Ja jestem marzec, ja wam pokażę,
jak dobrze mieszać pogodę w garze.
Zanim na dobre wiosna przybędzie,
ja ślady zimy zostawię wszędzie.

Zmarzną wam nosy i zmarzną uszy,
i jeszcze trochę śnieżek poprószy.
I chociaż słońce mocniej przygrzeje,
to jeszcze chłodnym wiatrem powieje.

Chciałbym

Mam życzenie
Może dwa...
Chcę jak wietrzyk
Albo mgła

Wzlecieć szybko
Ponad chmury
Powycinać
W niebie dziury

Słonku chcę dać
Pstryczka w nos
Splatać włosy
W gruby kłos

Chcę się bawić
Chcę się śmiać
Z jaskółkami
W berka grać

Chciałbym jeszcze
Dla ochłody
Jadać co dzień
Wielkie lody

Bo ja wszystko
Chciałbym chcieć
Lecz czy wszystko
Można mieć? 

Teatr liczb

Liczba jeden smutna była, bo jej dwa nie przytuliła.
Liczba trzy się uśmiechała, bo ją cztery gilgotała.
Liczba pięć się obraziła, bo ją sześć nie przeprosiła.
Liczba siedem marudziła, bo ją osiem obudziła.
Liczba dwa się głośno śmiała, bo się dziewięć wygłupiała.
Liczba cztery wciąż milczała, bo ją pięć zagadywała.
Liczba sześć się bardzo bała, bo się siedem gdzieś schowała.
Liczba osiem się speszyła, bo ją jeden pochwaliła.
Liczba dziewięć się zmartwiła, bo ją siedem obraziła.
Liczba dziesięć na to wszystko rzekła głośno no i krótko.
Liczby moje proszę was spektakl kończyć nadszedł czas.

Żuk

Idzie żuk, polny żuk
Niesie liści dziesięć sztuk. 
Sam je zabrał w ciemnym lesie
I tak teraz wszystkie niesie. 
Wziąłby więcej. Gdyby mógł.

Idzie żuk, mały żuk
Dźwiga szyszek dziesięć sztuk. 
Szyszki duże, a żuk mały 
To wysiłek niebywały
Znieść to wszystko w jeden róg!

Idzie żuk, dzielny żuk 
Nie oszczędza swoich nóg. 
Wciąż pracuje niestrudzenie
Znosząc liście i kamienie. 
Zniósł je chyba z wszystkich dróg! 

Stuk, puk, puk! Stuk, puk, puk! 
Coś buduje mały żuk.
Chce mieć dom z pięknym ogrodem
No i garaż z samochodem.
Po co? 
Żeby już nie męczyć nóg. 

Pająk Gustaw

Pod framugą lustra
Wiódł swój żywot Pająk
Niejaki pan Gustaw
Pod framugą lustra
Na swej pajęczynie
Owy pan się huśtał
Cały Boży dzień
W głowie mu zabawa
Huśtał się nasz pająk
Od lewa do prawa
Aż pewnego razu
Muszka co ciekawa
Chciała wścibić noska
I też się pobawić
Chwyciła za nitkę
Pragnę się przedstawić
Jestem wścibska muszka
A ja pająk Gustaw
I tak po dziś dzień pająk
Muszkę huśta
Muszka zaś pająka
Od lewa do prawa
Od prawa do lewa
Bo nasz pająk Gustaw
To jest jej kolega

Pszczoła

Pszczółkę Ulę boli brzuszek,
Zjadła w sadzie mrowie gruszek,
Wielką ma temperaturę,
Rozpaloną całą skórę,
Pyta siebie : „Olaboga,
Co ty poczniesz, moja droga?”

Pędem leci do pasieki,
Wypić ziółka, zażyć leki,
Wszyscy w ulu oniemieli,
Takiej pszczoły nie widzieli,
Wszystkim pszczołom zrzedła mina:
„Zżółkła… Osę przypomina!”.

Patrzą na nią, trwogę mają,
Dotykają i wąchają,
Jakby wsadził kij w mrowisko,
W ulu wielkie zbiegowisko.
Wierzyć nie chcą, że to pszczoła;
„To jest szerszeń” – truteń woła.

