Kont: Bırakın beni! Soylu bir ailenin kanını taşıyan bir adamı nasıl olur da rıhtımda kaçakçılık yapmakla suçlarsınız?

Gardiyan: Kapıyı kapatın. Hemen!

Kont: Bu kasaba benim gemilerim sayesinde geçiniyor. Yaptıklarınızı yanınıza bırakmayacağım!

(Kont sinirle kapıyı yumruklamaya başlar ve beton hücre duvarını kazmaya çalışır. Yan hücreden bir ses gelir.)

Mahkum “Korkuluk”: Boşuna kazmaya çalışma. Ben yıllardır deniyorum; hala buradayım.

Kont: Sen de kimsin?

Mahkum “Korkuluk”: Seni burada anlayabilecek en iyi kader ortağıyım…

Kont: Tanrım sen bana yardım et. Asılsız iftiralar, sinir bozucu hapishane nöbetçileri ve şimdi de kader ortağı. Harika.

Mahkum “Korkuluk”: Söylesene, “Soylu bir kan” taşıyan bir adamı; farelerin cirit attığı, güneş ışığının girmediği ve Tanrı’nın bile unuttuğu bu havasız yere neden gönderdiler?

Kont: Gemilerimin getirdiği mallar rıhtımdan boşaltılırken çalışanlarımdan biri birkaç kasayı çalmış. Tabi ki de bu olay benim üstüme kaldığından iş ortağım beni suçladı. Ve o sürekli vakitlerinin değerli olduğunu söyleyen, gözleri paradan ve kendisinden başkasını görmeyen yargıçlar delil aramadan beni buraya gönderdiler.

Mahkum “Korkuluk”: haha, tam da tahmin ettiğim gibi.

Kont: Bu da ne demek?

(Mahkum saklandığı karanlıktan çıkarak Kont’un onu görebilmesi için kapıya yaklaşır.)

Mahkum “Korkuluk”: Patron Philippe, kaderin karanlık yolları bizi burada tekrar karşılaştırdı.

Kont: Ama sen-

Mahkum “Korkuluk”: 10 yıl önce sadece hanesini geçindirmeye çalışan bir genci hırsızlıkla ve mektuplarını okumakla suçladın. Ailesinden, sevdiği kadının kokusundan ayırdın. Kendisini savunmasına izin vermeden onu buraya attırdın. Söylesene, o bencil yargıçlardan senin ne farkın vardı?

Kont: Şu ana kadar burada öldüğünü düşünmüştüm.

Mahkum “Korkuluk”: (Kurnazca gülerek) Hiç değişmemişsin Patron Philippe. Sürekli acımasız kaçamak cevaplar… Ama yok, ömrümün bir kısmını tükettiğim şu rutubetli yerden birkaç güne çıkacağım. Üstelik intikamımı almış bir şekilde…

Kont: Sendin değil mi? Sırf bir intikam uğruna gardiyanlara rüşvet vererek çalışanlarımdan malları kaçırmalarını istedin.

Mahkum “Korkuluk”: Tebrikler Patron Philippe, doğru bildiniz...Pekala her şeyi öğrendiğinize göre burada kalan zamanımı, çıktığımda yapacağım şeyleri düşünerek geçirmek istiyorum.

(Mahkum karanlığa geri çekilir. Ortam sessizleşir. Kont Philippe kederli bir iç çekişle yaptıklarını sorgular. Ve 1 hafta sonra mahkumun çıkış günü gelir.)

Mahkum “Korkuluk”: Patron Philippe, sonunda buradan gidiyorum. Size tavsiyem günah çıkartmak isterseniz karşınızdaki hücrede olan rahibe seslenin. Sonuçta hepimiz bir şeylerin yükünü taşıyoruz.

Kont: Eksik olma Korkuluk.

(Kont, pişmanlığının çaresiz hissiyle gözlerini kapatır.)

2. Sunucu: Nasıl? Merak ettim bak şimdi. Hemen izleyelim.

Kız - (Kitap okumaktadır.) Anne - (Telefona bakıp yüksek sesle müzik dinlemektedir.) Baba - (Tableti

açmış bir şeyler yapmaktadır.)

