Parménides, por outro lado, aplicando a súa propia razón lóxica defendía os cambios eran aparencia dos sentidos e a esencia das cousas, polo tanto, era algo permanente. El imaxinaba a natureza coma un fenómeno eterno e inmutable. Este filósofo defendía que “Todas as cousas son e redúcense ó ser” sendo os trazos do ser o infinito, no único, o indivisible e o inmóvil.
NOTA: 7

Por outras parte existiu o Empirismo, que xorde en Gran Bretaña durante os séculos XVII e XVIII e o seu principal obxectivo era a búsqueda do saber. A súa orixe viña da experiencia, dos sentidos e da percepción. Defendían o escepticismo, é decir, os límites do coñecemento humano.

NOTA: 8

Positivismo: Basease no coñecemento experimental, só admite como coñecemento válido aquel que se axusta ao método científico e rexeita a metafísica e todo coñecemento de carácter absoluto. Este representa a oposición ao racionalismo absoluto de Hegel e xorde en Francia.

Vitalismo: caracterizase pola afirmación e a exaltación da vida en toda a súa magnitude. Un dos seus trazos é a defensa do irracional fronte ao exceso de racionalidade da ciencia e da filosofía. Está representado por Friedrich Nietzsche.

Existencialismo: con esta denominación faise referencia a unha corrente filosófica que se desenvolve principalmente en Europa entre as dúas guerras mundiais.

NOTA: 5

                Para Parménidas el ser, la esencia de la naturaleza, era inmutable, eterno, no podía dejar de ser.

                Heráclito, por el contrario, defendía que el cambio era la esencia del ser, que todo está sometido a transformación (“No podemos bañarnos dos veces en el mismo río”. Ni nosotros ni el río seremos los mismos cuando volvamos a encontrarnos).

                Ambos tienes parte de razón: si observamos el mundo que nos rodea vemos como se suceden los cambios (por ejemplo las estaciones), pero al mismo tiempo esos cambios se repiten de un modo, en principio, inmutable y eterno.

                También si nos observamos a nosotros, vemos fotos de cuando éramos más niños, podemos ver que hemos cambiado, pero al mismo tiempo hay alguna cosa en nuestra manera de ser que parecen no cambiar, ser inmutables… o no.
INTERESANTE A INTERPRETACIÓN. POUCO PRECISA A POSICIÓN DOS AUTORES.
NOTA: 8

O Racionalismo é unha corrente que aparece en Francia no século XVII, e que considera a razón como ferramenta fundamental que dará acceso ó home de coñecer verdades universais e necesarias,todo a través das ideas(subxectividade).Os modelos principais de coñecemento son a matemática,disciplica que se sustenta en principios evidentes, e o método dedutivo.Os racionalistas posúen ideas innatas como a idea do “eu”, “perfección”, “infinito”, “causalidade”…

Así mesmo,xorde en Inglaterra nos séculos XVII e XVIII, o Empirismo. A diferencia do Racionalismo, considera a experiencia como a única fonte válida de coñecemento, negando rotundamente calquera posibilidade de ideas innatas. Toman como referencia a Física e a inducción, o procedemento que nos permite realizar xeneralizacións.Outro rasgo que cabe mencionar é que as persoas que apoiaban esta corrente,defendían o escepticismo,é dicir, todos os limites que podían ter os coñecementos humanos.

NOTA: 9

            Este postula la existencia de dos mundos distintos: uno sensible (aparente), donde se daban todos los cambios, y otro ideal (real), que era la esencia de las cosas, siendo esta inamovible.

            Así Platón explicaba como en algunos casos Heráclito tenía la razón en que el mundo cambiaba constantemente y que Parménides estaba en lo correcto en que el mundo era inamovible e inmutable.

NOTA: 10

Os pensadores máis recoñecidos desta escola son varios:Max Horkheimer, Theodor Adorno, Herbert Marcuse e Jürgen Habermas.

NOTA: 10

·O Idealismo alemán: tiña como propósito elaborar un sistema filosófico que conseguira abarcar as ideas de todos os predecesores desta e crear un marco conceptual que tanto no pasado como no futuro poidesen entender os presupostos teóricos racinais.

·O Marxismo: trataba de aplicar dende un punto de vista materialista a dialéctica hegeliana á analise histórica. Esta corrente participo unas orixes dos movementos obreiros así coma na fundación da Asociación Internaconal dos Traballadores en Londres.

 ·O Positivismo: foi un sistema filosófico que se baseaba no coñecemento experimental e só admite como coñecemento válido aquel que se axusta ao método científico.

·O Vitalismo é unha doutrina filosófica que se caracterizaba pola afirmación e a  gran exaltitude da vida. Un dos trazos máis destacados desta corrente é a defensa do irracionalfronte ao exceso de racionalidade científica e filosófica.

No s. XX resalta:

·O Existencialismo: é unha corrente filosofía que confirma a orixinalidade  do individual fronte as esencias universais.

·A Filosofía Analítica: corrente na que os problemas

filosóficos son considerados como un problema da linguaxe que usamos.

·O Neopositivismo: foi unha escola que seguindo á filosofía analítica,considera que só son xuízos con significado aqueles enunciados que, ou son tautoloxías ou empíricamente verificable. 

·A Escola de Frankfurt: era unha institución alemá recoñecida por estar formada por un grupo de pensadores e filósofos, os cales desenvolveron a teoría social e a filosofía crítica.

NOTA: 9

 

O Racionalismo aparece en Francia no século XVII coa filosofía de René Descartes,sendo este o autor máis destacado da época.Nesta corrente defendíase que coa razón o home podería coñecer as verdades universais e necesarias.Así como tamén ver o mundo a través das ideas (subxectividade).René Descartes fundamenta esta  metafísica racionalista: “penso, logo existo” coa cal resume o seu proceso intelectual e filosófico que afirma que a única forma de atopar a verdade é mediante a razón e non mediante os sentidos.Un modelo de coñecemento é a matemática a cal susténtase en principios evidentes á nosa razón.Para os racionalistas a razón posúe ideas innatas como a idea do “eu”, “perfección”, “infinito”, “causalidade”…Esto serve de fundamento do noso coñecemento da realidade,xa que non dependen do sensible e posúen un carácter universal e absoluto. 

O Empirismo desenvolveuse en Inglaterra no século XVII e ao contrario que o Racionalismo,considera a experiencia(o que percibimos a través dos sentidos) como a única forma válida de coñecemento,negando toda posibilidade de ideas innatas. Establece que na nosa mente antes da sensibilidade non hai nada e só o coñecemento sensible nos pon en contacto coa realidade.Toman de exemplo de ciencia a física e a indución como o procedemento que nos permitefacer xeneralizacións.Para os empiristas o coñecemento ten un carácter probable,é dicir,non aporta unha certeza absoluta que sempre está suxeita a súa validez e a contrastación dos feitos empíricos os cales estes poden cambiar en calquera momento.

NOTA: 8

 Marxismo: é unha teoría filosófica, económica e política elaborada por Karl Marx e Friedrich Engels. Esta aplicara a dialéctica hegeliana á análise económica e histórica dende un punto de vista materialista. Así como tamén participou nas orixes do movemento obreiro e interveu na creación da Asociación Internacional dos Traballadores en Londres.

Positivismo:baseabase no coñecemento experimental,que só admite como coñecemento válido aquel que se axusta ao método científico e rexeita a metafísica e todo coñecemento de carácter absoluto e a priori. Este representa a oposición ao racionalismo absoluto de Hegel.