Wyszła wtedy ich królowa,
Mądra,piękna, kolorowa,
Swych poddanych wysłuchała,
Taki oto wyrok dała:
„Drogie siostry, trutniu, bracie,
Pszczołę tu przed sobą macie”.

Gdy to pszczółki usłyszały,
Całym chórem zawołały:
„Ulu, siostro nasza mała,
Nie bądź taka osowiała.
My cię miodem podleczymy
I już nigdy nie zdradzimy”.

Od pszczół teraz tam się roi,
Żadna Uli się nie boi,
Razem kwiaty zapylają,
Do koszyczków pyłek tkają,
Teraz wiedzą, że niemądrze,
Jest oceniać po wyglądzie.

Figury

Obok Ciebie i za Tobą, 
naprzeciwko i nad Tobą,
u sąsiadki i na dworze, 
również w górach i nad morzem.
Wszystko swój kształt jakiś ma.
Jest to kwadrat, kółka dwa.
Spójrz na okno, jakie jest?
Czy to kwadrat duży jest?
Może koło albo romb?
Okna przecież różne są.

Czy koło Ciebie lub w oddali, jakiś trójkąt się nie chowa?
Czy ekierka, czy kant stołu, a może jakaś ozdoba?
Najciekawsze są łączenia, 
wszystko w cudo się zamienia.
trójkąt, kwadrat to jest dom, 
Koło, kwadrat duży dąb.
Może ty też spróbujesz,
i coś z figur narysujesz?

Dinozaury

Dinozaury to takie stworzenia,
których już od dawna na świecie nie ma.

Niektóre były duże, wielkości wieżowca, a inne małe, na przykład jak owca.

Drapieżny tyranozaur był groźny szalenie, jego się bało każde stworzenie.

Jak szedł to wokół ziemia drżała,
siał pośród zwierząt strachu bez mała.

Największe były brontozaury chyba,
ich szyje sięgały prawie do nieba. 

Skubały listki z koron drzew,
smakował im także mały krzew.

Pterozaury to gady, które latały,
one naszym ptakom początek dały.

Diplodoki to gady pływające,
ich rozmiary były imponujące.

Dinozaury wyginęły miliony lat temu
i do dzisiaj nie wiemy czemu.

Krążą na ten temat różne spekulacje i do końca nie wiadomo, kto ma racja.

Wielkanoc

Dziś są święta Wielkiej Nocy,
Czas działania Bożej mocy,
Okres w którym to co żyje,
Łaskę życia z ziemi pije.

Wszystko się do życia budzi,
Radość kwitnie w sercach ludzi,
Jeszcze tylko kilka godzin,
I ujrzymy cud narodzin.

Trawa wkoło zielenieje,
Wiatr po świecie zioła sieje,
Rozśpiewany ptaszek śpiewa,
Tańczą lekko wszystkie drzewa.

Dzieci poszły zbierać kotki,
Gdzie zakwitły trzy stokrotki,
Chłopczyk ujrzał tam zająca,
Skacze przez promyki słońca.

A na stole jest święconka,
Miód, kiełbasa, chleba kromka,
Są też malowane jaja,
Świecy płomyk nas nastraja.

Widać wielkanocną babkę,
Wszyscy maja na nią chrapkę,
Ktoś baranka z czekolady,
Zjadł i na to nie ma rady.

Nadszedł poniedziałek lany,
Chłopcy mają swoje plany,
Pełne wody mają kanki,
Leją nimi koleżanki.

Święta są to wyjątkowe,
Coś wam w tajemnicy powiem,
Wielkanocy czas się skończy,
Nić rodzinną nam połączy

