Człapie po błotku: tup, tup, tup, tup.
Wypowiadając słowa „człapie po błotku”, stąpa powoli dłońmi na przemian po podłodze lub udach. Wypowiadając słowa „tup, tup, tup, tup”, energicznie, na przemian klepie dłońmi.

Człapie po błotku: tup, tup, tup, tup.
Ponownie stąpa po podłodze i klepie dłońmi (jak wcześniej).

Człapie po błotku: tup, tup, tup, tup.
Powtarza czynności wykonywane dłońmi na podłodze (jak wcześniej).

Człapie po błotku: tup, tup, tup, tup.
Jeszcze raz stąpa dłońmi po podłodze i klepie nimi (jak wcześniej).

prowadzi dzieci prosto nad staw.
Układa palce jednej dłoni w kształt dzioba i porusza nim na boki, tak

– Chciałbym mieszkać na wsi – powiedział Szczypior. – Wieś jest lepsza niż miasto.

– Dlaczego? – zdziwiła się Zosia. – W mieście można chodzić do kina i jest więcej sklepów.

– Ale na wsi jest kino na podwórku – wykrzyknął Szczypior.

– Jak to „kino na podwórku”? – zdziwiła się jeszcze bardziej Zosia.

– Tyle się dzieje, jak na filmie – wyjaśnił Szczypior. – Kiedy byłem u cioci w zeszłym roku, to akurat urodziła się mała krówka, cielaczek i był taki śmieszny i nie umiał stanąć na własnych nogach. Były jak patyczki.

– Naprawdę? Ale fajnie. A moja babcia kiedyś przyniosła mi do łóżka małe kurczaczki. Takie dwa śmieszne i tak robiły – tiu, tiu,tiu – i Elizka zaczęła naśladować małe kurczaczki.

– Wiecie co? Pobawmy się w wieś – zaproponował Szczypior. – Jedna osoba myśli, że jest jakimś zwierzątkiem, a inne mu zadają pytania, żeby zgadnąć, jakim jest. Na przykład czy masz ogon? Ale można odpowiadać tylko tak lub nie.

– Masz ogon? – zapytała więc szybko Elizka.

– Tak.

– Lubisz trawę?

– Tak.

– Robisz muuuu?

– Tak – wciąż odpowiadał Szczypior.

– Jesteś krową! – krzyknęła Zosia.

– Nie – spokojnie powiedział Szczypior.

– Jak to nie, przecież robisz muuu. Proszę Pani, on jest krową, a się nie chce przyznać – wrzasnęła Elizka.

– Nie jestem krową – oburzył się Szczypior.

– Tak?! A kim jesteś? – spytała rozzłoszczona Zosia.

– Jestem cielaczkiem, tym, który się urodził u mojej cioci.

– Nie bawię sią tak – oświadczyła Zosia. – Jak robisz muu, to jesteś krową. Jak robisz ko, ko, ko, to jesteś kurą, jak chrum, chrum to świnią. I już. Koniec, kropka.

Po czym dziewczynka odwróciła się na pięcie i odeszła.

– A ja jestem cielakiem i robię muu jak moja mama – oświadczył Szczypior i odszedł w drugą stronę.

– Na wsi jest bardzo wesoło. I rzeczywiście jak filmie – zamyślił się Tup.

Pojazd na wsi używany,

Jest ciągnikiem także zwany,

Bo przyczepę ciągnąć może,

A poza tym pole orze. (traktor)

Mruczenie  – ćwiczenie rozluźniające. Dzieci na wydechu.

Traktor w warsztacie  – ćwiczenia rozluźniające. Dzieci masują sobie twarz, wydając dźwięki: opukiwanie nad górną wargą (www…), pod dolną wargą (zzz…), opukiwanie klatki piersiowej (żżż…).

Wesołe krowy  – ćwiczenia oddechowe i warg. Dzieci nabierają powietrze i starają się jak najdłużej wypowiadać sylabę mu na wydechu. Mogą przy tym poruszać wargami w prawą i lewą stronę.

Traktory  – ćwiczenia języka. Dzieci czubkiem języka dotykają górnego podniebienia, wprawiając je w drgania – naśladują odgłos wydawany przez traktor.

Przy wodopoju – krowy pija wodę  – ćwiczenia języka. Dzieci wysuwają język szeroki i na przemian wąski; płaski lub zaostrzony, a następnie unoszą lekko brzegi języka do zębów.

Mama Heli ma dużo kaczuszek.

Hela dostała od mamy jedną kaczuszkę. Kaczuszka Heli jest biała. Jest cała biała, tylko trepki ma czerwone i czerwony dziobek.

Pyta Hela kaczuszki:

– Kaczusiu, kaczusiu, czy chce ci się jeść?

A kaczusia:

– Tak!...tak!...tak!...

Więc Hela przynosi na misce ziemniaki z obiadu i karmi kaczusię.

Pyta Hela kaczuszki:

– Kaczusiu, kaczusiu, czy chce ci się pić?

A kaczuszka:

– Tak!...tak!...tak!...

Więc Hela przynosi wody na misce i kaczusia pije.

Pyta Hela kaczuszki:

– Kaczusiu, kaczusiu, czy dasz mi piórek na poduszkę dla lalki?

A kaczuszka:

– Tak!...tak!...tak!...

Więc kaczuszka gubi białe piórka, a Hela zbiera piórko do pióreczka, będzie poduszeczka! Będzie lalka Helusi spać na miękkiej podusi!

W wiejskiej zagrodzie praca wre od świtu. Gospodarz skoro świt wstał, by zająć się zwierzętami. Najpierw wszedł do chlewika, gdzie w wielkich kotłach mieszał paszę dla świnek. Następnie poszedł do stajni, gdzie wielkimi widłami poprzenosił do boksów belki słomy i siana. Na koniec poszedł do obory, gdzie czekały na niego już krowy. Stały i muczały, a on najpierw nakarmił je i pognał na zielona łączkę. Następnie gospodarz zjadł szybko śniadanie i wyprowadził z garażu traktor. Doczepił do niego pług i wyruszył w pole. Tam zaorał i zbronował całe pole równiutko, rządek przy rządku. Przyjechał do domu, zjadł obiad i wyszedł do stodoły, gdzie musiał poprzestawiać z miejsca na miejsce bardzo ciężkie worki z paszą dla zwierząt. Wieczorem po kolacji mógł nareszcie odpocząć.