Vitalismo:caracterizase pola afirmación e a exaltación da vida en toda a súa magnitude.Unha das características desta corrente filosófica é a defensa do irracional fronte ao exceso de racionalidade científica e filosófica.Friedrich Nietzsche foi o maior representante de Vitalismo e o filósofo considera a tradición moral xudeo-critiá como a culpable da “escravitude vital” do home e de trasladar a vida a un plano ultra-terrenal.

No século XX destacan:

 Existencialismo: este afirma a existencia individual fronte as esencias universai.E tamén defende que a vida non se limita á razón,tamén é paixón e liberdade.

Filosofía Analítica: é unha corrente na que os problemas filosóficos son considerados como un problema da linguaxe que usamos.

Neopositivismo: é unha escola que continua a liña iniciada pola Filosofía Analítica e considera que son xuízos con significado aqueles enunciados que ou son tautoloxías (matemáticas ou lóxica) ou empíricamente verificables (ciencias naturais).

Escola de Frankfurt: foi un grupo de pensadores que apareceron ao carón do “Instituto de Investigación Social” da Universidade de Frankfurt.Propoñíanse,dende unha posición marxista epsicanalítica, unha reflexión crítica sobre a sociedade pos-industrial e o concepto de  “razón instrumental” que esta sociedade propiciara.

NOTA: 9.5

Idealismo alemán, Marxismo, Positivismo e Vitalismo.

No s. XX destacan as seguintes correntes:

Existencialismo, Filosofía Analítica, Neopositivismo e Escola de Frankfurt.

NOTA: 6

Tales de Mileto, Pitágoras (escola dos pitagóricos), Heráclito de Efeso (escola Jonia), Parménides de Elea, Empédocles de Agrigento, Anaxágoras de Clazomene, Demócrito, Sócrates (intelectualismo moral), Platón (Idealismo), Aristóteles (Realismo).

Filosofía na Idade Media:

Sto. Agostiño (Patrística), Sto. Tomé de Aquino (Escolástica) e Guillerme de Ockham.

Filosofía na Idade Moderna:

René Descartes (Racionalismo), John Locke e G. Berkeley (Empirismo) e E. Kant (Idealismo transcendental).

Filosofía na Idade Contemporánea:

Friedrich Hegel (Idealismo alemán), Karl Marx e Friedrich Engels (Marxismo), Henri Saint-Simon (Positivismo), Friedrich Nietzsche e José Ortega y Gasset (Vitalismo), Jean Paul Sartre (Existencialismo), Bertrand Russell e Ludwing Wittgenstein (Filosofía Analítica), Rudolf Carnap e Hans Reichenbach (Neopositivismo) e Max Horkheimer (Escola de Frankfurt).

NOTA: 8

Mentres tanto Parménides de Elea parte da razón. E dinos, aplicando a razón lóxica, q os cambios son aparencia dos sentidos, que a esencia das cousas é algo que permanece polo tanto que non cambia. A súa concepción da natureza é unha realidade eterna e inmutable, sempre idéntica.

En resumen Heráclito defende a idea do cambio e Parménides a do ser inmóbil. 
NOTA: 8

O cristianismo tratará de adaptarse a tradición filosófica e ao seu credo, pero tentando racionalizar as súas crenzas. Deste modo levou ao conflito entre a razón e a fé, entre filosofía e teoloxía. 

NOTA: 8

 O Racionalismo aparece en Francia coa filosofía de Descartes e que considera que a razón é a ferramenta que permitirá ó home coñecer verdades universais e necesarias, a través da subxectividade. A primeira evidencia deste método será “pensó, logo existo”, e séguese o modelo da matemática. Outros filósofos racionalistas son: Spinoza e Leibniz.

O Empirismo desenvolveuse en Inglaterra  nos séculos XVII e XVIII. Esta corrente considera a experiencia como a única fonte válida de coñecemento. Toman a física como modelo de ciencia. Para os empiristas o coñecemento ten un carácter probable, non aporta unha certeza absoluta. Destacaron: Locke, Berkeley e Hume. 

NOTA: 7

1) O idealismo alemán (s.XIX): Arranca da filosofía de Kant e chega ao seu máximo auxe con Hegel, o propósito deste  foi elaborar un sistema que puidera abarcar as ideas de todos os filósofos anteriores. Este sistema considerouse como racionalismo absoluto.

2) Marxismo (s.XIX): É unha teoría filosófica, económica e política que aplicará a dialéctica hegeliana á análise económica e histórica dende un punto de vista materialista. Esta teoría foi elaborada por Marx e Engels. Marx é o pensador con máis repercusión na Historia contemporánea.

3) Positivismo (s.XIX): é un sistema filosófico baseado no coñecemento experimental  e que rexeita a metafísica. O positivismo representa a oposición ao racionalismo absoluto.

4) Vitalismo (s.XIX): é unha doutrina filosófica caracterizada pola afirmación e a exaltación da vida en toda a súa magnitude. Un dos trazos é a defensa do irraciona. Algúns filósofos desta corrente son: Nietzsche e Ortega y Gasset.

5) Existencialismo (s.XX): é unha filosofía que afirma a orixinalidade da existencia individual fronte as esencias universais.

6) Filosofía analítica (s.XX): considera que os problemas filosóficos son un problema da linguaxe que usamos. Algúns filósofos enfocaron os seus esforzos en crear unha linguaxe ideal para a análise filosófica.

7) Neopositivismo (s.XX): é unha escola que considera que só son xuízos con significado aqueles enunciados que, ou son tautoloxías ou empíricamente verificables.

8) Escola de Frankfurt (s.XX): grupo de pensadores que proponían dende unha posición marxista unha reflexión crítica sobre a sociedade pos-industrial e o concepto de “razón instrumental” que esta sociedade propiciara. 

NOTA: 9

2)Idade Media: existe un conflito entre a razón e a fé (Sto. Agostiño e Sto. Tomé de Aquino).

3) Idade Moderna: racinalismo(Descartes) a razón é a ferramenta que permitirá ó home coñecer verdades universais e necesarias e o empirismo (Kant) considera a experiencia como a única fonte válida de coñecemento.

4) Filosofía Contemporánea: idealismo alemán (Hegel), Marxismo (Karl Marx), positivismo (Stuart Mill), Vitalismo (Nietzsche e Ortega y Gasset), Existencialismo (Sören Kierkegaard), Filosofía analítica (Russell), o neopositivismo (Rudolf Carnap) e Escola de Frankfurt (Max Horkheimer).

NOTA: 8

 

Por outra banda, Parménides,aplicando a súa razón lóxica defendía que os cambios eran a aparencia dos sentidos e a esencia das cousas, polo tanto, era algo permanente.Para el,o  principio base do universo é o Ser. Nada poide existir por fora do Ser, o que imposibilita o cambio, fin ou comenzo das cousas; estas son simples ilusións. El imaxinaba a natureza coma un fenómeno eterno e inmutable. O filósofo tamén defendía que o Ser é único, eterno, inmutable, ilimitado e inmóvil.
NOTA: 9

 

 

En conclusión, Parménides relataba que o cambio e calquera tipo de movemento no son reais, mentres que Heráclito defende que todo está sufrindo por un proceso contínuo de cambio e movemento.
NOTA: 9

O cristianismo acaba adaptando as bases da filosofía ao seu credo, así racionalizando as súas creenzas para facelas dun modo máis resistentes ás críticas.Deste modo,a maioría da sociedade e moitos pensadores cristiáns, afirmaron e aceptaron a importancia do papel da razón na comprensión.

NOTA: 7

-Período cosmolóxico (filósofos presocráticos,Tales de Mileto, os pitagóricos, Heráclito, Parménides e Demócrito), trataron de explicar a natureza.

