Ανάλογα με τα συμπτώματα, οι συνδετήρες είναι ομαδοποιημένοι, προσεχτικά διατεταγμένοι ή παραμένουν μόνοι τους στο κέντρο της σύνθεσης.

Χριστίνα -Παναγιώτα Βλάχου U224N3241

Vescovelli, F., Albieri, E., & Ruini, C. (2017). Positive Narrative Therapy for an Unspecified Eating Disorder: A Child Case Report. Clinical Case Studies, 16(5),  351-369. https://doi.org/10.1177/1534650117698799

Μια διαδοχική θεραπεία με μεθόδους από ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις (γνωσιακής συμπεριφορικής θεραπείας υποστηριζόμενης από αφηγηματικές στρατηγικές ενίσχυσης της ευημερίας) εφαρμόστηκε για περίπτωση απροσδιόριστης διατροφικής διαταραχής σε αγόρι 10 ετών, με σκοπό τον περιορισμό των συμπτωμάτων και την προώθηση της ευεξίας. Η συγκεκριμένη παρουσίαση περιστατικού δείχνει την κλινική χρησιμότητα μιας καινοτόμου διαδοχικής ψυχοθεραπευτικής προσέγγισης για τη θεραπεία απροσδιόριστης διατροφικής διαταραχής σε ένα παιδί και αναδεικνύει στους ψυχοθεραπευτές την κλινική εικόνα για τις διαστάσεις του συναισθηματικού τομέα και των διαπροσωπικών σχέσεων που συνδέονται με την υπό μελέτη διαταραχή.

Μια διαδοχική θεραπεία με μεθόδους από ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις (γνωσιακής συμπεριφορικής θεραπείας υποστηριζόμενης από αφηγηματικές στρατηγικές ενίσχυσης της ευημερίας) εφαρμόστηκε για περίπτωση απροσδιόριστης διατροφικής διαταραχής σε αγόρι 10 ετών, με σκοπό τον περιορισμό των συμπτωμάτων και την προώθηση της ευεξίας. Η συγκεκριμένη παρουσίαση περιστατικού δείχνει την κλινική χρησιμότητα μιας καινοτόμου διαδοχικής ψυχοθεραπευτικής προσέγγισης για τη θεραπεία απροσδιόριστης διατροφικής διαταραχής σε ένα παιδί και αναδεικνύει στους ψυχοθεραπευτές την κλινική εικόνα για τις διαστάσεις του συναισθηματικού τομέα και των διαπροσωπικών σχέσεων που συνδέονται με την υπό μελέτη διαταραχή.

Αναπτυξιακό Ιστορικό: Η Σοφία ήταν μια ευαίσθητη κοπέλα με υψηλές προσδοκίες από τον εαυτό της. Από μικρή ηλικία, έδειξε τάσεις περισυλλογής και κατακρίσεων προς τον εαυτό της, ιδίως σε σχέση με την εμφάνισή της και τις επιδόσεις της στο σχολείο. Η οικογένειά της την υποστήριζε, αλλά πρόσφατα η Σοφία φαίνεται να επηρεάζεται από αυτές τις αρνητικές σκέψεις περισσότερο.

Διαγνωστική Εκτίμηση: Με βάση τα συμπτώματα και το αναπτυξιακό ιστορικό της Σοφίας, μπορεί να γεννηθεί η υποψία για διαταραχή της αυτοεικόνας και διαταραχή διατροφής, όπως η ανορεξία ή η διαταραχή παρασιτικής δραστηριότητας. Μια ολοκληρωμένη αξιολόγηση από εξειδικευμένο επαγγελματία ψυχικής υγείας, όπως ψυχίατρος ή ψυχολόγος, είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση της κατάστασης της Σοφίας και την έναρξη κατάλληλης θεραπείας.

Συμπέρασμα: Η Σοφία χρειάζεται επείγουσα ψυχολογική υποστήριξη και θεραπεία για να αντιμετωπίσει τις αρνητικές σκέψεις και τις συμπεριφορές της που αντικατοπτρίζουν διαταραχή της αυτοεικόνας και της διατροφής. Η οικογένειά της θα πρέπει επίσης να εμπλακεί στη θεραπευτική διαδικασία για να παράσχει την απαραίτητη στήριξη και καθοδήγηση στη Σοφία.

Ο Becker μας μεταφέρει στον εσωτερικό κόσμο μιας γυναίκας που εμμονικά επικεντρώνεται στο φαγητό και αδυνατεί να τραφεί επαρκώς.

Οι πρώτες αναμνήσεις του συγγραφέα από τη μητέρα του περιγράφονται ως στιγμές αδυναμίας και σύγχυσης, καθώς παρακολουθεί την προετοιμασία της για την πρώτη από τις πολλές νοσηλείες της.

Η αφήγηση περιλαμβάνει τις περιπέτειες της οικογένειάς του και πώς εκείνος, ο πατέρας του και οι δύο αδελφοί του αγωνίζονται να διατηρήσουν την αφοσίωσή τους προς τη μητέρα τους, ενώ ταυτόχρονα συνειδητοποιούν ότι η απομάκρυνση από εκείνη είναι αναγκαία για τη δική τους επιβίωση.

Το βιβλίο αναδεικνύει τις επιπτώσεις που έχει μια τόσο σοβαρή διαταραχή στη δυναμική μιας οικογένειας και παράλληλα λειτουργεί ως μια προειδοποίηση για τις συνέπειες της ανορεξίας.

Μέσα από αυτή τη βαθιά προσωπική μαρτυρία, ο Becker προσφέρει μια ενδελεχή απεικόνιση της ασθένειας και του αντίκτυπου που έχει στα μέλη της οικογένειας του ατόμου που την βιώνει.

Το βιβλίο είναι εξαιρετικά περιγραφικό και παρέχει σημαντικές πληροφορίες σχετικά με τις διαταραχές πρόσληψης τροφής.

και εφήβους

Πηγή: Robatto, A. P., de Magalhães Cunha, C., & Moreira, L. A. C. (2024). Diagnosis and treatment of eating disorders in children and adolescents. Jornal de Pediatria, 100, S88-S96.

Eαρινό Εξάμηνο

Ακροατήριο 04

Νικολάου Νικολέτα-Μυρτώ

U231N0149

Οι διατροφικές συμπεριφορές της Έμμα την έκαναν πιο αποσυρμένη, καταθλιπτική και ανήσυχη. Κάθε φορά που οι γονείς της εξέφραζαν τις ανησυχίες τους, έκλαιγε ή τους φώναζε. Είχε σταματήσει να τρώει με την οικογένεια και πέρασε τον περισσότερο χρόνο της στην κρεβατοκάμαρά της....

Τι είναι νευρογενής ανορεξία;

Ποια είναι τα συμπτώματα;

Πόσο επηρεάζει το άτομο και την οικογένειά του;

Γιατί είναι δύσκολο το άτομο να δει αυτό που βλέπουν οι άλλοι;

Ποιες θεραπευτικές παράμετροι πρέπει να συνδυαστούν για να έχουν αποτελεσματική αντιμετώπιση;

Thomas Szasz , 1920-2012, Ουγγροαμερικανός ψυχίατρος

U234N1911

Τετράδη Μαρία

Με αφορμή την Εβδομάδα Ευαισθητοποίησης για τις Διατροφικές Διαταραχές. Μύθος #1 «Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι επιλογή τρόπου ζωής ή καπρίτσιο».

Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι σοβαρές ψυχιατρικές διαταραχές που χαρακτηρίζονται από διαταραγμένες διατροφικές συμπεριφορές που αφορούν είτε υπερβολική είτε ανεπαρκή πρόσληψη τροφής σε βάρος της σωματικής και ψυχικής υγείας του ατόμου.

Συχνά περιλαμβάνουν σοβαρές ιατρικές επιπλοκές που μπορεί να προκαλέσουν μόνιμη βλάβη ή θάνατο. Τα άτομα με διατροφικές διαταραχές έχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο να αυτοκτονήσουν.

Παρόλο που πολλοί άνθρωποι μπορεί να ανησυχούν για το βάρος ή την εμφάνισή τους κατά καιρούς, μερικοί άνθρωποι παρουσιάζουν εμμονή και υπερβολική ενασχόληση με την απώλεια βάρους, το σωματικό βάρος ή το σχήμα του σώματος και τον έλεγχο της πρόσληψης τροφής.

Αυτά μπορεί να είναι σημάδια διατροφικής διαταραχής.

Γενετικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορούν να επηρεάσουν τις διατροφικές διαταραχές.

Μια διατροφική διαταραχή δεν είναι τάση, καπρίτσιο ή επιλογή.

Τα άτομα με διατροφικές διαταραχές παρουσιάζουν διαφορά στη δομή και λειτουργία του εγκεφάλου σε σχέση με τους μη πάσχοντες.

Μύθος # 2 «Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής πλήττουν μόνο νεαρά κορίτσια».

Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής δεν κάνουν διακρίσεις.

Μπορούν να επηρεάσουν άτομα όλων των ηλικιών, φυλετικής ή εθνοτικής καταγωγής, σωματικού βάρους, φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού. Να θυμάστε ότι τουλάχιστον 25% των πασχόντων είναι άνδρες, και αυτό περιλαμβάνει μόνο εκείνους που διαγιγνώσκονται και εκείνους που μιλούν. Ωστόσο, τα στερεότυπα γύρω τόσο από τις διατροφικές διαταραχές όσο και από τον ανδρισμό μπορεί να αποτρέψουν τα αγόρια και τους άνδρες από το να αναζητήσουν βοήθεια, φοβούμενοι ότι θα θεωρηθούν “αδύναμοι”.

Αν και οι διαταραχές πρόσληψης τροφής εμφανίζονται συχνά κατά τη διάρκεια της εφηβείας ή της νεαρής ενηλικίωσης, μπορεί επίσης να αναπτυχθούν κατά την παιδική ηλικία ή αργότερα στη ζωή (40 ετών και άνω).

Oρισμένοι άνθρωποι παρουσιάζουν απώλεια βάρους και είναι λιποβαρείς ως αποτέλεσμα μιας διατροφικής διαταραχής. Άλλοι παίρνουν βάρος ή παραμένουν στα ίδια επίπεδα.

Άρα, δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν κάποιος παλεύει με μια διατροφική διαταραχή απλά κοιτάζοντάς τον!

Μύθος #3 «Η ανορεξία και η βουλιμία είναι οι μόνες σοβαρές διαταραχές πρόσληψης τροφής».

Η ανορεξία και η βουλιμία είναι οι πιο γνωστές παθολογίες, αλλα δεν είναι οι μόνες, ούτε είναι εκ φύσεως πιο σοβαρές ή πιο συνηθισμένες. Για παράδειγμα, διάφορες επιδημιολογικές έρευνες επανειλημμένα αναφέρουν την αδηφαγική διαταραχή (binge eating disorder) ως την πιο συχνή διατροφική διατροφική σε άνδρες και γυναίκες.Ανάλογα με τον τύπο της διαταραχής, μπορεί να υπάρχει υπερβολικά περιορισμένη λήψη τροφής που οδηγεί σε σημαντική απώλεια βάρους και απίσχναση, ή υπερβολική λήψη τροφής, με ή χωρίς αντισταθμιστικές συμπεριφορές (π.χ. καθαρτικά ή διουρητικά χάπια, πρόκληση εμετού, έντονη σωματική άσκηση, αυστηρές δίαιτες) για τον έλεγχο του βάρους.

Η υπερβολική ενασχόληση με το σχήμα και το βάρος του σώματος και ο υπερβολικός φόβος αύξησης βάρους βρίσκονται στον πυρήνα των διατροφικών διαταραχών.

Τα άτομα που παρουσιάζουν οποιονδήποτε συνδυασμό αυτών των συμπτωμάτων μπορεί να έχουν διατροφική διαταραχή και θα πρέπει να αξιολογούνται από έναν εξειδικευμένο ψυχίατρο.

Σημειωτέο ότι άλλες ανεπίσημες παθολογίες κερδίζουν έδαφος στην κοινωνία και συχνά περνούν απαρατήρητες επειδή «ομαλοποιούνται», όπως η ορθορεξία (που χαρακτηρίζεται από εμμονική εστίαση στην «υγιεινή» διατροφή και αποφυγή –σε επίπεδο ψυχαναγκασμού- των «ανθυγιεινών» τροφίμων) και η βιγορεξία (που χαρακτηρίζεται από εμμονή με το μυώδες σώμα και δυσλειτουργικές συμπεριφορές για την απόκτηση του όπως υποβολή σε εξαντλητικές προπονήσεις και επιλεκτικές δίαιτες που μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές βλάβες).

Μύθος #4 «Το οικογενειακό περιβάλλον είναι η αιτία των διαταραχών πρόσληψης τροφής».

Συνήθως η οικογένεια ενοχοποιείται όταν ένα μέλος της πάσχει. Ωστόσο, η έρευνα μιλάει ξεκάθαρα:

Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής έχουν πολυπαραγοντική αιτιολογία. Αυτό σημάνει ότι προκαλούνται από έναν πολύπλοκο συνδυασμό γενετικών, βιολογικών, συμπεριφορικών, ψυχολογικών και κοινωνικών παραγόντων.Τα μέλη της οικογένειας δεν προκαλούν διατροφικές διαταραχές και μπορούν να αποτελέσουν εξαιρετικές πηγές υποστήριξης. Καταρχάς μπορούν να ενθαρρύνουν το άτομο με προβλήματα διατροφής ή εικόνας σώματος να αναζητήσει βοήθεια. Μπορούν επίσης να παρέχουν υποστήριξη κατά τη διάρκεια της θεραπείας και μπορούν να είναι ένας μεγάλος σύμμαχος τόσο για το άτομο όσο και για τον ειδικό ψυχικής υγείας. Η κλινική εμπειρία δείχνει ότι η ενσωμάτωση της οικογένειας στη θεραπεία για τις διαταραχές πρόσληψης τροφής μπορεί να βελτιώσει τα αποτελέσματα της θεραπείας, ιδιαίτερα για τους εφήβους.

Μύθος #5 «Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής μένουν για μία ζωή και δε θεραπεύονται».

Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής μπορούν να επηρεάσουν τη σωματική και ψυχική υγεία ενός ατόμου. Ωστόσο, μπορούν να αντιμετωπιστούν με επιτυχία.

Η έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία είναι σημαντικές για την πλήρη ανάρρωση.

