Si Juan Lunes at si Maria Angela ay dalawang magkasintahan, kilalang-kilala nila ang isa’t isa at tunay ang kanilang pagmamahalan. Ninais ni Juan Lunes maging mabuting kasintahan kaya’t inaya niya si Angela makipagdate para sa araw ng mga puso ngunit sa kanilang pagpunta sa kainan, sila ay naaksidente..

Mag-isa ako sa bahay nang may marinig akong kumaluskos sa inabandong silid ng kuya ko. Nagtaka ako kasi umalis ang aking mga magulang at nasa Maynila ang aking kapatid. Ilang sandali narinig ko ulit ngunit mas malakas. Napag-isipan ko nang sumilip doon sa kwarto kaya naglakad na ko papunta roon. Malapit na ko, pero nakita kong bukas ang pinto. Mas lalo na tuloy akong natakot. Dahan dahan kong pinasok ang silid at sa aking gulat biglang sumarado ang pinto. May narinig ulit ako yabag ng paa na papalapit sa akin.

Pagkalipas ng isang araw, nakuha na nila ang mga resutla. Wala silang leukemia, wala silang kanser, ngunit malaki ang problema na nagpakita sa blood test…

Isang maliit na kagubatan ang tahanan ng mga hayop na may pangalan na “Kimlawin." Noong ika-pitong siglo, mayroong matindi at malupit na bagyong dumaan sa lugar na nagdulot ng malawakang pagkasira sa kanilang tirahan. Ang lider ng Kimlawin na si Eduarenzy, isang maamong aso, ay nagtakda ng pulong para pag-usapan ang kanilang kinahinatnan.

Gitna:

Sa pulong, umusbong ang pagtatalo dahil may ilang hayop na gustong umalis at humanap ng ibang lugar para sa kanilang kaligtasan. Ipinaglaban ito ni Eduarenzy na naniniwala sa pagkakaisa. Subalit, sa kalaunan, napagtanto niya na may punto ang mga gustong umalis.

Nang magdesisyon na maghiwalay ang ilang grupo, napilitang pumili ang mga hayop kung sino ang mananatili at sino ang aalis. Sa kabila ng matagumpay na pagpupulong sa kanilang mga kasamahan, isang masalimuot na pangyayari ang naghihintay sa huli. Habang naglalakad si Eduarenzy patungo sa kaharian, biglang sumiklab ang isang malupit na sunog mula sa kalikasan. Ang kagubatan ng Kimlawin ay tila nag-aalab na parang apoy ng galit. Isang napakalakas na kidlat ang bumagsak, sumalpok sa puno kung saan naroroon si Eduarenzy. Ang apoy na nagningas ng galit ay unti-unting sumiklab sa kanyang katawan. Sa kabila ng lakas at tapang, hindi napigilan ni Eduarenzy ang pag-aalab ng apoy na pumawi sa kaniyang buhay.

Wakas:

Ang mga hayop ay naguguluhan at nalulumbay sa mapanirang trahedya. Ang pagkawala ni Eduarenzy ang naging simula ng bagong kabanata sa kaharian, isang paglalakbay na nagdadala ng pagbabago at bagong pag-asa. Sa huli, ang kaharian ng Kimlawin ay nalugmok sa dilim ng pagkawala ni Eduarenzy. Ang mga hayop ay nagtinginan na puno ng pangako ng pag-asa, ngunit may malalim na lungkot na bumabalot sa kanilang mga puso. Ang kuwento ng Kimlawin ay nagwakas sa isang masalimuot na pagtatapos, isang trahedya na nag-iwan ng tanong kung paano nila haharapin ang bagong umaga na wala si Eduarenzy.

May isang dalagita ang nagngangalang Marie ang pumunta sa sine para manood ng pelikula. Sa likod niya, may isang grupo ng binatilyo ang nakaupo. Hindi niya makita ang mga mukha ng mga binatilyo na ito dahil madilim sa loob. Narinig niyang nagbubulungan ang mga binatilyo. Narinig niya ang salitang “kidnap” sa usapan nila. Dito siyang nagsimulang kabahan.

