Αυτό σημαίνει ομαδικότητα. Αντισθένης (455-366/5),ο  ιδρυτής της κυνικής φιλοσοφίας. Δηλαδή, η συμβίωση αδελφών που είναι μονιασμένοι είναι ισχυρότεροι από κάθε τείχος.

Συμφωνώ με την παραπάνω πρόταση διότι όταν είμαστε ενωμένοι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τα πάντα και είμαστε πιο δυνατοί.

                                                     ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ   
Όσες φορές φορές οι Έλληνες συνεργάστηκαν, μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν μεγάλους κινδύνους ευκολότερα π.x. ο πόλεμος με τους Πέρσες.



Δημήτρης Βρύσης 

Ετυμολογικά ο όρος συνίσταται από το πρόθεμα «αμφί-» και τη λέξη «κτοίνα» η οποία σημαίνει οικισμός. Η λέξη "Αμφικτύονας" ως εκ τούτου σημαίνει «αυτός που κατοικεί τριγύρω, ο γείτονας». 

Θα πρέπει να λεχθεί ότι ο όρος "Αμφικτιονία" αποτελεί ένα θεσμό τόσο παλαιό ώστε η ίδρυση της πρώτης Αμφικτιονίας να συγχέεται με τον θρύλο. Κατά αυτήν, ιδρυτής της υπήρξε ο "Αμφικτίων", γιος του Δευκαλίωνα και της Πύρρας και αδερφός του Έλληνα -γενάρη των Ελλήνων. "Η θρυλική καταγωγή του θεσμού έχει οπωσδήποτε βαθύτερη σημασία διότι δι’ αυτού του τρόπου οι αρχαίοι Έλληνες θέλησαν προφανώς να συμβολίσουν την εθνική τους ένωση", (Π. Αλούπη).

Η Δελφική Αμφικτιονία η οποία λάμβανε χώρα δύο φορές το χρόνο ήταν μια συνεδριακή εκδήλωση στην οποία λάμβανε μέρος η ομοσπονδία των τότε 12 φυλών της Στερεάς Ελλάδας και της Θεσσαλίας. 

Στο συνέδριο το οποίο είχε τεράστια πολιτική και θρησκευτική δύναμη, συμμετείχαν οι "Ιερομνήμονες", δηλαδή τα 24 μόνιμα μέλη, που εκλέγονταν με κλήρωση από τις 12 φυλές της Αμφικτιονίας (κάθε φυλή είχε δύο ψήφους) οι "Πυλαγόρες", ένας "Γραμματέας" (που εκλεγόταν) και ένας "Ιεροκήρυκας". 

Οι σύνεδροι αμφικτίονες έχοντας και δικαστική εξουσία και ακολουθώντας πιθανώς τους αρχαίους γραπτούς νόμους του "Αμφικτίονα", (κατά τον "Διονύσιο  τον Αλικαρνασσεύς"), έλυναν τις διαφορές και ρύθμιζαν τις σχέσεις μεταξύ των πόλεων-κρατών του τότε γνωστού κόσμου. Οι αμφικτιονίες δηλαδή της αρχαίας Ελλάδας θεσπίζοντας τους πρώτους Κανόνες Διεθνούς Δικαίου, θα μπορούσε να λεγχθεί ότι δικαίως συχνά προσομοιάζονται με την Κοινωνία των Εθνών και τον ΟΗΕ. 

Ως εκ τούτου θα μπορούσε να λεχθεί ότι τα μηνύματα του Αμφικτιονικού Συνεδρίου με τον Πύθιο Λόγο, αποτελώντας φάρο πνευματικού προσανατολισμού της ανθρωπότητας ευελπιστούμε να μας δείχνουν ανά πάσα στιγμή τον πλέον δόκιμο δρόμο πορείας της κοινωνίας μας.

     Οι Αμφικτιονίες και ο τρόπος λειτουργίας τους αποτελούν τον πρόδρομο των σύγχρονων ενώσεων κρατών όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, Ο.Η.Ε ,το Ν.Α.Τ.Ο. κ.α.

Ζωή Μπαρπαρούση

Ετυμολογικά ο όρος συνίσταται από το πρόθεμα «αμφί-» και τη λέξη «κτοίνα» η οποία σημαίνει οικισμός. Η λέξη "Αμφικτύονας" ως εκ τούτου σημαίνει «αυτός που κατοικεί τριγύρω, ο γείτονας». 

Θα πρέπει να λεχθεί ότι ο όρος "Αμφικτιονία" αποτελεί ένα θεσμό τόσο παλαιό ώστε η ίδρυση της πρώτης Αμφικτιονίας να συγχέεται με τον θρύλο. Κατά αυτήν, ιδρυτής της υπήρξε ο "Αμφικτίων", γιος του Δευκαλίωνα και της Πύρρας και αδερφός του Έλληνα -γενάρη των Ελλήνων. "Η θρυλική καταγωγή του θεσμού έχει οπωσδήποτε βαθύτερη σημασία διότι δι’ αυτού του τρόπου οι αρχαίοι Έλληνες θέλησαν προφανώς να συμβολίσουν την εθνική τους ένωση".

Η Δελφική Αμφικτιονία η οποία λάμβανε χώρα δύο φορές το χρόνο ήταν μια συνεδριακή εκδήλωση στην οποία λάμβανε μέρος η ομοσπονδία των τότε 12 φυλών της Στερεάς Ελλάδας και της Θεσσαλίας. 

Στο συνέδριο το οποίο είχε τεράστια πολιτική και θρησκευτική δύναμη, συμμετείχαν οι "Ιερομνήμονες", δηλαδή τα 24 μόνιμα μέλη, που εκλέγονταν με κλήρωση από τις 12 φυλές της Αμφικτιονίας (κάθε φυλή είχε δύο ψήφους) οι "Πυλαγόρες", ένας "Γραμματέας" (που εκλεγόταν) και ένας "Ιεροκήρυκας". 

Οι σύνεδροι αμφικτίονες έχοντας και δικαστική εξουσία και ακολουθώντας πιθανώς τους αρχαίους γραπτούς νόμους του "Αμφικτίονα", (κατά τον "Διονύσιο  τον Αλικαρνασσεύς"), έλυναν τις διαφορές και ρύθμιζαν τις σχέσεις μεταξύ των πόλεων-κρατών του τότε γνωστού κόσμου. Οι αμφικτιονίες δηλαδή της αρχαίας Ελλάδας θεσπίζοντας τους πρώτους Κανόνες Διεθνούς Δικαίου, θα μπορούσε να λεγχθεί ότι δικαίως συχνά προσομοιάζονται με την Κοινωνία των Εθνών και τον ΟΗΕ. 

Ως εκ τούτου θα μπορούσε να λεχθεί ότι τα μηνύματα του Αμφικτιονικού Συνεδρίου με τον Πύθιο Λόγο, αποτελώντας φάρο πνευματικού προσανατολισμού της ανθρωπότητας ευελπιστούμε να μας δείχνουν ανά πάσα στιγμή τον πλέον δόκιμο δρόμο πορείας της κοινωνίας μας.

Αδαμάκου Ελένη

κοντά στις Θερμοπύλες, γειτονικών φυλετικών ομάδων της κεντρικής Ελλάδας και της Θεσσαλίας. Στον θεσμό αυτό προσχώρησαν στη συνέχεια και οι Δελφοί.  

Ετυμολογικά ο όρος συνίσταται από το πρόθεμα «αμφί-» και τη λέξη «κτοίνα» η οποία σημαίνει οικισμός. Η λέξη "Αμφικτύονας" ως εκ τούτου σημαίνει «αυτός που κατοικεί τριγύρω, ο γείτονας». 

Θα πρέπει να λεχθεί ότι ο όρος "Αμφικτιονία" αποτελεί ένα θεσμό τόσο παλαιό ώστε η ίδρυση της πρώτης Αμφικτιονίας να συγχέεται με τον θρύλο. Κατά αυτήν, ιδρυτής της υπήρξε ο "Αμφικτίων", γιος του Δευκαλίωνα και της Πύρρας και αδερφός του Έλληνα -γενάρη των Ελλήνων. "Η θρυλική καταγωγή του θεσμού έχει οπωσδήποτε βαθύτερη σημασία διότι δι’ αυτού του τρόπου οι αρχαίοι Έλληνες θέλησαν προφανώς να συμβολίσουν την εθνική τους ένωση", (Π. Αλούπη).

Η Δελφική Αμφικτιονία η οποία λάμβανε χώρα δύο φορές το χρόνο ήταν μια συνεδριακή εκδήλωση στην οποία λάμβανε μέρος η ομοσπονδία των τότε 12 φυλών της Στερεάς Ελλάδας και της Θεσσαλίας. 

Στο συνέδριο το οποίο είχε τεράστια πολιτική και θρησκευτική δύναμη, συμμετείχαν οι "Ιερομνήμονες", δηλαδή τα 24 μόνιμα μέλη, που εκλέγονταν με κλήρωση από τις 12 φυλές της Αμφικτιονίας (κάθε φυλή είχε δύο ψήφους) οι "Πυλαγόρες", ένας "Γραμματέας" (που εκλεγόταν) και ένας "Ιεροκήρυκας". 

Οι σύνεδροι αμφικτίονες έχοντας και δικαστική εξουσία και ακολουθώντας πιθανώς τους αρχαίους γραπτούς νόμους του "Αμφικτίονα", (κατά τον "Διονύσιο  τον Αλικαρνασσεύς"), έλυναν τις διαφορές και ρύθμιζαν τις σχέσεις μεταξύ των πόλεων-κρατών του τότε γνωστού κόσμου. Οι αμφικτιονίες δηλαδή της αρχαίας Ελλάδας θεσπίζοντας τους πρώτους Κανόνες Διεθνούς Δικαίου, θα μπορούσε να λεγχθεί ότι δικαίως συχνά προσομοιάζονται με την Κοινωνία των Εθνών και τον ΟΗΕ. 

Ως εκ τούτου θα μπορούσε να λεχθεί ότι τα μηνύματα του Αμφικτιονικού Συνεδρίου με τον Πύθιο Λόγο, αποτελώντας φάρο πνευματικού προσανατολισμού της ανθρωπότητας ευελπιστούμε να μας δείχνουν ανά πάσα στιγμή τον πλέον δόκιμο δρόμο πορείας της κοινωνίας μας.
Νερολή Ρόη

Τα κύρια καθήκοντα μιας Αμφικτυονίας αφορούσαν κυρίως την εποπτεία των ιερών αυτών χώρων αλλά αποκτούσαν συχνά και πολιτική δύναμη.

Η πιο σημαντική Αμφικτυονία της αρχαίας Ελλάδας ήταν η Δελφική Αμφικτυονία που αποτελούσε μία ομοσπονδία δώδεκα φυλών της Κεντρικής Ελλάδας, αλλά απέκτησε πανελλήνιο χαρακτήρα. Σε αυτήν μετείχαν οι Θεσσαλοί, οι Βοιωτοί (Θήβα), οι Δωριείς (Σπάρτη), οι Ίωνες (Αθήνα), οι Περραιβοί, οι Μάγνητες, οι Λοκροί (Οπούντιοι και Οζολοί), οι Οιταίοι, οι Αχαιοί, οι Φωκείς, οι Δόλοπες και οι Μαλιείς.

Σε πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας υπήρχαν Αμφικτυονίες. Είχαν θρησκευτικές αρμοδιότητες κυρίως, αφού συνδέονταν με κάποιο ιερό, και είχαν τοπικό χαρακτήρα. Από τις πιο γνωστές είναι:

Στον Ογχηστό της Βοιωτίας, στο ιερό του Ποσειδώνα.

Στη Καλαυρία (Πόρος), στο ιερό του Ποσειδώνα.

Στη Τριφυλία, στο ιερό του Ποσειδώνα.

Στη Δήλο, στο ιερό του Απόλλωνα.

Στο Άργος, στο ιερό του Πυθαέως Απόλλωνα.

Άλλη γνωστή Αμφικτυονία είναι η Αμφικτυονία των έξι Δωρικών πόλεων στη Μικρά Ασία, στο Τριοπικό ιερό του Απόλλωνα. Η δημιουργία των Αμφικτυονιών, εκτός των άλλων, αφορούσε και την εποπτεία των θησαυρών που υπήρχαν σε αυτά τα μεγάλα κοινά ιερά και την διαχείρισή τους.


Παναγιώτης Καλός

Ήταν η βασική ρήση των Αμφικτυόνων πριν τουλάχιστον 3500 χρόνια.

Σημαίνει πως η συμβίωση μονοιασμένων αδερφών είναι ισχυρότερη από κάθε τείχος.

Παναγιώτης Καλός

 

Σημαίνει ότι: η συμβίωση και η συμμαχία ανθρώπων και κρατών  που είναι μονιασμένοι, είναι ισχυρότερη από κάθε τείχος και εμπόδιο.

 

Αυτή η φράση αποτελούσε το βασικό ρητό των Αμφικτιονιών.

Ζωή Μπαρπαρούση

 

 

Αμφικτυονία ήταν η ένωση αρχαίων ελληνικών πόλεων - κρατών με κέντρο κάποιο ιερό. Ετυμολογικά ο όρος αμφικτύονες δηλώνει τη συνένωση γειτονικών φυλετικών ομάδων. Ο θεσμός της Αμφικτυονίας είναι πιθανότατα αρχαιότερος της εμφάνισης της πόλης-κράτους, γιατί αντιπρόσωποί της ήταν φυλετικές ομάδες και όχι κράτη. Aρχικά είχε μόνο θρησκευτικό χαρακτήρα, όμως με το πέρασμα του χρόνου εξελίχθηκε σε πολιτική ένωση.
 
 
 
 Τη διοίκηση της Αμφικτυονίας ασκούσε το αμφικτυονικό συνέδριο και η αμφικτυονική εκκλησία. Το συνέδριο το συγκροτούσαν οι ιερομνήμονες. .
 Οι ιερομνήμονες σχημάτιζαν το συμβούλιο της διοίκησης και ήταν υπεύθυνοι για όλα τα θέματα του ιερού. Οι Πυλαγόρες ή αγορατροί ήταν οι αντιπρόσωποι των Αμφικτυονικών πόλεων, οι οποίοι εκλέγονταν κάθε χρόνο και ήταν επιφορτισμένοι με την προάσπιση των συμφερόντων των πόλεών τους στο συνέδριο της Αμφικτυονίας.
 
 Τέλος η αμφικτυονική εκκλησία αποτελούνταν από τους ιερομνήμονες, τους πυλαγόρες και όσους βρίσκονταν για οποιοδήποτε λόγο στο ιερό την εποχή που αυτή συγκαλούνταν. Ήταν επιφορτισμένη μόνο με την έκδοση  ψηφισμάτων και δε διέθετε σημαντική δύναμη.
 
 

Η αμφικτυονία, εκτος από την αρχαια Ελλάδα, ωφέλισε και τον σύγχρονο κόσμο καθως ενέμπνευσε τους σημερινούς ανθρώπους να ιδρύσουν κάτι παρόμοιο.π.χ. Ε.Ε. , τους πέντε δήμους της Φθοιώτιδας, το ΝΑΤΟ κ.α.Όσο αφορά την αρχαια Ελλάδα οι αμφικτυονίες, ευνοούσαν το περιβαλλον, έκαναν τους ανθρωπους να νοιάζεται ο ένας για τον άλλο, ένωναν αρκετες πόλεις κράτοι, φρόντιζαν για την ισονομία των πολιτών κ.α.



