Η παρατήρηση αυτή γίνεται εντονότερη αν ρίξουμε μια ματιά στις τελετουργικές πρακτικές από την προϊστορία μέχρι την αρχαία Ελλάδα και ακόμα και στη σύγχρονη εποχή. Στην πορεία του χρόνου, οι άνθρωποι αφήνουν πίσω τους τα σημαντικότερα αντικείμενα της ύπαρξής τους, ως «κλειδιά» για την επόμενη ζωή τους ή ως σύμβολα που συνεχίζουν να τους συνδέουν με την τρέχουσα. Έτσι, το σώμα και το σπίτι γίνονται δυο όψεις του ίδιου νομίσματος: μια συνεχιζόμενη διαδικασία μεταμόρφωσης και αποτύπωσης της ύπαρξης στο πέρασμα του χρόνου.

Η πλαστικότητα του σπιτιού, όπως την περιγράφει ο Bachelard, δεν είναι απλώς μια αναφορά στην υλική του διάσταση, αλλά και στην πλαστικότητα του σώματος, του χώματος και του τάφου – όλα αυτά τα στοιχεία που, με τον καιρό, αλλάζουν και μεταβάλλονται. Όπως το σώμα του ανθρώπου, έτσι και η γη και ο τάφος είναι ευάλωτα και ταυτόχρονα διαρκή, αποδεικνύοντας την αέναη διαδικασία της ύπαρξης και της μεταμόρφωσης. Οι τελετουργίες της προϊστορίας, που τοποθετούσαν τα σώματα σε εμβρυακή στάση, μας μιλούν για την αρχέγονη οικειότητα του ανθρώπου με τη μήτρα της γης – μια υπενθύμιση του κύκλου της ζωής, της αναγέννησης και της συνέχειας.

Ο Bachelard, παρακάτω, αναφέρεται στις εικόνες που δημιουργεί μια κατοικία. Αυτές οι εικόνες δεν είναι απλώς διακοσμητικά στοιχεία, αλλά μνήμες που αναδύονται και διατηρούν την παρουσία του ανθρώπου μέσα στο χρόνο. Αυτή η έννοια της «κατοικίας-εικόνας» αντλεί έμπνευση και από το έργο του Christian Boltanski, του σύγχρονου καλλιτέχνη που με τα έργα του δημιουργεί εικόνες-μνήμες, συνδέοντας τον χώρο με το πρόσωπο και την ιστορία του. Μέσα από τη δουλειά του, η εικόνα του προσώπου μετατρέπεται σε ένα ζωντανό αποτύπωμα του παρελθόντος, μια μνήμη που συνεχώς επαναδιαπραγματεύεται τη θέση της στον κόσμο.