Η θεραπευτική αγωγή βασίζεται σε μία σύνθετη προσέγγιση και μπορεί να περιλαμβάνει:

• Ψυχοθεραπεία που μπορεί να βοηθήσει το άτομο να αλλάξει τις δυσλειτουργικές σκέψεις, τα συναισθήματα και τις συμπεριφορές που σχετίζονται με το διαταραγμένο τρόπο διατροφής.

• Διατροφική επιμόρφωση ώστε το άτομο να επανεκπαιδευθεί στο να αποκτήσει υγιείς διατροφικές συνήθειες.

• Μπορεί να χρειασθεί νοσηλεία για τα άτομα που πάσχουν από σοβαρό υποσιτισμό λόγω της έλλειψης τροφής.

• Μπορεί να γίνει χρήση φαρμάκων για τη μείωση των αισθημάτων της κατάθλιψης και του άγχους που συχνά συνυπάρχουν.

• Η υποστήριξη καθώς και η επιμόρφωση και η καλύτερη κατανόηση των διατροφικών διαταραχών από τους οικείους του ασθενή, αποτελούν ένα σημαντικό μέρος της θεραπευτικής αγωγής.

Τι εννοούμε με τον όρο διαταραχές πρόσληψης τροφής;

Μερικοί άνθρωποι εμφανίζουν δυσκολίες στη συναισθηματική έκφραση και στην επικοινωνία, με αποτέλεσμα να στρέφονται στον τρόπο με τον οποίο διατρέφονται, για να εκδηλώσουν σκέψεις και συναισθήματα. Έτσι, αναπτύσσουν τις λεγόμενες διαταραχές πρόσληψης τροφής, δηλαδή παθολογικές καταστάσεις διατροφικής συμπεριφοράς, κατά τις οποίες μεταβάλλεται ο τρόπος αντίληψης της διατροφής για σύνθετους ενδοπροσωπικούς λόγους, που αφορούν κυρίως τη συναισθηματική στάση απέναντι στον εαυτό τους και στους άλλους. Το φαγητό λοιπόν δε συνδέεται μόνο με την επιβίωση και με την απλή απόλαυση, αλλά γίνεται κάτι εξαιρετικά πολύπλοκο.

Πως ταξινομούνται οι διαταραχές πρόσληψης τροφής;

Οι διαταραχές λοιπόν πρόσληψης τροφής είναι επίσημα αναγνωρισμένες και ενταγμένες στα σχετικά διαγνωστικά εγχειρίδια. Είναι χρήσιμο να γίνει μια απόπειρα ταξινόμησης και μια σύντομη περιγραφή τους, ώστε να αποσαφηνιστεί το είδος τους και ο διαχωρισμός μεταξύ τους. Τα γνωρίσματα λοιπόν των κυριότερων διαταραχών πρόοληψης της τροφής είναι τα ακόλουθα:
• Νευρική ανορεξία (ή ψυχογενής ανορεξία): μείωση της προσλαμβανόμενης τροφής, ακραία επίσχναση, εμμονή με το βάρος και το σχήμα του σώματος, χρήσεις διάφορων ρυθμιστικών μεθόδων για την αποβολή ή καύση της τροφής που λήφθηκε.
• Νευρική βουλιμία (ή ψυχογενής βουλιμία): φυσιολογικό σχετικά βάρος, εμμονή με το βάρος και το σχήμα του σώματος. Εκδηλώνεται ξέσπασμα σε έντονα υπερφαγικά επεισόδια, που ακολουθούνται από χρήσεις διάφορών ρυθμιστικών μεθόδων για την αποβολή ή καύση της τροφής που λήφθηκε.
• Καταναγκαστική/επεισοδιακή υπερφαγεία( γνωστή και ως αδηφαγική διαταραχή): εμμονή με το βάρος του σώματος, μόνιμη ενασχόληση με την τροφή, στην οποία το άτομο καταφεύγει με την παραμικρή αφορμή, λήψη υπερβολικής ποσότητας τροφής (είτε με την μορφή επεισοδίων είτε με την λήψη μικρών ποσοτήτων τροφής), χωρίς όμως να συνοδεύεται από χρήσεις διάφορων μεθόδων για την αποβολή ή την καύση της τροφής που λήφθηκε.

Ποια είναι τα κυρία χαρακτηριστικά στις διαταραχές πρόσληψης τροφής;

Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι κεντρικό τους χαρακτηριστικό είναι φαινομενικά η κατανάλωση του φαγητού αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για
άλλα γνωρίσματα, όπως:
• Η άσκηση ελέγχου πάνω στη ζωή μας (κάνω δίαιτα, άρα κάτι μπορώ να
κρατήσω υπό τον έλεγχό μου)
• Ο παραμερισμός του ελέγχου στην πρόσληψη τροφής, από αντίδραση σε
μια ζωή που κυλάει υπό ασφυκτικούς ελέγχους (το ρίχνω στο φαγητό για
να ξεχαστώ, να χαθώ, να αφεθώ)
• Η πρόθεση να τραβήξουμε την προσοχή των άλλων, να τους τιμωρήσουμε
για κάτι (π.χ. επειδή αδιαφόρησαν για μας)
• Η αναζήτηση παρηγοριάς, όταν απουσιάζει η πραγματική συναισθηματική υποστήριξη, κτλ.

Η κατανάλωση τροφής γίνεται τις περισσότερες φορές συμβολικά, ως μια λαθεμένη τακτική, για να καλυφθεί ένα συναισθηματικό κενό του ατόμου η για να μεταδοθεί ένα μήνυμα – ως συμπεριφορά δηλαδή προς τον εαυτό μας και προς τους άλλους.

Τι προκαλεί τις διαταραχές πρόσληψης της τροφής;

Η εκδήλωση μιας διαταραχής στην πρόσληψη τροφής δεν είναι μια συνειδητή απόφαση που παίρνει κάποιος, με σκοπό να βελτιώσει τη ζωή του. Είναι το αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης ενός αριθμού παραγόντων, οι οποίοι θα οδηγήσουν στη διαταραγμένη διατροφική συμπεριφορά με αφορμή συνήθως ένα τραυματικό γεγονός, την έκθεση δηλαδή σε μια κατάσταση που το άτομο ψυχολογικά δυσκολεύεται να τη διαχειριστεί.

Άλλοι, συγκεκριμένοι παράγοντες για τις διαταραχές στην πρόσληψη τροφής είναι οι ακόλουθοι.

•  Γενετική προδιάθεση. Πρώτα από όλα έχει διαπιστωθεί ότι μερικοί άνθρωποι έχουν γενετική προδιάθεση για την εμφάνιση αυτών των διαταραχών.

•  Βιολογικά αίτια. Μια δεύτερη υπόθεση είναι σχετική με τα βιολογικά αίτια.
  Για παράδειγμα, στις σοβαρές μορφές ανορεξίας έχει εντοπιστεί ένα γονίδιο, που εμπλέκεται στη μεταφορά της νοραδρεναλίνης. (Marrazzi & Luby, 1986), (Hardy και Waller (1988)

•  Ψυχολογικά αίτια. Όμως για την εμφάνιση διαταραχών στην πρόσληψη τροφής τα πιο κυρίαρχα είναι τα ψυχό-συναισθηματικά αίτια. Όσοι πάσχουν από διατροφικές διαταραχές, και κυρίως από νευρική ανορεξία, έχουν ιδιαίτερα έντονα ψυχολογικά χαρακτηριστικά.

