… να είναι η πόρτα μας πάντα ανοιχτή, … να είμαστε δεκτικοί στις συναντήσεις, … να μην εξαρτάται η κρίση μας για τον άλλο απ’ αυτό που φαίνεται, … να αναζητούμε πάντα αυτό που πράγματι είναι!

Όταν η πραγματικότητά μας αλλάζει ραγδαία από ένα δυσάρεστο ή συντριπτικό γεγονός, όπως αυτό που βιώνουμε συλλογικά αυτήν την περίοδο, τείνουμε να ψάχνουμε για καθαρές απαντήσεις στα δεκάδες ερωτήματα που γεννιούνται στο κεφάλι μας. Θέλουμε να ξέρουμε γιατί συνέβη και πότε θα επιστρέψουμε στην πρότερη κατάσταση – αυτά που θα μας καθησυχάσουν, δηλαδή. Κι όταν οι απαντήσεις δεν έρχονται, αναζητούμε τη λογική μέσα στον παραλογισμό χάνοντας εντελώς την ουσία, που βρίσκεται μέσα μας.

 Ο Μικρός Πρίγκιπας, όμως, μας δείχνει μέσα από τις εμπειρίες του έναν άλλο, πιο ομαλό  δρόμο: «Μόνο με την καρδιά, μπορεί κάποιος να δει ξεκάθαρα γιατί όσα έχουν αληθινά αξία είναι αόρατα στο γυμνό μάτι.»

Στην αρχή της γνωριμίας τον κοίταζα με μάτια γεμάτα περιέργεια, προσπαθώντας να δω τι κρύβεται πίσω από τη συμπεριφορά του. Μετά, όμως, από μια σκληρή παρατήρηση που μου έκανε, επειδή με τις φίλες μου γελούσαμε και τραγουδούσαμε στον κήπο, άρχισα να τον βλέπω με μάτια αδιαφορίας, που κάποιες στιγμές άγγιζαν τα όρια της αντιπάθειας.

Αυτό κράτησε μέχρι τη στιγμή που βρεθήκαμε τυχαία στο κοιμητήριο δίπλα στην εκκλησία του χωριού. Εκεί τον είδα συντετριμμένο να ακουμπά λουλούδια σε έναν τάφο. Τότε κατάλαβα το λάθος μου. Μεμιάς η καρδιά μου έδιωξε την αδιαφορία από μέσα της. Τη θέση της πήραν η ενσυναίσθηση, η κατανόηση, το  ειλικρινές ενδιαφέρον.                                                                                                          Αυτό που ένιωσα, εκείνη τη στιγμή, άλλαξε αυτό που έβλεπα. Έτσι, άρχισα να βλέπω έναν τελείως διαφορετικό άνθρωπο μπροστά μου. Έναν άνθρωπο που κάτω από το βάρος της απώλειας ξεχείλιζε πίκρα και θλίψη. Η καρδιά μου υπερίσχυσε των ματιών. Τότε κατάλαβα πως αυτό που έχουμε στη καρδιά μας, καθορίζει αυτό που βλέπουν τα μάτια μας