- een historische of biografische beschrijving van het leven van de heilige te geven;

- bewondering voor de heilige uit te drukken;

- overbrengen van een stichtend verhaal in de vorm van legende of mirakelverhaal;

- de associatie van het leven van een heilige met Bijbelverhalen of de biografie van oudere (meer bekende) heiligen.

Didactisch betekend ook wel opvoedend of bijlerend. Dit was de functie die de literatuur had in deze tijd. Een bekend voorbeeld is de terminologie van Abrahams, deze was heel didactisch. 

De kruistochten hadden een goede invloed op de ridderromans, Hierdoor hadden de ridders de moed gevonden dat ze perse moesten winnen. 

Je had twee soorten ridderliteraturen. Karelromans en Arthurromans.
Karelromans werden ook wel Frankische romans genoemd. Deze romans gingen over Karel en zijn mannen. Ook wel zijn ridders genoemd. In deze romans stond altijd een bekend historisch figuur centraal.
Ook heb je Arthurromans. Dit zijn verhalen over koning Arthur en de ridders van de ronde tafel. De verhalen speelde zich af in de middeleeuwen en zijn ook geschreven in de middeleeuwen.

Volgens de traditionele visie werd er met rederijkers de overgang naar een nieuwe literatuur, cultuur gevonden. Ze hielden zich bezig met de literatuurvorm poëzie.

De rederijkerskamer is een benaming van een dichtgenootschap van rederijkers in de 15^e en 16^e  eeuw. Deze kamers zijn ontstaan uit de kamer van retorike, verenigingen die de feesten van schuttersgilden verzorgden en die de kerk bijstonden in het organiseren van kerkelijk toneel en vastavondspellen. Men dacht dat het oorspronkelijk een soort kerkelijke vereniging was, die geestelijke assisteerde bij toneelstukken. 
Hieronder kunt u een afbeelding bekijken van een rederijkerskamer.

- Karel de Grote en zijn vazallen staan centraal;

- De vrouw speelt een hele ondergeschikte rol, ze was grof gezegd het eigendom van de man;

- Trouw aan leenheer werd beloond, ontrouw werd zwaar bestraft;

- Voorhoofs verhaal: Karel ende Elegast

- Verering vrouw;

- Naast kracht en geweld zijn ook slimheid belangrijk in een man;

- Wonderlijke sfeer met sprookjeselementen;

- Liefde was het centrale schema;

- Hoofs verhaal: Walewein.

Pieter Corneliszoon Hooft ging vele toneelstukken maken waarvan komedie Warenar de beroemdste was. P.C hooft werd heel bekend en veel schrijvers gingen hem imiteren.  Aan het einde van zijn leven schreef hij nog de Nederlandsche Historien, een magistraal verslag (in proza) over de roerige Nederlandse geschiedenis tussen 1555 en 1587. Na dit project wilde hij nog de 80 jarige oorlog beschrijven, maar een jaar voor het verdrag van Munster overleed hij. De Nederlandse Historiën van Hooft gingen over de tijd van 1581-1647, waarin het Noorden van Nederland zich onafhankelijk maakte van de Spaanse Macht, het westen in opstand kwam en het zuiden van Nederland worstelde voor onafhankelijkheid wat tussen 1581-1647 niet lukte. Het arsenaal van Nederlandse Historiën bestaat uit twintig boeken.
In zijn leven heeft hij drie verschillende onderdelen beoefent, deze zijn:

-       Toneelstukken

-       Gedichten/poëzie

-       Liederen

-       Actie, plaats en tijd moet eenheid vormen. Dat betekent dat de handelingen die worden uitgevoerd bij enkele locaties plaatsvind en geen grote tijd periodes tussen zitten. En subverhalen mogen niet voorkomen

-       De mensen die het toneelstuk uitvoeren moet worden beperkt tot een select klein groepje. Na de voltooiing van de eerste act mogen er geen nieuwe acteurs bijkomen.

-       Een toneelstuk moet volgens een structuur worden gespeeld. Dit betekent dat de stijlen worden gebuikt om een toneelstuk te maken niet vermengd mogen worden om een toneelstuk te maken. Een toneelstuk moet uit een pure stijl bestaan.

"Winnaars geven nooit op en opgevers winnen nooit." ‘’Als we geen oorlog beëindigen, zal de oorlog ons beëindigen."
Een Sonnet is een dichtvorm waarbij een gedicht bestaat uit: 14 regels, 4 coupletten van 4, 3, 3, en 3 regels. Een Sonnet kan over allerlei onderwerpen gaan, maar meestal zet de schrijver in de achtste regel een bepaalde situatie uiteen, waardoor het gedicht opeens een andere wending krijgt.
Deus ex machina is Latijns en staat voor god uit een machine. Deze techniek gebruikte ze om bij een ontknoping van een toneelstuk het verhaallijn te laten eindigen met een onverwachte plot in het verhaal. In de tijd van de Grieken gebruikte ze onverwachte goden, goddelijke wapens of bovennatuurlijke mensen om hun verhaal een plottwist te geven.
Een rei was een koor van een toneelstuk in de tijd van de renaissance.
Tijdens de Val van Antwerpen veroverde de Spaanse commandant Alexander Farnese, de hertog van Parma, Antwerpen. Hierdoor bloeide Amsterdam uit tot een handelsstad.
Een sinne- en minnebeeld is een afbeelding/embleempje, waarbij de lezer zelf de betekenis van de afbeelding moet uitzoeken. Bij een Sinne- en minne beeld zit ook een opschrift en onderschrift om de lezer op weg te helpen. De combinatie van de afbeelding, opschrift en onderschrift zorgt ervoor dat de lezer de betekenis begrijpt, ook al zijn de onderdelen los van elkaar niet te begrijpen.

Het Wilhelmus is een naamgedicht, ook wel een acrostichon genoemd. In de tijd dat het Wilhelmus is geschreven was het erg populair. Bij de vorm acrostichon vormde de eerste letters van een regel een nieuwe zin. In het geval van het Wilhelmus: Willem van Nassau.

In de tijd van de verlichting werden veel essays geschreven. Dit komt omdat men in de tijd van de verlichting wetenschappelijke verklaringen ging bedenken voor natuurwonderen. Door essays te schrijven konden wetenschappers hun eigen persoonlijke mening bij de mede mens over laten brengen door essays te schrijven.

Een Novelle is een boek van honderd bladzijden. In 1914 werd de eerste symbolische novelle geschreven, en deze werd uitgebracht in 1915. Het werd snel unaniem geprezen als een meesterwerk.

Eduard Douwes was een Nederlandse auteur en bestuursambtenaar die vooral bekend is geworden vanwege zijn roman Max Havelaar. Deze roman verscheen in 1860, onder de naam Multatuli.
Deze roman verscheen in 1860. Multatuli schreef Max Havelaar in vier of vijf weken, van ongeveer half september 1859 tot uiterlijk 13 oktober, als een aanklacht tegen het misbruik van het cultuurstelsel, tegen herendiensten, en tegen plichtsverzuim door Nederlandse ambtenaren in Nederlands-Indië. Tot Dekkers frustratie werd het werk als zodanig niet serieus genoeg genomen maar het boek maakte van Multatuli meteen een bekende schrijver.