πάνω σε βράχους και βρίσκονται στη Καλαμπάκα στο νομό Τρικάλων.

Από τα Ομηρικά χρόνια μέχρι σήμερα η Μαρώνεια είναι διάσημη για τις αμπελοκαλλιέργειες και τους αμπελώνες στους δυτικούς πρόποδες του Ίσμαρου με θέα το Θρακικό πέλαγος. Ο Οδυσσέας μέθυσε τον Κύκλωπα Πολύφημο με Μαρώνειο οίνο. Στον Ίσμαρο σώζονται αρχαίοι λινοί (πατητήρια σταφυλιών), λαξευμένοι σε βράχους.

• 2 χωριάτικα λουκάνικα (κομμένα σε χοντρές φέτες)

• 2 κ.σ ελαιόλαδο

• 1 κρεμμύδι σε φέτες

• 1 σκ. σκόρδο σπασμένη

• 2 πιπεριές κέρατο (σε φέτες)

• 2 πιπεριές Φλωρίνης (σε κομμάτια)

• 1/4 φλ. κόκκινο κρασί

• 2 ντομάτες τριμμένες (ή 2/3 συσκευασίας ντομάτες κονκασέ)

• αλάτι

• πιπέρι

• 1 πρέζα ρίγανη

• Για το σερβίρισμα

• τυρί

• φρέσκο ψωμί

Αποτελεί το βασικό πόλο έλξης επισκεπτών της πόλης και είναι ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα στην Ελλάδα. Σε αριθμό οι καταρράκτες είναι δώδεκα, εκ των οποίων μόνο οι τέσσερις είναι θεατοί, ενώ οι υπόλοιποι εξαιτίας της πλούσιας βλάστησης δεν μπορούν να θεαθούν εύκολα.

Στα μονοπάτια του Πάρκου Καταρρακτών συγκαταλέγεται και η λιθόστρωτη διαδρομή προς την Αρχαία Έδεσσα μέσα από τον κάμπο της πόλης. Η δίοδος αυτή αποτελούσε τμήμα^[4] της αρχαίας Εγνατίας Οδού, που ένωνε την Αρχαία Έδεσσα, την Ακρόπολη της Έδεσσας (συνοικία Βαρόσι) και τη Θεσσαλονίκη ως τις αρχές του 20ού αιώνα.

Μέρος του Δάσους κάηκε στις πυρκαγιές του 2022 ενώ με τις πυρκαγιές του 2023 υπέστη σχεδόν ολοκληρωτική και ανεπανόρθωτη καταστροφή.^[1][[Ειδικότερα, η δασική πυρκαγιά που επηρέασε το δάσος της Δαδιάς κατέκαψε 245.299 στρέμματα του Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς-Λευκίμμης-Σουφλίου·^[4] σύμφωνα με την εκτίμηση του προέδρου του τμήματος Δασολογίας και Φυσικού Περιβάλλοντος του ΑΠΘ, Αλέξανδρου Δημητρακόπουλου, ουσιαστικά το δάσος της Δαδιάς «δεν θα επανέλθει σε αυτήν του την μορφή», καθώς για αυτό θα απαιτούνταν 150 έτη περίπου, αλλά και όλες οι αντίστοιχες ευνοϊκές συνθήκες.^[5]

Έχει πληθυσμό 4.166 κατοίκους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011. Με τον οικισμό Γέροντα (4 κάτοικοι) και τα χωριά Μαγούλα (1.063 κάτοικοι) και Μαλακώντα (1.097 κάτοικοι) συναπαρτίζουν τη Δημοτική Κοινότητα Ερέτριας, με συνολικό πληθυσμό 6.330 κατοίκους.^[1]

Ο δήμος Ερέτριας του προγράμματος Καποδίστριας ήταν δήμος του νομού Ευβοίας μέχρι το 2010. Μετά το 2011, παρέμεινε με το ίδιο όνομα, αλλά συνενώθηκε με τον Δήμο Αμαρυνθίων στο νέο Δήμο Ερέτριας, σύμφωνα με το Πρόγραμμα Καλλικράτης.