Άκης Θραψίμης

 
 

ενωμένοι μπορούμε να καταφέρουμε ακόμα και τα πιο δύσκολα πράγματα [ήταν και το ρητό των αμφικτυονιών].


Άκης Θραψίμης

  

 

Ο Παρθενώνας είναι ναός ο οποίος κατασκευάστηκε προς τιμήν της θεάς Αθηνάς, προστάτιδας της πόλης της Αθήνας. Υπήρξε το αποτέλεσμα της συνεργασίας σημαντικών αρχιτεκτόνων και γλυπτών στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα. Η εποχή της κατασκευής του συνταυτίζεται με τα φιλόδοξα επεκτατικά σχέδια της Αθήνας και της πολιτικής κύρους που ακολούθησε έναντι των συμμάχων της κατά την περίοδο της Αθηναϊκής Ηγεμονίας στην Αρχαία Ελλάδα. Οι αρχιτέκτονες του Παρθενώνα ήταν ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης.

 

 

 

 

                                               2]            ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΑΙΦΕΛ

 

Ο Πύργος του Άιφελ (γαλλικά: La Tour Eiffel, ΔΦΑ [la tuʁ‿ɛˈfɛl]) είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης του Παρισιού που βρίσκεται στη Γαλλία. Κατασκευάστηκε το 1889 από τον μηχανικό Γουστάβο Άιφελ και σήμερα αποτελεί ένα από τα γνωστότερα κτίρια στον κόσμο. ^[9]Με ύψος 324 μέτρα (300 χωρίς την κεραία) ήταν το πιο ψηλό κτίριο στον κόσμο μέχρι που το ξεπέρασε το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ της Νέας Υόρκης το 1931. Έχει βάρος 10.000 τόνους και η κατασκευή του είναι τόσο σταθερή, ώστε παρεκκλίνει μόλις έως 7,5 εκατοστά με σφοδρό άνεμο.^[10]

Έχει τρία επισκέψιμα επίπεδα, καθένα προσβάσιμο με σκάλες ή με ανελκυστήρα. Για την άνοδο μέχρι το πρώτο επίπεδο χρειάζονται 302 βήματα (το ίδιο και για το δεύτερο). Το τρίτο και μεγαλύτερο επίπεδο είναι προσβάσιμο μόνο με τον ανελκυστήρα. Τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο επίπεδο διαθέτουν εστιατόριο.

 

                                                                  3] ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΟΥ ΧΕΟΠΑ

 

 Η Πυραμίδα του Χέοπα (επίσης γνωστή ως η Μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας ή Μεγάλη Πυραμίδα) είναι η αρχαιότερη και η μεγαλύτερη από τις τρεις πυραμίδες της Νεκρόπολης της Γκίζας, η οποία συνορεύει με τη σύγχρονη πόλη της Γκίζας στην Αίγυπτο. Είναι το αρχαιότερο από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, και το μόνο που σώζεται στις μέρες μας.

Με βάση μία εγχάραξη σε έναν εσωτερικό θάλαμο της πυραμίδας που ονομάζει μια ομάδα εργασίας, και μία αναφορά στον φαραώ της 4^ης Δυναστείας της αρχαίας Αιγύπτου Χέοπα^[4][5], οι αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι η πυραμίδα χτίστηκε σαν τάφος σε διάστημα 10 με 20 χρόνων, και ολοκληρώθηκε περίπου το 2560 π. Χ. Αρχικά με ύψος 146,5 μέτρα (481 πόδια), ήταν το ψηλότερο κτήριο του κόσμου για πάνω από 3.800 χρόνια. Αρχικά η Μεγάλη Πυραμίδα ήταν καλυμμένη με πέτρες επικάλυψης οι οποίες δημιουργούσαν μία λεία και επίπεδη επιφάνεια. Αυτό που βλέπουμε σήμερα είναι η δομή από κάτω. Σήμερα, μπορούμε να δούμε κάποιες από αυτές τις πέτρες επικάλυψης σκορπισμένες γύρω από τη βάση της πυραμίδας. Υπάρχουν πολλές επιστημονικές και εναλλακτικές θεωρίες για το πώς κατασκευάστηκε η πυραμίδα. Οι πιο αποδεκτές από αυτές διατείνονται ότι χτίστηκε με τη μετακίνηση τεράστιων λίθων από το λατομείο και την τοποθέτησή τους με σύρσιμο και ανύψωση.

Υπάρχουν τρεις γνωστοί θάλαμοι μέσα στην Μεγάλη Πυραμίδα. Αυτός που βρίσκεται πιο χαμηλά, είναι σκαμμένος στο βραχώδες υπόστρωμα κάτω από την πυραμίδα, και είναι ημιτελής. Οι λεγόμενοι^[6] θάλαμοι της Βασίλισσας και του Βασιλιά, είναι ψηλότερα, χτισμένοι μέσα στο εσωτερικό της πυραμίδας. Η Μεγάλη Πυραμίδα είναι η μόνη γνωστή στη Αίγυπτο που έχει διαδρόμους που και κατεβαίνουν και ανεβαίνουν. Το συγκρότημα της πυραμίδας περιλαμβάνει δύο ναούς νεκρικής λατρείας προς τιμήν του Χέοπα (έναν δίπλα στην πυραμίδα και τον άλλον κοντά στον Νείλο), τρεις μικρότερες πυραμίδες για τις γυναίκες του, καθώς και μία μικρότερη πυραμίδα "δορυφόρο", έναν στεγασμένο διάδρομο που ένωνε τους δύο ναούς, και μικρότερους τάφους μασταμπάδες οι οποίοι ανήκουν σε ευγενείς και βρίσκονται γύρω από την πυραμίδα.

 

 

                                                              

 

                                                                  4] ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

 

Το Άγαλμα της Ελευθερίας, ή αλλιώς η Ελευθερία που διαφωτίζει τον κόσμο είναι περίπου 90 μέτρα και εικονίζει την Ελευθερία ως γυναικεία μορφή, να κρατά στο υψωμένο δεξί της χέρι έναν πυρσό και στο αριστερό της μια πλάκα στην οποία αναγράφεται η ημερομηνία «4 Ιουλίου 1776», η οποία είναι η ημέρα ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Το άγαλμα αυτό, είναι ένα δώρο από τη Γαλλία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και δεσπόζει κοντά στην νησίδα Λίμπερτυ Άιλαντ (Liberty Island) στην είσοδο του λιμανιού της Νέας Υόρκης.^[1]

 

 

                                                                5]  ΣΙΝΙΚΟ ΤΕΙΧΟΣ

 

 

 

 

     Το Σινικό Τείχος είναι κινεζική οχύρωση που κατασκευάστηκε σταδιακά, προκειμένου να προστατευθεί η Κίνα από τις επιδρομές μογγολικών και τουρκικών φύλων από τα βόρεια σύνορά της. Η κατασκευή του ξεκίνησε σταδιακά από τον 7ο αι. π.Χ.^[1], αλλά η σημερινή του μορφή οφείλεται κυρίως στη δυναστεία Μινγκ (τέλη του 14ου αι. με αρχές του 17ου αι. μ.Χ.). Το Τείχος εκτείνεται σε συνολικό μήκος 8.850 χλμ, σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση,^[2], αποτελούμενο από 6.259 χλμ πραγματικού τείχους, 359 χλμ τάφρου και 2.232 χλμ φυσικών οχυρώσεων όπως λόφοι και ποταμοί.^[2]. Αποτελεί έτσι το μεγαλύτερο σε διαστάσεις ανθρώπινο οικοδόμημα. Κατά άλλη σύγχρονη μέτρηση, το Σινικό Τείχος, με όλες τις διακλαδώσεις του, έχει συνολικό μήκος 21.196 χιλιόμετρα^[3].

 

 

                                                            6] ΚΟΛΟΣΣΑΙΟ

 

 

Το Κολοσσαίο άρχισε να κατασκευάζεται στην εποχή του Βεσπασιανού το 72 μ.Χ., συνεχίστηκε την εποχή του Τίτου και ολοκληρώθηκε όταν ήταν αυτοκράτορας ο Τίτος, το 80 μ.Χ. Ονομαζόταν Αμφιθέατρο των Φλαβίων, από το όνομα της δυναστείας των αυτοκρατόρων που το έκτισαν. Για να κατασκευαστεί, εργάστηκαν χιλιάδες Ιουδαίοι αιχμάλωτοι που είχαν συλληφθεί από τον Τίτο μετά την καταστροφή των Ιεροσολύμων. Πήρε το όνομά του από το κολοσσιαίο άγαλμα του Νέρωνα (Ο Κολοσσός), που βρισκόταν στην τοποθεσία που χτίστηκε.

Μπορούσε να χωρέσει 65.000 θεατές και είχε σχήμα έλλειψης με περιφέρεια 524 μέτρων. Οι διαστάσεις του ήταν κολοσσιαίες: 156 x 188 μέτρα και το ύψος του έφτανε τα 48 μέτρα και είχε 4 ορόφους. Από αυτούς, οι τρεις πρώτοι είχαν αψίδες και ο τέταρτος 40 παράθυρα. Πάνω από τον 4ο όροφο υπήρχε στοά. Ο τελευταίος όροφος προοριζόταν για τις γυναίκες και τις κατώτερες τάξεις των πολιτών, ενώ ο πρώτος για τους επιφανείς πολίτες. Το εσωτερικό του ήταν χωρισμένο σε κερκίδες, ενώ στο κέντρο του είχε κονίστρα που χωριζόταν από τις κερκίδες με ένα ψηλό βάθρο. Κάτω από την κονίστρα βρίσκονταν τα υπόγεια. Εκεί βρίσκονταν τα κλουβιά με τα ζώα, τα οποία μπορούσαν να ανυψωθούν για να ανεβαίνουν τα ζώα στην αρένα, καθώς και οι μηχανικές συσκευές του κτηρίου. Πάνω από την αρένα υπήρχε μια μεγάλη τέντα, προκειμένου οι θεατές να προστατεύονται από τον ήλιο. Οι θεατές έμπαιναν στο κτήριο μέσα από 80 εισόδους, 4 από τις οποίες χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από τους Ρωμαίους γερουσιαστές και άρχοντες. Οι πολλές πύλες έδιναν στο Κολοσσαίο τη δυνατότητα να γεμίσει μέσα σε 15 λεπτά, και να αδειάσει μέσα σε μόλις 5. Στην κονίστρα (αρένα) οδηγούσαν δύο πύλες: η πύλη της ζώσης σαρκός, από την οποία οι μονομάχοι εισέρχονταν στην αρένα, και η «νεκρική πύλη», από την οποία απομακρύνονταν οι νεκροί της μάχης. Το Κολοσσαίο έμεινε θρυλικό ως το κέντρο των αιμοχαρών θεαμάτων που απολάμβανε η ρωμαϊκή αυλή στην εποχή της παρακμής της. Η ορχήστρα είχε διαμορφωθεί κατάλληλα για να πραγματοποιούνται ναυμαχίες, μονομαχίες και θηριομαχίες τις οποίες χρηματοδοτούσαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Εκεί γίνονταν επίσης μαρτύρια χριστιανών.

7 Το μνημείο της Αψίδας του Θριάμβου (γαλλ. Arc de triomphe de l'Étoile, συχνά αναφερόμενο απλά ως Arc de Triomphe) είναι νεοκλασικό αρχιτεκτόνημα - μνημείο μορφής θριαμβικής αψίδας. Βρίσκεται στο κέντρο του Παρισιού επί της πλατείας του Αστέρα (Place de l'Étoile), σήμερα ονομαζόμενης πλατείας Σαρλ ντε Γκωλ (Place Charles de Gaulle).

Μπιγκ Μπεν λέγεται η μεγάλη καμπάνα και το ρολόι στο βόρειο άκρο των ανακτόρων του Ουεστμίνστερ στο Λονδίνο^. γενικότερα παραπέμπει στο ρολόι ή τον πύργο του ρολογιού. Είναι το μεγαλύτερο τεσσάρων όψεων ρολόι με καμπάνες και ο πύργος του ρολογιού είναι ο τρίτος ψηλότερος στον κόσμο. Η ανέγερση του πύργου ολοκληρώθηκε στις 10 Απριλίου 1858. Ο πύργος του ρολογιού έχει γίνει ένα από τα πιο γνωστά σύμβολα τόσο του Λονδίνου όσο και της Αγγλίας, συχνά στην "establishing shot" των ταινιών που γυρίζονται στην πόλη. 

  

1. Ταζ Μαχάλ ( Άγκρα, Ινδία)
Το Ταζ Μαχάλ είναι το πιο γνωστό και αντιπροσωπευτικό μνημείο της Ινδίας και το σημαντικότερο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας καθώς συγκεντρώνει εκατομμύρια τουριστών από όλο τον κόσμο. Βρίσκεται κοντά στην πόλη Άγκρα της βόρειας Ινδίας, στις όχθες του ποταμού Γιούμα. Κατασκευάστηκε από τον μογγόλο αυτοκράτορα Σαχ Γιαχάν Α’, τον 17ο αιώνα, στη μνήμη της συζύγου του που την αποκαλούσε “Μουμτάζ Μαχάλ” (σημαίνει “Κορώνα του Παλατιού”) η οποία πέθανε κατά την διάρκεια γέννας το 1631. Μετά από 22 χρόνια εντατικών έργων, το εντυπωσιακό μνημείο προς τιμήν της ολοκληρώθηκε και έγινε γνωστό ως “Ταζ Μαχάλ”.

2. Αγ. Σοφιά (Κωνσταντινούπολη, Τουρκία)
Η Αγία Σοφία ή Αγια-Σοφιά (ή “Ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας) είναι  ένα από τα σημαντικότερα  θρησκευτικά μνημεία για τους Χριστιανούς σε όλο τον κόσμο αλλά προσελκύει τουρίστες και επισκέπτες της Μουσουλμανικής θρησκείας λόγω της ιστορίας του. Τα εγκαίνιά του τελέστηκαν στις 27 Δεκεμβρίου του 537 και μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 λειτουργούσε ως εκκλησία. Στην συνέχεια μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος και το 1934 με απόφαση του Κεμάλ Ατατούρκ σε μουσείου.

3. Άνγκορ Βατ ( Άνγκορ, Καμπότζη)
Το σύμπλεγμα των ναών ηλικίας 900 ετών, γνωστό ως “Άνγκορ Βατ”, στην περιοχή Άνγκορ της Καμπότζης χτίστηκε για τον βασιλιά των Χμερ Σουριαβαρμάν Β΄ κατά τον 12ο αιώνα ως ο κύριος ναός λατρείας αφιερωμένος στον Βισνού και πρωτεύουσα του κράτους του. Αποτελεί σύμβολο για την Καμπότζη, αφού εμφανίζεται στη σημαία της χώρας από το 1863 καθώς και το κύριο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας.  

