สระ คือ เสียงพูดที่เปล่งออกมาเพื่อนำมาผสมกับพยัญชนะและวรรณยุกต์เพื่อให้อ่านออกเสียงเป็นพยางค์หรือคำ สระไทยมี 21 รูป 32 เสียง หรือ 21 เสียง

อักษรสูง มี 11 ตัว ได้แก่ ข ฃ ฉ ฐ ถ ผ ฝ ศ ษ ส ห

อักษรกลาง มี 9 ตัว ได้แก่ ก จ ฎ ฏ ด ต บ ป อ

อักษรต่ำ มี 24 ตัว ได้แก่ ค ฅ ฆ ง ช ซ ฌ ญ ฑ ฒ ณ ท ธ น พ ฟ ภ ม ย ร ล ว ฬ ฮ

คำนามมี 5 ชนิด

1. 1. สามานยนาม:

   คำนามทั่วไปที่ไม่เจาะจง เช่น คน, แมว, บ้าน, โรงเรียน. 

2. 2. วิสามานยนาม:

   คำนามเฉพาะที่เจาะจง เช่น ชื่อคน (เช่น สมชาย), ชื่อสถานที่ (เช่น จังหวัดเชียงใหม่), ชื่อสิ่งของ (เช่น สุนัขชื่อด่าง). 

3. 3. สมุหนาม:

   คำนามที่แสดงหมวดหมู่หรือกลุ่มของคำนาม เช่น ฝูงผึ้ง, โขลงช้าง, คณะนักเรียน. 

4. 4. ลักษณนาม:

   คำนามที่ใช้บอกลักษณะหรือรูปลักษณะของคำนามอื่น ๆ เช่น หลัง (บ้าน), ตัว (สุนัข), เล่ม (หนังสือ). 

5. 5. อาการนาม:

   คำนามที่เป็นชื่อกริยาอาการ ซึ่งมักจะมีคำว่า "การ" หรือ "ความ" นำหน้า เช่น การเดิน, ความรัก. 

หน้าที่ของคำนามในประโยค:

คำนามสามารถทำหน้าที่ต่างๆ ในประโยคได้ ดังนี้: 

1. ประธาน: เช่น นักเรียน อ่านหนังสือ.

2. กรรม: เช่น เขาชอบ ขนม.

3. ส่วนเติมเต็ม: เช่น เขาเป็น ครู.

4. ขยายคำนาม: เช่น บ้าน หลังใหญ่ เป็นของเขา.

ชนิดของคำกริยา:

1. 1. อกรรมกริยา:

   เป็นคำกริยาที่ไม่ต้องมีกรรมมารับก็ได้ความหมายสมบูรณ์ เช่น "นอน", "ยืน", "เดิน" 

2. 2. สกรรมกริยา:

   เป็นคำกริยาที่ต้องมีกรรมมารับจึงจะได้ความหมายสมบูรณ์ เช่น "กิน" (ต้องมีกรรม เช่น กินข้าว), "ดู" (ต้องมีกรรม เช่น ดูทีวี) 

3. 3. วิกตรรถกริยา:

   เป็นคำกริยาที่ไม่มีความหมายในตัวเอง ต้องมีคำอื่นมาประกอบจึงจะได้ความ เช่น "เป็น", "เหมือน", "คล้าย" 

4. 4. กริยานุเคราะห์:

   เป็นคำกริยาที่ทำหน้าที่ช่วยคำกริยาสำคัญในประโยคให้มีความหมายชัดเจนขึ้น เช่น "จะ", "กำลัง", "ต้อง" 

5. 5. กริยาสภาวมาลา:

   เป็นคำกริยาที่ทำหน้าที่เป็นคำนาม เช่น "การกิน", "การอ่าน" 

หน้าที่ของคำกริยา:

• เป็นตัวแสดงในภาคแสดงของประโยค (กริยาแท้) เช่น "สุนัขกินข้าว"

• ขยายคำนาม เช่น "ดอกไม้ถวายพระใช้สีเหลืองทั้งหมด"

• ขยายคำกริยา เช่น "เขาเดินเล่น"

• ทำหน้าที่เหมือนคำนาม เช่น "อ่านทำให้ฉลาด" 

ประเภทของคำสันธาน:

คำสันธานในภาษาไทยสามารถแบ่งออกได้เป็น 4 ประเภทหลักๆ ตามลักษณะการเชื่อมความ: 

1. 1. คำสันธานที่เชื่อมความคล้อยตามกัน:

   เช่น "และ", "กับ", "ทั้ง...และ", "พอ...ก็", "ครั้น...จึง". 

   • ตัวอย่าง: "ฉันชอบกินข้าว และ กินขนม". 

2. 2. คำสันธานที่เชื่อมความขัดแย้งกัน:

   เช่น "แต่", "แต่ว่า", "ถึง...ก็", "กว่า...ก็". 

   • ตัวอย่าง: "เขาเรียนเก่ง แต่ ไม่ค่อยตั้งใจเรียน". 

3. 3. คำสันธานที่เชื่อมความให้เลือก:

   เช่น "หรือ", "หรือว่า", "หรือไม่ก็". 

   • ตัวอย่าง: "เธอจะกินข้าว หรือ กินก๋วยเตี๋ยว". 

4. 4. คำสันธานที่เชื่อมความที่เป็นเหตุเป็นผลกัน:

   เช่น "จึง", "เพราะ", "ดังนั้น", "เพราะฉะนั้น...จึง". 

   • ตัวอย่าง: "ฝนตกหนัก ดังนั้น ถนนจึงเปียก". 

หน้าที่ของคำสันธาน:

• เชื่อมคำกับคำ (เช่น "แม่และพ่อ"). 

• เชื่อมวลีกับวลี (เช่น "เดินเล่นและกินขนม"). 

• เชื่อมประโยคกับประโยค (เช่น "เขาไปทำงาน เพราะเขาต้องหาเงิน"). 

• เชื่อมข้อความกับข้อความ (เช่น "เขาทำงานหนักมาก เขาจึงประสบความสำเร็จ"). 

• ทำให้ประโยคมีความสละสลวยและเข้าใจง่ายขึ้น. 

คำสันธานเป็นส่วนสำคัญของภาษาไทย ช่วยให้การสื่อสารมีความชัดเจนและเป็นระเบียบ.