Ik groeide op in een kansarm arbeidersgezin zonder sociaal netwerk. Geloof speelde thuis geen rol, gehoorzaamheid en respect des te meer. Zelfredzaamheid werd eerder afgeremd dan gestimuleerd. Toch voelde ik de drang om mijn eigen weg te zoeken. Via de bibliotheek en de schaakclub ontdekte ik nieuwe werelden. Mijn leergierigheid werd daar gevoed, net als mijn fascinatie voor gedrag, opvoeding en kritisch denken.

Op mijn zestiende leerde ik mijn latere man kennen. Dankzij hem kon ik op mijn achttiende het ouderlijk huis verlaten, al bleef ik zorgen voor mijn moeder en broer. Tegelijk begeleidde ik jongeren op de schaakclub en gaf ik bijles — ik vond voldoening in het ondersteunen van anderen.

Mijn opleiding tot ergotherapeute liet me de mens zien in relatie tot zijn omgeving. Daar groeide mijn bewustzijn rond ongelijkheid. Ik zag hoe beperkt kansen verdeeld zijn, zeker voor kwetsbare kinderen. Solidariteit en rechtvaardigheid werden meer dan waarden — ze werden drijfveren.

Als mama van twee kinderen met onder andere ASS, ADHD, DCD en Tourette werd ik ervaringsdeskundige. Hun ontwikkeling was een intense zoektocht waarin ik steeds bleef bijleren en loslaten. Die ervaringen hielpen me later ook in mijn werk als psychomotorisch therapeute.

Jarenlang ging ik over mijn grenzen, wat leidde tot depressie, anorexia en uiteindelijk tot het besef dat ook ik ondersteuning nodig had. In therapie vond ik mezelf terug. Ik leerde grenzen bewaken en leerde mijn hoogbegaafdheid herkennen als een sleutel tot mijn anders-zijn — én als kracht.

Door chronische pijn, bekkeninstabiliteit en fibromyalgie viel ik lange tijd uit. Toch bleef ik zoeken naar herstel, naar zinvol werk, naar groei. Ik herwon mijn zelfstandigheid dankzij coaching en therapie. Die ervaring vergrootte mijn respect voor mensen met een beperking en versterkte mijn geloof in veerkracht.

Mijn lerarenopleiding voelde als een ommekeer. Tijdens mijn stage werd ik geconfronteerd met uitsluiting: "Mensen met een beperking horen niet thuis in het onderwijs," zei iemand. Maar ik kreeg ook steun, en ik ontdekte dat mijn kracht ligt in individuele begeleiding, waar ik écht kan aansluiten bij leerlingen.

Vandaag werk ik als special educational assistant in de Europese school. Mijn taalgevoel speelt daarin een belangrijke rol. Voor mij is taal een sleutel: tot zelfexpressie, autonomie en erbij horen. Ook in mijn vrijwilligerswerk met anderstalige nieuwkomers ervaar ik hoe taal kracht geeft.

Mijn katholieke geloof werd pas later in mijn leven een ankerpunt. Het biedt me hoop, volharding en een diepe overtuiging dat liefde en rechtvaardigheid richting geven aan ons handelen. Als KOPP-kind weet ik hoe onzichtbare zorgen kinderen kunnen tekenen. Ik wil daarom niet oordelen, maar begrijpen.

Mijn identiteit evolueerde: van kansarm kind tot hoger opgeleide middenklasser met sociaal-culturele bagage. Die overgang stelt me in staat bruggen te slaan — tussen generaties, tussen werelden, tussen mensen.

• Frustraties sneller herkennen als signaal van overbelasting.

• Mildheid oefenen t.o.v. mezelf bij fouten of traag procesverloop.

• Perfectionisme vervangen door realistische verwachtingen.

• Begripvol omgaan met afwijzing zonder dit persoonlijk op te nemen.

2. Zelfzorg als structurele reflex

• Meer ruimte nemen voor zelfzorg tijdens intensieve begeleidingen.

• Grenzen stellen zonder schuldgevoel en met behoud van relatie.

  
  

3. Assertiviteit

• Vaker mijn visie of aanpak durven kaderen bij collega’s.