4. Πόλη Μπαγκάν ( Μπαγκάν, Μιανμάρ)
Το συγκρότημα του Μπαγκάν είναι η παλιά, εντυπωσιακή, αυτοκρατορική πρωτεύουσα της Μιανμάρ (ως το 1989 ήταν γνωστή ως Βιρμανία και παλαιότερα ως Μπούρμα) αλλά σήμερα έχουν διασωθεί ελάχιστα τμήματά της και ερείπια επιβλητικών ναών, ανάμεσά τους και 2.200 ναοί και παγόδες. Από τον 9ο μέχρι τον 13ο αιώνα ήταν πρωτεύουσα του βασιλείου του Παγκάν και στην περίοδο της ακμής του βασιλείου (από το 1044 μέχρι το 1287) κατασκευάστηκαν πάνω από 10.000 βουδιστικοί ναοί, παγόδες και μοναστήρια ενώ η πόλη έφθασε να έχει 200.000 κατοίκους.  

5. Μάτσου Πίτσου (Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, Περού)
Το ιστορικό “Iερό” του Μάτσου Πίτσου στις Άνδεις του Περού υπάρχει από την δεκαετία του’ 80 ως σήμερα. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι μια ολόκληρη πόλη που εγκαταλείφθηκε από τους Ίνκας τον 15ο αιώνα, παρέμεινε κρυμμένη (και σχεδόν ανέγγιχτη) μέχρι την ανακάλυψή της στις 24 Ιουλίου του 1911 από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ, που την αναζητούσε για χρόνια βασισμένος σε μυθολογικές αναφορές και τοπικές ιστορίες. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2700 μέτρων στη Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, στην αριστερή όχθη του παραπόταμου του Βιλκανότα, σε απόσταση 80 χιλιομέτρων από την πόλη Κούσκο. Η ονομασία “Μάτσου Πίτσου” στη γλώσσα Κέτσουα σημαίνει “αρχαίο βουνό”  .

6. Ακρόπολη (Αθήνα, Ελλάδα)
Η Ακρόπολη των Αθηνών είναι ο πιο σημαντικός αρχαιολογικός χώρος στην Ελλάδα και βρίσκεται στον ομώνυμο βραχώδη λόφο που δεσπόζει στο κέντρο της σύγχρονης Αθήνας.
Στην Ακρόπολη βρισκόταν το σπουδαιότερο και μεγαλοπρεπέστερο ιερό της αρχαίας πόλης αφιερωμένο στην προστάτιδα θεά της πόλης: την Αθηνά. Στην Ακρόπολη υπάρχουν τρεις αρχαίοι ναοί, ο Παρθενώνας, το Ερέχθειο και ο ναός της Απτέρου Νίκης. Ο λόφος είναι απρόσιτος απ’ όλες τις πλευρές εκτός της δυτικής, όπου και βρίσκεται η οχυρή -μνημειακή πλέον – είσοδος, η διακοσμημένη με τα λαμπρά “Προπύλαια”. Όλα τα μνημεία της Ακρόπολης είναι κατασκευασμένα από Πεντελικό μάρμαρο και χτίστηκαν κατά τον λεγόμενο “Χρυσό Αιώνα” του Περικλή (450-330 π.Χ.). Είναι ένα αναγνωρισμένο μνημείο παγκόσμιας ακτινοβολίας.

7.Πυραμίδες της Γκίζας (Γκίζα/ Κάιρο, Αίγυπτος)
Οι πυραμίδες της Γκίζας κατασκευάστηκαν πριν από 4500 χρόνια (μεταξύ 2580 και 2560 π.Χ.) και είναι οι σημαντικότερες και πιο διάσημες Πυραμίδες της Αιγύπτου. Στην αρχαία Νεκρόπολη της Γκίζας ξεχωρίζουν οι τρεις μεγάλες πυραμίδες της Τέταρτης δυναστείας: η Πυραμίδα του Χέοπα (γνωστή και ως “η Μεγάλη Πυραμίδα”), η Πυραμίδα του Χεφρήνου και η Πυραμίδα του Μυκερίνου. Σκοπός κάθε πυραμίδας ήταν να «στεγάσει» το νεκρό Φαραώ κατά τη διάρκεια της μεταθανάτιας ζωής του. Μαζί με μικρότερες πυραμίδες (των βασιλισσών), νεκρικούς ναούς, Μαστάμπες και τάφους αξιωματούχων σχημάτιζαν ένα απέραντο συγκρότημα στην Νεκρόπολη της Γκίζας, όπου ανήκει και η περίφημη “Μεγάλη Σφίγγα”. Η Πυραμίδα του Χέοπα είναι η αρχαιότερη (από το 2560 π.Χ.) και η μεγαλύτερη από τις τρεις πυραμίδες της Νεκρόπολης της Γκίζας, η οποία συνορεύει με την πόλη της Γκίζας και τα περίχωρα του Καϊρου. Είναι το αρχαιότερο από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου και το μοναδικό που διασώζεται ως τις μέρες μας.

8.Πέτρα ( Τζεμπέλ Αλ-Μαντχμπάχ, Ιορδανία)
Η σημερινή “Πέτρα” είναι η αρχαία πρωτεύουσα των Ναβαταίων (ή Ναμπάτου όπως τους αποκαλούσαν οι Μεσοποτάμιοι λαοί) που εγκαταλείφθηκε το 663 μ.Χ. και ο κορυφαίος τουριστικός προορισμός της Ιορδανίας. Θεωρείται ένα από τα πιο εντυπωσιακά ανθρώπινα δημιουργήματα, μοναδικής ομορφιάς και πολιτιστικής αξίας. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα 30 διαφορετικών χώρων σε μια ακτίνα 60 χιλιομέτρων, με ναούς, τάφους και εκπληκτικής αρχιτεκτονικής κτίρια, λαξευμένα πάνω σε μαλακά ψαμμιτικά πετρώματα ροζέ ασβεστόλιθου. Το πραγματικό όνομα της πόλης είναι “Ράκμου” που στην γλώσσα των Ναβαταίων σημαίνει “Βράχος με χρωματιστές ραβδώσεις”. Το όνομα “Πέτρα” δόθηκε από Έλληνες εμπόρους σύμφωνα με τον αρχαίο Έλληνα ιστορικό, Ιερώνυμο τον Καρδιανό. Ο πρώτος δυτικός εξερευνητής που είδε την πόλη Πέτρα, μετά την εγκατάλειψη της από τους κατοίκους της, ήταν ο Ελβετός Γιόχαν Λούντβιχ Μπούρκχαρντ τον Αύγουστο του 1812. Από τότε έγινε ξανά τουριστικό και θρησκευτικό αξιοθέατο προσελκύοντας τουρίστες από όλο τον κόσμο. 

9. Σεγράδα Φαμίλια ( Βαρκελώνη, Ισπανία)
Η Βασιλική και Εξαγνιστική Εκκλησία της Αγίας Οικογενείας (γνωστή και ως “Σεγράδα Φαμίλια”) είναι η επιβλητική ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη πόλη της Βαρκελώνης (στην ημιαύτονομη επαρχία της Καταλονίας) στην Ισπανία, με το μοναδικό γοτθικό και μετα-μοντέρνο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό που φέρει την υπογραφή του παγκοσμίου φήμης Καταλανού αρχιτέκτονα Αντόνι Γκαουντί. Αν και ημιτελής ως σήμερα, η εκκλησία εγκαινιάστηκε το Νοέμβριο του 2010, καθαγιάστηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ και έγινε Βασιλική, ώστε να μπορούν να τελεσθούν η Θεία Λειτουργία και άλλα μυστήρια υπό την παρουσία πιστών. Το έργο ανέγερσής της ξεκίνησε το 1882  αλλά πέθανε ο Γκαουντί το 1926, είχε ολοκληρωθεί λιγότερο από το ένα τέταρτο του έργου. Η νέα ημερομηνία ολοκλήρωσης είναι το 2026, προκειμένου να συμπέσει με την επέτειο των 100 ετών από το θάνατο του Γκαουντί.

10. Παναγία των Παρισίων ( Παρίσι, Γαλλία)
Η “Νοτρ Νταμ ντε Παρί”, γνωστή στα ελληνικά ως “Παναγία των Παρισίων” (και στην Γαλλία απλά ως “Νοτρ Νταμ”) είναι ο μητροπολιτικός Ρωμαιοκαθολικός ναός της πόλης του Παρισιού. Αποτελεί ένα από τα πλέον θαυμαστά αρχιτεκτονικά μνημεία του γοτθικού ρυθμού (για την ακρίβεια του λεγόμενου “οξυκόρυφου” ρυθμού) και βρίσκεται στη νησίδα Ιλ ντε λα Σιτέ του ποταμού Σηκουάνα, στο κέντρο της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Πριν από την εμφάνιση του Χριστιανισμού στην Γαλλία, στην θέση που είναι χτισμένη σήμερα η “Παναγία των Παρισίων”, υπήρχε ένας Ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία, πάνω στα θεμέλια του οποίου θεμελιώθηκαν διαδοχικά 4 χριστιανικοί ναοί. Η κατασκευή του σημερινού επιβλητικού ναού άρχισε το 1163 με τις ευχές του Πάπας Αλέξανδρου Γ΄, ο οποίος και έβαλε τον θεμέλιο και την οικονομική ενίσχυση του Βασιλιά Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο Ναός αποπερατώθηκε το 1260 αλλά υπέστη σημαντικές αλλαγές  το 1699 κατά την διάρκεια έργων συντήρησης και αποκαταστάσεων της φθοράς του χρόνου.  Στις 15 Απριλίου του 2019, κατά τη διάρκεια έργων αποκατάστασης του ναού, ξέσπασε πυρκαγιά η οποία οδήγησε σε κατάρρευση της οροφής και του κεντρικού οβελού της εκκλησίας.  

2. Παναγία των Παρισίων ( Παρίσι, Γαλλία)
Η “Νοτρ Νταμ ντε Παρί”, γνωστή στα ελληνικά ως “Παναγία των Παρισίων” (και στην Γαλλία απλά ως “Νοτρ Νταμ”) είναι ο μητροπολιτικός Ρωμαιοκαθολικός ναός της πόλης του Παρισιού. Αποτελεί ένα από τα πλέον θαυμαστά αρχιτεκτονικά μνημεία του γοτθικού ρυθμού (για την ακρίβεια του λεγόμενου “οξυκόρυφου” ρυθμού) και βρίσκεται στη νησίδα Ιλ ντε λα Σιτέ του ποταμού Σηκουάνα, στο κέντρο της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Πριν από την εμφάνιση του Χριστιανισμού στην Γαλλία, στην θέση που είναι χτισμένη σήμερα η “Παναγία των Παρισίων”, υπήρχε ένας Ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία, πάνω στα θεμέλια του οποίου θεμελιώθηκαν διαδοχικά 4 χριστιανικοί ναοί. Η κατασκευή του σημερινού επιβλητικού ναού άρχισε το 1163 με τις ευχές του Πάπας Αλέξανδρου Γ΄, ο οποίος και έβαλε τον θεμέλιο και την οικονομική ενίσχυση του Βασιλιά Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο Ναός αποπερατώθηκε το 1260 αλλά υπέστη σημαντικές αλλαγές  το 1699 κατά την διάρκεια έργων συντήρησης και αποκαταστάσεων της φθοράς του χρόνου.  Στις 15 Απριλίου του 2019, κατά τη διάρκεια έργων αποκατάστασης του ναού, ξέσπασε πυρκαγιά η οποία οδήγησε σε κατάρρευση της οροφής και του κεντρικού οβελού της εκκλησίας. 
  3. Αγ. Σοφιά (Κωνσταντινούπολη, Τουρκία)
Η Αγία Σοφία ή Αγια-Σοφιά (ή “Ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας) είναι  ένα από τα σημαντικότερα  θρησκευτικά μνημεία για τους Χριστιανούς σε όλο τον κόσμο αλλά προσελκύει τουρίστες και επισκέπτες της Μουσουλμανικής θρησκείας λόγω της ιστορίας του. Τα εγκαίνιά του τελέστηκαν στις 27 Δεκεμβρίου του 537 και μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 λειτουργούσε ως εκκλησία. Στην συνέχεια μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος και το 1934 με απόφαση του Κεμάλ Ατατούρκ σε μουσείου.                                      

4.Πυραμίδες της Γκίζας (Γκίζα/ Κάιρο, Αίγυπτος)
Οι πυραμίδες της Γκίζας κατασκευάστηκαν πριν από 4500 χρόνια (μεταξύ 2580 και 2560 π.Χ.) και είναι οι σημαντικότερες και πιο διάσημες Πυραμίδες της Αιγύπτου. Στην αρχαία Νεκρόπολη της Γκίζας ξεχωρίζουν οι τρεις μεγάλες πυραμίδες της Τέταρτης δυναστείας: η Πυραμίδα του Χέοπα (γνωστή και ως “η Μεγάλη Πυραμίδα”), η Πυραμίδα του Χεφρήνου και η Πυραμίδα του Μυκερίνου. Σκοπός κάθε πυραμίδας ήταν να «στεγάσει» το νεκρό Φαραώ κατά τη διάρκεια της μεταθανάτιας ζωής του. Μαζί με μικρότερες πυραμίδες (των βασιλισσών), νεκρικούς ναούς, Μαστάμπες και τάφους αξιωματούχων σχημάτιζαν ένα απέραντο συγκρότημα στην Νεκρόπολη της Γκίζας, όπου ανήκει και η περίφημη “Μεγάλη Σφίγγα”. Η Πυραμίδα του Χέοπα είναι η αρχαιότερη (από το 2560 π.Χ.) και η μεγαλύτερη από τις τρεις πυραμίδες της Νεκρόπολης της Γκίζας, η οποία συνορεύει με την πόλη της Γκίζας και τα περίχωρα του Καϊρου. Είναι το αρχαιότερο από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου και το μοναδικό που διασώζεται ως τις μέρες μας.
5. Σεγράδα Φαμίλια ( Βαρκελώνη, Ισπανία)
Η Βασιλική και Εξαγνιστική Εκκλησία της Αγίας Οικογενείας (γνωστή και ως “Σεγράδα Φαμίλια”) είναι η επιβλητική ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη πόλη της Βαρκελώνης (στην ημιαύτονομη επαρχία της Καταλονίας) στην Ισπανία, με το μοναδικό γοτθικό και μετα-μοντέρνο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό που φέρει την υπογραφή του παγκοσμίου φήμης Καταλανού αρχιτέκτονα Αντόνι Γκαουντί. Αν και ημιτελής ως σήμερα, η εκκλησία εγκαινιάστηκε το Νοέμβριο του 2010, καθαγιάστηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ και έγινε Βασιλική, ώστε να μπορούν να τελεσθούν η Θεία Λειτουργία και άλλα μυστήρια υπό την παρουσία πιστών. Το έργο ανέγερσής της ξεκίνησε το 1882  αλλά πέθανε ο Γκαουντί το 1926, είχε ολοκληρωθεί λιγότερο από το ένα τέταρτο του έργου. Η νέα ημερομηνία ολοκλήρωσης είναι το 2026, προκειμένου να συμπέσει με την επέτειο των 100 ετών από το θάνατο του Γκαουντί. 