Λήψη από αέρως των τειχών της Αρχαίας Ερέτριας

Γεωγραφία

Η Ερέτρια βρίσκεται στην κεντρική Εύβοια, 19 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Χαλκίδας, επί του νότιου Ευβοϊκού κόλπου. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο μιας μικρής πεδιάδας, στην οποία βρίσκεται επίσης η κωμόπολη Αμάρυνθος. Η πεδιάδα οριοθετείται από το όρος Βουδόχη στα δυτικά, το όρος Όλυμπος στα ανατολικά, και τη θάλασσα στα νότια. Βόρεια από το λιμάνι της Ερέτριας βρίσκεται η αρχαία ακρόπολη, ένας ασβεστολιθικός λόφος ύψους 123 μέτρων.^[2]

Κοντά στο λιμάνι της Ερέτριας βρίσκονται δύο μικρά νησιά, το Πεζονήσι ή «νησί των Ονείρων», το οποίο συνδέεται με τη στεριά με γέφυρα και η Αγία Τριάδα

Χορεύεται από γυναίκες και άντρες και το μουσικό του μέτρο είναι 2/4. Τον αγκαλιαστό ακολουθεί, ως συνέχεια του χορού, ο Πηδηχτός.^[1]

Η πόλη και το κάστρο της προσφέρθηκαν ανεπιτυχώς από τον Νικόλαο Ορσίνι, τον Δεσπότη της Ηπείρου, στη Δημοκρατία της Βενετίας με αντάλλαγμα την ενετική βοήθεια κατά της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Κατά την Ηπειρώτικη εξέγερση του 1338/39 κατά του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ΄ Παλαιολόγου, η Πάργα παρέμεινε πιστή στον αυτοκράτορα.^[5] Τη δεκαετία του 1390 ήταν υπό την κυριαρχία του Ιωάννη Μπούα, άρχοντα της Άρτας.^[5]

Η πόλη πέρασε τελικά υπό Ενετικό έλεγχο το 1401 και διοικήθηκε ως ηπειρωτική έκταση της βενετικής κατοχής της Κέρκυρας, υπό τον καστελλάνο. Η κατοχή των Ενετών επιβεβαιώθηκε από την οθωμανική-βενετική συνθήκη του 1419.^[5] Εκτός από σύντομες περιόδους οθωμανικής κατοχής, η πόλη παρέμεινε στα χέρια των Ενετών μέχρι την πτώση της Δημοκρατίας της Βενετίας το 1797.^[5]

Το κάστρο και από πίσω η Πάργα

Το 1452, η Πάργα και η οχυρωμένη θέση καταλήφθηκαν από τον Χατζή Μπέη^[6] για δύο χρόνια. Μέρος του κάστρου κατεδαφίστηκε εκείνη την εποχή. Το 1537, ο Οθωμανός ναύαρχος Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα^[7] έκαψε και κατέστρεψε το φρούριο και τα σπίτια σε αυτά. Πριν την ανακατασκευή του κάστρου το 1572 από τους Ενετούς, οι Τούρκοι το γκρέμισαν για άλλη μια φορά. Το κάστρο ανοικοδομήθηκε με τη βοήθεια των Ενετών, αλλά πριν ολοκληρωθεί γκρεμίστηκε ξανά από τους Τούρκους.

Μια επιγραφή πάνω από την εξωτερική πύλη, χρονολογεί την κατασκευή αυτού του τμήματος του τείχους στο 1707, από τον κόμη Μάρκο Τεοτότσι, κυβερνήτη και καπετάνιο της Πάργας.^[8]

Το 1792, οι Βενετοί ξεκίνησαν την κατασκευή του τρίτου και τελευταίου φρουρίου, με τις εργασίες να ολοκληρώνονται το 1808^[9] από τους Γάλλους κατά την παραμονή τους στην ευρύτερη περιοχή μεταξύ των ετών 1797 και 1814.^[10] Το κάστρο δεν κατακτήθηκε μέχρι το 1819, παρά τις επιθέσεις κυρίως του Αλή Πασά των Ιωαννίνων που πολιόρκησε το κάστρο.