•  Οικογένεια. Στην εκδήλωση των διαταραχών πρόσληψης τροφής, μεγάλο και πολλαπλό ρόλο διαδραματίζει και η οικογένεια από την οποία προέρχεται ο ασθενής. Είναι πιθανό η διαταραχή να εκδηλώνεται ως σύμπτωμα άλλων δυσλειτουργιών. Σ’ αυτή την περίπτωση συχνά η οικογένεια ενδέχεται είτε να χρησιμοποιεί την παθολογική κατάσταση. Για να παρακάμπτει τα άλλα προβλήματα είτε να τη μεταχειρίζεται ως ένα μέσο για να διατηρεί την ισορροπία της.

•  Το ευρύτερο ανθρώπινο περιβάλλον. Τα επαγγέλματα “υψηλού κινδύνου” στα οποία ανήκουν όσα βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην εξωτερική εμφάνιση (τραγουδιστές και τραγουδίστριες, αθλητές, γυμναστές, χορευτές μοντέλα, άτομα που εμφανίζονται στην τηλεόραση κ.τ.λ)

•  Κακοποίηση. Με αφορμή την αναφορά του ρόλου της οικογένειας θα πρέπει να γίνει λόγος και για κάτι άλλο: υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ο ανορεξικός να έχει υποστεί κάποια μορφή κακοποίησης (Kenardy & Ball,1998). Μια τέτοια εμπειρία ενεργοποιεί υποσυνείδητες συμπεριφορές που μπορούν να χαρακτηριστούν αυτοκαταστροφικές. Όπως ή απόπειρα για επανόρθωση και αναπλήρωση της χαμένης αυτοεκτίμησης .Τέλος, στο ιστορικό των ανορεξικών συχνά απαντούν περιστατικά λεκτικής κακοποίησης που αφορούν το σωματικό βάρος.

• Η δίαιτα. Η εκδήλωση της νευρικής ανορεξίας ξεκινάει πάντα με τη δίαιτα.
  Τόσο, που η δίαιτα δε θεωρείται πλέον μόνο η αφορμή για την εκδήλωση
  της νόσου αλλά και το αίτιο της. Έχει παρατηρηθεί ότι το 1/3 όσων κάνουν δίαιτα θα καταλήξουν στο σημείο να αναπτύξουν κάποια μορφή διαταραχής πρόσληψης της τροφής. Οπότε και θεωρείται πλέον ότι τα στοιχεία της δίαιτας (κίνητρα, εκτέλεση, συναισθήματα που τη συνοδεύουν) έχουν ιδιαίτερη σημασία για την εκδήλωση της ανορεξίας.

•  Τα ΜΜΕ. Φορείς των αξιών που εξιδανικεύουν την ισχνότητα, είναι φυσικά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (τηλεόραση, περιοδικά, διαδίκτυο κτλ.).

https://www.youtube.com/watch?v=7VZNGgDjsMo

https://www.youtube.com/watch?v=zH9xNIMxToA

A.  Ιστορικό Μελετούμενης Περίπτωσης

Ο ασθενής Φ. είναι 32 ετών. Τα συμπτώματα που παρουσιάζει εμπίπτουν στον φάσμα της Διαταραχής Επεισοδιακής Πολυφαγίας.

B.  Οικογενειακό Ιστορικό

Ο Φ. είναι άγαμος και ζει με τον πατέρα του. Προέρχεται από πολυμελή πολύτεκνη οικογένεια. Η οικογένειά του αριθμούσε 6 παιδιά και γονείς αλλά σήμερα ζουν τα 3 παιδιά και ο πατέρας. Τα αδέλφια του σήμερα είναι δύο αδελφές παντρεμένες με παιδιά.

Το οικογενειακό αλλά και το συγγενικό ιστορικό δεν αναφέρει άλλο περιστατικό Επεισοδιακής Πολυφαγίας παρόλο που γενικότερα ο ίδιος ομολογεί πως στο συγγενικό περιβάλλον υπάρχει γενικότερα μια τάση το σωματικό βάρος να είναι λίγο πιο πάνω από το φυσιολογικό, χωρίς αυτό να είναι ο κανόνας ή ο μέσος όρος.

 Γ. Ατομικό Ιστορικό

Ο Φ. αναφέρει ότι η εμφάνιση ήταν πάντα το πρόβλημα στην επίτευξη σχέσης τόσο συναισθηματικής αλλά κυρίως σεξουαλικής με το άλλο φύλο καθώς και προβλήματα εικόνας σώματος που του προκαλούσαν δυσφορία και δυσανεξία και μόνο στην ιδέα να προχωρήσει σε κάποια σχέση. Ταυτόχρονα υφέρπει μια άτυπη ομοφυλοφιλική τάση λόγω του σωματότυπού του, η οποία όμως ποτέ δεν εκφράστηκε μέσα από σεξουαλική ή οποιαδήποτε άλλου είδους επαφή ενώ και ο ίδιος ξεκαθαρίζει ότι αυτό μάλλον αποτελεί σύμπτωμα του περιβάλλοντος και των σχολίων που όλα αυτά τα χρόνια άκουγε ή υπονοούνταν σε βάρος του και πως δεν υπάρχει καμία τέτοια περίπτωση καθώς είναι υπό συνθήκη σκέψεις που καλλιεργήθηκαν από το περιβάλλον και από ερεθίσματα που ο ίδιος δέχτηκε αλλά αρνείται συστηματικά ότι αποτελούν την πραγματικότητα. Επιθυμεί διακαώς να κάνει οικογένεια και παιδιά.

 Δ. Κληρονομικό Ιστορικό

Στο κληρονομικό ιστορικό της οικογένειας αναφέρεται Πολυκυστική Νεφροπάθεια από την οποία απεβίωσαν η μητέρα και ο ένας αδελφός έπειτα από χρόνια νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου, ενώ υπάρχει και συστηματικό καρδιολογικό ιστορικό από την πλευρά του πατέρα με όλους τους θείους να έχουν χειρουργηθεί με την μέθοδο By-Pass ενώ η μητέρα της μητέρας του απεβίωσε από γεροντική εκφυλιστική άνοια.

Ε. Ιστορικό Απώλειας Βάρους

Ο ίδιος έχει κάνει προσπάθειες αρκετές τόσο μόνος του όσο και με παρότρυνση του περιβάλλοντός του. Από τότε που θυμάται τον εαυτό του ως παιδί ήταν υπέρβαρος, ακόμη από το Δημοτικό.

A case of a four-year-old child adopted at eight months with unusual mood patterns and significant polypharmacy

Background

There is a paucity of studies that address long-term effects of deprivation, trauma and neglect in early life, with what little data is available coming from institutionalized children. Rutter, who studied formerly-institutionalized Romanian children adopted into UK families, found that this group exhibited prominent attachment disturbances, attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD), quasi-autistic features and cognitive delays. Interestingly, no other increases in psychopathology were noted.

Even more challenging to properly diagnose and treat are so called sub-threshold presentations of children with histories of early trauma. Pincus, McQueen, & Elinson described a group of children who presented with a combination of co-morbid symptoms of various diagnoses such as conduct disorder, ADHD, post-traumatic stress disorder (PTSD), depression and anxiety. As per Shankman et al. these patients may escalate to fulfill the criteria for these disorders. The lack of proper diagnosis imposes significant challenges in terms of management.