Kız-Anneee. Kısar mısın şu müziği? Kitabıma dikkatimi veremiyorum.

Anne - Tamam kızım. (İçeriden ağlama sesi gelir) Aaaah ah uyandı. Kızım kardeşine bakıver.

Kız - Ya ben annesi miyim, ablası mıyım? Sürekli ben bakıyorum. Bana anne diyor. Arada görünüversen

çocuğa.

Baba - Söylenme annene Git kardeşine bak.

Anne - Amaan kızım. Söylediğin şeye bak. Görünüyorum tabii. Bak kardeşinin yeni videosunu çektim. O

videoyu yüklüyorum.

Kız - (içeri söylenerek gider) Evet evet. Seni anne olarak tanımıyor ki. Fotoğrafçı zannediyor.

Anne ve baba telefonla ilgilenmektedir.

Anne - (Telefonu kaldırıp babanın fotoğrafını çeker.) Hayatıım.

Baba - (Tabletini kaldırır o da fotoğraf çeker.) Ay hayatım ne uyumlu çiftiz. Hep aynı şeyleri yapıyoruz.

(Güler) Bak sana kedicikli video gönderiyorum şimdi

Kız - (içeriden gelir) Açlıktan ağlıyormuş anne. (Anne hiç oralı olmaz. Kız yüksek sesle) Anneeee!

Anne - (Telefonu kaldırıp kızının fotoğrafını çeker) Ah ahahaha bunu da yüklerim. Çok şirinsin kızım.

Kız - Şirin falan değilim. Burak'ın karnı acıkmış. Mama mama diye ağlıyor. Hem ben de acıktım. Yemekte ne var?

Anne - (Telefona bakıp kızına mırıldanarak cevap verir) Blöfindo hindi yağında kızartılmış portakallı ördek. (Babaya seslenerek) Hayatım sana da fotoğrafını attım yemeğin.

Baba - Oooh şu lezzete bak. Bayıldım. (ağzını şapırdatır.)

Kız - Vallaha mı? Sen ördek mi pişirdin? (Mutfağa koşar. İçeriden çığlık atar) Mutfakta hiçbir şey yok. Üç günlük küflü ekmek var sadece. Anne ya sen ne biçim annesin? Niye ördek var diye beni kandırıyorsun? Yemek yok. Ben açım, kardeşim aç. Öleceğiz şu evde açlıktan. Hani nerede ördek?

Baba - (Kızar, ama hemen telefona geri döner.) Ne biçim konuşuyorsun sen annenle?

Anne-Bak kızım burada.(telefondan fotoğrafını gösterir)

Kız - Ama ben açım. Fotoğraf mı yiyeceğim ben? (Ağlamaya başlar.)

Baba - Tamam kızım ben şimdi yemek sepetini arayıp bir şeyler ısmarlarım size.

Kız - Ya Burak ne olacak? O yemek sepetinden yemek yiyemez ki.

Baba - Hanim sen de marketten mama ismarla. (Kızına) Bak kızım sorun çözüldü. Valla açken sen sen

değilsin.(pişkin pişkin güler) Ödevlerini bitirdin mi sen?

Kız - Bitirdim baba. Yalnız bir konuyu anlamadım. Bana anlatır mısın? (Babası cevap vermeyince) Babaa!

Anne – (sinirli bir şekilde) Kızım ne var? Ne diye bağırıyorsun. Sen de iyice sinirli oldun. Yemek ısmarladık ya geliyor.

Kız – (Annesine hiç bakmaz. Ellerini ağzına götürür. ve bağırarak)Ödevime yardım eder misin baba?

Baba – Ne? Tabii.. yemek geliyor dedim ya!

Kız - (Bağırarak içeri gider.)Bıktım sizden.