4. Kennis

• Kennis over culturele gevoeligheden verder ontwikkelen

• Systeemdenken en anticiperend denken verder ontwikkelen, bv. bij handelingsplanning.

• Eigen ondernemerszin actiever inzetten (bv. kleine projecten, creatieve oplossingen voorstellen).

• Diversiteit niet alleen benaderen vanuit zorg, maar ook expliciet als kracht zichtbaar maken.

5. Samenwerken

• Me meer positioneren als actieve partner binnen het zorgteam of schoolteam.

• Vaker mijn visie of aanpak durven kaderen bij collega’s.

• Initiatief nemen in het delen van good practices of inclusief materiaal.

• Blinde vlekken actief bespreekbaar maken binnen het team of in intervisie.

• Verwachtingen bijstellen rond ouderschap en participatie vanuit een cultureel sensitieve bril.

6. Omgaan met imperfectie

• Perfectionisme vervangen door realistische verwachtingen.

• Mildheid oefenen t.o.v. mezelf bij fouten of traag procesverloop.

7. Grenzen stellen

• Grenzen stellen zonder schuldgevoel en met behoud van relatie.

• Verantwoordelijkheid meer delen met collega’s en leerlingen i.p.v. alles alleen te dragen.

Rechtvaardigheid staat centraal in alles wat ik doe. Ik geloof dat elk kind recht heeft op ondersteuning die écht bij hem of haar past. Ik kom op voor wie dreigt uit de boot te vallen. Wanneer bestaande systemen niet werken, stel ik ze in vraag. ‘Zo doen we dat nu eenmaal’ is voor mij geen argument.

Zorgzaamheid draag ik in mij als dochter, mama en therapeut. Ik wil nabij zijn, begrijpen in plaats van oordelen, afstemmen op wat een kind écht nodig heeft. Elke leerling verdient nabijheid, begrip en een aanpak op maat.

Mijn weg is er één van veerkracht. Ondanks chronische pijn, depressie en langdurige uitval bleef ik zoeken naar herstel en zinvol werk. Ik geef niet snel op. Diezelfde kracht zie ik ook bij kinderen en ouders — en die wil ik versterken.

Ik ben ook een eeuwige studente. Leergierigheid is mijn drijfveer. Ik blijf me bijscholen en verdiepen, zelfs als het lastig is. Ik vind het moeilijk te aanvaarden als collega’s stil blijven staan. Voor mij is professionaliteit onlosmakelijk verbonden met blijven leren, reflecteren en bijsturen.

Verbinding is wat mij raakt én draagt. Taal, communicatie en empathie zijn mijn instrumenten om echt contact te maken. Zeker bij anderstalige kinderen zie ik hoe belangrijk het is om taal te beheersen — het opent deuren, geeft autonomie en maakt dat je erbij hoort.

Mijn geloof en zingeving zijn geen losse onderdelen van mijn identiteit, maar bronnen van hoop en richting. Ze inspireren me om met liefde en volharding te blijven kiezen voor wat telt: menselijkheid, vergeving, en de kracht van het kleine gebaar.

🎯 Mijn idealen zijn daar logisch uit voortgevloeid:

Ik droom van een inclusief en menswaardig onderwijssysteem, waar kinderen écht gezien worden zoals ze zijn.

Ik wil dat er meer ondersteuning komt voor ouders in complexe opvoedingssituaties, zodat niemand het gevoel heeft er alleen voor te staan.

Ik geloof in een onderwijsveld dat kwetsbaarheid omarmt. Professionals met een beperking, psychische kwetsbaarheid of eigen ervaringen zijn geen last, maar een verrijking.

🙋 Hoe dat er vandaag uitziet?

Ik kies bewust voor een rol waarin ik er écht kan zijn voor leerlingen.

Ik blijf me bijscholen, probeer nieuwe methodieken uit en stel kritische vragen.

Ik laat me leiden door waarden, idealen en geloof — en probeer met mijn kwetsbaarheid ook kracht te tonen.

Mijn missie is eenvoudig, maar diepgaand: ik wil dat élk kind zich gezien, gehoord en ondersteund voelt.