6.Κολοσσαίο (Ρώμη,Ιταλία)
Το Κολοσσαίο άρχισε να κατασκευάζεται στην εποχή του Βεσπασιανού το 72 μ.Χ., συνεχίστηκε την εποχή του Τίτου και ολοκληρώθηκε όταν ήταν αυτοκράτορας ο Τίτος, το 80 μ.Χ. Ονομαζόταν Αμφιθέατρο των Φλαβίων, από το όνομα της δυναστείας των αυτοκρατόρων που το έκτισαν. Για να κατασκευαστεί, εργάστηκαν χιλιάδες Ιουδαίοι αιχμάλωτοι που είχαν συλληφθεί από τον Τίτο μετά την καταστροφή των Ιεροσολύμων. Πήρε το όνομά του από το κολοσσιαίο άγαλμα του Νέρωνα (Ο Κολοσσός), που βρισκόταν στην τοποθεσία που χτίστηκε.

Μπορούσε να χωρέσει 65.000 θεατές και είχε σχήμα έλλειψης με περιφέρεια 524 μέτρων. Οι διαστάσεις του ήταν κολοσσιαίες: 156 x 188 μέτρα και το ύψος του έφτανε τα 48 μέτρα και είχε 4 ορόφους. Από αυτούς, οι τρεις πρώτοι είχαν αψίδες και ο τέταρτος 40 παράθυρα. Πάνω από τον 4ο όροφο υπήρχε στοά. Ο τελευταίος όροφος προοριζόταν για τις γυναίκες και τις κατώτερες τάξεις των πολιτών, ενώ ο πρώτος για τους επιφανείς πολίτες. Το εσωτερικό του ήταν χωρισμένο σε κερκίδες, ενώ στο κέντρο του είχε κονίστρα που χωριζόταν από τις κερκίδες με ένα ψηλό βάθρο. Κάτω από την κονίστρα βρίσκονταν τα υπόγεια. Εκεί βρίσκονταν τα κλουβιά με τα ζώα, τα οποία μπορούσαν να ανυψωθούν για να ανεβαίνουν τα ζώα στην αρένα, καθώς και οι μηχανικές συσκευές του κτηρίου. Πάνω από την αρένα υπήρχε μια μεγάλη τέντα, προκειμένου οι θεατές να προστατεύονται από τον ήλιο. Οι θεατές έμπαιναν στο κτήριο μέσα από 80 εισόδους, 4 από τις οποίες χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά από τους Ρωμαίους γερουσιαστές και άρχοντες. Οι πολλές πύλες έδιναν στο Κολοσσαίο τη δυνατότητα να γεμίσει μέσα σε 15 λεπτά, και να αδειάσει μέσα σε μόλις 5. Στην κονίστρα (αρένα) οδηγούσαν δύο πύλες: η πύλη της ζώσης σαρκός, από την οποία οι μονομάχοι εισέρχονταν στην αρένα, και η «νεκρική πύλη», από την οποία απομακρύνονταν οι νεκροί της μάχης. Το Κολοσσαίο έμεινε θρυλικό ως το κέντρο των αιμοχαρών θεαμάτων που απολάμβανε η ρωμαϊκή αυλή στην εποχή της παρακμής της. Η ορχήστρα είχε διαμορφωθεί κατάλληλα για να πραγματοποιούνται ναυμαχίες, μονομαχίες και θηριομαχίες τις οποίες χρηματοδοτούσαν οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες. Εκεί γίνονταν επίσης μαρτύρια χριστιανών.
7. Άνγκορ Βατ ( Άνγκορ, Καμπότζη)
Το σύμπλεγμα των ναών ηλικίας 900 ετών, γνωστό ως “Άνγκορ Βατ”, στην περιοχή Άνγκορ της Καμπότζης χτίστηκε για τον βασιλιά των Χμερ Σουριαβαρμάν Β΄ κατά τον 12ο αιώνα ως ο κύριος ναός λατρείας αφιερωμένος στον Βισνού και πρωτεύουσα του κράτους του. Αποτελεί σύμβολο για την Καμπότζη, αφού εμφανίζεται στη σημαία της χώρας από το 1863 καθώς και το κύριο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας.  

  8.Πέτρα ( Τζεμπέλ Αλ-Μαντχμπάχ, Ιορδανία)
Η σημερινή “Πέτρα” είναι η αρχαία πρωτεύουσα των Ναβαταίων (ή Ναμπάτου όπως τους αποκαλούσαν οι Μεσοποτάμιοι λαοί) που εγκαταλείφθηκε το 663 μ.Χ. και ο κορυφαίος τουριστικός προορισμός της Ιορδανίας. Θεωρείται ένα από τα πιο εντυπωσιακά ανθρώπινα δημιουργήματα, μοναδικής ομορφιάς και πολιτιστικής αξίας. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα 30 διαφορετικών χώρων σε μια ακτίνα 60 χιλιομέτρων, με ναούς, τάφους και εκπληκτικής αρχιτεκτονικής κτίρια, λαξευμένα πάνω σε μαλακά ψαμμιτικά πετρώματα ροζέ ασβεστόλιθου. Το πραγματικό όνομα της πόλης είναι “Ράκμου” που στην γλώσσα των Ναβαταίων σημαίνει “Βράχος με χρωματιστές ραβδώσεις”. Το όνομα “Πέτρα” δόθηκε από Έλληνες εμπόρους σύμφωνα με τον αρχαίο Έλληνα ιστορικό, Ιερώνυμο τον Καρδιανό. Ο πρώτος δυτικός εξερευνητής που είδε την πόλη Πέτρα, μετά την εγκατάλειψη της από τους κατοίκους της, ήταν ο Ελβετός Γιόχαν Λούντβιχ Μπούρκχαρντ τον Αύγουστο του 1812. Από τότε έγινε ξανά τουριστικό και θρησκευτικό αξιοθέατο προσελκύοντας τουρίστες από όλο τον κόσμο. 

9. Άνγκορ Βατ ( Άνγκορ, Καμπότζη)
Το σύμπλεγμα των ναών ηλικίας 900 ετών, γνωστό ως “Άνγκορ Βατ”, στην περιοχή Άνγκορ της Καμπότζης χτίστηκε για τον βασιλιά των Χμερ Σουριαβαρμάν Β΄ κατά τον 12ο αιώνα ως ο κύριος ναός λατρείας αφιερωμένος στον Βισνού και πρωτεύουσα του κράτους του. Αποτελεί σύμβολο για την Καμπότζη, αφού εμφανίζεται στη σημαία της χώρας από το 1863 καθώς και το κύριο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας.  

 10.Μάτσου Πίτσου (Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, Περού)
Το ιστορικό “Iερό” του Μάτσου Πίτσου στις Άνδεις του Περού υπάρχει σε κάθε λίστα με τα Top10 “Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς” της UNESCO από την δεκαετία του’ 80 ως σήμερα. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι μια ολόκληρη πόλη που εγκαταλείφθηκε από τους Ίνκας τον 15ο αιώνα, παρέμεινε κρυμμένη (και σχεδόν ανέγγιχτη) μέχρι την ανακάλυψή της στις 24 Ιουλίου του 1911 από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ, που την αναζητούσε για χρόνια βασισμένος σε μυθολογικές αναφορές και τοπικές ιστορίες. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2700 μέτρων στη Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, στην αριστερή όχθη του παραπόταμου του Βιλκανότα, σε απόσταση 80 χιλιομέτρων από την πόλη Κούσκο. Η ονομασία “Μάτσου Πίτσου” στη γλώσσα Κέτσουα σημαίνει “αρχαίο βουνό”  .                                Νερολή Ρόη          

5.Εθνικό Πάρκο Göreme, Τουρκία
Το Γκιόρεμε (τουρκικά: Göreme) είναι περιοχή στην Καππαδοκία της τουρκικής επαρχίας Νεφσεχίρ. Η περιοχή ονομαζόταν τη Βυζαντινή περίοδο Ματιανή ή Ματιανά και μετονομάστηκε το 1928 σε Γκιόρεμε, μια παραφθορά της αρχαιοελληνικής ονομασίας Κόραμα.
Η περιοχή είναι το κέντρο του εθνικού πάρκου Γκιόρεμε, το οποίο σε συνδυασμό με τις μονολιθικές εκκλησίες της Καππαδοκίας έχουν ανακηρυχθεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς από την UNESCO από το 1985. Το τοπίο στο Γκιόρεμε χαρακτηρίζεται από εντυπωσιακούς σχηματισμούς βράχων, μερικώς διαβρωμένων, όπως οι περίφημοι παράξενοι λίθοι που αποτελούν και μια από τις μεγάλες τουριστικές ατραξιόν της περιοχής.

6.Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος, Αυστραλία
Ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος ή Μέγα Κοραλλιογενές Φράγμα (αγγλ. Great Barrier Reef) είναι ο μεγαλύτερος κοραλλιογενής ύφαλος στον κόσμο. Απαρτίζεται από 2.900 ξεχωριστούς υφάλους και 940 νησιά και εκτείνεται σε μήκος μεγαλύτερο των 2.600 χιλιόμετρων σε μία θαλάσσια περιοχή έκτασης περίπου 344.400 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Ο ύφαλος βρίσκεται στη Θάλασσα των Κοραλλίων, έξω από τις ακτές του Κουίνσλαντ της βορειοανατολικής Αυστραλίας.

7.Hampi, Ινδία
Το Hampi είναι μια πόλη στο Hospet Taluk των Vijayanagara στην ινδική πολιτεία της Καρνατάκα.Το Hampi βρίσκεται κατά μήκος του ποταμού Tungabhadra στο ανατολικό και κεντρικό τμήμα της πολιτείας, κοντά στα σύνορα της Άντρα Πραντές, κοντά στην πόλη Hosapete. Είναι διάσημο για τη φιλοξενία της Ομάδας Μνημείων Hampi, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

8.Εθνικό Πάρκο Iguazu, Βραζιλία και Αργεντινή
Το Εθνικό Πάρκο Ιγκουασού (πορτογαλικά: Parque Nacional do Iguaçu) είναι εθνικό πάρκο της Βραζιλίας. Είναι γνωστό για τους καταρράκτες του, μέρος των οποίων βρίσκεται και στην Αργεντινή, καθώς και την άγρια πανίδα του και ειδικότερα τα πτηνά του, όπου περιλαμβάνονται πολλά σπάνια και υπό εξαφάνιση είδη. Το πάρκο αποτελεί ένα μοναδικό μέρος στον κόσμο όπου πέντε είδη δασών και οικολογικών συστημάτων συναντούνται σε μία τοποθεσία. Το εγγύτερο αεροδρόμιο προκειμένου να επισκεφτεί κάποιος το Πάρκο είναι το Διεθνές Αεροδρόμιο Foz do Iguaçu.

9.Εθνικό Πάρκο Los Glaciares, Αργεντινή

Το πάρκο καλύπτει μια έκταση 7.269,27 km2, καθιστώντας το το μεγαλύτερο εθνικό πάρκο στη χώρα. Ιδρύθηκε στις 11 Μαΐου 1937,φιλοξενεί ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα υποπολικού δάσους του Μαγγελάνου και βιοποικιλότητας της δυτικής στέπας της Παταγονίας σε καλή κατάσταση διατήρησης. Το 1981 ανακηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

10.Mont-Saint-Michel, Γαλλία
Το Μον-Σαιν-Μισέλ (Mont-Saint-Michel) είναι μία μικρή νησίδα στις ακτές της Νορμανδίας, σε πολύ μικρή απόσταση (περίπου 1,6 χλμ) από την ακτή, με την οποία συγκοινωνεί με ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Στην κορυφή του υπάρχει το περίφημο αββαείο με το επίχρυσο άγαλμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην κορυφή του καμπαναριού, που χαρακτηρίζεται ως αριστούργημα του δυτικού πολιτισμού. Τον περίφημο Ρωμανικό ναό του, που αποτελεί ένα από τα επιτεύγματα της Αρχιτεκτονικής, τον σχεδίασε ο Γουλιέλμος της Ντιζόν κατά τον 11ο αιώνα.
Το Mont-Saint-Michel και γύρω κόλπο της ήταν χαραγμένο στην UNESCO στον κατάλογο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1979 για τη μοναδική αισθητική και τη σημασία του ως ένα μεσαιωνικό χριστιανικό χώρο.Το επισκέπτονται περισσότεροι από 3 εκατομμύρια άνθρωποι κάθε χρόνο. Πάνω από 60 κτίρια εντός της κοινότητας προστατεύονται στη Γαλλία ως ιστορικά μνημεία.

Το Ταζ Μαχάλ είναι το πιο γνωστό και αντιπροσωπευτικό μνημείο της Ινδίας και το σημαντικότερο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας καθώς συγκεντρώνει εκατομμύρια τουριστών από όλο τον κόσμο. Βρίσκεται κοντά στην πόλη Άγκρα της βόρειας Ινδίας, στις όχθες του ποταμού Γιούμα. Κατασκευάστηκε από τον μογγόλο αυτοκράτορα Σαχ Γιαχάν Α’, τον 17ο αιώνα, στη μνήμη της συζύγου του που την αποκαλούσε “Μουμτάζ Μαχάλ” (σημαίνει “Κορώνα του Παλατιού”) η οποία πέθανε κατά την διάρκεια γέννας το 1631. Μετά από 22 χρόνια εντατικών έργων, το εντυπωσιακό μνημείο προς τιμήν της ολοκληρώθηκε 2. Αγ. Σοφιά (Κωνσταντινούπολη, Τουρκία)

2.Η Αγία Σοφία ή Αγια-Σοφιά (ή “Ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας) είναι  ένα από τα σημαντικότερα  θρησκευτικά μνημεία για τους Χριστιανούς σε όλο τον κόσμο αλλά προσελκύει τουρίστες και επισκέπτες της Μουσουλμανικής θρησκείας λόγω της ιστορίας του. Τα εγκαίνιά του τελέστηκαν στις 27 Δεκεμβρίου του 537 και μέχρι την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 λειτουργούσε ως εκκλησία. Στην συνέχεια μετατράπηκε σε μουσουλμανικό τέμενος και το 1934 με απόφαση του Κεμάλ Ατατούρκ σε μουσείου.και έγινε γνωστό ως “Ταζ Μαχάλ”.

3. Άνγκορ Βατ ( Άνγκορ, Καμπότζη)

Το σύμπλεγμα των ναών ηλικίας 900 ετών, γνωστό ως “Άνγκορ Βατ”, στην περιοχή Άνγκορ της Καμπότζης χτίστηκε για τον βασιλιά των Χμερ Σουριαβαρμάν Β΄ κατά τον 12ο αιώνα ως ο κύριος ναός λατρείας αφιερωμένος στον Βισνού και πρωτεύουσα του κράτους του. Αποτελεί σύμβολο για την Καμπότζη, αφού εμφανίζεται στη σημαία της χώρας από το 1863 καθώς και το κύριο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας.  