Case presentation

J is a 4-year-old adopted Caucasian male who at the age of 2 years and 4 months was brought by his adoptive mother to primary care with symptoms of behavioral dyscontrol, emotional dysregulation, anxiety, hyperactivity and inattention, obsessions with food, and attachment issues. J was given diagnoses of reactive attachment disorder (RAD) and ADHD. No medications were recommended at that time and a referral was made for behavioral therapy.

She subsequently took him to two different child psychiatrists who diagnosed disruptive mood dysregulation disorder (DMDD), PTSD, anxiety and a mood disorder. To help with mood and inattention symptoms, guanfacine, fluoxetine, methylphenidate and amphetamine salts were all prescribed without significant improvement. Later quetiapine, aripiprazole and thioridazine were tried consecutively without behavioral improvement.

Table 1 Review of patient’s current and historical medications

No significant drug/substance interactions were noted.There were no concerns regarding adherence and serum drug concentrations were not ordered. On review of patient’s history of medication trials guanfacine and methylphenidate seemed to have no effect on J’s hyperactive and impulsive behavior as well as his lack of focus. Amphetamine salts that were initiated during hospitalization were stopped by the patient’s mother due to significant increase in aggressive behaviors and irritability. Aripiprazole was tried for a brief period of time and seemed to have no effect. Quetiapine was initially helpful at 150 mg (50 mg three times a day), unfortunately its effects wore off quickly and increase in dose to 300 mg (100 mg three times a day) did not seem to make a difference. Fluoxetine that was tried for anxiety did not seem to improve the behaviors and was stopped after less than a month on mother’s request.

J’s condition continued to deteriorate and his primary care provider started risperidone. While initially helpful, escalating doses were required until he was on 6 mg daily. In spite of this treatment, J attempted to stab a girl at preschool with scissors necessitating emergent evaluation, whereupon he was admitted to inpatient care for safety and observation. Risperidone was discontinued and J was referred to outpatient psychiatry for continuing medical monitoring and therapy.

Little is known about J’s early history. There is suspicion that his mother was neglectful with feeding and frequently left him crying, unattended or with strangers. He was taken away from his mother’s care at 7 months due to neglect and placed with his aunt. After 1 month, his aunt declined to collect him from daycare, deciding she was unable to manage him. The owner of the daycare called Child Services and offered to care for J, eventually becoming his present adoptive parent.

J was a very needy baby who would wake screaming and was hard to console. More recently he wakes in the mornings anxious and agitated. He is often indiscriminate and inappropriate interpersonally, unable to play with other children. When in significant distress he regresses, and behaves as a cat, meowing and scratching the floor. Though J bonded with his adoptive mother well and was able to express affection towards her, his affection is frequently indiscriminate and he rarely shows any signs of separation anxiety.

At the age of 2 years and 8 months there was a suspicion for speech delay and J was evaluated by a speech pathologist who concluded that J was exhibiting speech and language skills that were solidly in the average range for age, with developmental speech errors that should be monitored over time. They did not think that issues with communication contributed significantly to his behavioral difficulties. Assessment of intellectual functioning was performed at the age of 2 years and 5 months by a special education teacher. Based on Bailey Infant and Toddler Development Scale, fine and gross motor, cognitive and social communication were all within normal range.

J’s adoptive mother and in-home therapist expressed significant concerns in regards to his appetite. She reports that J’s biological father would come and visit him infrequently, but always with food and sweets. J often eats to the point of throwing up and there have been occasions where he has eaten his own vomit and dog feces. Mother noticed there is an association between his mood and eating behaviors. J’s episodes of insatiable and indiscriminate hunger frequently co-occur with increased energy, diminished need for sleep, and increased speech. This typically lasts a few days to a week and is followed by a period of reduced appetite, low energy, hypersomnia, tearfulness, sadness, rocking behavior and slurred speech. Those episodes last for one to 3 days. Additionally, there are times when his symptomatology seems to be more manageable with fewer outbursts and less difficulty regarding food behaviors.

J’s family history is poorly understood, with his biological mother having a personality disorder and ADHD, and a biological father with substance abuse. Both maternally and paternally there is concern for bipolar disorder.

Diagnosis

J has a clear history of disrupted attachment. He is somewhat indiscriminate in his relationship to strangers and struggles with impulsivity, aggression, sleep and feeding issues. In addition to early life neglect and possible trauma, J has a strong family history of psychiatric illness. His mood, anxiety and sleep issues might suggest underlying PTSD. His prominent hyperactivity could be due to trauma or related to ADHD. With his history of neglect, indiscrimination towards strangers, mood liability, attention difficulties, and heightened emotional state, the possibility of Disinhibited Social Engagement Disorder (DSED) is likely. J’s prominent mood lability, irritability and family history of bipolar disorder, are concerning for what future mood diagnosis this portends.

As evidenced above, J presents as a diagnostic conundrum suffering from a combination of transdiagnostic symptoms that broadly impact his functioning. Unfortunately, although various diagnoses such as ADHD, PTSD, Depression, DMDD or DSED may be entertained, the patient does not fall neatly into any of the categories.

with feeding and eating disorders: a nested case–control study

U241N0076

ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΟ 2

Η Mary Esposito αφηγείται την προσωπική της ιστορία για το πώς τα social media επηρέασαν την εικόνα του σώματός της και οδήγησαν στην ανάπτυξη διαταραχής πρόσληψης τροφής, κατά την παιδική της ηλικία.

(Το βιντεο αποτελεί μέρος της καμπάνιας Dove)

«Η νευρική ανορεξία είναι μια πάλη με καθρέφτες, όπου η αλήθεια παραμορφώνεται και η αυτοεκτίμηση γίνεται εχθρική».

Eating disorders were not officially recognised in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders until the 1980s, so they were rarely mentioned in cinema until this decade. One of the first ever to include a central storyline about an eating disorder was The Best Little Girl In The World, a made-for-TV movie. Although it is tough to find and watch due to its age, it gives a somewhat accurate representation of anorexia and bulimia on film for the time. It focuses on the other issues going on in lead character Casey’s life that cause her to develop eating disorder tendencies that spiral out of control.

The viewer sees Casey engaging in typical ED behaviours such as skipping meals, throwing up her food, and secretively over-exercising. When the diagnosis of anorexia is eventually given in hospital, it is identified as being one mainly found in adolescent girls subject to unrealistic beauty standards and who feel they have no control. In reality, eating disorders can affect any age or gender.

The movie is a touch patronising to watch as it attempts to be educational, but at the time of its release there was little understanding of eating disorders so the film was a well-intentioned attempt to inform on the struggles that sufferers face.

U234N3693

Ακροατήριο 15

Η υπερκατανάλωση τροφής είναι ένδειξη ότι ίσως αποσυνδέεσαι από τον εαυτό σου τρώγοντας, ότι ίσως βιώνεις εσωτερικό συναισθηματικό «κενό», το οποίο γεμίζεις με φαγητό. Τα κιλά είναι απλώς κιλά και ορίζουν έναν σωματότυπο. Η υπερφαγία, όμως, είναι μια συμπεριφορά, άσχετη με το βάρος, άσχετη με την πείνα, άσχετη με την επιθυμία του φαγητού. Είναι μια ένδειξη παρορμητικής συμπεριφοράς στην κατανάλωση φαγητού, είναι σημάδι ότι χρειάζεται να προχωρήσεις σε πιο ουσιαστικές αλλαγές στη σχέση σου με τον εαυτό σου.

