https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02 หลักกฎหมายปกครอง en-us 2022-10-26 08:38:41 UTC 2023-07-08 17:24:40 UTC hello@padlet.com 630112801141 https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2356923021 หลักกฎหมายปกครอง
นางสาวสราวลี สำรวมจิตร์
สาขารัฐประศาสนศาสตร์
092-3987809]]> 2022-10-26 08:46:14 UTC https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2356923021 630112801141 https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2356956328 2022-10-26 09:14:58 UTC https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2356956328 630112801141 https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2366205704 2022-11-02 07:10:33 UTC https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2366205704 630112801141 https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2376315034 วิธีการกระจายอำนาจปกครอง
สำหรับวิธีการในการกระจายอำนาจปกครองนั้นสามารถทำได้ใน ๒ วิธีการ คือ"
(๑) การกระจายอำนาจปกครองทางเขตแดน คือ การกระจายอำนาจปกครองโดยพิจารณาตาม
อาณาเขต มีการมอบอำนาจในการปกครองให้แต่ละพื้นที่ตามอาณาเขต แต่ละเขตมีอำนาจปกครอง
ตนเองภายในเขตนั้น ๆ จะใช้อำนาจนอกเขตไม่ได้ โดยเขตแต่ละเขตมีอิสระในการปกครองตนเอง
มีเจ้าหน้าที่ของท้องถิ่นในแต่ละเขตแยกต่างหากจากราชการบริหารส่วนกลาง
(๒) การกระจายอำนาจปกครองตามกิจการ คือ การมอบอำนาจหน้าที่ในการจัดทำบริการ
สาธารณะบางอย่างให้องค์กรที่จัดตั้งขึ้นเป็นนิติบุคคลเป็นผู้ดำเนินการแทน โดยองค์กรดังกล่าว
มีทรัพย์สิน งบประมาณ และเจ้าหน้าที่เป็นของตนเอง เช่น การมอบอำนาจในการจัดทำบริการ
สาธารณะในการให้บริการไฟฟ้าแก่การไฟฟ้าส่วนภูมิภาค เพื่อให้บริการไฟฟ้าในส่วนภูมิภาคแก่
ประชาชน  (มานิตย์ จุมปา,2554 : 7 )
    วิธีการกระจายอำนาจปกครอง
•การกระจายอำนาจปกครองทางเขตแดน
•การกระจายอำนาจปกครองตามกิจการ
    วิธีการกระจายอำนาจมีด้วยกัน 3 รูปแบบดังนี้
1. การกระจายอำนาจทางการปกครอง คือ การที่รัฐบาลกลางมอบอำนาจบางส่วนให้กับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทำหน้าที่ในการบริการสาธารณะหรือไปทำภารกิจในพื้นที่เขตปกครองตามที่กฎหมายกำหนด
2. การกระจายอำนาจทางการเมือง เป็นการกระจายอำนาจที่ให้ความอิสระในการตัดสินใจให้ไปอยู่ระดับล่างหรือระดับรอง มีการแทรกแซงอำนาจจากส่วนกลางน้อย
3. การกระจายอำนาจทางเศรษฐกิจ เป็นการที่รัฐบาลกลางมอบอำนาจบางส่วนให้กับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นหรือองค์กรที่อยู่ในระดับเมืองทำหน้าที่ในการตัดสินใจทางเศรษฐกิจทำกิจกรรมทางเศรษฐกิจได้อย่างอิสระในระดับหนึ่ง
(รงค์ บุญสวยขวัญ, 2561 : 73-74)
รงค์ บุญสวยขวัญ.(2561).การบริหารจัดการ การเมือง ท้องถิ่นและเมือง:ณัฐการ การพิมพ์.