4. Πόλη Μπαγκάν ( Μπαγκάν, Μιανμάρ)

Το συγκρότημα του Μπαγκάν είναι η παλιά, εντυπωσιακή, αυτοκρατορική πρωτεύουσα της Μιανμάρ (ως το 1989 ήταν γνωστή ως Βιρμανία και παλαιότερα ως Μπούρμα) αλλά σήμερα έχουν διασωθεί ελάχιστα τμήματά της και ερείπια επιβλητικών ναών, ανάμεσά τους και 2.200 ναοί και παγόδες. Από τον 9ο μέχρι τον 13ο αιώνα ήταν πρωτεύουσα του βασιλείου του Παγκάν και στην περίοδο της ακμής του βασιλείου (από το 1044 μέχρι το 1287) κατασκευάστηκαν πάνω από 10.000 βουδιστικοί ναοί, παγόδες και μοναστήρια ενώ η πόλη έφθασε να έχει 200.000 κατοίκους

5. Μάτσου Πίτσου (Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, Περού)

Το ιστορικό “Iερό” του Μάτσου Πίτσου στις Άνδεις του Περού υπάρχει σε κάθε λίστα με τα Top10 “Μνημεία Πολιτιστικής Κληρονομιάς” της UNESCO από την δεκαετία του’ 80 ως σήμερα. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι μια ολόκληρη πόλη που εγκαταλείφθηκε από τους Ίνκας τον 15ο αιώνα, παρέμεινε κρυμμένη (και σχεδόν ανέγγιχτη) μέχρι την ανακάλυψή της στις 24 Ιουλίου του 1911 από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ, που την αναζητούσε για χρόνια βασισμένος σε μυθολογικές αναφορές και τοπικές ιστορίες. Βρίσκεται σε υψόμετρο 2700 μέτρων στη Σιέρρα Βιλκαμπάμπα, στην αριστερή όχθη του παραπόταμου του Βιλκανότα, σε απόσταση 80 χιλιομέτρων από την πόλη Κούσκο. Η ονομασία “Μάτσου Πίτσου” στη γλώσσα Κέτσουα σημαίνει “αρχαίο βουνό”  .

6. Ακρόπολη (Αθήνα, Ελλάδα)

Η Ακρόπολη των Αθηνών είναι ο πιο σημαντικός αρχαιολογικός χώρος στην Ελλάδα και βρίσκεται στον ομώνυμο βραχώδη λόφο που δεσπόζει στο κέντρο της σύγχρονης Αθήνας.

Στην Ακρόπολη βρισκόταν το σπουδαιότερο και μεγαλοπρεπέστερο ιερό της αρχαίας πόλης αφιερωμένο στην προστάτιδα θεά της πόλης: την Αθηνά. Στην Ακρόπολη υπάρχουν τρεις αρχαίοι ναοί, ο Παρθενώνας, το Ερέχθειο και ο ναός της Απτέρου Νίκης. Ο λόφος είναι απρόσιτος απ’ όλες τις πλευρές εκτός της δυτικής, όπου και βρίσκεται η οχυρή -μνημειακή πλέον – είσοδος, η διακοσμημένη με τα λαμπρά “Προπύλαια”. Όλα τα μνημεία της Ακρόπολης είναι κατασκευασμένα από Πεντελικό μάρμαρο και χτίστηκαν κατά τον λεγόμενο “Χρυσό Αιώνα” του Περικλή (450-330 π.Χ.). Είναι ένα αναγνωρισμένο μνημείο παγκόσμιας ακτινοβολίας.

7.Πυραμίδες της Γκίζας (Γκίζα/ Κάιρο, Αίγυπτος)

Οι πυραμίδες της Γκίζας κατασκευάστηκαν πριν από 4500 χρόνια (μεταξύ 2580 και 2560 π.Χ.) και είναι οι σημαντικότερες και πιο διάσημες Πυραμίδες της Αιγύπτου. Στην αρχαία Νεκρόπολη της Γκίζας ξεχωρίζουν οι τρεις μεγάλες πυραμίδες της Τέταρτης δυναστείας: η Πυραμίδα του Χέοπα (γνωστή και ως “η Μεγάλη Πυραμίδα”), η Πυραμίδα του Χεφρήνου και η Πυραμίδα του Μυκερίνου. Σκοπός κάθε πυραμίδας ήταν να «στεγάσει» το νεκρό Φαραώ κατά τη διάρκεια της μεταθανάτιας ζωής του. Μαζί με μικρότερες πυραμίδες (των βασιλισσών), νεκρικούς ναούς, Μαστάμπες και τάφους αξιωματούχων σχημάτιζαν ένα απέραντο συγκρότημα στην Νεκρόπολη της Γκίζας, όπου ανήκει και η περίφημη “Μεγάλη Σφίγγα”. Η Πυραμίδα του Χέοπα είναι η αρχαιότερη (από το 2560 π.Χ.) και η μεγαλύτερη από τις τρεις πυραμίδες της Νεκρόπολης της Γκίζας, η οποία συνορεύει με την πόλη της Γκίζας και τα περίχωρα του Καϊρου. Είναι το αρχαιότερο από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου και το μοναδικό που διασώζεται ως τις μέρες μας

8.Πέτρα ( Τζεμπέλ Αλ-Μαντχμπάχ, Ιορδανία)

Η σημερινή “Πέτρα” είναι η αρχαία πρωτεύουσα των Ναβαταίων (ή Ναμπάτου όπως τους αποκαλούσαν οι Μεσοποτάμιοι λαοί) που εγκαταλείφθηκε το 663 μ.Χ. και ο κορυφαίος τουριστικός προορισμός της Ιορδανίας. Θεωρείται ένα από τα πιο εντυπωσιακά ανθρώπινα δημιουργήματα, μοναδικής ομορφιάς και πολιτιστικής αξίας. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα 30 διαφορετικών χώρων σε μια ακτίνα 60 χιλιομέτρων, με ναούς, τάφους και εκπληκτικής αρχιτεκτονικής κτίρια, λαξευμένα πάνω σε μαλακά ψαμμιτικά πετρώματα ροζέ ασβεστόλιθου. Το πραγματικό όνομα της πόλης είναι “Ράκμου” που στην γλώσσα των Ναβαταίων σημαίνει “Βράχος με χρωματιστές ραβδώσεις”. Το όνομα “Πέτρα” δόθηκε από Έλληνες εμπόρους σύμφωνα με τον αρχαίο Έλληνα ιστορικό, Ιερώνυμο τον Καρδιανό. Ο πρώτος δυτικός εξερευνητής που είδε την πόλη Πέτρα, μετά την εγκατάλειψη της από τους κατοίκους της, ήταν ο Ελβετός Γιόχαν Λούντβιχ Μπούρκχαρντ τον Αύγουστο του 1812. Από τότε έγινε ξανά τουριστικό και θρησκευτικό αξιοθέατο προσελκύοντας τουρίστες από όλο τον κόσμο.

9. Σεγράδα Φαμίλια ( Βαρκελώνη, Ισπανία)

Η Βασιλική και Εξαγνιστική Εκκλησία της Αγίας Οικογενείας (γνωστή και ως “Σεγράδα Φαμίλια”) είναι η επιβλητική ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη πόλη της Βαρκελώνης (στην ημιαύτονομη επαρχία της Καταλονίας) στην Ισπανία, με το μοναδικό γοτθικό και μετα-μοντέρνο αρχιτεκτονικό σχεδιασμό που φέρει την υπογραφή του παγκοσμίου φήμης Καταλανού αρχιτέκτονα Αντόνι Γκαουντί. Αν και ημιτελής ως σήμερα, η εκκλησία εγκαινιάστηκε το Νοέμβριο του 2010, καθαγιάστηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ και έγινε Βασιλική, ώστε να μπορούν να τελεσθούν η Θεία Λειτουργία και άλλα μυστήρια υπό την παρουσία πιστών. Το έργο ανέγερσής της ξεκίνησε το 1882  αλλά πέθανε ο Γκαουντί το 1926, είχε ολοκληρωθεί λιγότερο από το ένα τέταρτο του έργου. Η νέα ημερομηνία ολοκλήρωσης είναι το 2026, προκειμένου να συμπέσει με την επέτειο των 100 ετών από το θάνατο του Γκαουντί.

10. Παναγία των Παρισίων ( Παρίσι, Γαλλία) 

Η “Νοτρ Νταμ ντε Παρί”, γνωστή στα ελληνικά ως “Παναγία των Παρισίων” (και στην Γαλλία απλά ως “Νοτρ Νταμ”) είναι ο μητροπολιτικός Ρωμαιοκαθολικός ναός της πόλης του Παρισιού. Αποτελεί ένα από τα πλέον θαυμαστά αρχιτεκτονικά μνημεία του γοτθικού ρυθμού (για την ακρίβεια του λεγόμενου “οξυκόρυφου” ρυθμού) και βρίσκεται στη νησίδα Ιλ ντε λα Σιτέ του ποταμού Σηκουάνα, στο κέντρο της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Πριν από την εμφάνιση του Χριστιανισμού στην Γαλλία, στην θέση που είναι χτισμένη σήμερα η “Παναγία των Παρισίων”, υπήρχε ένας Ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Δία, πάνω στα θεμέλια του οποίου θεμελιώθηκαν διαδοχικά 4 χριστιανικοί ναοί. Η κατασκευή του σημερινού επιβλητικού ναού άρχισε το 1163 με τις ευχές του Πάπας Αλέξανδρου Γ΄, ο οποίος και έβαλε τον θεμέλιο και την οικονομική ενίσχυση του Βασιλιά Λουδοβίκος Ζ΄ της Γαλλίας. Ο Ναός αποπερατώθηκε το 1260 αλλά υπέστη σημαντικές αλλαγές  το 1699 κατά την διάρκεια έργων συντήρησης και αποκαταστάσεων της φθοράς του χρόνου.  Στις 15 Απριλίου του 2019, κατά τη διάρκεια έργων αποκατάστασης του ναού, ξέσπασε πυρκαγιά η οποία οδήγησε σε κατάρρευση της οροφής και του κεντρικού οβελού της εκκλησίας.

Με απλά λόγια bullying είναι η σωματική ή και η ψυχολογική κακοποίηση ή μείωση ασθενέστερων ατόμων. Ο εκφοβισμός δεν αποτελεί αποκλειστικά σχολικό φαινόμενο αλλά εμφανίζεται σε όλες τις κοινωνικές ομάδες αλλά και σε άτομα κάθε ηλικίας. Μπορεί να εμφανιστεί από το σχολείο μέχρι και μέσα στην φυλακή! Είναι και αυτό με την σειρά του μια........
Παρόλο που το πρόβλημα δεν έχει βρει ακόμη λύση, έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια για την αντιμετώπισή του. Αυτές περιλαμβάνουν προσπάθειες σε επίπεδο εθνικό, όπως η πρωτοβουλία για ενημέρωση μαθητών και εκπαιδευτικών των σχολείων, την ενημέρωση για την αντιμετώπιση της παραβίασης του κυβερνοχώρου, κρατικοί νόμοι και τοπικές προσπάθειες κοινωνικών ομάδων και συλλόγων μέσω προγραμμάτων πρόληψης εκφοβισμού κυρίως στα σχολεία. Όλοι επίσης έχουμε πολλές φορές ακούσει από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προγράμματα ή και ειδήσεις που ενημερώνουν για τον εκφοβισμό (bullying).
Μια από τις πιο οδυνηρές πτυχές του εκφοβισμού είναι ότι είναι αμείλικτος. Στις περισσότερες περιπτώσεις το bullying μπορεί να ξεκινήσει σε παιδιά ή και μεγάλους απλά όταν τους πειράζουν ή όταν τους χαρακτηρίζουν με διάφορα ονόματα έτσι απλά για να σπάσουν πλάκα. Ωστόσο, όταν αυτό συνεχίζεται, ο εκφοβισμός μπορεί να βάλει ένα άτομο σε κατάσταση συνεχούς φόβου. Τα παιδιά που υποφέρουν από εκφοβισμό έχουν συνέπειες στο σχολείο αλλά και την υγεία τους.

 

Οι πυραμίδες της Γκίζας είναι από τα παλαιότερα σωζόμενα κτίσματα και είναι οι πιο διάσημες πυραμίδες του κόσμου. Η κατασκευή ανάγεται στο 2580 π.Χ. και βρίσκονται στη Νεκρόπολη της Γκίζας. Το σύμπλεγμα πιθανολογείται ότι χρησιμοποιήθηκε για τον ενταφιασμό Φαραώ και κατασκευάστηκε από την τέταρτη δυναστεία των Αιγυπτίων. Στην αρχαία Νεκρόπολη της Γκίζας ανήκουν: η Πυραμίδα του Χέοπα, γνωστή και ως "η Μεγάλη Πυραμίδα", η λίγο μικρότερη Πυραμίδα του Χεφρήνου και η σχετικά μετρίου μεγέθους Πυραμίδα του Μυκερίνου. Ανήκουν και οι τρεις στην Τέταρτη δυναστεία. Όλες μαζί σχημάτιζαν ένα απέραντο συγκρότημα από μικρότερες πυραμίδες (των βασιλισσών), νεκρικούς ναούς, Μαστάμπες και τάφους αξιωματούχων. Η μεγαλύτερη και πιο διάσημη είναι η πυραμίδα του Χέοπα (ή Χούφου) ενώ οι άλλες δύο είναι μικρότερες και βρίσκονται κάποια μέτρα μακρύτερα από την πυραμίδα του Χέοπα. Είναι το παλαιότερο από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.ματούχων. Στη Νεκρόπολη ανήκει και η περίφημη Μεγάλη Σφίγγα.

 

2.       ΓΑΛΛΙΑ

 

Οι Βερσαλλίες ήταν μέχρι το 1660 ένα απλό μικρό παλάτι που χρησίμευε κυρίως ως καταφύγιο κυνηγιού. Μετά το 1660 ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ΄ αποφάσισε να επεκτείνει το παλάτι, και όχι να κατεδαφίσει το αρχικό κτίριο, με σκοπό οι Βερσαλλίες να γίνουν βασιλικό ανάκτορο και το πιο λαμπρό παλάτι της Ευρώπης. Οι πρώτες εργασίες διαπλάτυνσης άρχισαν το 1661, ενώ μέχρι το 1685 είχε τελειώσει το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών. Στα τέλη του 18ου αιώνα το ανάκτορο είχε την σημερινή του μορφή. Η συνολική πρόσοψη έχει μήκος 570 μέτρα. Κατά την διάρκεια των εργασιών εργάζονταν ως και πάνω από 20.000 εργάτες στις Βερσαλλίες. Αλλά και όταν τελείωσαν οι εξωτερικές εργασίες, πραγματοποιούνταν συνεχώς εσωτερικές αλλαγές, κυρίως στον 18ο αιώνα, όπως αλλαγές δωματίων και αλλαγές στην διακόσμηση.

3.      ΕΛΛΑΔΑ

Η Ακρόπολη Αθηνών είναι βραχώδης λόφος ύψους 157 μ. από την επιφάνεια της θάλασσας και 70 μ. περίπου από το επίπεδο της πόλεως των Αθηνών. Η κορυφή του έχει σχήμα τραπεζοειδές μήκους 300 μ. και μέγιστου πλάτους 150 μ. Ο λόφος είναι απρόσιτος απ’ όλες τις πλευρές εκτός της δυτικής, όπου και βρίσκεται η οχυρή είσοδος, η διακοσμημένη με τα λαμπρά Προπύλαια.^[4].