Gitna

Nang matapos ang pelikula, umalis na sa sine si Marie. Habang siya’y naglalakad, nararamdaman niya na parang may sumusunod sa kaniya. ngunit, nang siya’y tumingin sa likuran, wala naman sumusunod sa kaniya. Pagtingin niya ulit sa harap, may pumalo sa kaniya. Paggising niya, siya ay nakatali at nakahubad. Ang tumatak sa isip ni Marie ay siya ay mararape. Tinignan niya isa isa ang mga binatilyo dito niya nakita ang kaniyang.

"Ano ba yang tinatahulan mong aso ka?!" Lumabas ako sa terrace at sinilip ko kung ano ba kinagagalitan ng aso ko. Nilingon ko ang paligid at nakita ko na may nakatayong lalaki sa ilalim ng poste sa tapat na kalsada. Nakatitig lang siya sa akin at mas lalo ko rin siyang pinagmasdan. Mula tsinelas hanggang ulo, "Bakit parang iisa lang kami?" Tinawanan ko na lang at tumalikod nang biglang, "Theo!" Tumaas ang aking balahibo, kaparehong kapareho ng boses ko ang boses niya. Nilingon ko ulit ang lalaki, papalapit na ito sa bahay ko nang nakangiti na tila hindi gumagalaw kaya tumakbo na ako papasok sa bahay para ikandado ang mga pinto. Ngunit bago ko pa man masarado ang pinto ay nasilayan ko na ang lalaki na nasa loob na ng bahay. Agad akong dumiretso sa kusina upang kumuha ng kutsilyo at pinagbantaan ko siya, "SINO KA BA?!" habang nakatutok ang kutsilyo. Nginitian niya lang ako at sabay sabi "Isa lang sa atin ang maaaring mabuhay."

Dahan-dahan akong naglakad papalayo habang nakatutok pa rin ang kutsilyo sa kanya, papunta sa aking silid. At hindi ko inaasahang makaapak ng bubog. Pagtingin ko sa sahig ay nakita ko ang basag kong litrato. Sa sobrang sakit ay natumba na ako at nilapitan na ako ng lalaki sabay pulot ng kutsilyong nabitawan ko.

At doon lang nila nalaman na ang kanilang Lolo ay nagkaroon ng dalawang pamilya! Ika nga "Secret Love Affair". Si Juan Lunes ang Apo sa legal na pamilya. Subalit, si Angela ang apo ng kaniyang mistress.

Hinawakan ni Juan Lunes ang kamay ni Angela habang nakahiga siya sa hospital bed at halos mangiyak-ngiyak niyang sinabi..

"Angela... Magpinsan tayo.."

Tumahimik si Angela at napaluha..

"Hindi na tayo maari magsama dahil tayo ay mag-pinsan! sabi ni Juan Lunes.

"Paano ang ating pagmamahalan? Wala na bă tayong pag-asa Juan?" sabi ni Angela.

"Kailangan na natin ito itigil dahil ito ay mali at ipinagbabawal ngunit ikaw lamang ang laman ng aking puso habangbuhay." sabi ni Juan.

"Paalam aking Mahal.." sabi ni Juan Lunes.

"Paalam.." Sambit ni Angela.

At doon nagtatapos ang kanilang buhay kasama ang isa't isa ngunit nakapagtipid pa rin sila dahil sa Life Insurance.

“Bawal ba? Siyempre, nandito ako para kay-”

“Wala kang karapatang pumunta rito! Pagkatapos mong ilason yung utak ng nakahiga ngayon dito!”

Litong-lito si Mia kung bakit nag-aaway ang kaniyang tatay at mahal. Nagsalita na naman si James.

“Wala ka nung naghihirap siya! Wala ka nung nalulunod siya sa mga gawain sa paaralan! Wala ka nung nais niyang mawala sa mundong ‘to!"

Hindi makakibo si Mia. Napalunok lamang siya.

"AYAW MO TUMIGIL AH!" sumunod ang malakas na suntok ng tatay ni Mia.

Bakit ito nagsimula? Bakit ito nangyayari? Ano ang dahilan sa biglaang away na ito? Sangkatautak na tanong ang pumasok sa isip ni Mia. Doon siya nagkaroon ng lakas na tumayo at awatin ang dalawa.

"Pa! Tama na! Anong ginagawa mo kay- Babe! Ikaw pa, tumigil ka na rin! Bakit naman napunta sa gan'to? Parang awa niyo na tumigil ka-!"

"PARANG AWA NIYO NA! Tumigil kayo!" sigaw ng isang matinis na boses.