    การกระจายอำนาจปกครองสามารถจำแนกได้ 2 แบบ คือ การกระจายอำนาจทางพื้นที่และ การกระจายอำนาจทางกิจการ
     2.2.1 การกระจายอำนาจทางพื้นที่ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า การกระจาย อำนาจทางเขตแดน มีที่มาจากแนวความคิดทางการเมืองซึ่งเน้นความสำคัญของการเลือกตั้ง โดยเห็นว่าหากเจ้าหน้าที่ที่ทำการบริหารหรือปกครองท้องถิ่นได้รับการแต่งตั้งจากส่วนกลาง ก็จะ เป็นการปกครองแบบรวมอำนาจ (centralisation) มิใช่การกระจายอำนาจ (decentralisation) การเมืองต่างๆ เป็นผู้ปฏิบัติแทนโดยตลอด กิจการที่ฝ่ายบริหารปฏิบัติในฐานะของฝ่ายปกครอง ก็คือ กิจการต่าง ๆ ที่อยู่ในหน้าที่ของกระทรวงทบวงการเมืองต่างๆ เช่น การรักษาความสงบ เรียบร้อยของประชาชน การป้องกันประเทศ การสาธารณสุข การคมนาคม การเกษตร การ อุตสาหกรรม การเศรษฐกิจ เป็นต้น ดังนั้น การกระจายอำนาจทางพื้นที่จึงต้องมีการจัดตั้งองค์กรปกครองทางเขตแดน เช่น องค์กร ปกครองส่วนท้องถิ่น มีการเลือกตั้งผู้บริหาร มีเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่เป็นอิสระจากส่วนกลางไม่อยู่ ภายใต้การบังคับบัญชาของส่วนกลาง แต่จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของส่วนกลาง องค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่นก็จะจัดทำกิจกรรมต่างๆ ด้วยตนเองและมีงบประมาณของตนเพื่อใช้ในการจัดทำกิจกรรม เหล่านั้น
    2.2.2 การกระจายอำนาจทางกิจการ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า กระจายอำนาจทางบริการ เป็นวิธีการกระจายอำนาจโดยมอบบริการสาธารณะอย่างใดอย่างหนึ่ง ให้องค์การซึ่งมิได้อยู่ในสังกัดของส่วนกลางรับไปจัดทำด้วยเงินทุนและเจ้าหน้าที่ขององค์การนั่นเอง บริการสาธารณะที่แยกมาจัดทำนั้นอาจเป็นบริการสาธารณะทางด้านเศรษฐกิจ สังคม กีฬา หรือ วัฒนธรรม วิธีการกระจายอำนาจทางกิจการนี้ไม่ใช่การกระจายอำนาจปกครอง แต่เป็นการ “มอบ” ให้องค์การของรัฐบาลไปจัดทำบริการสาธารณะโดยแยกออกมาเป็นนิติบุคคลต่างหากจากรัฐ มีทรัพย์สินของตนเองและมีผู้บริหารของตนเอง โดยนิติบุคคลกระจายอำนาจนี้จะต้องอยู่ภายใต้ การกำกับดูแลของรัฐเช่นกัน การ แนวความคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับการจัดการปกครองส่วนท้องถิ่นที่กล่าวมา ข้างต้นทั้งหมดนั้น เป็นสิ่งที่นำมาใช้กันในประเทศต่างๆ เพื่อจัดระเบียบราชการบริหารภายใน ประเทศ โดยหากประเทศใดที่สภาพพลเมืองยังไม่มีความรู้ความสามารถในการปกครองตนเองได้ ก็จะใช้หลักการรวมอำนาจปกครอง ในทางตรงข้ามหากประชาชนมีความรู้ความสามารถที่จะ ปกครองตนเองได้ ก็จะใช้หลักการกระจายอำนาจปกครอง(นันทวัฒน์ บรมานันท์, 2560 : 61-62)]]> 2022-11-09 06:54:05 UTC https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2376315034 630112801141 https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2376316165 หลักการแบ่งอำนาจปกครองกับหลักการกระจายอำนาจปกครอง มีข้อแตกต่างกันดังนี้"
(๑) ความแตกต่างในด้านเจ้าหน้าที่ขององค์กร กล่าวคือ หลักการแบ่งอำนาจปกครองที่มีการ
แบ่งอำนาจปกครองไปให้ราชการบริหารส่วนภูมิภาคนั้น เจ้าหน้าที่ของราชการบริหารสวนภูมิภาคยัง