1. Sunucu: Vah vaaah.

2. Sunucu: Kız haklı ama...

1. Sunucu: (içeriden kız elinde bavul ve kucağında bir kundakla sahneye geldiğini görünce) A aa!

2. Sunucu: Nereye böyle?

Kız - Gidiyorum ben. Kedicikli video kadar değerim yok benim bu evde!

karakterler: ekta, uzay, asel, sılay, görevli  

•••• 

(galataya giden arkadaş grubu olacaklardan habersiz ortalıkta dolaşmaktadır)

sılay: bugün burası ne kadar da kalabalık hep böyle mi oluyor acaba? 

uzay: normalde bu kadar kalabalık değildir galata, bugün tatil olduğu için ipini koparan buraya gelmiş. 

asel: gerçekten sılay şansına küs yürünmüyor bile yolda şuraya bak.

ekta: kalabalığı da hiç sevmem keşke seni dinlemeseydik sılay, ne güzel kadıköye gidicektik işte bu ne böyle?!

sılay: benim suçum mu kalabalık olması, ne yapabilirim ki şu an? 

ekta: neyse tamam.

(sılay'ın aklına bir fikir gelir ve bi anda durup arkadaşlarına döner)

sılay: aklıma bir şey geldi. bakın şimdi hem kalabalıktan kaçacağız hem de ben fotoğraf çekilmiş olurum..

ekta: bıktık şu fotoğraf sevdandan.. söyle neymiş şu kalabalıktan kurtulalım da başka bir şey istemiyorum. 

sılay: buralarda bir yerde bir otopark var direkt galata kulesini görüyor sanırım ismi kuledibi otoparkıydı daha önce geldiğimde çıkıp fotoğraf çekilcektim ama tek başıma gitmeye korktum birazcık. 

ekta: nerde söyle çıkalım hemen çok yoruldum ben, bir şeyimiz çalınsa haberimiz olmaz bu kalabalıkta. 

sılay: buradan aşağı inince solda kalıyordu..

(arkadaşlar hep birlikte sılay'ın söylediği yerden aşağı doğru inmeye başlarlar ve otoparkın önüne gelirler.)

asel: sonunda biraz daha sakin bir yer.

uzay: ee nasıl gireceğiz biz buraya bir şey demesinler?

sılay: bak insanlar giriyor peşlerine takılalım anlamazlar bile ne dicekler hem alt tarafı bi otopark. 

ekta: bence de hem bir şey derlerse arabamız burda deriz nerden anlayacaklar :)

asel: neyse hadi bakalım çıkalım.

(uzay ve ekta önde asel ve sılay arkalarında olacak şekilde insanlarla birlikte otoparkın içine girerler)

ekta: gerçekten yoruldum artık çık çık bitmiyor başım döndü. siz gidin ben geliyorum.

sılay: ne kadar çok söyleniyorsun sen bir şeyden de memnun ol oturursun birazdan.

asel: kavga mı ediceksiniz bir de?

sılay: geldik zaten ışık geliyor bu taraftan bakın.

(ekta bir süre arkada kaldıktan sonra arkadaşlarının yanına gelir.)

ekta: sonunda

uzay: sonunda evet şuraya oturayım bari ben de çok yoruldum o kalabalık neydi öyle?

sılay: ee benim beklentimi karşılamadı burası daha güzeldi sanki gözükmüyor bile kule şuraya bak hep bina.

(ekta gülmeye başlar)

ekta: bir de bana diyordu hiçbir şeyden memnun olmuyorsun diye.

(hepsi birden gülüp sılay'a dönerler. sılay arkadaşlarını hiç aldırmayıp asel'e dönerek)

sılay: beni çeker misin şimdi?

asel: tamam hadi çabuk olalım bir şey demesinler.

sılay: demezler ya çıkarken görmediler.

uzay: bence de sılay haklı siz uzun uzun fotoğraf çekin bende biraz dinlenmiş olurum.

(bi anda bir gürültü kopar ve görevliler arkadaşların yanında bulunuverir.)

görevli: aşağıdaki arabalara hanginiz zarar verdi? hem ne işiniz var sizin burda?

arkadaşlar hep bir ağızdan: ne arabası?

(ekta arkada kaldığı sırada bir şey mi yaptı acaba diye bir anda tüm gözler ona çevrilir)

ekta: ne bakıyorsunuz öyle?