-Período antropolóxico (Sofistas e Sócrates), centranse no ser humano e non na natureza.

-Período dos sistemas (Platón e Aristóteles), Platón céntrase nun mundo de Ideas e Aristóteles no mundo dos seres naturais sometidos ó cambio e o período helenístico.
 

Filosofía na Idade Media: existe un conflito entre a razón e a fé (Sto. Agostiño e Sto. Tomé de Aquino).
 

Filosofía na Idade Moderna: racionalismo(Descartes) a razón é a ferramenta que permitirá ó home coñecer verdades universais e necesarias e o empirismo (Kant) considera a experiencia como a única fonte válida de coñecemento.
 

Filosofía Contemporánea: Idealismo alemán (Hegel), Marxismo (Karl Marx), Positivismo (Stuart Mill), Vitalismo (Nietzsche e Ortega y Gasset), Existencialismo (Sören Kierkegaard), Filosofía analítica (Russell), o Neopositivismo (Rudolf Carnap) e Escola de Frankfurt (Max Horkheimer).

NOTA: 9

Principalmente existe un período cosmolóxico no que se trata de explicar a natureza,aquí podemos atopar filósofos presocráticos,Tales de Mileto, os pitagóricos,Heráclito,Parménides e Demócrito.

O período antropolóxico no que se centra no ser humano en vez da natureza(Sofistas e Sócrates).

O período dos sistemas no que Platón está centrado nun mundo de Ideas e Aristóteles no mundo dos seres naturais sometidos ao cambio e por último o período helenístico.

 

Idade Media:

Neste período existe un confrontamento entre a razón e a fé(Sto.Agotiño e Sto. Tomé de Aquino).

 

Idade Moderna:

Utilízase o racionalismo(Descartes) para explicar que a razón é a ferramenta que dará acceso ó home para recoñecer novas verdades universais e o empirísmo(Kant) que era a corrente que consideraba a experiencia como unha fonte válida de coñecemento.

 

Filosofía Contemporáneo: 

Podemos atopar neste período varias correntes como o idealismo alemán creado por Hegel, o marxismo de Karl Marx, o positivismo de Stuart Mill, o vitalismo de Nietzshe e Ortega y Gasset, o existencialismo de Soren Kierkegaard, a filosofía analítica de Russel, o neopositivisimo de Rudolf Carnap e a Escola de Frankfurt de Max Horkheimer.

NOTA: 9

 

 

 

 

 

 

-       Filosofía medieval: Nesta época destacan autores como Mario Victorino, Boecio, Isidoro de Sevilla ou Juan Escoto Erígena. Esta foi dedicada a demostrar a esixencia de Deus coma un ser, unha entidade ou unha verdade suprema.

-       Filosofía moderna: Aquí podemos destacar a Grotius, Spinoza, Wolff e Descartes. Destaca o estudo da relación entre a razón e a realidade, a eliminación da experiencia e a existencia de ideas verdadeiramente innatas.

-       Filosofía contemporánea: Destacamos aquí a Friednich Nietzsche, Ernst Mach, John Dewey ou ao autor do paradoxo da tolerancia, Karl Popper. Esta época está caracterizada pola búsqueda de resposta a unha serie de inquietudes sociais, políticas e económicas presentes no momento.

NOTA: 8

Como exemplos podemos ver: naide se pode bañar no mesmo río dúas veces porque a auga do río non é a mesma que fai unha hora e ti mesmo tampouco. Igual que non podes respirar o mesmo aire dúas veces, xa que o aire está en constante movemento. Se nos referimos ao tempo podríamos dicir: ´´ Agora xa non é agora´´.

Por outra banda, para Parménides o mundo é algo estático, algo que nunca cambia e non ten principio nin fin senón que é inmutable e eterno. 
Como exemplo: Todo o que hai existeu sempre. Nada pode xurdir da nada. E algo que existe tampouco se pode convertir en nada. (Reflexión de Parménides).

Baixo o meu punto de vista, os dous filósofos teñen razón, porque aínda que eu creo que estamos cambiando continuamente como di, Heráclito, ao final parece que sempre volvemos ao mesmo, como o ciclo da auga.
BOA APRECIACIÓN FINAL.
NOTA: 9

Por unha banda, o mundo intelixible que era o lugar onde habitaban as ideas e ao que se accede polo medio da razón.

Para Platón una idea era a esencia que fan ás cousas ser o que son, verdades absolutas que se poden coñecer. A idea ten que ser eterna, inmutable, intelixible e universal. Platón colle estas características de Parménides que decía: ´´ Lo que es, es y lo que no es, no es´´.

Por outra banda, que se pode acceder a él polos sentidos, o mundo sensible, o cal, aínda que non existe, nos proporciona verdadeiro coñecemento xa que é un mundo cambiante. 

Platón chega a esta conclusión pola influencia de Heráclito, xa que él antes que Platón xa establecera que era imposible coñecer aquilo que estaba en constante cambio, como se pode no ver no exemplo citado en preguntas anteriores deste cuestionario: Nunca te podes bañar dúas veces no mesmo río porque a auga cambia.

NOTA: 10

Neste sentido Aristóteles aparece moi cerca das filosofías naturistas e realistas e Platón das filosofías idealistas.

NOTA: 3

A ética de Aristótoteles é eudaimonista, xa que según este filósofo grego, o fin ou meta que o ser humano pretende alcanzar é a felicidade. Pero a felicidade é un obxetivo complexo, xa que nela deben contribuir otros bens para poder alcanzala : Bens externos, como a riqueza ou o poder ; Bens do corpo, como a saúde ou o pracer e bens da alma como a sabiduría.

Aristóteles destaca moito que para a felicidade humana o máis esencial é a intelixencia, que se alacanza mediante a dedicación ao coñecemento puro, á filosofía.

NOTA: 5

Por una banda, a fe é o fundamento dunha crenza (exemplo: Dios como ser supremo). 

Por outra banda, a razón é fundamento da evidencia. Isto aproxima a fe como a idea de mito.

Quero destacar que a razón e a fe, poden ter compatibilidade e non só desencadear conflicto, xa que a fe non é só algo racional, senón una resposta que engloba toda a persoa: intelixencia, afectos, voluntade.... Este coñecemento de fe confirma a razón, e completao, pero por ser Dios infinito, tamén o desborda, formando o propio conflito.

NOTA: 5

O Racionalismo, que o seu pilar era a razón, usada como principal ferramenta para xerar o saber, deixando a percepción e a experiencia en segundo plano. René Descartes foi o pai do racionalismo e utilizaba o método dedutivo como base para desarrollar as súas ideas. Este filósofo francés utilizaba a frase ´´ Penso logo existo ´´.

O Empirismo, fundamentábase na experiencia. Os empiristas utilizaban o método indutivo, e decir, procedía de algo particular para xerar conclusión xerais. Exemplo: Tabula de Raza (popularizado por John Locke, mayor representante do Empirismo), establecía que non había nada nos intelectos que non pasase antes polos sentidos. Está reflexión obtense a través de sensacións que crean ideas simples (individual) e que rematan na propiamente dita reflexión como idea composta (xeral).

NOTA: 8

-  CORRENTES FILOSÓFICAS S.XIX:

1. Marxismo: Conxunto de movementos sociais, económicos, políticos e filósoficos derivados da obra de Karl Marx. O obxetivo do marxismo é destruír as clases sociais, onde se viva con dignidade, compartindo os bens producidos, socialmente.

