8 Μαρτίου 2021

 Αγαπητό μου ημερολόγιο,

σήμερα ήταν ακόμη μια δύσκολη ημέρα. Τα πόδια μου πονάνε πιο πολύ από τις άλλες φορές. Ο πόνος είναι φρικτός! Μες στο σπίτι κινούμαι με αναπηρικό καροτσάκι. Δεν είναι καθόλου βολικό. Χθες βράδυ δεν κοιμήθηκα καθόλου, δεν μπορούσα να βολευτώ. Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω σαν να είμαι βάρος στην οικογένειά μου. Από όταν έπαθα αυτό το ατύχημα, η ζωή μου έχει αλλάξει. Ευτυχώς που έπαθα μόνο αυτό βέβαια, θα μπορούσα να πάθω και κάτι χειρότερο.

 Ένα ακόμη καλό είναι το ότι δεν πάω σχολείο αυτήν την περίοδο, γιατί όλοι με κοροϊδεύουν και δεν το αντέχω αυτό. Τώρα που κάνουμε τηλεδιάσκεψη, δεν ακούω αυτά τα σχόλια και δεν πέφτει η ψυχολογία μου. Επίσης, έχω και τις καλύτερές  μου φίλες που μου κρατούν συντροφιά μέσω μηνυμάτων όλες της ώρες. Το πιο καλό πιστεύω είναι το ότι μπορώ να κουνήσω τα χέρια και να κάνω τα αγαπημένα μου πράγματα, για παράδειγμα να πλέκω και να κάνω πηλό. 

Σε αφήνω τώρα... πάω να ξεκουραστώ, για να πάω αύριο στο γιατρό.

 

                                                                                Δευτέρα, 08 Μαρτίου 2021
 Αγαπημένο μου ημερολόγιο, 

 

Η σημερινή μέρα δε με ευχαρίστησε. Όπως οι περισσότεροι γνωρίζουν, είμαι ένας άνθρωπος που γεννήθηκε με κάποια προβλήματα στο σώμα. Ε, λοιπόν για αυτόν τον λόγο το πρωί στο σχολείο οι συμμαθητές μου με κορόιδευαν και πάλι. Όλοι με ενοχλούσαν και γελούσαν μαζί μου. Το μεσημέρι αφού σχολάσαμε, επέστρεψα στο σπίτι κλαίγοντας. Κάθισα όλο το μεσημέρι και ζωγράφιζα τη στενοχώρια μου. Η ζωγραφική πάντα με ηρεμεί. Τουλάχιστον έχω  τον Ρεξ, τον σκύλο μου, που με κάνει να νιώθω καλύτερα, γιατί με καταλαβαίνει. Θα μου πείτε όμως, πώς γίνεται ένας σκύλος να με καταλαβαίνει; Ο Ρεξ έχει κι αυτός ένα πρόβλημα στο πόδι του, αλλά εγώ άργησα να καταλάβω ότι ήταν σαν εμένα. Ήταν το δώρο των γονιών  για τα περσινά μου γενέθλια.

Νιώθω πάρα πολύ ωραία μόνο με τους κοντινούς φίλους μου, παρά τα προβλήματά μου. Δυστυχώς δεν μπορώ να κάνω κάτι, έτσι με έπλασε ο Θεός και έτσι θα μείνω.

 

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

            Σήμερα η μέρα μου, παρά τις δυσκολίες της αναπηρίας, πέρασε ευχάριστα. Οι ώρες στο σχολείο πέρασαν σαν τον άνεμο και δεν κατάλαβα για πότε τελείωσε η μέρα.

            Φεύγοντας από το σπίτι το πρωί, ανέβηκα στο αυτοκίνητο και η μητέρα μου με οδήγησε στο σχολείο. Στο δρόμο συναντήσαμε και τη Μαργαρίτα, την κολλητή μου. Φτάνοντας έξω από το σχολείο, η Μαργαρίτα με βοήθησε να ανέβω στο καροτσάκι και με οδήγησε στη ράμπα για τα άτομα με αναπηρία. Ένα αυτοκίνητο ήταν παρκαρισμένο μπροστά από τη ράμπα και για αυτό το λόγο αργήσαμε, γιατί έπρεπε να πάρουμε τηλέφωνο τον οδηγό! Ευτυχώς είχε αφήσει τον αριθμό του στο μπροστινό τζάμι του αυτοκινήτου, αλλιώς δε θα ξέραμε τι να κάνουμε! Αποχαιρέτησα τη μητέρα μου κι έτσι μια ακόμη ημέρα σχολείου άρχισε.

            Οι μέρες που έχουμε επτάωρο είναι, κατά τη γνώμη μου, πολύ βαρετές, αλλά ευτυχώς σήμερα έχω μερικά από τα αγαπημένα μου μαθήματα : Καλλιτεχνικά, Μουσική και Βιολογία, για παράδειγμα.

  Στο διάλειμμα κάνω παρέα με ένα σχετικά μεγάλο γκρουπ ατόμων που – τις περισσότερες φορές- είμαστε μόνο κορίτσια. Συνήθως μιλάμε για διάφορα πράγματα, όπως για τα ρούχα που μας αρέσουν, τους κρυφούς έρωτές μας και το τι θα φάμε για μεσημέρι. Αυτά, βέβαια, τις καλές ημέρες! Τις κακές ημέρες γκρινιάζουμε και παραπονιόμαστε για τα προβλήματά μας και για τα διαγωνίσματα που μας βάζουν στο σχολείο! Τα άτομα με τα οποία κάνω παρέα με βοηθάνε και μου συμπαραστέκονται στις δυσκολίες που αντιμετωπίζω λόγω του προβλήματός μου και εγώ τους είμαι ευγνώμων. Πιστεύω πως είναι οι καλύτεροι φίλοι που θα μπορούσα να έχω. Μερικές φορές μου λένε πως αφαιρούμαι, αλλά εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το λένε αυτό! Πού είχα μείνει; Α! ναι!

            Μόλις χτύπησε το κουδούνι, τα κορίτσια με βοήθησαν να μπω στην τάξη. Όλα κυλούσαν φυσιολογικά. Ήταν μια ακόμη συνηθισμένη ημέρα σχολείου. Α! Ξέχασα να σου πω! Στην ώρα των καλλιτεχνικών κατά λάθος έριξα το κουτί με τις ξυλομπογιές μου στο πάτωμα και ακούστηκε ένα ¨μπαμ¨! Όλοι τρόμαξαν λίγο, μιας και ο κύριος των καλλιτεχνικών μας έδειχνε κάτι στον πίνακα και κανένας δεν το περίμενε! Μια φίλη μου τρόμαξε τόσο που τσίριξε! Η διπλανή μου με βοήθησε να τις μαζέψω, γιατί δεν μπορώ να σκύψω.

            Στο τέλος, μόλις σχολάσαμε, η μητέρα μου με περίμενε έξω από το σχολείο. Με βοήθησε να καθίσω στην πίσω θέση, δίπλα στο καροτσάκι μου και επιστρέψαμε στο σπίτι.

            Αυτά για σήμερα, αγαπητό μου ημερολόγιο. Σήμερα πέρασε ακόμη μια συνηθισμένη ημέρα, αλλά αναρωτιέμαι αν θα μπορέσω άραγε να κάνω κάποτε όλα αυτά τα διασκεδαστικά πράγματα στο σχολείο, όπως γυμναστική ή το να τρέχω στην αυλή με τα άλλα παιδιά!