Dit korte, maar mooi verhaal van Elvis Peeters gaat over een grote broer en zijn zus, die lijdt aan een ongeneeslijke ziekte. Je volgt doorheen het verhaal hoe ze samen omgaan met de ziekte en welke band deze schept. Door verhalen te vertellen en samen te maken proberen ze het onvermijdelijke einde een plaats te geven en door samen te zoeken naar de vogel, waarvan alleen zij weten.

Ik heb me op de sofa gezet en Nour is tegen me aan gekropen. Ze ligt met haar hoofd op mijn dij.

Haar gezicht ziet bleek. Ze heeft haar pop onder haar linkerarm geklemd, haar hand ligt op mijn knie. Heel af en toe beweegt ze een vinger. Een kleine strelende beweging. Ze is niet in staat tot grote tekens van leven.'

Blz. 24

Natuurlijk wist zij hoe het zat, maar verhalen maken het draaglijk.

Ik heb leren vertellen.

Door haar weet ik: verhalen helpen.

Verhalen zijn voor de geest wat adem is voor de longen.

Ik zeg adem, niet zuurstof. Zuurstof is een gegeven, adem is een proces.'

Blz. 5

We zullen kijken- met slaperige ogen, dat gun ik je- naar de akkers en weiden waarlangs we samen liepen, door hagen omzoomd en doorsneden met een beek. Een landschap waar de blik rust vindt. Met een hoge hemel, een schoongeveegd zwerk.'

Blz. 62

Als werkpuntje zou ik zeker meer letten op de intonatie en het volume van je stem in je spraakberichten.