คงถือว่าเป็นเจ้าหน้าที่ของราชการบริหารส่วนกลางอยู่ เพราะการแต่งตั้งโยกย้ายต่างก็อยู่ภายใน อำนาจของราชการบริหารส่วนกลาง ส่วนหลักการกระจายอำนาจปกครองนั้น เจ้าหน้าที่ในราชกา
บริหารส่วนท้องถิ่นนั้นได้รับการเลือกตั้งจากคนในท้องถิ่นนั้น ไม่ใช่แต่งตั้งโดยราชการบริหารสวนกลาง
(๒) ความแตกต่างในด้านการควบคุมบังคับบัญชาและการกำกับดูแล กล่าวคือ หลักการ
แบ่งอำนาจปกครองนั้นเป็นการแบ่งอำนาจปกครองบางอย่างจากสวนกลางไปยังส่วนภูมิภาค แต่ยัง
คงถือว่าราชการบริหารส่วนภูมิภาคเป็นส่วนหนึ่งของราชการบริหารส่วนกลางอยู่ ราชการบริหาร
ส่วนกลางจึงมีอำนาจในการ "ควบคุมบังคับบัญชา" ราซการบริหารส่วนภูมิภาคอย่างเต็มที่ ส่วน
หลักการกระจายอำนาจปกครองนั้น ราชการบริหารส่วนท้องถิ่นมีความเป็นอิสระในการปกครอง
ตนเอง ราชการบริหารส่วนกลางมีอำนาจเพียง "กำกับดูแล" ราชการบริหารส่วนท้องถิ่นให้ปฏิบัติการ
ต่าง ๆ ภายใต้ขอบเขตที่กฎหมายกำหนดไว้เท่านั้น  
(มานิตย์ จุมปา,2554 : 8 )
   กล่าวสรุปได้ว่า ความแตกต่างระหว่างหลักการกระจายอำนาจปกครองมี2รูปแบบ 
1)ด้านเจ้าหน้าที่องค์กร
2)ด้านการควบคุมการบังคับบัญชาและการกำกับดูแล
    ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจปกครองและการกระจายอำนาจปกครอง หมายถึง การกระจายอำนาจภายในรัฐเกี่ยวข้องกับการถ่ายโอนอำนาจหน้าที่เพื่อให้บริการบางอย่างแก่ประชาชนจากบุคคลหรือหน่วยงานของรัฐบาลกลางไปยังคนอื่นที่ใกล้ชิดกับประชาชนที่รับบริการมากกว่าฐานความคิดของการถ่ายโอนอำนาจมี 2 ด้านได้แก่เขตแดนซึ่งเป็นฐานของการกำหนดอำนาจหน้าที่ในระดับร่างตามลำดับชั้นของเขตแดนและความใกล้ชิดระหว่างผู้ให้บริการกับผู้รับบริการและ 2 หน้าที่เป็นการถ่ายโอนอำนาจ ให้แก่หน่วยงานที่ทำหน้าที่เฉพาะ แต่งการแบ่งอำนาจ 1 ระบบตามหน้าที่ระบบนี้ให้ข้าราชการระดับสูงของรัฐที่เป็นตัวแทนในจังหวัดรับผิดชอบการทำหน้าที่เฉพาะรัฐเช่นการศึกษาสุขภาพการพัฒนาอุตสาหกรรมหรือการขยายการเกษตรการประสานงานเกิดขึ้นในระดับรัฐบาลกลางหรือระดับภาคและยังไม่มีตัวแทนทั่วไปของรัฐบาลกลางในระดับอำเภอหรือพื้นที่ ที่รองลงไปจากจังหวัดระบบนี้เน้นการสื่อสารตามแนวตั้งความชำนาญทางเทคนิคการแบ่งอำนาจการตามความชำนาญเฉพาะด้านและการให้บริการรูปแบบเดียวกัน 2  ระบบจังหวัดแบบบูรณาการระบบนี้ให้ตัวแทนของรัฐบาลกลางมีอำนาจมากเช่นผู้ว่าราชการจังหวัดหรือนายอำเภอผู้ว่าราชการจังหวัดรับผิดชอบต่อการปกครองภายในจังหวัดเป็นผู้บังคับบัญชาของข้าราชการในจังหวัดและหัวหน้าผู้บริหารองค์การปกครองท้องถิ่นการออกแบบดังกล่าวจัดสรรหน้าที่ได้แก่การบริหารในพื้นที่ซึ่งจำกัดความเป็นอิสระของการปกครองส่วนย่อย 3 ระบบจังหวัดที่ไม่ใช่แบบบูรณาการระบบนี้ยึดจังหวัดเป็นเขตแดนแต่ผู้ว่าราชการจังหวัดมีอำนาจน้อยรับผิดชอบการประสานงาน หน่วยงานแต่ไม่ได้เป็นผู้บังคับบัญชาของเจ้าหน้าที่ระดับสูงในเขตจังหวัดสำหรับองค์การปกครองท้องถิ่นก็เช่นกันผู้ว่าราชการจังหวัดทำหน้าที่ให้คำแนะนำแต่ไม่สามารถสั่งการได้ในระบบนี้พยายามใช้ระบบการจัดการแบบเมตริกซ์ ซึ่งใช้การสื่อสารทั้งแนวตั้งและแนวนอน(เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ , 2558 : 205)
    หลักการรวมอำนาจปกครองการรวมอำนาจปกครองเป็นวิธีการหนึ่งในการ