Jajko

Nieraz tak to bywa z bajką,
że w niej występuje jajko.
Nie minęła jedna chwilka –
już ma jajko marzeń kilka:
chce być w paski, chce być w kratkę albo w kropki. Wnet ukradkiem wytoczyło się z koszyka. 
Ktoś je widział na chodnikach, 
potem na ulicy stało, 
no i pasy przymierzało. 
„Jaki gwar tu! – myśli sobie – 
Paski wielkie. Wiem, co zrobię”.
Potoczyło się na łąkę 
i spotkało tam biedronkę,
która kropek nosi wiele.
„Czy chcesz moim przyjacielem,
zostać biedroneczko miła?
Może byś mi pożyczyła
swych kropeczek ze dwie pary?”
Ona na to: „Nie do wiary!
Jeśli którąś z nich pożyczę,
to jak wszystkie latka zliczę?”
Jajko więc się potoczyło
dalej – gdzie lotnisko było.
Duma, duma: „Rety, rety!
Skąd do Szkocji wziąć bilety?”
(bo od kogoś usłyszało,
że tam kratek jest niemało).
A gdy dnia nadchodził koniec,
zawróciło w mig zmęczone,
podskoczyło fiku-miku 
i znalazło się w koszyku.
Bardzo smacznie sobie spało.
Wiecie, co się potem stało?
Mama je po cichu wzięła 
malowanie rozpoczęła.
Jajko miało niespodziankę:
zamieniło się w pisankę.

Bajka - Nie Bajka

Wszystko będzie bajką tylko
(Wymyśliłem to przed chwilką).
Płoć w imieniu każdej płotki
Wychwalała strumyk słodki,

Taki morał prawiąc musze:
- Ja bez wody się uduszę!
Kot jej odrzekł: - Proszę płoci!
Pani tylko o wilgoci.

Wilgoć słona, ani słodka
Nie nadaje się dla kotka.
Mucha z miną rodem z piekła
Na te słowa tak odrzekła:

- By się lepiej żyło światu,
Na to trzeba temperatur.
Ja na przykład w chłodnym stawie
Nigdy długo nie zabawię.

Wolę słuchać świerszcza skrzypiec.
Nie ma! Nie ma to, jak lipiec!
Wtem od ucha aż do ucha
Uśmiechnęła się ropucha:

- Najpiękniejsze, jak się zdaje,
Są nie lipce, ale maje.
Muchy tylko w głowie mącą -
W lipcu bywa za gorąco!

Mucha z brzękiem rzekła gniewnym:
- Maj miesiącem jest niepewnym!
Znam się na tym, jakem mucha.
Niech ropuchy nikt nie słucha!

W taki oto sposób kłótnie
Wieść ze sobą mogą butnie -
Jak powiada bajki pointa - 
Muchy, żaby i zwierzęta...

Parasolki

Parasolki rozłożone, nad głowami roztańczone. 
Wciąż kołyszą się na wietrze, co im zagra dziś powietrze? 

Kolorowe, purpurowe, żółto- białe i czerwone.
Tyle wzorów mają też ile barw w naturze jest. 

Parasolka wielka rzecz, gdy deszcz pada chcesz ją mieć.
Deszczyk pada kapu, kap, parasolko ty go złap.

Deszcz

Jedna kropla, krople dwie,
pada deszczyk cały dzień.
Parasolki kolorowe 
nad głowami rozłożone.
Na ulicach nie ma ludzi,
ani zwierząt małych, dużych.
Wszyscy w domkach swoich śpią 
I o słonku ciepłym śnią.

Burza

Kiedy w ciepły dzień zza wzgórza
Czarna chmura się wynurza
Lepiej schowaj się, bo właśnie idzie burza.

Ptaki już przestały śpiewać,
Wiatr do tańca porwał drzewa,
Świat ciemnieje i zaczyna się ulewa.

Coraz bliżej błyskawice
Rozświetlają okolicę,
Przecinając czarne niebo jak nożyce.

Coraz groźniej grzmoty grzmocą,
Jakby się kłóciły o coś,
Aż się szyby w oknach zlękły i dygocą.

Kiedy burza płaszcz rozwinie
Lepiej się nie kręcić przy niej,
Lecz poczekać, aż jej gniew po prostu minie

Bo pamiętaj, choć tysiące
Grzmotów właśnie daje koncert,
Po najgorszej nawet burzy wyjdzie słońce.

Łąka

Łąka cała w zieleni.
Od kwiatków bieli się żółci i czerwieni.
Rosną na niej różne kwiatki od stokrotek aż po bratki.
Rano kwiatki swe kielichy otwierają i wszystkie owady do siebie zapraszają 
Przylatują osy , bąki ,szerszenie i pszczoły.
Zbierają na miód słodki pyłek kolorowy.
Każdy z nich spieszy się nazbierać pyłku, aby zdążyć przed dniem schyłku.