Το 1815, με την πτώση της γαλλικής εξουσίας, οι πολίτες της Πάργας εξεγέρθηκαν ενάντια στη γαλλική κυριαρχία και ζήτησαν την προστασία των Βρετανών. Το 1819, οι Βρετανοί πούλησαν την πόλη στον Αλή Πασά, υπό την ευρύτερη εξουσία των Οθωμανών. Ο Αλή Πασάς έκανε δομικές προσθήκες στο κάστρο, συμπεριλαμβανομένης της ενίσχυσης των υπαρχόντων τειχών, της εγκατάστασης του χαρεμιού του και της κατασκευής ενός χαμάμ με τη δομή και της ριζικής αναδιαμόρφωσης των χώρων του κάστρου.^[4] Το 1823 ο Αλή πασάς δολοφονήθηκε και από αυτόν το κάστρο πέρασε υπό την άμεση οθωμανική κυριαρχία.

5 μαρούλια

500 γρ. σπανάκι 

1/2 ματσάκι μάραθος

1/2 φλιτζάνι ελαιόλαδο

2 ξερά κρεμμύδια

αλάτι 

μαύρο πιπέρι

1 ποτήρι νερό 

2 αυγά

1 λεμόνι

1 κουτ. σούπας αλεύρι για το αυγολέμονο

1 λίτρο νερό500 γρ. κρυσταλλική ζάχαρη100 γρ. σπορέλαιο240 γρ. κορν φλάουρ1 πρέζα αλάτι

Ρίχνουμε το φρέσκο κρεμμυδάκι, το κρεμμύδι, το σκόρδο και το μισό ελαιόλαδο.

Αφήνουμε για περίπου 10 λεπτά να καραμελώσουν και να χάσουν τον όγκο τους.

Ρίχνουμε το ρύζι και σοτάρουμε για 3-4 λεπτά.

Προσθέτουμε το νερό και ανακατεύουμε.

Χαμηλώνουμε τη φωτιά και σιγοβράζουμε για περίπου 5 λεπτά ώστε να απορροφηθεί το νερό από το ρύζι.  

Αποσύρουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά και το αφήνουμε να ξεκουραστεί για  τουλάχιστον 10 λεπτά.

Προσθέτουμε τον κόλιανδρο, τον άνηθο, τον δυόσμο, το ξύσμα από τα λάιμ, αλάτι και πιπέρι, και ανακατεύουμε

Για το ταψί

• 150 ml ελαιόλαδο

• χυμός από 2 λεμόνια

• 1 κουτ. σούπας ξερή ρίγανη

Η εκκλησία κτίστηκε το 1589, με τη μορφή Επτανησιακής Βασιλικής, από την κερκυραϊκή οικογένεια Βούλγαρη.

περίπου 1/2 κιλό αλάτι χονδρό

λάδι για το τηγάνισμα

2 πορτοκαλόφλουδες

πιπέρι ολόκληρο (περίπου 10 κόκκους)

μπαχάρι ολόκληρο (3 κόκκους)

Περιεχόμενα

• Αρχή

• Περιγραφή χορού

  • 
    

• Παραπομπές

  • 
    

• Εξωτερικοί σύνδεσμοι

  • 
    

Τσάμικος

• Λήμμα

• Συζήτηση

• Ανάγνωση

• Επεξεργασία

• Επεξεργασία κώδικα

• Προβολή ιστορικού

Εργαλεία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Τσάμικος από παραδοσιακά ντυμένους χορευτές.

Ο Τσάμικος είναι παραδοσιακός ελληνικός χορός. Χορεύεται σε κύκλο με ρυθμό 3/4. Παλιότερα ο τσάμικος χορευόταν μόνο από άνδρες, αλλά στη σύγχρονη εποχή παίρνουν μέρος και γυναίκες.