จัดการปกครองประเทศที่มีการรวมอำนาจในการปกครองประเทศทั้งหมดไว้ที่ “ส่วนกลาง” คือ กระทรวง ทบวง กรม ของรัฐ และมีเจ้าหน้าที่ของส่วนกลางซึ่งขึ้นต่อกันตามลำดับชั้นการบังคับ บัญชาเป็นผู้ดำเนินการปกครองตลอดอาณาเขตของประเทศ การรวมอำนาจปกครองมีลักษณะ สำคัญสามประการ คือ มีการรวมกำลังในการบังคับต่างๆ คือ กำลังทหารและกำลังตำรวจให้ขึ้นต่อ ส่วนกลาง มีการรวมอำนาจวินิจฉัยสั่งการไว้ที่ส่วนกลางและมีลำดับชั้นการบังคับบัญชาเจ้าหน้าที่การรวมอำนาจการปกครองสามารถจำแนกได้ 2 แบบ คือ การรวมศูนย์อำนาจการปกครอง (concentration) และการกระจายการรวมศูนย์อำนาจการปกครอง (deconcentration)
การรวมศูนย์อำนาจการปกครอง    ได้แก่ 
การปกครองภายในประเทศ รูปแบบหนึ่งที่กำหนดให้อำนาจในการตัดสินใจทั้งหลายที่เกี่ยวกับการปกครองประเทศหรือเกี่ยวกับ การจัดทำบริการสาธารณะเป็นของส่วนกลางโดยไม่มีการมอบอำนาจในการตัดสินใจในบางเรื่องไป
ให้แก่เจ้าหน้าที่ของส่วนกลางที่ถูกส่งไปประจำอยู่ในภูมิภาค การปกครองประเทศด้วยวิธีการรวมศูนย์ อำนาจการปกครองนี้เป็นการปกครองประเทศที่ “สร้างภาระ” ให้กับส่วนกลางเป็นอันมาก เพราะส่วนกลางจะต้องเป็นผู้ดำเนินการด้วยตนเองทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการปกครองและการจัดทำ บริการสาธารณะซึ่งมีอยู่เป็นจำนวนมาก
หลักการกระจายอำนาจปกครอง”
 การกระจายอำนาจปกครองเป็นอีกวิธีการ หนึ่งในการจัดการปกครองประเทศที่รัฐมอบอำนาจการปกครองบางส่วนให้กับองค์กรอื่นนอกจาก องค์กรของส่วนกลางเพื่อจัดทำบริการสาธารณะบางอย่างโดยให้มีความเป็นอิสระ (autonome) ใน การดำเนินการและไม่อยู่ในการบังคับบัญชาของส่วนกลาง แต่จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแล (tutelle)ของส่วนกลางการกระจายอำนาจปกครองประกอบด้วยลักษณะสำคัญห้าประการ คือ มีการแยกหน่วยงาน ออกไปเป็นองค์กรนิติบุคคลจากส่วนกลาง มีการเลือกตั้งสภาท้องถิ่น และผู้บริหารท้องถิ่น มี ความเป็นอิสระในการปกครองตนเอง มีเจ้าหน้าที่ของตนเอง และประการสุดท้ายคือ มีงบประมาณ และรายได้เป็นของตนเอง
การกระจายอำนาจปกครองสามารถจำแนกได้ 2 แบบ คือ การกระจายอำนาจทางพื้นที่และ การกระจายอำนาจทางกิจการ
      การกระจายอำนาจทางพื้นที่ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า การกระจาย มีที่มาจากแนวความคิดทางการเมืองซึ่งเน้นความสำคัญของการเลือกตั้ง อำนาจทางเขตแดน มีที่มาจ โดยเห็นว่าหากเจ้าหน้าที่ที่ทำการบริหารหรือปกครองท้องถิ่นได้รับการแต่งตั้งจากส่วนกลาง ก็จะ เป็นการปกครองแบบรวมอำนาจ (centralisation) มิใช่การกระจายอำนาจ (decentralisation)ดังนั้น การกระจายอำนาจทางพื้นที่จึงต้องมีการจัดตั้งองค์กรปกครองทางเขตแดน เช่น องค์กร ปกครองส่วนท้องถิ่น มีการเลือกตั้งผู้บริหาร มีเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่เป็นอิสระจากส่วนกลางไม่อยู่ ภายใต้การบังคับบัญชาของส่วนกลาง แต่จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของส่วนกลาง องค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่นก็จะจัดทำกิจกรรมต่างๆ ด้วยตนเองและมีงบประมาณของตนเพื่อใช้ในการจัดทำกิจกรรม เหล่านั้น