Lumiko si Mia at nakita niyang may nakatayong babae. Si Christina! Ang kaibigan niya mula elementarya! Ang tagal na nilang hindi nagkita mula noong nagkalayo sila nang biglaan. Bakit kaya siya nandito?

"Chris-"

"Babe, babe ano ba! Tahan na, tama na, tingin ka sa mga mata ko. Hindi ikaw 'to, okay? Hindi ikaw 'to."

Ano? Babe? Anong babe? Tama ba ang naririnig ko?

Tinawag ni Christina, ang kaibigan ko mula elementarya, ang boyfriend kong "babe"?! Matagal na ba ito nangyayari?

Napaluha si Mia. Hindi siya makalunok at tuyo na ang kaniyang lalamunan. Lumingon siya sa kaniyang dalawang kamay, parehas nguminginig. Lumaki ang kaniyang mata't huminto nang sandali ang pandinig.

Kaya pala ang mga matatamis na pagtingin, mga malalakas na tawa, para lang sa kaniya. Lagi na lang siya! Hinding-hindi ko 'yon naranasan. Mula elementarya, siya ang laging bukambibig ni James! Kaya lang ba niya ko tinanggap bilang girlfriend niya? Dahil naawa siya sa'kin?! Dahil tinanggihan siya ni Christina noong kaarawan niya? Naawa siya sa kagaya kong palagay niya'y hindi mas mataas sa kaniya?! CHEATER!

Sinubukan ni Mia na magsalita, isigaw sa lahat na manloloko si James, ngunit kahit anong gawin niya, para siyang nawalan ng boses.

Kung hindi ko kayang idaan sa boses, idadaan ko sa sampal!

Sinubukang hablutin ni Mia ang buhok ni Christina, ngunit nadulas siya at napahiga sa sahig. Tumayo siya at sinubukan muli. Paulit-ulit niya itong ginawa hanggang sa mawalan siya ng hininga, subalit nanatili ang kalagayan ni Christina, tila hindi naaapektuhan.

Bakit parang simula nang dumating siya sa bulong, walang pumapansin sa kaniya? Hindi pa ba sapat ang paghihirap na pinagdaanan niya noong nakaraang gabi?

Sa wakas, nagawang magsalita ng nanay ni Mia, "KAYONG DALAWA! KAYO ANG SANHI NG LAHAT NG ITO! KAYO ANG DAHILAN KUNG BAKIT NAGKAGAN'TO SIYA!"

Litong-lito si Mia. Hindi siya maka-isip nang maayos. Wala siyang magawa kundi iwasan ng tingin ang nagwawala niyang ina.

"IKAW! OO IKAW!" wika niya kay Christina, "IKAW ANG DAHILAN KUNG BAKIT SIYA LABIS NA NALUNGKOT AT NAGKAROON NG DEPRESYON!"

Nang tumayo ulit si Mia, nakaharap niya ang puting kabaong may gintong disenyo. Doon niya nakita ang nakakakilabot na imahe ng kaniyang sariling mukha at katawan, nakahiga nang mapayapa.

"KAYO ANG DAHILAN," huminga nang malalim si mama, "KUNG BAKIT NAMATAY SI MIA, ANAK KO!"

Habang mas lumalalim ang iniisip ni Mia, lumalalim din ang usapan ng mga dating kilala si Mia. Nagsimula ulit silang nagsigawan. Banggit ng kaniyang mga magulang na nahalata nila sa simula pa lamang na hindi minahal ni James ang kanilang anak.

Gumanti naman si James, at sinabing sa kalagitnaan ng depresyon ni Mia, nalaman niyang pasikretong ginagamit ng kaniyang mga magulang ang perang nasa savings account niya. Mas sumakit sa pakiramdam nang nalaman niyang limang taon nangyayari ang pagnanakaw na ito.

Sa huli, nanahimik ang lahat. Napagtanto nilang wala sakanila'y karapat-dapat sa walang hanggang kabutihan ni Mia na ipinakita niya hanggang sa siya'y namatay. Ang aral na nakuha ng lahat sa araw na 'yon ay iisa lamang: Sa huli ang pagsisisi.

Hinila na niya ako papunta sa abandonadong silid. "Anak?! Theo? Nakapag-saing ka na ba?" "Opo, nay!" At iyon na ang mga huling katagang narinig ko bago dumilim ang paligid.