Skrzydełkami bardzo szybko poruszają.
I na nóżki grubą warstwę pyłku nabierają.
Jedni do swych domków odlatują.
Następni powtórnie po nektar przylatują.
Kwiatki pod ich ciężarem się uginają.
Często płatki z nich odpadają.
Żaden z nich nie ma czasu na nic innego.
Cały harmider łąkowy życia trwa aż do zmroku samego.

Wiosna w parku

Rozsypały się konfetti
na zielony dywan świata,
łąki, sady i ogrody
toną w kolorowych kwiatach,

głośne prowadzą rozmowy
czyżyki, szpaki i gile,
tęczową parków ozdobą 
kolorowe są motyle.

    Spacerują dzieci w parku,
    wszędzie nastrój jest radosny,
    popatrz - w każdym zakamarku
    są ukryte ślady wiosny.

Foka

Mole foce zjadły futro.
"W czym na spacer wyjdę jutro?"

Poszła foka do oposa:
"Jestem naga, jestem bosa,

Co ja teraz, biedna, pocznę?
Daj choć futro zeszłoroczne."

Opos tylko drzwi zatrzasnął:
"Każdy nosi odzież własną!"

Poszła foka między bobry:
"Może będzie kto tak dobry

I ponosić futro da mi?
Futro przecież się nie splami."

Bobry rzekły na to: "Foko,
Bieda u nas jest w tym roku,

Może jednak ci niedźwiedzie
Dopomogą w twojej biedzie."

Ale niedźwiedź tylko mlasnął:
"Każdy nosi odzież własną!"

Poszła foka do borsuka:
"Może pan mi coś wyszuka?"

Borsuk zmierzył ją z wysoka:
"Z pani jest po prostu - foka!"

Nie pomogły również lisy -
Lis przeważnie sam jest łysy.

Nie zastała gronostajów,
Szenszyl kazał przyjść jej w maju,

Jeszcze gorzej poszło z lutrą,
Skunks miał w pralni swoje futro.

Poszła foka w złym humorze:
"Nikt mi, widzę, nie pomoże."

Pozbierała na dnie szafki
Zniszczonego futra skrawki

I zaniosła do kuśnierza.
Kuśnierz mierzy i przymierza,

Poupinał skrawki modnie,
Potem szył przez dwa tygodnie,

Lecz by dziury zaszyć w futrze,
Musiał futro zrobić krótsze.

Jak tu foka w złość nie wpadnie:
"Ależ mnie pan ubrał ładnie!

Przód jest krótszy o trzy cale,
Moich rąk nie widać wcale,

Pan mi zeszył nogi obie,
Co ja teraz, biedna, zrobię?"

Kuśnierz zmrużył jedno oko:
"Trudno. Będzie pani foką."

Odtąd foka nieszczęśliwa
Już nie chodzi, tylko pływa.

Kukuryku

Piał kogucik: kukuryku!
Wstawaj rano, mój chłopczyku. —
A chłopczyk się ze snu budzi,
Patrzy.... dużo chodzi ludzi;
Więc się szybko zrywa z łóżka,
By nie uszedł za leniuszka;
I rzekł: za twe kukuryku
Dziękuję ci koguciku.

Kurczątka

"Kurczeczki! Kurczeczki!
Gdzie się rozbiegacie?
Wszystkie zakąteczki
Bez matki zwiedzacie".

Gdy matkę spostrzegły,
Kurczątka się zbiegły.
Pod skrzydła się skryły
I bezpieczne były. 

Baran, baran, beee

Baran, baran, beee... 
czego tutaj chcesz? 

Chcę się bawić w chowanego, 
lecz brakuje mi kolegów, 
może ktoś z was chce
grać z baranem - beee...

Baran, baran, beee...
z kim się bawić chcesz?

Chce sie bawić z dziewczynkami,
chcę pobiegać z chłopakami,
teraz kryjesz ty,
zmykaj już za drzwi!

Baran, baran, beee...
może schowasz się?

Gdy doliczę do dziesięciu,
zniknę z oczu wszystkim dzieciom,
więc szukajcie mnie,
gdy ukryję się.