        การกระจายอำนาจทางกิจการ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า การ กระจายอำนาจทางบริการ เป็นวิธีการกระจายอำนาจโดยมอบบริการสาธารณะอย่างใดอย่างหนึ่ง ให้องค์การซึ่งมิได้อยู่ในสังกัดของส่วนกลางรับไปจัดทำด้วยเงินทุนและเจ้าหน้าที่ขององค์การนั่นเอง บริการสาธารณะที่แยกมาจัดทำนั้นอาจเป็นบริการสาธารณะทางด้านเศรษฐกิจ สังคม กีฬา หรือ วัฒนธรรม วิธีการกระจายอำนาจทางกิจการนี้ไม่ใช่การกระจายอำนาจปกครอง แต่เป็นการ “มอบ ให้องค์การของรัฐบาลไปจัดทำบริการสาธารณะโดยแยกออกมาเป็นนิติบุคคลต่างหากจากรัฐ มีทรัพย์สินของตนเองและมีผู้บริหารของตนเอง โดยนิติบุคคลกระจายอำนาจนี้จะต้องอยู่ภายใต้ การกำกับดูแลของรัฐเช่นกันแนวความคิดและทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับการจัดการปกครองส่วนท้องถิ่นที่กล่าวมา ข้างต้นทั้งหมดนั้น เป็นสิ่งที่นำมาใช้กันในประเทศต่างๆ เพื่อจัดระเบียบราชการบริหารภายใน ประเทศ โดยหากประเทศใดที่สภาพพลเมืองยังไม่มีความรู้ความสามารถในการปกครองตนเองได้ ก็จะใช้หลักการรวมอำนาจปกครอง ในทางตรงข้ามหากประชาชนมีความรู้ความสามารถที่จะปกครองตนเองได้ ก็จะใช้หลักการกระจายอำนาจปกครองสำหรับประเทศไทยนั้นแม้จะมีการจัดระบบการปกครองส่วนท้องถิ่นมาเป็นเวลา ร้อยปีเศษแล้วก็ตาม แต่ก็ปรากฏว่าเป็นการกระจายอำนาจแต่เพียงเล็กน้อย เพิ่งจะมีการกระจาย อำนาจการปกครองอย่างสมบูรณ์แบบดังที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญฉบับปี พ.ศ. 2540 นี่เอง
หลักการแบ่งอำนาจ 
นอกจากหลักการรวมอำนาจปกครองและหลักการกระจาย อำนาจปกครองแล้ว ยังมีหลักของการจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดินอีกหลักหนึ่งซึ่งเป็นหลักที่ แทรกอยู่ในหลักการรวมอำนาจการปกครองดังที่ได้กล่าวไปบ้างแล้วข้างต้นคือหลักการแบ่งอำนาจปกครอง
(deconcentration) 
หลักดังกล่าวเป็นหลักที่ใช้กันอยู่บ้างในบางรัฐ
หลักการแบ่งอำนาจ การปกครองนี้ถูกนำมาใช้กับรูปแบบของรัฐที่มีการจัดระเบียบบริหารราชการแผ่นดินด้วย หลักการรวมอำนาจที่ประสบปัญหาในการดำเนินงาน ด้วยเหตุที่ว่าการรวมอำนาจการ ปกครองไว้ที่ส่วนกลางทั้งหมดย่อมทำให้การดำเนินการต่างๆ ของรัฐเป็นไปอย่างไม่ทั่วถึงอย่างเท่า เทียมกันทั้งประเทศและในบางครั้งก็เป็นไปอย่างล่าช้า จึงได้มีการขยายหลักการรวมอำนาจ การปกครองออกไปเป็นการแบ่งอำนาจการปกครองให้ส่วนภูมิภาค โดยมีการมอบอำนาจ ในการวินิจฉัยสั่งการบางส่วนให้แก่เจ้าหน้าที่ของส่วนกลางที่ออกไปประจำในการปกครองต่างๆของประเทศ แต่เจ้าหน้าที่นั้นยังคงเป็นเจ้าหน้าที่ของส่วนกลางและอยู่ภายใต้การบังคับบัญชา ของส่วนกลาง การแบ่งอำนาจจึงเป็นส่วนหนึ่งของหลักการรวมอำนาจปกครอง ไม่ใช่เป็นการกระจายอำนาจปกครอง
(นันทวัฒน์ บรมานันท์. 2560 : 61-63)
     การบริหารราชการส่วนภูมิภาคนี้ ใช้หลักการแบ่งอำนาจ ( Deconcentration)  คือการที่รัฐบาลกลางได้มอบอำนาจในการตัดสินใจสำหรับการปฏิบัติราชการในบางเรื่องให้แก่เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลกลางที่ถูกส่งไปประจำในส่วนภูมิภาค แต่เจ้าหน้าที่ตัวแทนส่วนกลางนั้นยังอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของรัฐบาลกลาง และหลักการแบ่งอำนาจต้องใช้ควบคู่กับหลักการรวมศูนย์อำนาจ 