4.      ΙΣΠΑΝΙΑ

Το Τολέδο είναι πόλη και δημοτικό διαμέρισμα της Ισπανίας, πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας, καθώς και της αυτόνομης κοινότητας Καστίλη-Λα Μάντσα. Βρίσκεται κεντρικά της χώρας, σε απόσταση 70 χιλιομέτρων από τη Μαδρίτη και επί της δεξιάς όχθης του ποταμού Τάγου

5.      ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

Το Στόουνχεντζ είναι νεολιθικό μεγαλιθικό μνημείο του οποίου η διαμόρφωση συνεχίστηκε ως την Εποχή του Χαλκού, στην κομητεία του Γουΐλτσιρ (Wiltshire), περίπου 13 χλμ βορειοδυτικά του Σώλσμπερι (Salisbury). Πρόκειται για έναν κύκλο μεγαλίθων, που κατασκευάστηκε σύμφωνα με τις πλέον αποδεκτές αρχαιολογικές εκτιμήσεις ανάμεσα στο 2500 π.Χ. και το 2000 π.Χ.. Το αρχαιότερο κυκλικό ανάχωμα και η περιφερειακή τάφρος, που ανήκουν σε πρωιμότερη φάση του μνημείου, χρονολογήθηκαν προσφάτως περί το 3100 π.Χ..  Μορφολογικά έχει μακρινή μόνον συγγένεια με τους υπόλοιπους λίθινους κύκλους των Βρετανικών νήσων, όπως ο κύκλος του Μπρόντγκαρ (Ring of Brodgar), για παράδειγμα, ενώ τα περίφημα τρίλιθά του το καθιστούν μοναδικό.

6.      ΚΙΝΑ

Το Σινικό Τείχος είναι κινεζική οχύρωση που κατασκευάστηκε σταδιακά, προκειμένου να προστατευθεί η Κίνα από τις επιδρομές μογγολικών και τουρκικών φύλων από τα βόρεια σύνορά της. Η κατασκευή του ξεκίνησε σταδιακά από τον 7ο αι. π.Χ.^[1], αλλά η σημερινή του μορφή οφείλεται κυρίως στη δυναστεία Μινγκ (τέλη του 14ου αι. με αρχές του 17ου αι. μ.Χ.). Το Τείχος εκτείνεται σε συνολικό μήκος 8.850 χλμ, σύμφωνα με πρόσφατη μέτρηση,^[2], αποτελούμενο από 6.259 χλμ πραγματικού τείχους, 359 χλμ τάφρου και 2.232 χλμ φυσικών οχυρώσεων όπως λόφοι και ποταμοί.^[2]. Αποτελεί έτσι το μεγαλύτερο σε διαστάσεις ανθρώπινο οικοδόμημα. Κατά άλλη σύγχρονη μέτρηση, το Σινικό Τείχος, με όλες τις διακλαδώσεις του, έχει συνολικό μήκος 21.196 χιλιόμετρα^[3].

 

 

7.ΗΠΑ

 Το Άγαλμα της Ελευθερίας, ή αλλιώς η Ελευθερία που διαφωτίζει τον κόσμο είναι περίπου 90 μέτρα και εικονίζει την Ελευθερία ως γυναικεία μορφή, να κρατά στο υψωμένο δεξί της χέρι έναν πυρσό και στο αριστερό της μια πλάκα στην οποία αναγράφεται η ημερομηνία «4 Ιουλίου 1776», η οποία είναι η ημέρα ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Το άγαλμα αυτό, είναι ένα δώρο από τη Γαλλία προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και δεσπόζει κοντά στην νησίδα Λίμπερτυ Άιλαντ (Liberty Island) στην είσοδο του λιμανιού της Νέας Υόρκης.^[1]

 

Το Τατζ Μαχάλ (Taj Mahal) είναι κτιριακό συγκρότημα που βρίσκεται στην Ινδία, κτισμένο στη νότια όχθη του ποταμού Γιαμούνα κοντά στη πόλη Άγκρα. Το συγκρότημα αναπτύσσεται γύρω από το μαυσωλείο που ανήγειρε ο Σαχ Τζαχάν Μογγόλος αυτοκράτορας (Σάχης) προκειμένου να τιμήσει τη πολυαγαπημένη του σύζυγο Μουμτάζ Μαχάλ που πέθανε το 1631 κατά τη διάρκεια τοκετούΓια την ανέγερσή του, που έγινε σε σχέδια ομάδας αρχιτεκτόνων από την Ινδία, το σημερινό Πακιστάν και άλλα μέρη της Ασίας, απασχολήθηκαν 20.000 εργάτες που ξεκίνησαν το 1632 δουλεύοντας καθημερινά, για να το ολοκληρώσουν το 1649. Πλην όμως για να ολοκληρωθούν όλα τα κτίσματα του συγκροτήματος χρειάστηκαν 22 χρόνια.

Η Κόκκινη Πλατεία (Ρωσικά: Красная площадь, Krasnaya ploshchad ΔΦΑ [ˈkrasnəjə ˈploɕːətʲ]^[1]) είναι μια αστική πλατεία στη Μόσχα, στη Ρωσία. Η πλατεία χωρίζει το Κρεμλίνο, την πρώην βασιλική ακρόπολη και τη σημερινή επίσημη κατοικία του Προέδρου της Ρωσίας, από μια ιστορική συνοικία γνωστή ως Κιτάι Γκόροντ (ρωσ. Китай-город). Καθώς οι κύριες οδοί της Μόσχας ξεκινούν από εδώ προς όλες τις κατευθύνσεις, οι οποίες μετά γίνονται μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι έξω από την πόλη, η Κόκκινη Πλατεία θεωρείται συχνά ως η κεντρική πλατεία της Μόσχας και όλης της Ρωσίας.

Η αρχαία πόλη Μάτσου Πίτσου που βρίσκεται στο νότιο Περού είναι το αντιπροσωπευτικότερο δείγμα του πολιτισμού των Ίνκα, που χάθηκε με απότομο τρόπο και που η εξέλιξή του ήταν και παραμένει θέμα συζήτησης. Η πόλη ανακαλύφθηκε το 1911, στις 24 Ιουλίου, από τον Αμερικανό ιστορικό και αρχαιολόγο Χίραμ Μπίνγκαμ. Ο Μπίνγκαμ ήταν γιος ενός προτεστάντη ιερέα και είχε σπουδάσει Ιστορία και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ. Το ενδιαφέρον του στρεφόταν γύρω από την ιστορία των λαών της Λατινικής Αμερικής και για αυτό το 1906–1907 ακολούθησε την ίδια διαδρομή που είχε κάνει και ο Σιμόν Μπολίβαρ από τη ζούγκλα της Βενεζουέλας προς την Κολομβία και το 1908–1909 ταξίδεψε από το Μπουένος Άιρες ως τη Λίμα και το Κούσκο, μέσω της εμπορικής οδού που είχαν χαράξει οι ισπανοί κονκισταδόρες (conquistadores).

ΖΩΗ ΜΠΑΡΠΑΡΟΥΣΗ

 

     Ένα θέμα που με ενδιαφέρει είναι η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι συχνό φαινόμενο σε πολλές χώρες. Στο Αφγανιστάν και στην Ινδία για παράδειγμα κυριαρχεί η παιδική εργασία, ενώ στην Τουρκία,στη Λευκορωσία και στη Βόρεια Κορέα οι άνθρωποι δεν μπορούν να λένε ελεύθερα τη γνώμη τους. Όμως το σημαντικότερο είναι η καταπάτηση των δικαιωμάτων των  γυναικών,ο περιορισμός της ελευθερίας τους και η βία σε βάρος τους.Σε διάφορες χώρες όπως είναι η Τουρκία, η Ταϋλάνδη και η Σαουδική Αραβία, οι γυναίκες υποφέρουν καθημερινά. Ακόμα και στην  Ελλάδα οι γυναικοκτονίες το 2021 έφτασαν τις 17. Θα ήθελα να βρεθούν λύσεις και όλοι οι άνθρωποι να έχουν ίσα  δικαιώματα και να ζουν χωρίς να φοβούνται σε έναν ελεύθερο κόσμο.

ΖΩΗ ΜΠΑΡΠΑΡΟΥΣΗ

Δέκτης του 1946.
Από τις πρώτες τηλεοράσεις που κυκλοφόρησαν μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το μέγεθος της οθόνης ήταν  10 ίντσες.

1954: RCA's First Commercial Color TV
Η πρώτη φορητή τηλεόραση το
1955 – 56. Αν και διαφημιζόταν ως φορητή , ήταν πολύ βαριά και χρειαζόταν μια μπαταρία αυτοκινήτου για να λειτουργήσει.

Σχεδόν κανείς όμως δεν μπορεί να τη δει έγχρωμα μιας και όλοι διαθέτουν ασπρόμαυρες συσκευές.
Η τηλεόραση στην Ελλάδα

 Η επίσημη έναρξη της Ελληνικής κρατικής τηλεόρασης έγινε στις 23 Φεβρουαρίου 1966, με πρώτη παρουσιάστρια την Ελένη Κυπραίου και συντονιστή το δημοσιογράφο Γεώργιο Κάρτερ, ασπρόμαυρη στην αρχή και με μικρή εμβέλεια.

Οι τηλεοράσεις δε, που υπήρχαν στην Αθήνα δεν ήταν πάνω από 1000!!

Αν και όλοι μας πιστεύουμε ότι οι επίπεδες οθόνες είναι κάτι που εφευρέθηκε τα 10 - 15 τελευταία χρόνια , η αλήθεια είναι ότι εφευρέθηκαν το  1964 , από δύο καθηγητές του πανεπιστημίου του Ιλινόις.
 Έχουν ζωή δηλαδή 50 ετών!!

Σήμερα οι τηλεοράσεις έχουν όμορφη σχεδίαση , είναι λεπτές με μεγάλο μέγεθος  - 40 ως 42 ίντσες είναι οι τηλεοράσεις με τις περισσότερες πωλήσεις στις  μέρες μας - συνδέονται ασύρματα με το διαδίκτυο , με παιχνιδομηχανές  και μπορούν να προσφέρουν  πολλές ώρες.
Νερολή Ρόη

Κάθε υπολογιστικο συστημα, όσο μεγάλο ή μικρό κι αν είναι, αποτελείται από το υλικό μέρος  και το λογισμικό . Τα βασικά στοιχεία του υλικού μέρους του υπολογιστή είναι η κεντρική μονάδα επεξεργασίας, η κεντρική μνήμη, οι μονάδες εισόδου - εξόδου πληκτρολόγιο, ποντίκι, οθόνη , οι εσωτερικές ή εξωτερικές μονάδες ανάγνωσης και αποθήκευσης δεδομένων, όπως σκληρός δίσκος, DVD, SSD Solid State Drive και οι περιφερειακές συσκευές.

Υπάρχουν διάφοροι τύποι υπολογιστών οι οποίοι διαφέρουν κατά το μέγεθος, τις δυνατότητες (επεξεργαστική ισχύς) και την αρχιτεκτονική τους, δηλαδή τον τρόπο που τα βασικά τους μέρη συνδέονται και συνεργάζονται μεταξύ τους. Στην πιο διαδεδομένη κατηγορία υπολογιστών ανήκουν οι μικροϋπολογιστές. Στους μικροϋπολογιστές τα βασικά εξαρτήματα, όπως ο επεξεργαστής, η μνήμη βρίσκονται τοποθετημένα σ' ένα τυπωμένο κυκλωμα που ονομάζεται μητρική κάρτα . Στη μητρική επίσης βρίσκονται υποδοχές για τη σύνδεση διαφόρων άλλων συσκευών , ή και προς επέκταση των ήδη εγκατεστημένων.
Το λογισμικο του υπολογιστη αποτελείται από τα απαραίτητα προγραμματα που δίνουν τις κατάλληλες εντολές, για να λειτουργεί το υλικό μέρος. Συνίσταται δε από το λειτουργικο συστημα  και το λογισμικό εφαρμογών.
Οι πρωτοι υπολογιστες ηταν ισοι με ενα μεγαλο κτηριο.  Οι υπολογιστες ανακαλυφθηκαν απο τον μαθηματικο Τσαρλς Μπάμπατζ. Ο πρωτος υπολογιστης κατασκευαστηκε το 1944!
Οι υπολογιστες στο μελλον κατα την γνωμη μου νομιζω οτι θα ειναι πολλοι λεπτοι με πολυ καλυτερα λογισμικα, προγραμματα και λειτουργιες

1η Γενιά Υπολογιστών (1943- 1956)

Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο μαθηματικός Άλαν Τιούρινγκ σχεδίασε μια μηχανή όπου μπορούσε να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα με την μορφή αλγορίθμου. Η μηχανή Τιούρινγκ ήταν η αρχική ιδέα για την κατασκευή του ENIAC όμως δεν μπορούσε τότε να κατασκευαστεί. Παράλληλα κατασκευάζει τον Colossus Mark I το 1943, τον πρώτο προγραμματιζόμενο ηλεκτρονικό υπολογιστή, για την αποκρυπτογράφηση της γερμανικής μηχανής Enigma στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο.

Αργότερα το 1946, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρειάζονταν μια συσκευή η οποία να βοηθά τους στρατιωτικούς στους υπολογισμούς για να βρίσκουν τα όπλα τους το στόχο με μεγαλύτερη ακρίβεια. Ο ENIAC ικανοποιόντας τα κριτήρια του Τιούρινγκ περί καθολικής επιλυσημότητας υπήρξε ο πρώτος επαναπρογραμματιζόμενος ηλεκτρονικός υπολογιστής γενικού σκοπού.

Για πρώτη φορά δημιουργήθηκε ένα τεράστιο μηχάνημα που αντί για μηχανικά μέρη χρησιμοποιούσε ηλεκτρονικές λυχνίες, κατασκευασμένες από τον Λι Ντε Φόρεστ (Lee De Forest). Ο πρώτος επαναπρογραμματιζόμενος ηλεκτρονικός υπολογιστής, λειτουργούσε με λυχνίες και ονομάστηκε ENIAC.

Ο ΕΝΙΑC ήταν τεράστιος σε μέγεθος (καταλάμβανε έναν ολόκληρο όροφο), και έπρεπε να τον ελέγχουν συνεχώς ειδικοί επιστήμονες. Συχνά, επίσης, καίγονταν οι λυχνίες του και έπρεπε να τις αντικαθιστούν.

Ακόμα και ο πιο ταπεινός σημερινός υπολογιστής είναι χιλιάδες φορές καλύτερος από τον ENIAC ως προς τις δυνατότητες.

Έπειτα στο Μάντσεστερ του 1949 κατασκευάζεται ο Manchester Mark-Η από τους Τιούρινγκ και Champernowne.

Την περίοδο αυτή οι λυχνίες αντικαθίστανται από τρανζίστορς. Οι ηλεκτρονικές αυτές κατασκευές (κρυσταλλοτρίοδοι, όπως τις ονομάζουν οι ηλεκτρονικοί), επιτρέπουν τη δημιουργία μικρότερων και ταχύτερων υπολογιστών. Το 1956 στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (Μ.Ι.Τ.) κατασκευάστηκε ο πρώτος Ηλεκτρονικός Υπολογιστής που λειτουργούσε με τρανζίστορς, ο ΤΧ-0.