Η ετυμολογία της λέξης προέρχεται από τη λέξη τσάμης, που σημαίνει "ψηλός", και αναφέρεται μεταφορικά στο λεβέντικο ανάστημα που κατά παράδοση διαθέτουν οι χορευτές, αφού "τσάμι" λέγεται το έλατο ή πεύκο σε ορισμένες περιοχές^[1]. ^{[εκκρεμεί παραπομπή]} Ονομάζεται επίσης και Κλέφτικος, καθώς χορεύονταν από τους Κλέφτες την εποχή της Τουρκοκρατίας.^{[εκκρεμεί παραπομπή]}

Περιγραφή χορού

Ο χορός έχει τα ίδια βήματα καθ' όλη τη διάρκεια της μουσικής και δεν αλλάζουν τα βήματα κάποια στιγμή ενώ χορεύεται. Το άτομο που χορεύει στη μία άκρη και οδηγεί τους άλλους, συνηθίζει να κάνει φιγούρες. Έτσι ο χορός επικεντρώνεται κυρίως στον «πρώτο» - π.χ. μπορεί να σταματάει το χορό και να αρχίζει να κάνει φιγούρες, και τότε οι άλλοι μένουν στάσιμοι και παρακολουθούν το άτομο αυτό, και μετά μπορεί να συνεχίσει το χορό με τα κανονικά βήματα, χωρίς να χορεύει μόνο ο πρώτος αλλά όλοι μαζί.

Με τον τρόπο αυτό διασφάλισε τη θέση της στο θρόνο, τον οποίο διατήρησε μέχρι την ενηλικίωση των αγοριών της, οπότε και παραιτήθηκε υπέρ του γιου της Πύρρου Β'.^[2] Ωστόσο, κατά τα φαινόμενα, ο Πύρρος πέθανε νέος, έχοντας προλάβει να αποκτήσει μια κόρη, τη Δηιδάμεια, η οποία μετά το σύντομο θάνατο και του Πτολεμαίου, αποτέλεσε τον τελευταίο ηγεμόνα του Οίκου των Αιακιδών.

Ο Αθήναιος διηγείται πως η Ολυμπιάδα θανάτωσε μια κοπέλα που λεγόταν Τίγρις, με την οποία ήταν ερωτευμένος ο γιος της, Πύρρος. Ως αποτέλεσμα ο βασιλιάς πήρε εκδίκηση θανατώνοντας την Ολυμπιάδα με δηλητήριο.^[3] Ωστόσο, υπάρχουν και άλλες εκδοχές που θέλουν τη βασίλισσα να πεθαίνει από τη θλίψη της για την πρόωρη απώλεια των γιων της,^[2] κληροδοτώντας το βασίλειο στη Δηιδάμεια.