2. Positivismo: Esta corrente afirma que o único coñecemento correcto é o coñecemento científico, este coñecemento só pode surxir da afirmación das teorías a través da ciencia. 

3. Empirismo: É unha corrente filosófica que chega para despertar unha serie de incógnitas, de que si realmente aprendemos polo que outros descubriron e nos queren mostrar ou se preferimos aprender das nosas propias practicas.

-  CORRENTES FILOSÓFICAS S.XX:

1. Neopositismo: Corrente filosófica que intentaba superar o positivismo. Os principios fundamentais do neopositivismo son: o empirismo e o positivismo, a metodoloxía das ciencias empíricas, a lóxica matemática e o eudemonismo e a socioloxía positivista.

2. Existencialismo: Corrente filosófica que se centra no análise da condición humana, a liberdade e a responsabilidade individual, as emocións, así como o significado da vida.

3. Escola de Frankfurt: Conxunto de pensadores que seguían as teorías de Hegel, Marx e Freud, e que criticaban o capitalismo, e consumismo.

NOTA: 6.5

-O Idealismo alemán: O seu maior representante é Friedrich Hegel, e o seu propósito era elaborar un sistema filosófico para poder abarcar e entender as ideas tanto do pasado como do futuro  

 

-O Marxismo: É unha teoría filosófica elaborada por Karl Marx e Friedrich Engles, este basease na análise económica e histórica dende un punto de vista materialista 

 

-O Positivismo: É un sistema filosófico baseado no coñecemento mediante a experiencia  no que só é valido todo o que se axusta ao método científico 

 

-O Vitalismo: É unha lei filosófica caracterizada pola afirmación e a exaltación da vida en toda a súa magnitude 

 

No s. XX diferenciaremos: 

- Existencialismo: É un tipo de filosofía que afirma que na vida aparte da razón hai máis cousas como a paixón e a liberdade 

 

- A Filosofía Analítica: É unha corrente filosófica que se centra na linguaxe ordinaria como un problema para a filosofía

 

- O Neopositivismo: O neopositivismo proven da filosofía analítica pero o neopositivismo considera como correcto só o que proven das matemáticas, da lóxica ou das ciencias naturais 

 

- A Escola de Frankfurt: É un grupo de pensadores que dende una visión marxista ofrecen unha razoamento crítico sobre a sociedade 

NOTA: 8.5

Tales de Mileto, afirmou que o arxe, ou elemento esencial a partir do cal se xeran todas as cousas, era a auga.

Anaximandro de Mileto afirmaba que o elemento era o apeiron, algo indefinido e abstracto, finalmente dirá que era o aire.

Pitágoras funda a súa escola, consideraba que todo está composto de números

Heráclito de Efeso (escola Jonia) é considerado o pai da dialéctica e consideraba que o arxe era o lume.

Parménides de Elea parte da razón, os datos dos sentidos carecen de valor, o arxe é o ser.

Na idade media destacan tres filósofos pluralistas: 

Empédocles de Agrigento que postula a teoría dos catro elementos: Lume, Auga, Aire e Terra.

Empédocles de Clazomene. Todo canto existe é o resultado da mestura de sementes que se unen e separan guiadas polo Nous, intelixencia omnipotente e infinita.

Demócrito trata de dar resposta ao debate ser e devir, para el o arxe son os átomos.

Outros filósofos da Idade Antiga son Platón, discípulo de Sócrates, e Aristóteles (realista) que tratan de articular unha explicación global da realidade e do home.

A Idade media está protagonizada pola aparición do Cristianismo isto levo a numerosos conflitos entre razón e fe, entre filosofía e Teoloxía.

Algúns filósofos da época son:

San Anselmo que argumenta o modelo de proba da existencia de Deus a priori.

Santo Tomás de Aquino que argumenta as probas da existencia de Deus a posteriori.

Outro conflito desta época é cal é a realidade dos conceptos, destaca G. de Ockham.

Outros filósofos da Idade Media son San Agostiño (período Patrística) e Guillerme de Ockham con quen se inicia o declive da filosofía medieval.

Na Idade Moderna rómpese coa cultura teocentrica da idade Media e ábrese o camiño á ciencia moderna.

Algúns dos filósofos máis importantes deste período renacentista son Nicolás de Maquiavelo que destaca pola súa visión pragmática da política fronte ao idealismo de Platón. Tamén Francis Bacon que critica a lóxica e o método aristotélico.

Na filosofía moderna o debate máis importante é entre o Racionalismo e o Empirismo. No Racionalismo destaca  René Descartes e no Empirismo John Locke, G Berkeley e David Hume.

O filósofo máis importante desta época foi Kant quen aposta pola educación a través do Enciclopedismo como medio para que a humanidade supere a incapacidade de pensar por si mesmo (o que Kant denominou a minoría de idade)

A filosofía contemporánea está  conformada por correntes moi diversas cada unha das cales entende dun xeito diferente os contidos e o papel da filosofía.

As correntes e autores correspondentes desta idade son os que seguen:

Idealismo: Friedrich Hegel.

Marxismo: Karl Marx.

Positivismo: Saint-Simon. Augusto Comte e John Stuart Mill.

Vitalismo: Friedrich Nietzsche e Ortega y Gasset.

Existencialismo: Sören Kieregaard e Jean Paul Sastre.

Filosofía analítica: Bertrand Russull e Ludwing Wittgenstein

Neopositivismo ou Positivismo Lóxico: Rudolf Carnap e Hans Reichenbach.

Escola de Frankfurt: Max Horkheimer , Theodor W. Adorno, Herbert Marcuse e Jürgen Habermas.

NOTA: 10

No último parágrafo do texto enuméranse  varias apariencias da sociedade post-industrial  (aumento do confort, avances científicos, desenrolo técnico…), pero son consideradas como irracionais é dicir son postulados, expectativas falsas. 

No texto exponse unha crítica ás políticas socioeconómicas post-industriais que segundo o texto son responsables de guerras, destrución da natureza, explotación económica…

NOTA: 9

Filosofía na Idade Media: Sto. Agostiño (período da filosofía medieval, Patrística), defensa das crenzas fronte ós filósofos pagáns; Sto. Tomé de Aquino (período da filosofía medieval, Escolástica), xustificaba os dogmas da iglesia; Guillerme de Ockham (período da filosofía medieval, Escolástica), forma de pensar caracterizada pola autonomía entre a filosofía e a relixión, entre a razón e a fe.

Filosofía na Idade Moderna: Nicolás de Maquiavelo, visión pragmática     idealista fronte ó idealismo de Platón; Francis Bacon que destaca polas súas críticas á loxica e método aristotélicos e desenvolve un “Novum Organum” (Nova lóxica).

Filosofía Contemporánea:G. W. Friedrich Hegel, (Idealismo Alemán), tanto o pasado coma o futuro pudieran ser entendidos dende presupostos teóricos racionais; Karl Marx e Friedrich Engels,(Marxismo),puntos de vistas materialistas; Augusto Comte e o británico John Stuart Mill (Positivismo), coñecementos válidos, só os aprobados polo método científico; Friedrich Nietzsche e Ortega y Gasset (Vitalismo), defensa do irracional; Jean Paul Sartre (Existencialismo);  Max Horkheimer (Escola Frankfurt); Bertrand Russell e Ludwing Wittgenstein ( Filosofía Analítica).

NOTA: 8

Por un lado, Heráclito de Efeso, defende que todo está en continuo fluír e que este é o resultado da loita de contrarios. Ademais de que a substancia prima da natureza é o lume.