Το 1958 ο Τζακ Κίλμπυ (Jack Kilby), της εταιρείας Texas Instruments κατάφερε να δημιουργήσει κάτι που θα άλλαζε τον κόσμο των ηλεκτρονικών για πάντα,κατασκεύασε το πρώτο Ολοκληρωμένο Κύκλωμα συνδυάζοντας τρανζίστορς, πυκνωτές, αντιστάτες και άλλα ηλεκτρονικά εξαρτήματα όλα τοποθετημένα στο ίδιο κομμάτι από πυρίτιο. Το δημιούργημα του Κίλμπυ επέτρεψε στους επιστήμονες να κατασκευάσουν υπολογιστές τόσο μικρούς ώστε να μπορούμε ακόμη και να τους μεταφέρουμε. Χρησιμοποιείται, επίσης, σε μια πληθώρα άλλων εφαρμογών, όπως τηλεπικοινωνίες, πολυμέσα, ακόμη και παιχνίδια.

Οι υπολογιστές που έχουμε σήμερα ανήκουν στην 4η Γενιά. Ο κάθε ένας από αυτούς είναι εφοδιασμένος με Επεξεργαστή (CPU), έχει τη δική του Μνήμη, μονάδα αποθήκευσης πληροφοριών, οθόνη, και κάποιο είδος μέσου για να δίνουμε πληροφορίες στον υπολογιστή (πληκτρολόγιο, πενάκι, ποντίκι κλπ).   

Σύμφωνα με το νόμο του Moore, κάθε 18 περίπου μήνες η ισχύς των παραγόμενων υπολογιστών διπλασιάζεται. Έτσι, γίνεται αντιληπτό γιατί ένας υπολογιστής που αγοράζεται σήμερα είναι (περίπου) δύο φορές ταχύτερος από έναν υπολογιστή της ίδιας «κατηγορίας» που αγοράστηκε πριν ενάμιση χρόνο.

Πολλοί ήταν εκείνοι που προσπάθησαν να κατασκευάσουν ένα μηχάνημα που θα μπορούσε να μεταβιβάσει τον ήχο διαμέσου του ηλεκτρισμού. Αυτό το κατάφερε ο Σκωτσέζος φυσικός Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ το 1876.^[1] Η συσκευή που χρησιμοποιήθηκε περιελάμβανε μια ελαστική μεμβράνη από σίδηρο, η οποία βρισκόταν μπροστά από σιδηρομαγνητικό πυρήνα, περιτυλιγμένο με μονωμένο αγωγό. Μια γραμμή από δυο καλώδια συνέδεε τη συσκευή αυτή με μια άλλη παρόμοια. Και οι δυο συσκευές χρησιμοποιήθηκαν ως δέκτες και ως πομποί. Στη συσκευή του Μπελ, η φωνή έπεφτε πάνω στη μεμβράνη και την έκανε να πάλλεται. Η συσκευή αυτή χρησίμευε μόνο για ομιλίες σε κοντινή απόσταση.

Μετά την εφεύρεση όμως του μικροφώνου από τον Αμερικανό Ντέιβιντ Έντουαρντ Χιουζ (David Edward Hughes) το 1877, το τηλέφωνο άρχισε να εξελίσσεται και να χρησιμοποιείται για τη σύνδεση μακρινών αποστάσεων. Το μικρόφωνο αυτό περιλάμβανε μικρή ράβδο από άνθρακα η οποία περιβαλλόταν από δυο στρώματα άνθρακα. Στην αρχή μικρόφωνο και ακουστικό ήταν τοποθετημένα μαζί. Το τηλέφωνο πέρασε διάφορες εξελίξεις για να φτάσει στη σημερινή του μορφή.

Στα χειροκίνητα τηλεφωνικά κέντρα, ο συνδρομητής για να καλέσει το κέντρο έστρεφε μια μαγνητοηλεκτρική μηχανή που είχε το τηλέφωνό του και η τηλεφωνήτρια ρωτούσε τον συνδρομητή με ποιον αριθμό θέλει να μιλήσει. Στα ημιαυτόματα τηλεφωνικά κέντρα ο συνδρομητής συνδέεται με το κέντρο αμέσως μόλις σηκώσει το ακουστικό.

Τα αυτόματα τέλος τηλεφωνικά κέντρα είναι η πιο εξελιγμένη μορφή που χρησιμοποιείται σήμερα σ' όλο τον κόσμο. Ο συνδρομητής, χωρίς να έχει καμιά επαφή με το κέντρο, μπορεί να μιλήσει απευθείας με τον αριθμό που ζητάει.

ΖΩΗ ΜΠΑΡΠΑΡΟΥΣΗ

Στην ενδοχώρα της Επιδαύρου, σε μία περιοχή με ήπιο κλίμα και άφθονα πηγαία ιαματικά νερά, βρισκόταν το Ασκληπιείο, η έδρα του θεού ιατρού της αρχαιότητας και το σημαντικότερο θεραπευτικό κέντρο όλου του ελληνικού και ρωμαϊκού κόσμου. Ήταν το κύριο ιερό της μικρής παραθαλάσσιας πόλης της Επιδαύρου, αλλά η φήμη του και η αναγνώριση της σημασίας του γρήγορα ξεπέρασαν τα όρια της Αργολίδας και θεωρήθηκε από όλους τους Έλληνες ο τόπος όπου γεννήθηκε η ιατρική. Περισσότερα από διακόσια ιαματικά κέντρα σε ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο θεωρούνταν ιδρύματά του. Τα μνημεία του αποτελούν σήμερα όχι μόνο παγκοσμίου φήμης αριστουργήματα της αρχαίας ελληνικής τέχνης, αλλά και εξαιρετική μαρτυρία για την άσκηση της ιατρικής στην αρχαιότητα.

4)Άθως

Το Άγιο Όρος αποτελεί αυτοδιοίκητο τμήμα του Ελληνικού Κράτους, που βρίσκεται στη χερσόνησο του Άθω της Χαλκιδικής στη Μακεδονία. Περιλαμβάνει είκοσι Ιερές Μονές και άλλα μοναστικά ιδρύματα και ανεπίσημα χαρακτηρίζεται ως «Αυτόνομη Μοναστική Πολιτεία».Από το 1988 συγκαταλέγεται στον κατάλογο των Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.Όλες οι Ιερές Μονές του Αγίου Όρους αποτελούν θρησκευτικά πνευματικά ιδρύματα και όλες χαρακτηρίζονται ως «Κυρίαρχες», «Βασιλικές», «Πατριαρχικές» και «Σταυροπηγιακές».

5)Μετέωρα

Τα Μετέωρα αποτελούν, μετά το Άγιο Ορος, το μεγαλύτερο και με συνεχή παρουσία από την εποχή της εγκατάστασης των πρώτων ασκητών μέχρι σήμερα μοναστικό σύνολο στον ελλαδικό χώρο. Οι μονές των Μετεώρων ήταν στο σύνολό τους τριάντα εκ των οποίων οι έξι λειτουργούν έως σήμερα και δέχονται πλήθος προσκυνητών. Υπάρχουν όμως και πολλά μικρότερα μοναστήρια εγκαταλελειμμένα. Τα περισσότερα από αυτά είχαν ιδρυθεί στον 14ο αι. Τα έξι επισκέψιμα μοναστήρια των Μετεώρων, είναι σήμερα αναστηλωμένα και με συντηρημένο στο μεγαλύτερο μέρος τους τον τοιχογραφικό τους διάκοσμο. Η ονομασία Μετέωρα είναι νεότερη και δεν αναφέρεται από τους αρχαίους συγγραφείς. Το 1989 η Unesco ενέγραψε τα Μετέωρα στον κατάλογο των Μνημείων της Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ως ένα ιδιαίτερης σημασίας πολιτιστικό και φυσικό αγαθό.

6)Μεσαιωνική πόλη Ρόδου

Η μεσαιωνική πόλη της Ρόδου, μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO από το 1988, αναπτύχθηκε χωρίς συγκεκριμένο πολεοδομικό σχεδιασμό γύρω από το φρούριο-ακρόπολη της πόλης της Ρόδου, πιθανώς μετά τον σεισμό του 515.Το φρούριο διαιρούνταν σε δύο διακριτά πολεοδομικά σχήματα, το Κολλακιό βόρεια και τη Χώρα νότια. Στο Κολλακιό περιλαμβάνεται ο πολύ γνωστός δρόμος των Ιπποτών, το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου ή Καστέλο, το Νοσοκομείο που έχει μετατραπεί σε μουσείο, οι ναοί του Τάγματος και άλλα σημαντικά κτήρια. Στη Χώρα βρίσκεται το τουρκικό παζάρι γύρω από το τζαμί του Σουλεϊμάν, η παλαιά αγορά και άλλα κτήρια περιηγητικού ενδιαφέροντος.

7)Αρχαία Ολυμπία

Στη δυτική Πελοπόννησο, στην κοιλάδα του ποταμού Αλφειού, άνθισε το πιο δοξασμένο ιερό της αρχαίας Ελλάδας, που ήταν αφιερωμένο στον πατέρα των θεών, τον Δία. Η Ολυμπία καθιερώθηκε στο πανελλήνιο ως το σημαντικότερο θρησκευτικό και αθλητικό κέντρο. Εδώ γεννήθηκαν οι σπουδαιότεροι αγώνες της αρχαίας Ελλάδας, οι Ολυμπιακοί, που γίνονταν κάθε τέσσερα χρόνια προς τιμήν του Δία.Η απαρχή της λατρείας και των μυθικών αναμετρήσεων που έλαβαν χώρα στην Ολυμπία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Οι τοπικοί μύθοι σχετικά με τον ισχυρό βασιλιά της περιοχής, τον ξακουστό Πέλοπα, και τον ποτάμιο θεό Αλφειό, φανερώνουν τους ισχυρούς δεσμούς του ιερού τόσο με την Ανατολή όσο και με τη Δύση.

8)Δήλος

Υπολογίζεται ότι γύρω στο 90 π.Χ. στο μικρό αυτό νησί, που δεν είναι παρά μια κουκίδα στο χάρτη της Μεσογείου, κατοικούσαν περίπου 30.000 άνθρωποι από διαφορετικές περιοχές.Όλοι αυτοί συνυπάρχουν ειρηνικά, υιοθετούν τον ελληνικό τρόπο ζωής, μιλούν και γράφουν ελληνικά, κατοικούν σε ελληνικά σπίτια, κτίζουν ιερά στα οποία λατρεύουν τους θεούς τους.Έτσι για πρώτη ίσως φορά στην ανθρώπινη ιστορία σ’ αυτή τη μικρή γωνιά της γης συνυπάρχουν ειρηνικά όλοι σχεδόν οι λαοί της Μεσογείου.

9)Αρχαιολογικός χώρος Μυκηνών και Τίρυνθας

Οι Μυκήνες ήταν αρχαία πόλη της Αργολίδας. Κατά τη δεύτερη χιλιετηρίδα προ Χριστού, οι Μυκήνες ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα του ελληνικού πολιτισμού,

αποτελώντας ένα ισχυρό στρατιωτικό φρούριο που δέσποζε στο μεγαλύτερο μέρος της νότιας Ελλάδας. Σύμφωνα με τον Παυσανία, ο Περσέας έκτισε τις Μυκήνες

στην Τίρυνθα και τους έδωσε αυτό το όνομα είτε διότι του έπεσε εκεί ο «μύκης» (θήκη) απ’ το ξίφος του είτε ενώ διψούσε,

βρήκε ένα μύκητα (δηλαδή ένα μανιτάρι) και τραβώντας τον είδε να υπάρχει η πηγή Περσεία, που υπάρχει και σήμερα.

10)Αρχαιολογικός χώρος Αιγών – Βεργίνα

Στη νότια άκρη του μακεδονικού κάμπου, σκαρφαλωμένες στους πρόποδες των Πιερίων, βρίσκονται οι Αιγές, “ο τόπος με τα πολλά κοπάδια”, η πρώτη πόλη των Μακεδόνων. Tο πρώτο μακεδονικό αστικό κέντρο βρίσκεται στα νότια του Αλιάκμονα, στην καρδιά της περιοχής που ήταν για τον Ηρόδοτο η ”Μακεδονίς γη”, η κοιτίδα των Μακεδόνων. Στον ίδιο τόπο ο Μεγαλέξανδρος ανακηρύσσεται βασιλιάς και ξεκινάει την πορεία που θα τον οδηγήσει στο θρύλο.

Δημήτρης Βρύσης

Το νερό καλύπτει τα ¾ της επιφάνειας της γης. 

Το αλμυρό νερό βρίσκεται στις θάλασσες και στους ωκεανούς και αποτελεί το 97% περίπου της συνολικής ποσότητας στη γη, ενώ το γλυκό νερό βρίσκεται στους Πόλους (σε στερεά μορφή), στα ποτάμια, στις λίμνες, στις κορυφές των βουνών με μορφή χιονιού και στο εσωτερικό της γης (υπόγεια νερά). Το γλυκό νερό αποτελεί το 3% περίπου του συνόλου του νερού και είναι απαραίτητο για τη ζωή των ανθρώπων, των φυτών και των ζώων.

Τα ⅔ περίπου του συνολικού βάρους των φυτών και των ζώων αποτελούνται από νερό. Το 70% του ανθρώπινου σώματος είναι νερό. Καθημερινά ένας ενήλικας χρειάζεται περίπου 2,5 λίτρα νερό.

Χρησιμοποιούμε το νερό:

§       Στο σπίτι: Τα μέλη της οικογένειας χρησιμοποιούν το νερό για:

§        να πίνουν

§        να μαγειρεύουν

§        να πλένουν τα ρούχα και τα κουζινικά

§        να καθαρίζουν το σπίτι και τους άλλους χώρους

§        να ποτίζουν τα φυτά

§        την προσωπική τους καθαριότητα και στην τουαλέτα.

§       Σε μια ολόκληρη πόλη: Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το νερό:

§        στα σπίτια

§        στα κτίρια

§        στα καταστήματα και στις επιχειρήσεις

§        στα εργοστάσια

§        για την καθαριότητα των δρόμων, των πλατειών και των άλλων κοινόχρηστων χώρων

§        για το πότισμα των φυτών.

§       Στην εξοχή: Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το νερό για:

§        Να ποτίζουν τα χωράφια τους την εποχή που τα καλλιεργούν

§        Την παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος.

Το νερό αποθηκεύεται σε φράγματα (τεχνητές λίμνες), σε φυσικές λίμνες, σε δεξαμενές, σε στέρνες, σε μεγάλα δοχεία, κτλ.

Το νερό θα είναι ο περιζήτητος φυσικός πόρος του 21ου αιώνα. 

Η παγκόσμια ζήτηση νερού συνεχώς αυξάνεται ενώ οι υδροφόροι ορίζοντες υποβαθμίζονται σ’ όλες τις ηπείρους. Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΗΕ, 1 δις άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Η χρήση απ’ αυτούς τους πληθυσμούς μολυσμένου νερού προκαλεί μεγάλες επιδημιολογικές ασθένειες και θανάτους σε 10 εκατομμύρια ανθρώπους το χρόνο. Η ρύπανση των νερών δεν περιορίζεται στις φτωχές χώρες. Αντίθετα τα λιπάσματα, τα φυτοφάρμακα, τα υγρά και στερεά αστικά και βιομηχανικά απόβλητα προκαλούν τεράστιες καταστροφές στα ποτάμια στις λίμνες και τις θάλασσες του πλανήτη. 

Η πρόσβαση σε καθαρό νερό είναι θεμελιώδης ανθρώπινη ανάγκη άρα και βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.