500 γρ. ζάχαρη και έξτρα 300 γραμμάρια

100 ml Ηλιέλαιο

240 γρ. κορν φλάουρ

½ κ.γ. κανέλλα

¼ κ.γ. γαρύφαλλο

1 lt νερό

Ελαιόλαδο, για τη μεμβράνη

Ζάχαρη άχνη για το σερβίρισμα

Μορφές του χορού αυτού ήταν γνωστές από παλαιότερα χρόνια σε αρκετά μέρη του ελληνικού ή ελληνόφωνου χριστιανικού χώρου, περισσότερο όμως στην Κωνσταντινούπολη και την ευρύτερη περιοχή της. Αντρικός χορός, τώρα χορεύεται σε ευθεία γραμμή κυρίως από άνδρες (σπάνια από γυναίκες). Παλιότερα, για να χορέψει κάποιος χασάπικο, έπρεπε να φοράει τραγιάσκα με σηκωμένο γείσο, κάνοντας το ίδιο βήμα σαν να είναι όλοι ένα σώμα. Τα βήματα και η περιγραφή έμοιαζαν και μοιάζουν με την παράθεση τελετουργικών κινήσεων σε μια προσπάθεια σύνδεσης του χορού με την αρχαιότητα, με τον τρόπο στάσης και τακτικής κίνησης, στο στρατό του Μεγάλου Αλεξάνδρου ή την αναπαράσταση των στάσεων των πολεμιστών του. Επί τουρκοκρατίας, χόρευαν το συγκεκριμένο ελληνικό χορό εκτός από τους μακελάρηδες και οι γενίτσαροι και οι αρναούτηδες, γι' αυτό λεγόταν και αρναούτικο,^[4] Η κυρία Ελισάβετ Λομάκα-Σενιέ (μητέρα του Γάλλου ποιητή Αντρέ Σενιέ), τον θεωρούσε χορό αρχαίο (που συμβολιζε την εκστρατεία του Μεγάλου Αλέξανδρου κατά του Δαρείου).^{[εκκρεμεί παραπομπή]} Αναφορά γίνεται στις επιστολές της Μαντάμ Σενιέ (Ελισάβετ Σάντη-Λουμάκη) στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, η οποία αναφέρεται στο χορό ως αρναούτικο (συγκεκριμένα περιγράφεται ως χορός που χορευόταν στην Κωνσταντινούπολη κυρίως τις ημέρες του Πάσχα)^[5] που τον χόρευαν οι Έλληνες χασάπηδες της Πόλης, οι μακελάρηδες του Βυζαντίου κατά τη διάρκεια της βυζαντινής περιόδου.^[3] Υπάρχουν πολλά είδη «χασάπικου», που χωρίζονται σε 2 μεγάλες κατηγορίες: τους αργούς και τους γρήγορους.

Το χασάπικο αποτέλεσε βάση για το συρτάκι (δημοφιλές από την ταινία "Αλέξης Ζορμπάς" κι έτσι στο εξωτερικό θεωρείται από τους πιο αντιπροσωπευτικούς ελληνικός χορός.

Παρόμοια τυριά απαντούν σε όλη τη Βαλκανική. Μέχρι την πρόσφατη κατοχύρωσή της παρασκευαζόταν με αυτή την ονομασία και σε άλλες χώρες, ενώ ευρέως διαδεδομένη ήταν και η φέτα από αγελαδινό γάλα. Από την κατοχύρωσή της όμως ως Π.Ο.Π. δεν επιτρέπεται να ονομάζεται φέτα, τυρί που περιέχει αγελαδινό γάλα και δεν έχει παρασκευαστεί στην Ελλάδα. Στην Κύπρο εισήχθη η συνταγή από την Ελλάδα και είναι τεκμηριωμένη η παραγωγή και η εξαγωγή φέτας ήδη από το 1904^{[νεκρός σύνδεσμος]}, ωστόσο μετά την κατοχύρωσή της στην Ελλάδα, οι παραγωγοί αναγκάστηκαν να τη μετονομάσουν. Οι περισσότεροι παραγωγοί υιοθέτησαν επίσημα τον όρο «λευκό τυρί».

1 κομμάτι νουά κομμένο στην μέση περίπου 2.3 κιλά

για 2 μέρες αλάτισμα με 300 γρ αλάτι

μετά από 2-3 μέρες πετάμε το νερό-αίμα και βάζουμε άλλα 300 γρ αλάτι περίπου

στη συνεχεία το ξαλμυρίζουμε για 6 ώρες με αλλαγή νερού μετά την τρίτη ώρα

σκουπίζουμε να στεγνώσει και το πασπαλίζουμε με το μίγμα του παστουρμά

43 γρ τσιμένι 43 γρ πάπρικα γλυκιά 14 γρ αλάτι 14 γρ σκόρδο σκόνη 14 γρ μαυροπίπερο σκόνη 14 γρ μπαχάρι Jamaican mint / allspice 14 γρ κύμινο

μπορείς να το πασπαλίσεις από έξω ή να γίνει πάστα με νερό και να το αλείψεις

προσωπικά προτιμώ πασπάλισμα, μετά για 2-3 εβδομάδες σε θερμοκρασία 15-17 βαθμούς σε 70% υγρασία για ωρίμανση και μετά καλή παρέα για κατανάλωση