E por outra banda, para Parménides de Elea a natureza é algo constante sen cambios ao longo do tempo é dicir defende o real (os cambios son o parecer dos sentidos)

NOTA: 7

Este dualismo distingue entres dous mundos: o aparente (mundo sensible) no cal se dan os cambios e o real e transcendente (mundo das Ideas) o cal é a esencia das cousas e todas son únicas.

Como conclusión, Platón defendía a idea de que o mundo das Ideas é o verdadeiro mentres que o mundo sensible é unha copia.

NOTA: 8

· Idealismo alemán: o seu maior representante e Hegel, o cal elaborou un sistema coñecido coma racionalismo absoluto, que abarcaba as ideas dos seus predecesores. Ademais, baseaba a súa filosofía na dialéctica, que explicaba que unha idea ou tese, ao desenvolvela en detalle, sempre xurdirían contradicións ou antíteses entre as ideas, que se acabarían conciliando dalgunha forma (síntese).

· O Marxismo: teoría filosófica política, económica e social que aplicou a dialéctica de Hegel e tiña coma principais representantes a Marx e a Engels. Defendía á clase obreira e establecía que a filosofía debía de deixar de ser algo práctico e comezar a buscar un cambio no mundo.

· O Positivismo: era o contrario ao racionalismo absoluto de Hegel, ao establecer que o único válido era o aplicado ao método científico, baseándose no coñecemento experimental e rexeitando todo o coñecemento a priori. Destacan Compte e Mill.

· O Vitalismo: caracterizábase por afirmar e exaltar a vida, así coma defender o irracional fronte a racionalidade científica. Destacamos a Nietzsche, que consideraba á tradición xudeo-cristiá da “esclavitude vital” e a Ortega y Gasset, que defendía un vitalismo máis racional ca o de Nietzsche.

Pola outra banda, no século XX, destacamos os seguintes:

· O Existencialismo: desenvolta entre as dúas guerras mundiais, expón a existencia individual fronte ás esencias universais, deixando atrás a idea de que a vida só e razón, xa que tamén é paixón e liberdade, aspectos non accesibles a través da razón ou da ciencia. Algúns exemplos de filósofos existencialistas son Kierkegaard e Sartre.

· A Filosofía Analítica: consideraba que os problemas filosóficos son consecuencia da linguaxe que empregamos. Así, filósofos coma Russel ou Wittgenstein dedicáronse a crear unha linguaxe específica para a análise filosófica que deixaba atrás as ambigüidades da linguaxe cotiá. 

· O Neopositivismo ou Positivismo Lóxico: só consideraban certos os enunciados matemáticos ou lóxicos (tautoloxía) ou as ciencias naturais (empíricamente verificables). Así, considerarían a metafísica, a ética e a teoloxía carentes de significado. Destacan Carnap e Reichenbach. 

· Escola de Frankfurt: grupo de pensadores que reflexionaban sobre a sociedade post-industrial dende unha óptica marxista e psicanalítica. Podemos destacar a Max Horkheimer.

NOTA: 10

O discípulo fixo unha crítica á teoría dos seu mestre: a esencia das cousas ( a Idea) non podería estar separada das cousas.

NOTA: 9

O primeiro terá que adaptar á tradición filosófia ao seu credo , racionalizando as súas crenzas. Esta situación levou o conflictose estendese ata a filosofía e a teoloxía. Deste modo, a maioría da sociedade aceptou a importancia da razón na compresión

NOTA: 8

O empirismo xurde en Inglaterra, esta doutrina ve a experiencia como única fonte de coñecemento e ve nula as posibles ideas innatas. Considera como absoluto contacto coa realidade o coñecemento sensible e toman a física (modelo de ciencia) e a indución (procedemento que nos permite facer xeneralizacións). A demais para eles o coñecemento ten un carácter probable, é dicir, que non aporta certeza absoluta e que pode cambiar en calquera momento.

O racionalismo aparece en Francia pola filosofía de Descartes, esta corrente considera a razón como unha ferramenta que permite coñecer verdades universais e necesarias (a través da subxetividade). O seu modelo de coñecemento a seguir é a matemática (método deductivo), a primeira aparición do método será ‘’penso, logo existo’’.

NOTA: 8

- Idealismo alemán: sistema filosófico creado coa intención de abarcar ideas doutros filósofos e no cal se puideran entender os termos no pasado e no futuro.

- Marxismo (teoría filosófica, económica y política): aplica a dialéctica hegeliana dende un punto de vista materialista á análise esconómica e histórica.

- Positivismo: baseado no coñecemento experimental, o cal se axusta ao método científico e rexeita toso coñecemento absoluto. Este sistema é todo o contrario ao racionalismo absoluto.

- Vitalismo: caracterízase pola afirmación e exaltación da vida e defende o irracional fronte a racionalidade científica e filosófica.

-Existencialismo: defende a orixinalidade da existencia individual fronte as esencias universais, é dicir, a única realidade individual é a existencia.

- Filosofía analítica: considera os problemas filosóficos como resultados da linguaxe utilizada.

- Neopositivismo: escola que seguiu a analítica e que considera como xuízos certos aqueles enunciados que son tautoloxías ou empíricamente variables.

- Escola de Franckfurt: grupo de pensadores que a través dunha posición marxista e psicanalítica critica a sociedade pos-industrial e o concepto de ‘’razón instrumental’’.

NOTA: 8.5

IDADE ANTIGA: dentro desta idade, atopamos catro períodos:

-          Período cosmolóxico: buscaban coñecer o(s) principio(s) que explicaban a orixe da natureza. Destacamos a Tales de Mileto (primeiro filósofo da historia, consideraba que o arxé era a auga), Pitágoras (consideraba os números coma o arxé), Heráclito de Efeso (consideraba que todo estaba en continuo fluír e cambio) e Parménides de Elea (consideraba a esencia coma algo inmóbil e permanente).

-          Período antropolóxico: ocupábanse de temas políticos e éticos. Destacamos aos sofistas (por exemplo Protágotas, tiñan unha postura escéptica e relativista) e a Sócrates (consideraba que para coñecer unha cousa había que saber definila).

-          Período dos sistemas: destacamos a Platón e Aristóteles. Ambos buscaban articular unha explicación global da realidade humana. O primeiro destacou por centrarse nun mundo de Ideas, infravalorando o mundo sensible ou físico. Pola outra banda, o segundo centrábase no mundo dos seres naturais.

-          Período helenístico: buscaban a felicidade individual e destacamos tres escolas, o Estoicismo o Epicureísmo e o Escepticismo.

IDADE MEDIA: esta etapa caracterízase polo intento de racionalizar a fe. Nesta etapa podemos destacar a San Anselmo (caracterizado polo seu Argumento Ontolóxico, que pretendía probar a existencia de Deus mediante o argumento de que todo o que un pensa existe), Santo Agostiño (característico da Parística, que defendía as crenzas relixiosas fronte os filósofos pagáns), Santo Tomé de Aquino (característico da Escolástica, pretendía xustificar os dogmas da Igrexa de forma razoada e defendía a diferenza entre artigos de fe e preámbulos de fe) e Guillerme de Ockham (inicia o declive da filosofía medieval, ao aportar unha forma de pensar que separaba a razón e a fe, dando pe ao pensamento modeno).

IDADE MODERNA: na filosofía moderna atopamos filósofos coma Nicolás Maquiavelo (tiña unha visión programática da política, fronte ao idealismo de Platón), Francis Bacon (críticas á lóxica e ao método aristótelico, desenvolvendo un “Novum Organum” que sentará as bases da filosofía moderna). Ademais destes dous, atopamos dúas correntes principais na filosofía moderna:

-          O racionalismo: destacan René Descartes (considera a razón coma a ferramenta que permitirá ao home descubrir as verdades do mundo), Baruch de Spinoza e G.W. Leibniz.

