Ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος…. απλά διαφορετικός
Σήμερα ο Παύλος σηκώθηκε πολύ νωρίς . Είχε πολύ αγωνία γιατί ήταν η πρώτη του μέρα στο νέο σχολείο. Όλο το βράδυ σκεφτόταν πώς θα τον δέχονταν οι συμμαθητές του. Ήταν το πρόβλημα που είχε στο πόδι του που του δημιουργούσε τόσα προβλήματα . Στο προηγούμενο σχολείο τα παιδιά δεν έπαιζαν μαζί του γιατί δεν μπορούσε να τρέξει όπως αυτά. Πόσο άδικο ήταν αυτό σκέφτηκε. Ο ίδιος δεν ένιωθε διαφορετικός , ήταν ένα παιδί όπως όλα τα άλλα , ήθελε να παίξει και να έχει πολλούς φίλους. Η ώρα για το σχολείο έφτασε . Δειλά και φοβισμένα μπήκε στην τάξη σέρνοντας το δεξί του πόδι . Η δασκάλα του χαμογέλασε και τον καλωσόρισε στην τάξη. Τα παιδιά τον κοίταξαν με περιέργεια , άλλα γέλασαν, άλλα ρώτησαν τι πρόβλημα είχε το πόδι του, κάποια τον κοίταξαν με λύπη και δύο τρία του χαμογέλασαν με συμπάθεια. Ο Παύλος αισθάνθηκε άσχημα. Στο διάλειμμα κανείς δεν τον πλησίασε για να παίξει μαζί του. Πάλι τα ίδια σκέφτηκε . Κάθισε σε μια γωνιά , έβγαλε το μπλοκ ζωγραφικής του και άρχισε να ζωγραφίζει την τάξη , τους συμμαθητές του , τη δασκάλα του και στην άκρη τον εαυτό του , μόνο του και λυπημένο . Στο τέλος μόλις τελείωσε τη ζωγραφιά του έγραψε με κόκκινο χρώμα ένα μεγάλο «γιατί». Όταν μπήκαν τα παιδιά στην τάξη για μάθημα , είδαν στον πίνακα ανακοινώσεων τη ζωγραφιά του Παύλου . Στην αρχή εντυπωσιάστηκαν με το ταλέντο του , όταν διάβασαν το «γιατί» αισθάνθηκαν ντροπή για τον τρόπο με τον οποίο του είχαν φερθεί. Η δασκάλα τους εξήγησε ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί , μοναδικοί και ο καθένας έχει ξεχωριστές ικανότητες.