Ο κάθε χορός είναι ένα σύνολο βασικών βηματισμών και κινήσεων, με το ανάλογο ήθος και ύφος, που εκτελούνται με καθορισμένο ρυθμό από τους μουσικούς. Οι χορευτές πάντα χορεύανε με την συνοδεία των μουσικών, οι οποίοι συνήθως στέκονταν στη μέση του κύκλου. Σε μια χορευτική ομάδα, σημαντικό ρόλο παίζουν ο πρώτος «μπροστινός» που σέρνει το χορό, ο δεύτερος και ο τελευταίος «κοντούρα» του κύκλου. Η θέση του πρώτου «μπροστινού» που σέρνει το χορό, έχει την δυνατότητα να αυτοσχεδιάσει, να δημιουργήσει και να εκτελέσει χορευτικές φιγούρες ακολουθώντας την έμπνευση και τη ψυχολογία της στιγμής και τους ρυθμούς της συνοδευτικής μουσικής. Ο χορευτής θα μπορούσε να κάνει κάποιες παραλλαγές των βηματισμών, φιγούρες (χτυπήματα, καθίσματα, στροφές, πηδήματα) πάντα χωρίς υπερβολές. Ο δεύτερος είναι εκείνος που θα στηρίξει όλη τη χορευτική δημιουργία του «μπροστινού» σε χορούς που επιτρέπεται η ανάπτυξη αυτοσχεδιασμού και η δεξιοτεχνία, Σε μια χορευτική ομάδα, πάντα φρόντιζαν να μην είναι γυναίκα στο τέλος του κύκλου, «κοντούρα», και αν συνέβαινε για λίγο κάτι τέτοιο, έσπευδε άντρας χορευτής και πιανόταν δίπλα της. O χορός και το τραγούδι είναι η έκφραση της ψυχής, ο τρόπος να εκδηλώσουμε τα συναισθήματα μας, να εκτονωθούμε, να επικοινωνήσουμε. Ο χορός σου δίνει τη δυνατότητα να αυτοσχεδιάσεις, να δημιουργήσεις, μια αίσθηση που σε γεμίζει ικανοποίηση, σου είναι απαραίτητος.

Σύμφωνα με τη συνοπτική περιγραφή στην επίσημη σελίδα της UNESCO, οι Οσπιταλιέροι του Τάγματος του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ κατείχαν τη Ρόδο δι' αγοράς^[3] δύο και έτι αιώνες, από το 1309 έως το 1523, μεταμορφώνοντας την πόλη σε ισχυρό οχυρό, εξαιτίας της ιδιαίτερης ρευστότητας και των εκτεταμένων συγκρούσεων της εποχής. Αργότερα η πόλη διατέλεσε αλληλοδιάδοχα υπό Τουρκική^[4] και ιταλική κατοχή.^[5][6] Θεωρείται μία από τις αρχαιότερες ενεργές μεσαιωνικές πόλεις και σημείο συνάντησης πολλών πολιτισμών.

Ο βηματισμός του χορού αποτελείται από τρία “κουτσά” βήματα αντίθετα στη φορά του χορού, δηλαδή προς τα αριστερά, ενώ τα επόμενα βήματα γίνονται προς δεξιά σύμφωνα με τη φορά του χορού, με συνεχείς επαναλήψεις.

Σήμερα η Μπαϊντούσκα χορεύεται σε όλες ανεξαιρέτως τις νότιες βαλκανικές χώρες, από την Αδριατική μέχρι τη Μαύρη θάλασσα με μικροδιαφορές στα βήματα και την κίνηση των χεριών. Αποτελεί κοινή πολιτιστική κληρονομιά όλων των βαλκανικών λαών.

Για τους Μακεδόνες η Μπαϊντούσκα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης την εποχή της επανάστασης του Ίλιντεν το 1903 και τραγουδήθηκε με το τραγούδι “Makedonia Slobodna” που σημαίνει “Μακεδονία Ελεύθερη” στο βίντεο που βλέπετε & ακούτε, εδώ.