-          O empirismo: destacan John Locke, G. Berkeley e David Hume. 

Aínda así, un dos filósofos máis destacados da Idade Moderna foi Immanuel Kant, que levou a cabo unha filosofía crítica e foi o máximo representante da Ilustración. O lema deste movemento, “Sapere Aude!” (atrévete a saber), foi obra deste filósofo.

IDADE CONTEMPORÁNEA: como xa foi mencionado na pregunta 7, durante a Idade Contemporánea xurdiron numerosos movementos, entre os que podemos destacar os seguintes filósofos: Friedrich Hegel (Idealismo alemán, destacou pola súa dialéctica e por elaborar un sistema filosófico que abarcaba as ideas dos seus predecesores), Marx e Engels (Marxismo), Saint-Simon, Comte e John Stuart Mill (Positivismo), Friedrich Nietzsche e José Ortega y Gasset (Vitalismo), Sören Kierkegaard e Jean Paul Sartre (Existencialismo), Bertrand Russell e Ludwig Wittgenstein (Filosofía Analítica), Rudolf Carnap e Hans Reichenbach (Neopositivismo) e Max Horkheimer, Theodor W. Adorno, Herbert Marcuse e Jürgen Habermas (Escola de Frankfurt).

NOTA: 10

         El Racionalismo aparece en Francia con René Descartes, que decía que la razón ayudaba al hombre a conocer verdades universales y necesarias. Los racionalistas usaban el método deductivo, y sugieren que la razón tiene ideas innatas (que tiene el hombre desde que recibe conciencia).

         Por otra parte, el Empirismo nace en Inglaterra y en diferencia al Racionalismo, dice que la experiencia es la única forma de recibir el conocimiento, negando la existencia de ideas innatas. Los empiristas usan el método de inducción y el escepticismo, explicando como el conocimiento es probable, capaz de cambiar en cualquier momento.

NOTA: 8

         En el s. XX aparecen el Existencialismo (se centra en la libertad del ser humano y que hay aspectos de la vida que la razón no puede explicar), la Filosofía Analítica (el lenguaje usado era la causa de todos los problemas filosóficos que existen), el Neopositivismo (solo es válido lo empírico o verificable mediante métodos científicos) y la Escuela de Frankfurt (el módelo económico capitalista, sociedad industrial y tecnológica eran una amenaza para la civilización).

NOTA: 8

 - Período Cosmolóxico: Tales de Mileto, Pitágoras (escola dos pitagóricos), Heráclito de Efeso, Parménides de Elea

 Filósofos pluralistas: Empédocles de Agrigento, Anaxágoras de Clazomene, Demócrito.

 - Período Antropolóxico: Sócrates

 - Período dos sistemas: Platón, Aristóteles

Filosofía na Idade Media: Gullerme de Ockham

 - Patrística: Sto. Agostiño

 - Escolástica: Sto. Tomé

Filosofía na Idade Moderna: Nicolás de Maquiavelo, Francis Bacon, E. Kant

- Racionalismo: Descartes, Baruch de Spinoza, G. W. Leibniz

- Empirismo: John Locke, G. Berkeley, David Hume

 - Idealismo alemán: G.W. Friedrich Hegel

 - Marxismo: Karl Max, Friedrich Engels

 - Positivismo: Saint- Simon, Augusto Comte, John Stuart Mill

 - Vitalismo: Friedrich Nietzsche, Ortega y Gasset

 - Existencialismo: Sören Kierkegaard, Jean Paul Sartre, Albert Camus, Martin Heidegger

 - Filosofía analítica: Bertrand Russell, Ludwing Wittgenstein

 - Neopositivismo: Rudolf Carnap, Hans Reichenbach

 - Escola de Frankfurt: Max Horkheimer

NOTA: 7

-Idade conemporánea: Hegel, Karl Marx, etc.
caracterizada pola búsqueda de resposta a unha serie de inquietudes sociais, políticas e económicas.

NOTA: 6

O positivismo é unha corrente filosófica proposta polo pensador August Comte e John Stuart Mill a principios do século XIX. O do positivismo baséase na idea de centrarse na ciencia obxectiva e nas leis da investigación

No século XX, tres correntes ideolóxicas impactaron na sociedade actual e na formación dos gobernos: o liberalismo, o conservadurismo e o socialismo

NOTA: 3

Por unha banda, Heráclito, que afirma que todo está en constante movemento, que o mundo encontrábase en constante movemento, ao igual que as persoas, quenes poderían apreciar eses cambios segundo a lei racional universal. Heráclito tamén sostiña que a sustancia primaria da natureza é o lume, o elemento máis capaz para o cambio.

Doutra banda, Parménides afirma que o ser non pode orixinarse de non ser, que o ser nin surxe nin desaparece. Postula que o mundo xa está dado, que non pode existir ningún cambio. 

NOTA: 7

A primeira fala da parte dinámica do mundo, onde se producen cambios constantes, a parte sensible deste, que coincide cos teoría de Heráclito.

E o segundo, o mundo das Ideas, formado por realidades obxectivas que existen con independencia, a auténtica realidade.

NOTA: 8

O idealismo alemán -> escola filosófica que se desarrollou en Alemaña a fináis do século XVIII e comezos do século XIX. Distingue o fenómeno (como aparece o obxecto frente aos sentidos e a intelixencia) e o númeno (o obxecto tal e como sería en si mismo).

Positivismo-> sistema filosófico que considera que non existe outro coñecemento que o que provén dos feitos reales verificados pola experiencia.

Vitalismo-> postula a existencia dunha forza ou impulso vital sen o que a vida non tería sentido, non podería ser argumentada.

SÉCULO XX

Existencialismo-> Corrente filosófica que centra a súa análise na condición humana, a Crresponsabilidade individual, a libertade e o significado da vida.

Filosofía analítica-> Adopta un método filosófico que permitía unha análise conceptual, que consistía en resolver os problemas centráis da filosofía a partir dunha reflexión obxectiva e racional, sistemática e rigurosa.

Neopositivismo-> sustenta epistemoloxicamente as investigacións cuantitativas, cuestionando a realidade descubierta a través de números e asumindo que os resultados son provisorios.

Escola de Frankfurt-> Grupo moi variado de intelectuais quenes emprenderon un proxecto común para transformar a inxusta realidade social. O seu legado fundamental foi o plantexamento da transformación da realidade aliñada e mercantilista.

NOTA: 8.5

Filosofía na Idade Media: Mario Victorino, Boecio, Isidoro de Sevilla ou Juan Escoto Erígena. Recóllense os valores do cristianismo, así como as doutrinas neoplatónicas ou aristotélicas, sendo Deus o tema central. 

Filosofía da Idade Moderna: Destartes (racionalismo), John Locke (empirismo inglés), Inmanuel Kant (idealismo transcendetal) e David Hume (empirismo). Fálase da supremacía do ser humano frente a relixión, aparece a teoría do coñecemento e un novo concepto da “verdade”.

Filosofía Contemporánea: Nietzsche (vitalismo), Auguste Comte (positivismo), Karl Marx (materialismo histórico) e Helen Taylor (feminismo). 

NOTA: 7

Época da Idade Media:

Época da Idade Moderna

NOTA: 3

 

Orixinalmente estaba situado no Instituto de Investigación Social (Institut für Sozialforschung), un instituto adscrito á Universidade Goethe en Frankfurt, Alemaña. O Instituto foi fundado en 1923 grazas a unha doazón de Felix Weil co obxectivo de desenvolver estudos marxistas en Alemaña. Despois de 1933, os nazis forzaron o seu peche e o Instituto foi trasladado aos Estados Unidos, onde atopou hospitalidade na Universidade de Columbia na cidade de Nova York.