Baran, baran, beee...
gdzie schowałeś się?

Już w książeczce jestem teraz,
tu zostanę. Do widzenia!

- Czy spotkamy się?
- Oczywiście! Beee...

Świnka sprężynka

Była raz sobie mała świnka,
Co miała ogon jak sprężynka,
Lecz wcale jej to nie cieszyło,
Wcale do śmiechu śwince nie było,
Bo ze sprężynki tej przyczyny,
Spotkały świnkę same drwiny.
Zaśmiał się konik: "Ihahaha !
Spróbój sprężynką świnko pomachać"
Sam swym ogonem wachlował dumnie,
Aż się zwierzaki zbiegły tłumnie.
Ruda wiewiórka z kitą wspaniałą
Pyszni się strasznie przed świnką małą:
"Szkoda mi ciebie, mała świnko
Z tą twą żałosną, śmieszną sprężynką."
Lecz jakby tego było za mało,
Lis kroczy ze swą kitą wspaniałą,
Tak się panoszy ogon rudzielca,
Że już dla świnki brakuje miejsca.
I żeby całkiem świnkę zawstydzić,
Wszystkie zwierzęta zaczęły szydzić.
Znękana świnka pochyla głowę,
Lecz nagle co to ? Paw zaczął mowę:
"Drogie zwierzaki, tak być nie może,
Świnka, jak każde stworzenie Boże,
Ogon ma taki, jaki mieć winna,
W tym jej zaleta, że jest inna.
Odtąd noś dumnie swoją sprężynkę!"
Rzekł paw z uśmiechem, patrząc na świnkę,
Rozłożył ogon swój okazały,
Wzbudzając zachwyt w zwierzyńcu całym.

Żuk

Do biedronki przyszedł żuk,
W okieneczko puk-puk-puk.

Panieneczka widzi żuka:
"Czego pan tu u mnie szuka?"

Skoczył żuk jak polny konik,
Z galanterią zdjął melonik

I powiada: "Wstań, biedronko,
Wyjdź, biedronko, przyjdź na słonko.

Wezmę ciebie aż na łączkę
I poproszę o twą rączkę"

Oburzyła się biedronka:
"Niech pan tutaj się nie błąka,
Niech pan zmiata i nie lata,
I zostawi lepiej mnie,
Bo ja jestem piegowata,
A pan - nie!"

Powiedziała, co wiedziała,
I czym prędzej odleciała,

Poleciała, a wieczorem
Ślub już brała - z muchomorem,

Bo od środka aż po brzegi
Miał wspaniałe, wielkie piegi.

Stąd nauka
Jest dla żuka:
Żuk na żonę żuka szuka. 

Słodka chwila

... Taki wieczór – trudna rada -
Do niczego się nie nada.
Półmrok jakby w domu zaległ;
Nudzi Ania się i Marek;

Smutek w czasie kwarantanny
Rządzi sercem naszej Anny,
Żal zaś toczy serce Marka.
… I choć na Nich nikt nie sarka,

Nikt nie karci, nie poucza,
Dziś szczególnie Im dokucza
Brak zabawy w chowanego
Z koleżanką czy kolegą.

... W życiu Marka i Anusi
Tak tymczasem dziać się musi:
Będą nudzić się do czasu,
Gdy powróci do głuptasów

Ich mamusia – pielęgniarka.
Gdy przytuli się do Marka;
Gdy uściśnie małą Anię,
To zrozumieć będą w stanie

Coś, co będzie – moi mili -
Samym sednem owej chwili:
- Że, kto serce ma dla ludzi,
Ten w ogóle się nie nudzi..

Trzeci Maja

... Wszyscy o tym wiemy świetnie,
Że na Sejmie Czteroletnim
Przy Marszałka cnej asyście
Król zaprzysiągł uroczyście
Konstytucji mądre prawa.
Ucieszyła się Warszawa,
Naród, szlachta, wszystkie stany:
- Vivat kraj nasz ukochany!
Vivat! Vivat Trzeci Maja!
… I nas także tak nastraja
Narodowe owo Święto,
Które stało się zachętą
Do radości i do dumy;
By Narodu mnogie tłumy –
Wszyscy: duzi oraz mali
Kraj ojczysty pokochali.