Για να ξεπεράσεις τα εμπόδια αυτά, θα πρέπει να αποκτήσεις επίγνωση των προσωπικών σου εμποδίων, να δαμάσεις την ορμή στο φαγητό, να μάθεις να αφουγκράζεσαι και να κατανοείς τη συναισθηματική σου πείνα. Να αναγνωρίσεις τι εμποδίζει τη φροντίδα σου, τη φροντίδα που έχεις εσύ επιλέξει συνειδητά να προσφέρεις στον εαυτό σου. Να μπορέσεις να γίνεις πιο αποτελεσματικός στους δικούς σου τροφικούς στόχους και να νιώθεις περισσότερη αποδοχή για τον εαυτό σου και το σώμα σου. Οι τεχνικές που συνοδεύουν αυτό το βιβλίο θα σε οδηγήσουν σε μια καθημερινότητα με σωστή τροφική φροντίδα.

Ό,τι χρειάζεσαι ο υγιής εσωτερικός εαυτός σου μπορεί να σου το παρέχει.

«Έλα, θα πάμε μαζί, μαζί θα προχωρήσουμε σε πιο θρεπτικά γεύματα. Θέλω απλά να είμαστε υγιείς και να μας φροντίσω τροφικά όπως χρειαζόμαστε. Σου υπόσχομαι ότι δεν θα σε εγκαταλείψω, δεν θα αφήσω την κριτική να σε πληγώσει. Και όταν θα έχεις μια τροφική επιθυμία θα τη σέβομαι και δεν θα σε τιμωρώ».

Το βιβλίο προσφέρει κατανόηση, εργαλεία και ιδέες για όσους δυσκολεύονται στον έλεγχο της τροφής τους, καθώς και για επαγγελματίες που ασχολούνται με τη διαταραγμένη σίτιση όπως διαιτολόγοι, ψυχολόγοι, ψυχίατροι.

στις Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής.

4TH EDITION

EATING DISORDERS: A GUIDE TO MEDICAL CARE

Η Ψυχογενής Ανορεξία χαρακτηρίζεται από ακραίο περιορισμό της τροφής, οδηγώντας σε σημαντική απώλεια βάρους, έντονο φόβο για αύξηση βάρους, ακόμη και όταν το άτομο είναι λιποβαρές, και μια διαστρεβλωμένη εικόνα σώματος. Οι κίνδυνοι περιλαμβάνουν υποσιτισμό, καρδιολογικές επιπλοκές και απώλεια οστικής μάζας, ενώ τα ποσοστά θνησιμότητας είναι αυξημένα λόγω ιατρικών επιπλοκών ή αυτοκτονίας.

Η Ψυχογενής Βουλιμία περιλαμβάνει επαναλαμβανόμενα επεισόδια υπερφαγίας, που συχνά ακολουθούνται από αντισταθμιστικές συμπεριφορές, όπως εμετούς, υπερβολική άσκηση ή χρήση καθαρτικών. Τα άτομα συχνά νιώθουν έντονη ενοχή και ντροπή μετά τα επεισόδια υπερφαγίας, ενώ οι κίνδυνοι περιλαμβάνουν προβλήματα στα δόντια, ηλεκτρολυτικές ανισορροπίες και γαστρεντερικά προβλήματα.

Η Διαταραχή Επεισοδιακής Υπερφαγίας χαρακτηρίζεται από ανεξέλεγκτα επεισόδια κατανάλωσης μεγάλης ποσότητας τροφής χωρίς αντισταθμιστικές συμπεριφορές. Τα επεισόδια αυτά συνδέονται με συναισθηματική δυσφορία, ενώ οι κίνδυνοι περιλαμβάνουν παχυσαρκία, καρδιομεταβολικές διαταραχές και κατάθλιψη.

Ψυχοπαθολογία του Παιδιού

Ενότητα 16

U244N1297

«Πώς έπαθες ανορεξία;» με ρωτούν κάποιες φορές. Το μυαλό μου μουδιάζει για μερικά δευτερόλεπτα. Πώς έπαθα νευρική ανορεξία; Δεν έπαθα. Στο δικό μου μυαλό η λέξη «έπαθα» δηλώνει ότι κάτι μου συνέβη τυχαία, ακούσια, χωρίς να το επιδιώξω ή να συναινέσω σε αυτό. Εμένα όμως δε μου συνέβη κάποιο ατύχημα, δεν αρρώστησα κατά λάθος. Δεν έπαθα ανορεξία. Την επέλεξα.

Αυτή είναι η ιστορία μου. Μια ιστορία ενός κοριτσιού εντελώς συνηθισμένου, όπως τόσα άλλα, που βυθίστηκε στην κινούμενη άμμο χωρίς να ξέρει από πού να πιαστεί για να βγει έξω και να σωθεί. Η ιστορία μιας νέας γυναίκας που ήταν καταδικασμένη να ζει μέσα σε μια φυλακή από καθρέφτες, μέσα στο ψέμα και στον πόνο, σε μια αυτοεξορία. Αιώνια παγωμένη, αιώνια πεινασμένη. Ολομόναχη. Εγώ η ίδια καταδίκασα τον εαυτό μου σε ισόβια απομόνωση. Εγώ αποφάσισα ότι δεν είχε καμία αξία και κανένα νόημα η ζωή μου. Εγώ αποπειράθηκα να σκοτώσω την Αναστασία. Τη μισούσα και ήθελα να πεθάνει πάση θυσία. Ξαφνικά όμως συνέβη κάτι περίεργο, κάτι απρόσμενο. Λίγο πριν τα καταφέρω, άλλαξα γνώμη.

1) νευρική ανορεξία (διαστρεύλωση εικόνα του εαυτού,επίμονη ανάγκη μείωσης βάρους)

2) αυτοεκτίμηση βουλιμίας (μεγάλες ποσότητες φαγητού με ακατάλληλη πέψη, εμετοί, αύξηση φόβων)

3) υπερφαγία (συνύπαρξη συμπτωμάτων ανορεξίας και βουλιμίας)

4) Pica (κατανάλωση αντικειμένων (κιμωλία, μαλλιά, χαρτί)

5) διαταραχή μηρυκασμού (αναζωπύρωση ήδη φαγωμένων φαγητών)

6) Αποφυγή περιοριστικής πρόσληψης (λόγω γεύσεων, χρώματος, θερμοκρασίας τροφών).