ส่วนการกระจายอำนาจมีข้อแตกต่าง คือ 
การบริหารส่วนท้องถิ่น ดำเนินการโดยใช้หลักการกระจายอำนาจ (Decentralization) คือ การที่รัฐบาลกลางได้โอนหรือมอบอำนาจการปกครองบางส่วนให้แก่องค์กรอื่นนอกจากองค์กรหรือหน่วยงานราชการส่วนกลาง เพื่อดำเนินการจัดทำบริการสาธารณะบางอย่างได้โดยอิสระตามที่กฎหมายกำหนด ส่วนกลางจะมีหน้าที่เฉพาะเพียงการกำกับ ดูแล เท่านั้น (โกวิท วงศ์สุรวัฒน์ , 2556:109-111)]]> 2022-11-09 06:55:12 UTC https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2376316165 630112801141 https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2421489176 น.ส.สราวลี สำรวมจิตร์ รปศ. หมู่3 ปี3 141]]> 2022-12-15 06:53:23 UTC https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2421489176 630112801141 https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2440461809 พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542. (2542, ตุลาคม 5).
ราชกิจจานุเบกษา, 116(94ก), 1-40.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่2) พ.ศ.2545. (2545, มีนาคม 31).
ราชกิจจานุเบกษา, 119(29ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่3) พ.ศ.2548. (2548, กุมภาพันธ์ 8).
ราชกิจจานุเบกษา, 122(14ก), 26-29.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่4) พ.ศ.2550. (2550, สิงหาคม  24).
ราชกิจจานุเบกษา, 124(46ก), 11-13.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่5) พ.ศ.2551. (2551, กุมภาพันธ์ 27).
ราชกิจจานุเบกษา, 125(39ก), 1-3.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่6) พ.ศ.2554. (2554, เมษายน 27).
ราชกิจจานุเบกษา, 128(29ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่7) พ.ศ.2557. (2557, ธันวาคม 4).
ราชกิจจานุเบกษา, 131(79ก), 4-10.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่8) พ.ศ.2559. (2559, เมษายน 26).
ราชกิจจานุเบกษา, 133(36ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่9) พ.ศ.2560. (2560, กันยายน 26).
ราชกิจจานุเบกษา, 134(98ก), 5-22.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่10) พ.ศ.2561. (2561, พฤศจิกายน 21).
ราชกิจจานุเบกษา, 135(97ก), 6-16.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่11) พ.ศ.2561. (2561, ธันวาคม 28).
ราชกิจจานุเบกษา, 135(112ก), 8-10.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่12) พ.ศ.2562. (2562, เมษายน 30).
ราชกิจจานุเบกษา, 136(56ก), 247-252.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่13) พ.ศ.2564. (2564, กุมภาพันธ์ 10).
ราชกิจจานุเบกษา, 138(11ก), 10-12.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่14) พ.ศ.2564. (2564, พฤษภาคม 26).
ราชกิจจานุเบกษา, 138(35ก), 4-6.]]> 2023-01-11 07:47:03 UTC https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2440461809 630112801141 https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2512653282 2023-03-11 12:44:44 UTC https://padlet.com/630112801141/Sarawalee02/wish/2512653282