Motyl

Na wonnej łące, z siatkami w ręku,
Chłopcy, dziewczynki, zebrani społem,
Gonią motyle, co pełne wdzięku,
Barwnym nad nimi krążą wciąż kołem.
Ileż tu śmiechu, gwaru i ruchu,
Z jakim to wszystko robią zapałem!
„Aha! Jaś krzyknął: mam cię mój zuchu,
Już mi nie umkniesz, już cię złapałem!”
Motyl nie umknie, — ale to boli,
Że on u ciebie zginie w niewoli!

Hipopotam

Zachwycony jej powabem
Hipopotam błagał żabę:

"Zostań żoną moją, co tam,
Jestem wprawdzie hipopotam,
Kilogramów ważę z tysiąc,
Ale za to mógłbym przysiąc,
Że wzór męża znajdziesz we mnie
I że ze mną żyć przyjemnie.
Czuję w sobie wielki zapał,
Będę ci motylki łapał
I na grzbiecie, jak w karecie,
Będę woził cię po świecie,
A gdy jazda już cię znuży,
Wrócisz znowu do kałuży.
Krótko mówiąc - twoją wolę
Zawsze chętnie zadowolę,
Każdy rozkaz spełnię ściśle.
Co ty na to?"

"Właśnie myślę...
Dobre chęci twoje cenię,
A więc - owszem. Mam życzenie..."

"Jakie, powiedz? Powiedz szybko,
Moja żabko, moja rybko,
I nie krępuj się zupełnie,
Twe życzenie każde spełnię,
Nawet całkiem niedościgłe..."

"Dobrze, proszę: nawlecz igłę!" 

Bajka nieprawdziwa

Po złotej, słonecznej polanie
Obłoki sunęły, jak sanie -
Niedbale, przeciągle, ospale.
W obłokach mieszkali krasnale.

      Cieszyli się latem i tęczą,
      Muchami, co nudzą i brzęczą.
      Zarazem – na co dzień i w ferie -
      Czynili okropne brewerie:

- Po złotych promykach się pięli;
- Rozgrzani w słonecznej kąpieli
Robili wśród chmur fikołajki;
- Kpiąc sobie z poety i z bajki,

      Jak wróble sfruwali na ziemię.
      Dziwili się temu, że drzemię.
      Na koniec Wam powiem nieszczerze
      (Bo w to, co widziałem, nie wierzę),

Że – chociaż na drzemkę za wcześnie -
Ja przecież spotkałem je we śnie.
Naprawdę.

Teatr liczb

Liczba jeden smutna była, bo jej dwa nie przytuliła.
Liczba trzy się uśmiechała, bo ją cztery gilgotała.
Liczba pięć się obraziła, bo ją sześć nie przeprosiła.
Liczba siedem marudziła, bo ją osiem obudziła.
Liczba dwa się głośno śmiała, bo się dziewięć wygłupiała.
Liczba cztery wciąż milczała, bo ją pięć zagadywała.
Liczba sześć się bardzo bała, bo się siedem gdzieś schowała.
Liczba osiem się speszyła, bo ją jeden pochwaliła.
Liczba dziewięć się zmartwiła, bo ją siedem obraziła.
Liczba dziesięć na to wszystko rzekła głośno no i krótko.
Liczby moje proszę was spektakl kończyć nadszedł czas.

Muzyka Pana muzyka

Piękna melodia pobrzmiewa w koło,
Czasem brzmi smutno, a czasem wesoło.
Nad ranem dudnią dźwięki basowe,
Słychać delikatne tonacje altowe.
Gdy zamkniesz oczy świat dźwiękiem malowany,
Przed twym obliczem stanie wyczarowany.
Muzyka emocje wyzwala wśród ludzi,
Gdy zechce to wzruszy bądź nagle pobudzi.
Czasem nastrojowa do snu ukołysze,
Przywoła wspomnienia jak stare klisze.
Rytmiczna melodia, pełna harmonii,
Do tańca zaprosi i radość uwolni.
Na pięciu liniach poziomo ułożonych,
Muzyk zapisuje szereg nut złożonych.
To one tworzą melodie z powagą,
Którą instrument zagra z odwagą.
Muzyk natchniony w wielkim skupieniu,
Melodia płynie jak woda w strumieniu. 
Mistrzowsko z wielką pasją gra,
W zamian na koncercie oklaski ma.