Ακροατήριο 08

Loving someone with an eating disorder : understanding, supporting, and connecting with your partner

"Εάν το αγαπημένο σας πρόσωπο είναι ένα από τα εκατομμύρια των Αμερικανών που πάσχουν από μια διατροφική διαταραχή όπως η νευρική ανορεξία ή η βουλιμία, μπορεί να αισθάνεστε μόνοι, χωρίς καθοδήγηση ή κατανόηση. Ως ρομαντικός σύντροφος, πρέπει να ξέρετε πώς να αντιμετωπίζετε θέματα όπως η ανατροφή των παιδιών, η οικειότητα και η λειτουργία ενός νοικοκυριού. Αυτό το βιβλίο παρέχει αυτή τη βοήθεια αντιμετωπίζοντας τη μοναδικά περίπλοκη και δύσκολη κατάστασή σας και παρέχει την απαραίτητη υποστήριξη για ανάπτυξη και θεραπεία αγαπώντας κάποιον με διατροφική διαταραχή. Θα βρείτε πολύτιμες πληροφορίες σχετικά με τις διατροφικές διαταραχές, τις διαγνωστικές κατηγορίες και τις κοινές παρανοήσεις. Θα σας βοηθήσει να κατανοήσετε καλύτερα τον αγώνα του συντρόφου σας. Θα μάθετε επίσης δεξιότητες που θα σας βοηθήσουν να αντιμετωπίσετε συγκεκριμένα προβλήματα, όπως η διαχείριση των ειδών παντοπωλείου και των γευμάτων μαζί, θέματα και ανησυχίες σχετικά με τη γονική μέριμνα. Τέλος, θα βρείτε μια πρακτική συζήτηση σχετικά με τη θεραπεία και την ανάρρωση από τη διαταραγμένη διατροφή - καθιστώντας σαφές ότι τόσο εσείς όσο και ο σύντροφός σας χρειάζεστε θεραπεία - καθώς και πληροφορίες σχετικά με την αναζήτηση περαιτέρω υποστήριξης.

Η Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής στα παιδιά αποτελεί ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο, που επηρεάζει όχι μόνο τη σωματική υγεία, αλλά και την ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη. Πρόκειται για μια διαταραχή που χαρακτηρίζεται από δυσκολίες στην κατανάλωση ή αποδοχή τροφών, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε ανεπαρκή θρέψη, υποσιτισμό ή ακόμα και σε συναισθηματική απομόνωση. Καθώς οι ανάγκες της παιδικής ηλικίας είναι κρίσιμες για την ανάπτυξη, η έγκαιρη παρέμβαση είναι απαραίτητη.

Χαρακτηριστικά της Διαταραχής

Η διαταραχή πρόσληψης τροφής στα παιδιά μπορεί να εκδηλωθεί με διάφορους τρόπους, όπως:

• Επιλεκτική κατανάλωση τροφής: Τα παιδιά περιορίζονται σε ελάχιστες τροφές, συχνά αποφεύγοντας ολόκληρες ομάδες τροφίμων.

• Άρνηση κατανάλωσης: Συχνά συνοδεύεται από έντονο άγχος ή φόβο γύρω από το φαγητό.

• Σωματικές αντιδράσεις: Εμετός, ναυτία ή πόνος κατά τη διάρκεια του φαγητού.

• Καθυστέρηση ανάπτυξης: Λόγω της έλλειψης βασικών θρεπτικών συστατικών.

Η διαταραχή αυτή μπορεί να προκύψει από πολλούς παράγοντες, όπως αισθητηριακές δυσκολίες, ψυχολογικά τραύματα ή οικογενειακή δυναμική που επηρεάζει τις διατροφικές συνήθειες.

Όλοι νομίζουν ότι ξεκίνησε με μια δίαιτα.

Όλοι το θεώρησαν ένα καπρίτσιο που παρατράβηξε, μια παράλογη εμμονή, φταίξιμο του χαρακτήρα μου.

Συνέχεια σχόλια του τύπου: “Πώς κατάντησες έτσι Έρη;” από γονείς και συγγενείς…

Tο μπερδευτικό “μοντελάκι έγινες αλλά φτάνει πια κοπέλα μου, να τρως” άλλοι…

“Πώς διατηρείσαι τόσο αδύνατη;” οι φίλες μου…

“Πρέπει να πάρεις” κάτι γνωστοί….

Και στο μέσο όλων αυτών των παρακλήσεων, απαιτήσεων και απόψεων, ένα κορίτσι που κάποτε είχε κατακριθεί για το βάρος του, είχε συνδέσει το φαγητό με την ενοχή και μισούσε – πάντα, μα πάντα – το σώμα του. Που ακόμη δεν έβλεπε στον καθρέφτη κάποια πολύ αδύνατη. Που πίστευε πως άξιζε μόνο στα μαθήματα, στη διανόηση, άλλα ως εκεί. Αγόρι και σεξ; Όχι για εκείνη. Ρούχα, περιποίηση, θηλυκότητα; Σίγα μη χαραμιστεί για την Έρη! Συναισθηματισμοί και εγγύτητα; Μπλιαχ! Αδυναμίες! Μια άριστη μαθήτρια, με γονείς που τη λατρεύουν, κοινωνική ως ένα βαθμό αλλά ποτέ αρκετά τολμηρή για κάτι νέο. Που πάντα συγκρινόταν με τους άλλους, εκείνους που θεωρούσε “τον μέσο όρο”, ενώ στην πραγματικότητα ζήλευε και αποζητούσε λίγη από τη μετριότητά τους. Το δικαίωμα “να είσαι, να υπάρχεις”. Απλά αυτό.

“Πότε ακριβώς θα είμαι αρκετά καλή για εσάς;” σκεφτόμουν. Και δεν ήταν το μόνο.

Ατελείωτες ώρες έχουν ξοδευτεί από την ζωή μου τον τελευταίο περίπου χρόνο που πάσχω από νευρική ανορεξία, στο να προγραμματίζω το διατροφικό πλάνο της επομένης. Στο να ψάχνω σε 100 διαφορετικούς θερμιδομετρητές πόσο θα μου κοστίσει ένα στήθος κοτόπουλου. Στο να ζυγίζομαι και να νιώθω την αυτοπεποίθηση στα ύψη – ή στα τάρταρα. Στο να τρώω ελάχιστα όταν την προηγούμενη – ενοχικά πάντα – έχω φάει εκείνο το γλυκό και τους ξηρούς καρπούς.

Και όλο αυτό να μην τελειώνει. ΠΟΤΕ. Ο φαύλος κύκλος σε μια ατελέσφορη επανάληψη που μου ρουφάει την ψυχή, την διάθεση, τη ΖΩΗ. Η ευτυχία που πίστευα πως είχα στο τσεπάκι όντας πλέον στο small, να μην έρχεται. Στον καθρέφτη μια ξένη, που ταυτόχρονα αγαπώ και μισώ. Στέρνο, ώμοι και χέρια κοκαλωμένα, οστά της λεκάνης που ψηλαφώ κάθε πρωί για να δω αν πετάνε αρκετά. Πόση αγαλλίαση – άλλη μια μέρα αδύνατη. Με τι κόστος;

Καιρός χαμένος. Απόλαυση μηδέν. Αποξένωση. Καυγάδες με γονείς. Σχόλια για το πόσο αδύνατη είμαι, που από τη μία με κάνουν να χαίρομαι – και από την άλλη να φοβάμαι. Υπεραπασχόληση με το φαγητό και τη μαγειρική. Ζαλάδες, αρρυθμίες, κόπωση, πόνος στα κόκαλα. Περίοδος κομμένη. Ρούχα που δεν αποκαλύπτουν πολλά. Έρωτας; Σεξουαλικότητα; Όχι στο μενού. Υπέρ-ανάλυση των πάντων και ενοχές; Καθημερινά. Συνέχεια. Με το κιλό.