NOTA: 8

Entre elas hai unha diferencia moi clara, a forma de coñecemento universal correcta para eles. O racionalismo considera á razón a única fonte válida para coñecer as verdades universais e necesarias, mentres que o empirismo considera a experiencia (o que percibimos mediante os sentidos) como o termo apropiado para o coñecemento

Despois teñen máis diferencias, por exemplo 

-A actitude epistemolóxica:  O racionalismo confía absolutamente na razón mentres que o empirismo apoia que os coñecementos teñen límites 

 

-O método de saber: O racionalismo usa un modelo matemático (deductivo) a diferencia do empirismo que usa o modelo da Física (indución) 

 

-Tamén se diferencian na época en que xurdiron, na súa localización, nos autores máis destacados, no procedemento da mente ou nos problemas da realidade 

NOTA: 8

-O Idealismo alemán: O seu maior representante é Friedrich Hegel, e o seu propósito era elaborar un sistema filosófico para poder abarcar e entender as ideas tanto do pasado como do futuro  

 

-O Marxismo: É unha teoría filosófica elaborada por Karl Marx e Friedrich Engles, este basease na análise económica e histórica dende un punto de vista materialista 

 

-O Positivismo: É un sistema filosófico baseado no coñecemento mediante a experiencia  no que só é valido todo o que se axusta ao método científico 

 

-O Vitalismo: É unha lei filosófica caracterizada pola afirmación e a exaltación da vida en toda a súa magnitude 

 

 

No s. XX diferenciaremos: 

-Existencialismo: É un tipo de filosofía que afirma que na vida aparte da razón hai máis cousas como a paixón e a liberdade 

 

-A Filosofía Analítica: É unha corrente filosófica que se centra na linguaxe ordinaria como un problema para a filosofía

 

-O Neopositivismo: O neopositivismo proven da filosofía analítica pero o neopositivismo considera como correcto só o que proven das matemáticas, da lóxica ou das ciencias naturais 

 

-A Escola de Frankfurt: É un grupo de pensadores que dende una visión marxista ofrecen unha razoamento crítico sobre a sociedade 

NOTA: 9

-Tales de Mileto: Afirmou que o arxé era a auga 

- Anaximandro de Mileto: Di que o primeiro elemento era o apeiron 

 

-Anaxímenes: Este dirá que o arxé era o aire 

 

-Pitágoras: Este fundou a escola pitagórica e considera que todo está composto de números 

 

-Heráclito de Efeso: Da escola Jonia, defende o continuo cambio 

 

-Parménides de Elea: Para Parménides a esencia das cousas é lineal, é dicir sen modificacións (inmóbil) 

 

-Empédocles de Agriento: Postula a teoría dos catro elementos; Lume, Aire, Auga e Terra 

 

-Anaxágoras de Clazomene: Postula que todo canto existe é o resultado da mestura de innumerables sementes e estas sepáranse e únense guiadas polos Nous 

 

-Demócrito: Trata de dar resposta ao debate de ser e de vir. Para Demócrito o arxé son os átomos, estes son infinitos, eternos..., móvense e chocan entre si 

Demócrito conclúe que o mundo formouse polo choque ao azar destes átomos

 

 

-Platón  e Aristóteles que tratan de dar unha explicación global da realidade e do home 

 NOTA: 7

 

Filosofía medieval: Nesta época destacan autores como Mario Victorino, Boecio, Isidoro de Sevilla ou Juan Escoto Erígena. Esta foi dedicada a demostrar a esixencia de Deus coma un ser, unha entidade ou unha verdade suprem
Filosofía moderna: Aquí podemos destacar a Grotius, Spinoza, Wolff e Descartes. 

Filosofía contemporánea: Destacamos aquí a Friednich Nietzsche, Ernst Mach, John Dewey ou ao autor do paradoxo da tolerancia, Karl Popper. .

NOTA: 6

         En la Edad Media, Juan Escoto Erígena escribe una obra “De Visione Naturae”, en la que rechaza la idea sobre que el universo fuese creado de la nada.

         En la Edad Moderna, Nicolás de Maquiavelo destaca por la visión pragmática de la política frente al idealismo de Platón.

         En la Edad Contemporánea destaca Max Horkheimer, el mayor representante de la Escuela de Frankfurt, que veía la evolución de la sociedad industrial como una amenaza para la civilización.

NOTA: 6

 

Mentres que Heráclito defendía que todo cambia e todo se move,Perménides apoiaba a idea de que o mundo está quieto e que o movemento e o cambio non son posibles 

NOTA: 6

Parménides de Elea, por contra, di que os cambios son apariencia dos sentidos e que a natureza e una realidade eterna e inmutable na cal o movemento é irreal.

NOTA: 7

Idade media: Guillerme de Ockham, Sto.Agostiño, Mario Victorino, Boecio. Esixencia de Deus coma unha verdade suprema.

Idade moderna: Kant, Descartes, Locke, Hume Estudo da relación entre a razón e a realidade, a eliminación da experiencia.

Idade conemporánea: Karl Marx, Auguste Comte  Búsqueda de respostas a inquietudes sociais, políticas e económicas.

NOTA: 5.5

No s. XX resaltaremos:
Existencialismo: corrente filosófica que centra a súa análise na condición humana, na responsabilidade individual, na liberdade ou no sentido da vida.
Filosofía Analítica: A orixe do movemento analítico remóntase aos escritos de Russell e Moore a principios do século XX. Russell recoñece en varias ocasións que Moore foi un dos responsables do seu abandono da filosofía idealista e da súa conversión á metodoloxía da análise. Non obstante, a responsabilidade é compartida.
Neopositivismo: Movemento filosófico que destaca a importancia da comprobación científica dos conceptos filosóficos e que ten como principal preocupación a análise do significado mediante unha análise lóxica da linguaxe.
Escola de Frankfurt: representa unha das modalidades máis relevantes que a teoría e a práctica sociocultural e política asumiron na modernidade do século XX, caracterizada por transformacións radicais que cuestionaron os paradigmas conceptuais actuais arredor da realidade.

NOTA: 9.2

-O Racionalismo aparece en Francia e,que defende o uso da razón como a única fonte válida de coñecemeneto de verdades universais e necesarias 

-O Empirismo aparece en Inglaterra e,que so considera as experiencias como fonte de coñecemento

NOTA: 6

do século XIX

-Idealismo alemán:Friedrich Hegel tivo como propósito  elaborar un sistema filosófico que puidera abarcar as ideas dos seus predecesores e  crear un marco conceptual para que o pasado e futuro se entendesen 

-Marxismo:Karl Marx dey unha serie de movement os económicos,filosóficos sociales e políticos co objetivo de acabar co clasismo social 

-Positivismo:aquí dinos que únicamente é correcto o coñecemento científico,a través da ciencia 

-vitalismo:esta correré defense o irracional contra o exceso de racionalidade científica e filosófica 

correntes filosóficas siglo XX:

-Existencialismo:dinos que a vida non so se basa na razón senon que tamen na liberadase e paixon

-Escola de Franckfurt:eran un grupo de pensadores que reflexionaban sobre a sociedade post-industrial e o concepto de razón instrumental 

-Filosofía analítica:corrente filosófica que di que os problemas da filosofía son problemas da linguaxe 

NOTA: 8

-Tales de Mileto,Pitagoras(escola dos potagoricos),Perménides de Elea,Anaxágoras de Clazomene ,Sócrates,Platon(idealismo),Aristóteles(realismo) 

Idade Media:Sto.Agostiño , Sto.Tome de Aquino e Gullierme de ockham 

Idade Moderna: Descartes (Racionalismo),Jhon Locke,Berkeley(Empirismo) e Kant (Idealismo

transcendental)

Filosofía contemporánea: Friedrich Engels,Karl Popper,Ernst Mach e Ortega y Gasset

NOTA: 5

NOTA: 5

-Época contemporánea: Hegel, Karl Marx Ortega y Gasset...