Małgorzata Karolewska

Małgorzata Karolewska

Ryby, żaby i raki

Ryby, żaby i raki
Raz wpadły na pomysł taki,
Żeby opuścić staw, siąść pod drzewem
I zacząć zarabiać śpiewem.
No, ale cóż, kiedy ryby
Śpiewały tylko na niby,
Żaby
Na aby-aby,
A rak
Byle jak.

Karp wydął żałośnie skrzele:
"Słuchajcie mnie przyjaciele,
Mam sposób zupełnie prosty -
Zacznijmy budować mosty!"
No, ale cóż, kiedy ryby
Budowały tylko na niby,
Żaby
Na aby-aby,
A rak
Byle jak.

Rak tedy rzecze: "Rodacy,
Musimy się wziąć do pracy,
Mam pomysł zupełnie nowy -
Zacznijmy kuć podkowy!"
No, ale cóż, kiedy ryby
Kuły tylko na niby,
Żaby
Na aby-aby,
A rak
Byle jak.

Odezwie się więc ropucha:
"Straszna u nas posucha,
Coś zróbmy, coś zaróbmy,
Trochę żywności kupmy!
Jest sposób, ja wam mówię,
Zacznijmy szyć obuwie!"
No, ale cóż, kiedy ryby
Szyły tylko na niby,
Żaby
Na aby-aby,
A rak
Byle jak.

Lin wreszcie tak powiada:
"Czeka nas tu zagłada,
Opuściliśmy staw przeciw prawu -
Musimy wrócić do stawu."
I poszły. Lecz na ich szkodę
Ludzie spuścili wodę.
Ryby w płacz, reszta też, lecz czy łzami
Zapełni się staw? Zważcie sami,
Zwłaszcza że przecież ryby
Płakały tylko na niby,
Żaby
Na aby-aby,
A rak
Byle jak.

Moja mama

Moja mama jest kochana!
W domu krząta się od rana.
Kiedy tylko słońce wstanie
Już szykuje mi śniadanie,
Później mnie w samochód wsadzi,
Do przedszkola odprowadzi
I w policzek buzi da,
Życząc mi miłego dnia.
Czasem z pracy późno wraca,
Bo tak ciężka jest jej praca,
I zmęczona jest ogromnie,
Lecz usiądzie tuż koło mnie
I poczyta na dobranoc,
Gdy za oknem już ciemna noc.
Da buziaka czule w czoło
I uśmiechnie się wesoło,
Gdy jej powiem, że ją przecież
Kocham najmocniej na świecie!
Jeszcze mocno mnie przytuli
I do snu cicho utuli,
Kiedy jej buziaka dam...
Mam najlepszą z wszystkich mam! 

Mama

Mamusiu kochana,
Nie jesteś sama,
Masz mnie przy sobie,
Niech świat się dowie,
Jak ja Cię kocham,
Bez Ciebie szlocham,
Miałaś mnie w brzuszku,
Tuż przy serduszku,
A teraz urosłam,
Do szkoły poszłam,
I dzięki Tobie,
Podążam sobie,
Przez życie płynnie,
Jak małpka zwinnie,
Kocham Cię mamo,
Zawsze tak samo,
A gdy dorosnę,
I w życie wrosnę,
Będę jak mama,
Piękna kochana.

Z noskiem spłaszczonym na szybie,
z maleńką łezką w oku,
czekam w ciemność wpatrzony,
aż wyłonicie się z mroku.

Każde z Was jest połówką
jabłuszka rumianego,
gdy razem jesteście w domu,
to latem pachnie, dlatego.

W pośpiechu, wśród obowiązków,
tak często się mijamy.
Wieczorem czekam stęskniony
na powrót taty i mamy.

Mamo i Tato, weźcie mnie za ręce.
Kochajcie mnie mocno,
ja nie chcę niczego więcej.

Po co są dzieci?

