçbir şey güzel değilmiş. En güzel renkler siyaha dönmüş.

Tombik dayanamamış bu sefer şehre doğru, tüm insanlara bağırmaya başlamış:

- Unuttunuz bir dağda bizi, 

Hep heyecanla bekledim ben sizi. 

Bir gün gelirsiniz yanımıza, 

Beraber kucak açarız mutluluğa. 

Beklerken ben sizi, Yok ettiniz güzel çevreyi.

 Fabrikalar kurdunuz, Kararttınız dünyayı. 

Alın sizin olsun bu dünya, Biz yaşayamayız bu doğada. 

Artık hiç gücü kalmamış. Başlamış ağlamaya. 

Sonra şehre daha dikkatli baktığında sadece babasının değil, bütün canlıların zarar gördüğünü, havanın kirlendiğini, şehre mutsuzluk yayıldığını görmüş.

 Artık çocuklar gülmüyor, oynamıyorlarmış. Bunun yerine kalbinde bir hüzün yatıyormuş. Birden Tombik nefes alamaz hale gelmiş. 

Siyah dumanlar Tombik‟in etrafını iyice sarmış. 

Dalları bükülmüş. Korkudan, çaresizlikten boncuk boncuk terlemeye başlamış. Kalbi hızla atıyormuş. Tam siyah dumanlar Tombik‟i yutacakken, Tombik bir çığlık sesi duymuş. 

Gözlerini açtığında unutulmuş dağda annesinin ve babasının sıcak dalları arasında uykuya daldığını fark etmiş. 

Gözlerini iyice ovuşturmuş. Gördüklerinin gerçek olmasından korkarak şehre doğru bakmış. 

Şehir yine eskisi gibi tertemiz, yemyeşil ve mutluluk içindeymiş. 

Çocuklar gülüp oynuyorlarmış.

 Tombik‟in gördüğü rüyanın tersine şehirde çiçek yetiştirme yarışmaları, en temiz sokak yarışmaları, en güzel bahçe yarışmaları düzenleniyormuş. 

Tombik tam rahat bir nefes alacakken aklına fabrika gelmiş. Başını o yöne çevirdiğinde fabrika orada duruyormuş. Ama fabrika insanların ihtiyaçlarını karşılarken doğaya hiç zarar vermiyor, havayı hiç kirletmiyormuş. 

Tombik gördüklerinin bir rüya olduğuna çok sevinmiş. Küçük düşüncesizliklerin doğayı ne hale getirdiğini, doğanın korunmasının, geliştirilmesinin ve güzelleştirilmesinin önemini daha iyi anlamış. 

Annesine ve babasına sıkı sıkı sarılmış. Aradan birkaç hafta geçmiş. Bir çok öğrenci ellerinde fidanlarla gelmiş. Tombik’in etrafındaki  boş olan her yere fidanlar dikmişler. Tombik  çocukları hayranlıkla izlemiş. çevresinde bir çok mis kokulu çiçek ve fidanları görünce çok mutlu olmuş. Artık unutulmuş dağda hiç yalnız kalmayacak, gölgesinde insanlar piknik yapacaklarmış. Tombik, ailesi ve yeni arkadaşları ile bu güzel dünyada sonsuza kadar mutlu yaşamış.

Doğa dostu çocuklar

Gülümsesin ağaçlar

Yemyeşil dünyamızda

Mutlu olsun çocuklar