The Sexenio Democrático starts on 30 September 1868 with the overthrow of Queen Isabella II of Spain after the Glorious Revolution, and ends on 29 December 1874 with the Bourbon Restoration, when Isabella's son Alfonso XII became King after a coup d'état by Martínez-Campos.

The sexenio spawned the most progressive 19th-century Spanish constitution, the 1869 Constitution, the one dedicating the most space to the rights of the Spanish citizens.^[1]

Three phases can be distinguished in Sexenio Democrático:

The Sexenio Democrático was a politically very unstable period.

In 1884 trad de Katholieke Unie toe tot de partij .

In 1885 ondertekende hij het pact van El Pardo met de Liberale Partij van Sagasta , waarbij beide partijen overeenkwamen om aan de macht te wisselen na de dood van Alfonso XII , wat gegarandeerd was dankzij de caciquile-netwerken die beide partijen in heel Spanje hadden en het toen radicale ideologieën - socialisme , anarchisme , republicanisme - door het verkrijgen van macht en het beëindigen van de monarchie .

Na de moord op Cánovas del Castillo door een anarchist in 1897, werd de leiding van de partij overgenomen door Francisco Silvela .

Frida schilderde over meerdere thema’s die een rol speelden in haar leven. Zo had zij veel belangstelling voor haar afkomst en erfgoed, maar voerde zij ook een innerlijke strijd rondom kinderloosheid en vrouwelijkheid. De grootste thema’s zijn echter het ongeluk dat haar op haar 18^e bijna fataal is geworden en de scheiding van haar grote liefde en mede-kunstenaar Diego Rivera.

Frida Kahlo had relatief veel pech in haar leven. Als Frida zes jaar oud is wordt zij getroffen door polio, waardoor haar been en voet blijvend worden misvormd. Vanwege deze misvorming droeg Frida broeken en lange jurken, om het zoveel mogelijk te kunnen verbergen. Desalniettemin werd zij als kind uitgemaakt voor ‘Frida Hinkebeen’.

Frida wilde graag arts worden, maar al tijdens het eerste jaar van haar studie schilderde zij vooral portretten van haar medestudenten. Hoewel een familievriend haar talent opmerkt maakt zij in eerste instantie verder geen aanstalten voor een artistieke carrière.

Op haar 18^e raakt ze zwaargewond bij een ongeluk tussen een bus en een tram wat ze ternauwernood overleeft. Door dit ongeluk was zij twee jaar aan bed gekluisterd, wat er mede voor heeft gezorgd dat ze veel is gaan schilderen. Door dit ongeluk kan Frida geen kinderen krijgen.

In 1929, als Frida 22 jaar oud is, trouwt zij met Diego Rivera. Hij zag haar talenten en heeft haar altijd aangespoord om te blijven schilderen. Hun huwelijk was echter zeer stormachtig en de twee scheidden in 1939. Frida schijnt ooit gezegd te hebben: “Ik had twee zware ongelukken in mijn leven; één waarin een tram mij aanreed, de andere was mijn man. Mijn man was de ergste.”

 

De ontwikkeling van de economie in de jaren veertig, na de Spaanse burgeroorlog was negatief. Er was crisis, net zoals in de rest van de Europese landen na de Tweede Wereldoorlog. De Spaanse crisis was echter nog erger en duurde langer dan de crisis in de andere landen. Dit kwam door de Spaanse burgeroorlog:
 
 ·        Er waren zware materiële verliezen. Er was een uitputting van de goud- en deviezenreserves. Hierdoor daalde de landbouwproductie met 20% en de industriële productie met 30%. Er was slijtage van de infrastructuur, met name de spoorwegen.

·        Spanje verloor ongeveer 1 tot 1,5 procent van de bevolking door de burgeroorlog. Dit is vergelijkbaar met Frankrijk en Italië door de Tweede Wereldoorlog.

In 1959 kwam er een plan van stabilisatie voor de Spaanse economie. Dit hield in dat de economie meer geliberaliseerd werd en er streng werd toegezien op de economie 

De jaren zestig staan bekend als de jaren waarin de Spaanse economie een sterke groei meemaakte. Belangrijk was dat Spanje zich in 1959 aansloot bij het Internationaal Monetair Fonds en in 1961 bij de Organisatie voor Economische samenwerking en ontwikkeling 

. De economische welvaart van Spanje werd het ‘’Spaanse wonder’’ genoemd. Na Japan groeide de Spaanse economie tussen 1959 en 1974 het sterkst van de hele wereld.

In de laatste jaren van het regime van Franco, 1973-1974, steeg de prijs van olie sterk. Dit was catastrofaal voor Spanje, want dat produceerde zelf weinig energie en moest het hebben van de import van olie. De oliecrisis zorgde voor het einde van de economische groei die was ingezet in de jaren zestig. Na de dood van Franco in 1975, hadden de politici moeite om goed met de oliecrisis om te gaan. In Spanje was er veel werkloosheid en een hoge inflatie. Het inflatiepercentage steeg naar 20 procent per jaar. De gemiddelde inflatie in Europa lag rond de 12 procent per jaar. Bij de eerste democratische verkiezingen in 1977 was de nationale schuld van Spanje 12 miljard dollar.

Pablo werd geboren aan de Plaza de La Merced in Malaga. 
Reeds in 1890 schilderde Pablo in olieverf de Picador. Een stierenvechter in de arena. Vanaf 1894 hield Pablo een dagboek bij, waarin hij portretten en karikaturen tekende.
Uiteindelijk heeft hij nog meer grote interessante kunstwerken gemaakt.

Het schilderij toont de chaos van een bombardement. We zien afgerukte ledematen, vlammen, een schreeuwende vrouw met een dode baby.^[1] In totaal staan er zes personen door elkaar (vier vrouwen, een man en een kind) en daarnaast een paard en een stier.^[3]

Ook de achtergrond is door elkaar, er is geen verschil tussen binnen en buiten. De mensen rennen in paniek uit hun huizen. Er is veel tegelijk te zien op het schilderij, bijvoorbeeld een paard dat in paniek een huis binnenstormt. Rechts valt iemand van het brandende dak. Een moeder huilt om haar dode kind.

Vanaf 1911 begon de Spanjaard ook olieverfschilderijen te maken. In 1912 maakte hij een bekend portret van Picasso.