Μια σχεδόν μη – γυναίκα. Ένα μικρό κοριτσάκι που θέλει να το αφήσουν ελεύθερο. Ή μήπως τελικά θέλει όλοι να ασχοληθούν επιτέλους μαζί του;

Στην ψυχοθεραπεία έμαθα πως η ασθένειά μου δεν είναι παρά μόνο ένα σύμπτωμα, οι αιτίες του οποίου είναι βαθιά ριζωμένες στα βιώματά μου, από το παρελθόν μέχρι σήμερα. Μαζί με την θεραπεύτριά μου έχω κάνει σημαντικά βήματα, ακολουθώντας το νήμα όλων αυτών των εμπειριών για το πώς έφτασα στο να κακοποιώ τον εαυτό μου, αντί να του φέρομαι με αγάπη. Είναι ένας δρόμος επίπονος και σαφώς δύσκολος – ωστόσο, μισό χρόνο μετά, νιώθω έντονη την αλλαγή.

Έμαθα πως μου αξίζει μια ζωή όπως την ονειρεύομαι. Έμαθα να αγαπάω το ποια είμαι, να το σέβομαι και να το απολαμβάνω. Κατάλαβα ότι η ευτυχία, μια υγιής ζωή, ο έρωτας, οι φιλίες, η εμπιστοσύνη, η αγάπη, ΜΟΥ ΑΞΙΖΟΥΝ! Συνεδρία τη συνεδρία, όλο και περισσότερο φωτίζεται η Έρη που τόσο καιρό κρυβόταν, βαδίζοντας σε μια ενηλικίωση άγνωστη μα ελπιδοφόρα…

Ξέρω πώς νιώθεις, γιατί το ένιωσα κι εγώ. Όπου κι αν βρίσκεσαι εκεί έξω, μην ξεχνάς ότι υπάρχουν άτομα που σε νοιάζονται και άνθρωποι που μπορούν πραγματικά να σε βοηθήσουν, όσο κλισέ και αν ακούγεται αυτό. Και είναι κλισέ γιατί ισχύει! Η ευτυχία και η ικανοποίηση δεν χρειάζεται να πονά. Δε μετριέται σε κιλά. Και σίγουρα δεν ανθίζει πίσω από κλειστές πόρτες, κοιτάγματα σε καθρέφτες και αυτοτιμωρία. Ο δρόμος της ανορεξίας είναι ένας δρόμος σκληρός και άσχημος. Βαθιά μοναχικός. Και καταδικασμένος σε θάνατο. Βιολογικό και πνευματικό.

Μια ζωή σε περιμένει εκεί έξω – και μπορεί ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ να γίνει φανταστική, όμορφη, περιπετειώδης και συναρπαστική!

Μπορεί τώρα να μοιάζει σα να βρίσκεσαι σε ένα φριχτό αδιέξοδο. Δεν ισχύει όμως!

Βρες το κουράγιο και άπλωσε το χέρι! Νιώσε την ελπίδα ξανά και άσε την αγάπη και την ανθρωπιά να ζεστάνει την καρδιά σου που τη νιώθεις νεκρή…

Μπορείς! Δε μιλάω λέγοντας μεγάλα λόγια – όσο κι αν έτσι σου ακούγεται…

Μια τέτοια επιστολή μου άνοιξε και μένα τα μάτια πριν μισό χρόνο. Και η ανάγνωσή της με άφησε να κλαίω βαθιά για την φρίκη στην οποία είχα εγώ καταδικάσει τον εαυτό μου – και τόσα άλλα κορίτσια. Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία με μοναδικό σκοπό να σου δείξει πως δεν είσαι μόνη. Πώς μπορείς να γίνεις καλά. Με μια ζωή γεμάτη αγάπη, και προοπτική. Ανθρώπινη.

Θα πάρει καιρό σαφώς. Είναι μια ασθένεια με συμπεριφορές που ξαναγυρνούν – αν όμως καταφέρεις να καταλάβεις ότι η φωνή μέσα σου είναι λάθος, αν κατανοήσεις ότι πέρα από το μαύρο γύρω σου υπάρχει σωτηρία και ότι δεν είναι τόσο δύσκολο να αλλάξεις, τότε έχεις κάνει ήδη την αρχή για να παλέψεις – και να νικήσεις!

...χρήση σώματος, σαν "Αρένα" εκδραμάτισης συγκρούσεων και ελλειμμάτων...

... ανάγκη συγχώνευσης μέσω φαγητού, ανάγκη αποχωρισμού μέσω αποβολής φαγητού...

... το παιδί έχει "όρεξη" για να τραφεί με τις ιδιότητες της Μάνας και είναι "ανόρεκτο" όσον αφορά την πραγματική τροφή...

Herle M, Stavola BD, Hübel C, et al. A longitudinal study of eating behaviours in childhood and later eating disorder behaviours and diagnoses. The British Journal of Psychiatry. 2020;216(2):113-119. doi:10.1192/bjp.2019.174

Το παραπάνω άρθρο ασχολείται με τη σχέση μεταξύ των διατροφικών συμπεριφορών κατά την παιδική ηλικία και του κινδύνου εμφάνισης διατροφικών διαταραχών στην εφηβεία. Συγκεκριμένα:

Θέμα του άρθρου:
Εξετάζει πώς συγκεκριμένες συμπεριφορές φαγητού (π.χ. υπερφαγία, υποφαγία, επιλεκτική κατανάλωση τροφής) κατά τα πρώτα δέκα χρόνια της ζωής σχετίζονται με τον κίνδυνο εμφάνισης συμπεριφορών διατροφικών διαταραχών (όπως υπερφαγία, κάθαρση, νηστεία και υπερβολική άσκηση) και διαγνώσεων (όπως ψυχογενής ανορεξία, βουλιμία και διαταραχή υπερφαγίας) στην ηλικία των 16 ετών.

Μεθοδολογία:
Αναλύονται δεδομένα από μια μεγάλη ομάδα παιδιών (4.760 συμμετέχοντες) από τη Μελέτη Γονέων και Παιδιών του Avon (ALSPAC). Οι ερευνητές κατέγραψαν διατροφικές συμπεριφορές κατά την παιδική ηλικία και στη συνέχεια συνέδεσαν αυτές τις συμπεριφορές με διαγνώσεις διατροφικών διαταραχών στην εφηβεία.

1. Ευρήματα:

   • Η υπερβολική κατανάλωση τροφής στην παιδική ηλικία συσχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο υπερφαγίας και διαταραχής υπερφαγίας στην εφηβεία.

   • Η επίμονη ανεπαρκής πρόσληψη τροφής συσχετίστηκε με υψηλότερο κίνδυνο ψυχογενούς ανορεξίας στα έφηβα κορίτσια.

   • Η επιλεκτική κατανάλωση τροφής συνδέθηκε επίσης με αυξημένο κίνδυνο ψυχογενούς ανορεξίας.

     Συμπέρασμα:
     Το άρθρο υπογραμμίζει τη σημασία των διατροφικών συμπεριφορών κατά την παιδική ηλικία ως προγνωστικών παραγόντων για διατροφικές διαταραχές αργότερα στη ζωή. Αυτό μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη, εντοπίζοντας και υποστηρίζοντας έγκαιρα τα παιδιά που εμφανίζουν τέτοιες συμπεριφορές.

treatment of children and adolescents with

eating disorders