NOTA: 5

Marxismo: é unha teoría elaborada por Karl Marx e Friedrich Engels de índole filosófica, económica e política que aplicará a dialéctica hegeliana á análise económica e histórica con un punto de vista materialista.

Positivismo: baseábase no coñecemento experimental, que admite só como válido aquel que se axusta ao método científico e rexeita a metafísica e todo coñecemento de carácter absoluto.

Vitalismo: caracterizase pola afirmación e a exaltación da vida e defensa do irracional fronte ao exceso de racionalidade científica.

Existencialismo: afirma a orixinalidade da existencia individual fronte as esencias universais.

Filosofía Analítica: considera que os problemas filosóficos son un problema da linguaxe que usamos. Algúns filósofos intentaron facer una linguaxe específica.

Neopositivismo: considera que só son xuízos con significado aqueles enunciados que, ou son tautoloxías ou empiricamente verificables.

Escola de Frankfurt: grupo de pensadores que reflexionaban sobre a sociedade post-industrial dende unha óptica marxista e psicanalítica.

NOTA: 8.5

e forma (Teoría Hilomórfica: hyle –materia-, morphe –forma-). A forma corresponderíase coa as Ideas de Platón unidas á materia. As formas son universais, pero só existen vinculadas a un ser concreto e material. O que determina o que é unha cousa é a forma: por exemplo, o que distingue unha mesa dunha cadeira é a súa forma, a materia pode ser a mesma (as dúas de madeira, cristal, etc.), pero esta forma (idea) non existe separada da mesa concreta. Esta é a crítica que lle fixo Aristóteles ó seu mestre, que a esencia das cousas – a idea – non pode estar separada das cousas. 

viciosos. (A valentía estaría entre a temeridade e a coBardía). Non somos polo tanto virtuosos por natureza, nin tampouco por unha aprendizaxe teórica (Sócrates/Platón), senón que a virtude (que é un hábito) é o resultado da práctica. 

O Cristianismo terá que tratar de “adaptar” esta poderosa tradición filosófica ó seu credo, tentando racionalizar as súas crenzas (Teoloxía natural) e deste modo facelas máis resistentes ás numerosas críticas. Esta situación levou ó conflito entre Razón e Fe, entre Filosofía e Teoloxía. Boa parte dos pensadores cristiáns aceptaron, na maioría dos casos, o importante papel da razón na comprensión e aclaración da fe, pero reservando o ditame último en caso de conflito a favor das sagradas escrituras. É́ dicir, prevalecía a teoloxía sobre a filosofía. 

Para o Empirismo a fonte dos nosos coñecementos é a experiencia. Coñecemos a realidade a través das percepcións (impresións e ideas). Negan a existencia, polo tanto, de calquera idea innata: a nosa mente é unha tábula rasa. Tómanse como modelo as ciencias naturais en xeral e a física en particular. É imposible un coñecemento seguro da realidade: escepticismo. 

No século XX, o Existencialismo (Kierkegaard e Sartre) que afirma a orixinalidade da existencia individual fronte as esencias universais: a realidade individual única é a existencia, entendida esta dun xeito concreto e mundano que non se limita á razón, tamén é paixón e liberdade.  A Filosofía Analítica (Russell e Wittgenstein), corrente filosófica que considera que os problemas filosóficos son un problema da linguaxe que usamos. O Neopositivismo (Carnap)  considera que só
son xuízos con significado (certos)
aqueles enunciados que, ou son
tautoloxías (matemáticas ou lóxica) ou
empiricamente verificables (ciencias
naturais). A Escola de Frankfurt (Horkheimer, Adorno, Marcuse e Habermas) que denunciaba que a sociedade capitalista, industrial e tecnolóxica era unha ameaza para a
cultura e a civilización.

Pluralistas → Empédocles (4 elementos), Atomistas.
Periodo Antropolóxico → Sofistas e Sócrates ( Home e sociedade)

Debate grego: O ser e o devir → Heráclito (Cambio) e Parménides ( Ser)

Platón : Tª das Ideas. Idea de Ben (rectora)

→ Dualismo Ontolóxico : Mundo sensible & Mundo intelixible
→ Dualismo Epistemolóxico: Doxa & Episteme
→ Dualismo Antropolóxico: Alma & corpo
→ Idealismo político: Xustiza → virtude política (Harmonía entre clases)

Aristóteles: Tª Hylemórfica (materia e forma). Crítica da Ta das ideas de Platón → Cambio: paso de potencia a acto.
→ Física: Causa eficiente → 1a causa: Motor inmóvil.
→ Tª do coñecemento: O entendemento abstrae a forma da materia.

→ Ética: Eudemonismo; Virtude: Hábito (termo medio); Política: Zoon Politikón.

 Helenismo: Crise e desaparición das poleis. Estoicismo, epicureísmo e escepticismo.

Aparición do cristianismo → Conflicto razón e fe. Teoloxía natural : Intento de racionalización da fe.

Proba a priori: Argumento ontolóxico S. Anselmo

Existencia de Deus

Proba a posteriori: Vias Tomistas. Problema dos universais: G. Okham → Nominalismo.

ETAPAS:
Patrística (San Agustín_ S.V)
Escolástica (Tomás de Aquino_ S. XIII) G.Ockham S.XIV

FILOSOFÍA MODERNA ( S. XV- XVIII)
Renacemento → Xiro humanista que rompe co teocentrismo medieval. Nicolás de Maquiavelo: Filosofía política (pragmatismo)
Francis Bacon: Nova lóxica ( base da ciencia moderna)
PROBLEMA: Natureza e límites do coñecemento (Espistemoloxía)
ESCOLAS

Racionalismo → R.Descartes Razón. Verdades universais e necesarias.  Empirismo → J. Locke / D. Hume. Experiencia. Coñecemento probable.

Filosofía Crítica → E. Kant. A razón “organiza” a experiencia

A FILOSOFÍA CONTEMPORÁNEA ( S. XIX - XX)
Século XIX
Idealismo alemán → Hegel: Racionalismo absoluto → Dialéctica

Marxismo → K.Marx e F. Engels.
Marx: o home é praxe.
Positivismo → A. Comte → Único coñecemento válido: o científico.
Vitalismo → Nietzsche → Crítica ó exceso de racionalismo.

Século XX
Existencialismo →S. Kierkegaard e J.P. Sartre → O home condenado a ser libre.
Filosofía Analítica → B. Russell e L. Wittgenstein → Linguaxe ideal
Neopositivismo → R. Carnap → Os enunciados da metafísica son carentes de significado.
Escola de Frankfurt → Horkheimer, Adorno, Marcurse e Habermas. Razón Instrumental

Max Horkheimer (1895–1973) máximo representante da Escola de Frankfurt, afirmaba que o modelo económico capitalista e a sociedade industrial e tecnolóxica son unha ameaza para a cultura e a civilización. Outros destacados pensadores desta escola foron: Theodor W. Adorno (1903–1969), Herbert Marcuse (1898–1979) e Jürgen Habermas (1929).