Jestem pewny, że nie wiecie,
Po co dzieci są na świecie:
- Po to, aby wszczynać zwadę?
- Zjadać co dzień czekoladę?
- Po to, aby robić co dnia
Świeżą dziurę w nowych spodniach?
- By wykazać predylekcje
Do spóźniania się na lekcje?
- By uciekać, nie pytając
Przed klasówką, niczym zając?
- By uniknąć słusznej kary
Za spędzone tak wagary?
- Po to, aby z kimś w niedzielę
Przekomarzać się w kościele?
- By – nie myśląc o dyktandzie –
Z kolegami chodzić w bandzie?
Wszystko byłoby głupotą:
Nie są wcale dzieci po to.
Są zaś po to, by świat cały
Szczerym sercem pokochały!

Kolor niebiański

Był raz diabełek, co chciał, aby piekło swoją urodą wszystkich urzekło.
Wpadł dnia pewnego na pomysł marsjański:
– Pomaluję piekło na kolor niebiański.

Ruszył do pracy mały diabełek,
ze starej szczotki zrobił pędzelek,
wiaderko farby pożyczył z nieba:
– Nareszcie w piekle będzie jak trzeba.
Wszędzie tu brudno, wszystko osmolone,
szybko pomaluję, będzie odnowione!

Kolorem pięknym, niespotykanym,
zaczął malować piekielne ściany.

I tak pomału, raz po razie, 
zamieniał piekło w krainę marzeń.
Wszędzie już czysto, wszędzie jasno,
sufit bielutki jest jak masło.

W diabelskim domu niebiańskie ściany,
w oknach niebiańskie wiszą firany,
niebiańska kuchnia i przedpokoje,
a na mieszkańcach niebiańskie stroje.

Drzwi są niebiańskie, niebiańskie progi
oraz niebiańskie ogromne rogi.
Diabły niebiańskie noszą skarpety
– przecież od ziemi ciągnie niestety.

Niebiańskie widły, niebiański kocioł
– wtem malowanie ryk straszny uciął.
Przybył szef piekła z dalekiej drogi,
gdy wszedł, ugięły się pod nim nogi.

Ze złości wielkiej zatrząsł się cały:
– Gdzie się podziewa diabełek mały?!
Proszę, przywiedźcie tu tego śmiałka,
co chce, by piekło to była bajka!

Niechaj przede mną natychmiast stanie,
ten kto tu zrobił malowanie!
Przyszedł diabełek, ogon podwinął,
ze strachu cały w kłębek się zwinął.

Cichutko rzekł do władcy swego:
– Kolor niebiański? A cóż w nim złego?
Przecież niebiański to kolor cud,
on tak smakuje, jak w ustach miód.

Pryncypał krzyknął zły niesłychanie:
– Nikt tu nie marzył o takiej zmianie!
Piekło to piekło, raj to raj,
a tak to wyszedł małpi gaj!

Pan ogrodnik

Pan ogrodnik w bluzie w paski, 
W czarnych spodniach na zatrzaski,
W ogródeczku przydomowym,
Z długim wężem ogrodowym,
W gumofilcach, rękawiczkach,
Z wypiekami na policzkach,
Na trawniku sobie stał
I na kwiatki wodę lał,
By przy wejściu do altanki
Rosły bratki i sasanki.
Ogrodniku! W tym ferworze
Zawsze wiedz o każdej porze:
Choć od dawna deszcz nie pada,
Choć ogródek podupada,
Choć na kamień wyschnie gleba,
Choć się upał leje z nieba,
Kaloszami wówczas trzeszcz,
Gdy znów zacznie padać deszcz!

Moje Letnie Wakacje

Lato lipcowe lato
Czekało z koszykiem kwiatów
Czekało tutaj z uśmiechem
By objąć mnie letnim oddechem

Poranne zbudziło się słońce
Leniwe i słodko gorące
Promykiem w nosie zakręci
I nęci zapachem... nęci

Morze, jeziora i góry
Naiwne letnie lektury
Gdzieś koc na zielonej łące
Dni jasne, sennie kojące

Zrywasz truskawki czerwone,
Jabłka soczyście złocone
Jesz lody waniliowe
Zimne - przyjemnie lodowe

Śmiechy serdeczne od rana
Płyną jak bańka mydlana - lśnią
Więc przyznaj mi rację
Nie Ma Jak Letnie WAKACJE!