Ο ανθρώπινος οργανισμός εξαρτά την ύπαρξή του αποκλειστικά από το νερό.

Για να παραμείνει υγιής ένας άνθρωπος, πρέπει να καταναλώνει τουλάχιστον 1 λίτρο νερού ημερησίως (απαιτούνται 2 λίτρα).

Εάν θέλουμε να συνεχίσει να υπάρχει ζωή στον  πλανήτη, πρέπει να προστατεύσουμε το νερό με κάθε τρόπο…

 

Ο ανθρώπινος πολιτισμός ιστορικά άνθησε γύρω από ποτάμια, λίμνες και άλλους κύριους υδάτινους δρόμους, για ευνόητους λόγους, με πιο σημαντικά παραδείγματα:

1.    Ο πολιτισμός της Μεσοποταμίας, όπως ακριβώς δηλώνει και το όνομα της περιοχής, αναπτύχθηκε ανάμεσα και γύρω από τους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη.

2.    Ο πολιτισμός της Αρχαίας Αιγύπτου, βασιζόταν αποκλειστικά στο «θεϊκό» ποταμό Νείλο.

3.    Ο πολιτισμός της Αρχαίας Ινδίας, αναπτύχθηκε κυρίως γύρω από τους «ιερούς» ποταμούς της, όπως ο Γάγγης, καθώς και στα παράλια της χώρας.

4.    Ο πολιτισμός της Αρχαίας Κίνας, αναπτύχθηκε επίσης γύρω από τους ποταμούς της, όπως ο Κίτρινος Ποταμός, καθώς και στα παράλια της χώρας.

5.    Ο πολιτισμός της Αρχαίας Ελλάδας, και πάλι αναπτύχθηκε κυρίως γύρω από τους, μικρότερους έστω, ποταμούς της, αν και από νωρίς φαίνεται ότι έδωσε έμφαση στη θαλάσσια οικονομία και εμπόριο.

Αλλά και μέχρι σήμερα, οι περισσότερες από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις του κόσμου, όπως για παράδειγμα, το Ρόττερνταμ, το Λονδίνο, το Μόντρεαλ, το Παρίσι, η Νέα Υόρκη, το Μπουένος Άιρες, η Σαγκάη, το Τόκιο, το Σικάγο, το Χονγκ Κονγκ, και άλλες, χρωστάνε την επιτυχία τους σε μεγάλο ποσοστό στην εύκολη πρόσβασή τους, μέσω του νερού, στην επακόλουθη επέκταση του εμπορίου της. Ακόμη και πόλεις σε νησιά με ασφαλή λιμάνια, όπως π.χ. η Σιγκαπούρη, έχουν ανθίσει για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Σε μέρη όπως η Βόρεια Αφρική και η Μέση Ανατολή, όπου η το νερό είναι πιο δύσκολα διαθέσιμο, η πρόσβαση στο υπάρχον καθαρό «πόσιμο νερό» είναι ένας κύριος παράγοντας ανθρώπινης ανάπτυξης.

Η σημασία του βιολογικού ρόλου του νερού καθίσταται εμφανής αν υπολογίσει κανείς ότι στο εσωτερικό περιβάλλον των κυττάρων το νερό καταλαμβάνει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της κατά βάρος σύστασής των, που μπορεί να μην είναι το ίδιο σε όλα τα κύτταρα, και που κυμαίνεται μεταξύ 70 και 90%. Και ακόμη ότι το μεσοκυττάριο υγρό αποτελεί το υδατικό περιβάλλον που αναπτύσσονται τα κύτταρα των πολυκύτταρων οργανισμών.

Από μια βιολογική σκοπιά, το νερό περιέχει πολλές ιδιότητες που είναι κρίσιμες για τη διατήρηση της ζωής (τουλάχιστον όπως αυτή είναι γνωστή στη Γη), γεγονός που το ξεχωρίζει από άλλες ουσίες. Οι σημαντικότεροι λόγοι που καθιστούν το νερό τόσο απαραίτητο στοιχείο της ζωή είναι ακριβώς οι φυσικοχημικές του ιδιότητες που αποτελούν απόρροια της πολικότητάς του και της ικανότητας των μορίων του να συνδέονται μεταξύ τους με δεσμούς υδρογόνου. Αναλυτικότερα οι φυσικοχημικές του αυτές ιδιότητες είναι:

1.    Η μεγάλη διαλυτική του ικανότητα.

2.    Η μεγάλη αντίσταση σε θερμικές μεταβολές, (μεγαλύτερη θερμοχωρητικότητα από κάθε υγρό).

3.    Η ανάπτυξη ισχυρών δυνάμεων συνοχής και συνάφειας.

4.    Η μεγαλύτερη πυκνότητά του σε υγρή μορφή απ΄ ότι σε στερεή.

5.    Η αντιστρεπτή διάσταση του νερού σε κατιόντα υδρογόνου και ανιόντα υδροξυλίου, γεγονός που το καθιστά έναν αμφολύτη.

Πραγματοποιεί τις παραπάνω ιδιότητες ώστε να ασκήσει επιτυχώς τον καθοριστικό για ζωή ρόλο του, επιτρέποντας σε οργανικές ενώσεις να αντιδρούν με τρόπους που τελικά επιτρέπουν την επανάληψη. Όλες οι γνωστές μορφές ζωής εξαρτώνται από το νερό. Το νερό είναι ζωτικό πρώτα απ' όλα ως διαλύτης, στον οποίο πολλές σημαντικές για τη ζωή ουσίες διαλύονται, αφού περισσότερες χημικές ουσίες που παρατηρούνται στο εσωτερικό των κυττάρων είναι ευδιάλυτες στο νερό, Το γεγονός αυτό επιτρέπει στις διαλυμένες ουσίες την εύκολη μετακίνησή τους από το ένα σημείο του οργανισμού, ή και του κυττάρου ειδικότερα, σε άλλο και κατά συνέπεια την επαφή τους και την εξ αυτής πραγματοποίηση των χημικών αντιδράσεων μέσα στο κύτταρο. Είναι επίσης χρήσιμο και ως ενεργό συστατικό που παίρνει μέρος σε πολλές και ζωτικές μεταβολικές διεργασίες. Ο μεταβολισμός αποτελεί το άθροισμα του αναβολισμού και του καταβολισμού. Στον αναβολισμό, το νερό αποσπάται από τα μόρια (μέσω χημικών αντιδράσεων που απαιτούν την παρουσία ενζύμων) με σκοπό να οικοδομηθούν μεγαλύτερα μόρια, όπως το άμυλο, το γλυκογόνο, η κυτταρίνη, τα τριγλυκερίδια και οι πρωτεΐνες, με σκοπό να κατασκευαστούν δομικά υλικά ή και να αποθηκευθούν βιολογικά καύσιμα ή και πληροφορίες. Ο καταβολισμός είναι ο αντίστροφος βιολογικός μηχανισμός κατά τον οποίο μεγαλύτερα μόρια υδρολύονται σε μικρότερα, όπως γλυκόζη, γλυκερίνη, λιπαρά οξέα και αμινοξέα, για να χρησιμοποιηθούν ως πρώτη ύλη για νέο αναβολισμό ή και την παραγωγή ενέργειας για τις ανάγκες του οργανισμού. Χωρίς το νερό καμμία από τις δύο αυτές μεταβολικές διεργασίες δεν θα μπορούσε να υπάρχει (με τα παρόντα δεδομένα, τουλάχιστον).

Το νερό είναι θεμελιώδες για τη φωτοσύνθεση και την κυτταρική αναπνοή. Τα φωτοσυνθετικά κύτταρα χρησιμοποιούν την ηλιακή ενέργεια για να διαχωρίσουν το υδρογόνο του νερού από το οξυγόνο. Το υδρογόνο στη συνέχεια συνδυάζεται με το διοξείδιο του άνθρακα (που απορροφάται από τον ατμοσφαιρικό αέρα ή το νερό), για να συντεθεί γλυκόζη και να ελευθερωθεί και άλλο οξυγόνο. Από την άλλη, όλα τα ζωντανά κύτταρα μπορούν να χρησιμοποιήσουν τέτοια βιολογικά καύσιμα (όπως η γλυκόζη), για να οξειδώσει το υδρογόνο τους σε νερό και τον άνθρακά τους σε διοξείδιο του άνθρακα, και να αξιοποιήσουν έτσι έμμεσα την ηλιακή ενέργεια που είχε αποθηκευθεί σ' αυτά κατά τη φωτοσύνθεση. Το φαινόμενο του καταβολισμού βιολογικών καυσίμων στα κύτταρα για την παραγωγή ενέργειας ονομάζεται κυτταρική αναπνοή.

Το νερό είναι επίσης κεντρικό συστατικό για τη διατήρηση της οξεοβασικής ουδετερότητας και άρα της ενζυμικής λειτουργικότητας. Ένα οξύ είναι ένας δότης υδρογονοκατιόντων (H⁺) και μπορεί να εξουδετερωθεί από μια βάση, που είναι ένας δέκτης πρωτονίων, όπως π.χ. το ανιόν υδροξυλίου (OH^-). Η εξουδετέρωση αυτή παράγει νερό. Το νερό θεωρείται ουδέτερο, αφού είναι ο ορισμός και το μέτρο της ουδετερότητας. Το pH του (καθαρού) νερού είναι 7. Τα οξέα δίνουν pH<7 και οι βάσεις δίνουν pH > 7.

Ακόμη, όταν παγώνει μια κοιλότητα με νερό ο πάγος επιπλέει προστατεύοντας την κοιλότητα από περαιτέρω ψύξη^[5].

Το νερό αποτελεί απαραίτητο συστατικό όλων των ζωντανών οργανισμών. Η σημαντικότητά του γίνεται ακόμη περισσότερο αντιληπτή αν αναλογιστούμε πως  αντιστοιχεί περίπου στο 60% του σωματικού βάρους του μέσου ενήλικα. Η επαρκής ενυδάτωση, συνδέεται με μία σειρά από οφέλη για τον οργανισμό και την υγεία ενώ παράλληλα προλαμβάνει καταστάσεις αφυδάτωσης καθώς και τα ανεπιθύμητα συμπτώματά της. Το νερό συμμετέχει σε πλήθος λειτουργιών που παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διατήρησή μας στη ζωή.

 

Ποια είναι τα ουσιαστικά οφέλη του νερού στην υγεία μας;

 

Μέσω του νερού μεταφέρονται στους ιστούς τα θρεπτικά συστατικά και αποβάλλονται οι άχρηστες ουσίες. 

 

Είναι το βασικό δομικό συστατικό του αίματος και χρησιμεύει ως διαλύτης οργανικών και ανόργανων θρεπτικών συστατικών. 

 

Διατηρεί την ηλεκτρολυτική ισορροπία. Η συγκέντρωση των ηλεκτρολυτών αλλά και οι τιμές της ωσμωτικής πίεσης πρέπει να διατηρούνται σε πλαίσια σταθερότητας, καθώς σε διαφορετική περίπτωση, θα επηρεαστούν αρνητικά οι κυτταρικές λειτουργίες.

 

Ρυθμίζει την πίεση του αίματος και την ομαλή λειτουργία της καρδιάς.

 

Βοηθά στην εύρυθμη λειτουργία του εγκεφάλου. Η καλή ενυδάτωση φαίνεται να σχετίζεται και με υψηλά επίπεδα συγκέντρωσης, διάθεσης και μνήμης.

 

Βοηθάει στην μείωση του βάρους, ενεργοποιώντας τον μεταβολισμό και προάγοντας το αίσθημα πληρότητας/κορεσμού.

 

Ρυθμίζει τη θερμοκρασία του σώματος

 

Εξασφαλίζει καλύτερες αθλητικές επιδόσεις

 

Βοηθάει στην ενυδάτωση και ελαστικότητα του δέρματος

 

Διατηρεί την υγεία των αρθρώσεων

 

Ενεργοποιεί την κινητικότητα του εντέρου με αποτέλεσμα την καταπολέμηση της δυσκοιλιότητας

 

Αραιώνει τη συγκέντρωση των μετάλλων, μειώνοντας έτσι την πιθανότητα να δημιουργούνται οι κρύσταλλοι, οι λεγόμενες πέτρες στα νεφρά.

 

Ποια είναι η συνιστώμενη πρόσληψη νερού;

 

Ο κανόνας των οκτώ ποτηριών νερό την ημέρα είναι μια καλή αρχή, όμως κάθε άνθρωπος ανάλογα με το στάδιο ζωής και τις συνθήκες που βιώνει, παρουσιάζει διαφορετικές ανάγκες.

 

Έτσι, η συνιστώμενη πρόσληψη είναι εξατομικευμένη και βασίζεται σε παράγοντες όπως η υγεία, το φύλο, η ηλικία, το βάρος, η ένταση δραστηριότητας, το κλίμα και τα διάφορα στάδια ζωής (εγκυμοσύνη-θηλασμός).

 

Υπάρχει κίνδυνος υπερβολικής κατανάλωσης;

 

Δεν υπάρχει ανεκτό ανώτερο επίπεδο πρόσληψης για το νερό, επειδή το σώμα μπορεί συνήθως να εκκρίνει επιπλέον νερό μέσω των ούρων ή του ιδρώτα. Από την άλλη, παρόλο που είναι σπάνιο, η υπερβολική κατανάλωση νερού μπορεί να αποδειχτεί επικίνδυνη για την υγεία. Όταν τα νεφρά δεν μπορούν να αποβάλουν το περιττό νερό, οι ηλεκτρολύτες του αίματος διαλύονται και τα επίπεδα νατρίου πέφτουν, οδηγώντας σε υπονατριαιμία

 

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πως η κατανάλωση θα πρέπει να γίνεται σταδιακά κατά τη διάρκεια της ημέρας ώστε να μην επηρεάζεται η λειτουργία των νεφρών.

 

Ποιά είναι τα συμπτώματα της αφυδάτωσης;

 

Ορισμένες από τις καταστάσεις που συνδέονται με ήπια αφυδάτωση, είναι αδυναμία, κόπωση, πονοκέφαλος και απώλεια συγκέντρωσης. 

 

Πώς γνωρίζουμε αν είμαστε επαρκώς ενυδατωμένοι;

 

Η ποσότητα και το χρώμα των ούρων μπορεί να παρέχει μια πρόχειρη εκτίμηση της επαρκούς ενυδάτωσης. Γενικά το χρώμα των ούρων σκουραίνει όσο πιο συμπυκνωμένο είναι (κάτι που σημαίνει ότι περιέχει λιγότερο νερό). Κατά γενική ομολογία, αν τα ούρα μας έχουν ανοιχτό κίτρινο χρώμα , τότε είμαστε ενυδατωμένοι. Ωστόσο, κάποια τρόφιμα, φάρμακα και συμπληρώματα, μπορούν να αλλάξουν το χρώμα των ούρων και να μας μπερδέψουν. 

 

Το νερό είναι το μοναδικό μέσο ενυδάτωσης;

 

Τα τρόφιμα, αλλά και τα ροφήματα που καταναλώνουμε, αποτελούν επίσης ένα μέσο ενυδάτωσης. Σύμφωνα με την επίσημη αναφορά της Ευρωπαϊκής Αρχής Ασφάλειας Τροφίμων (EFSA), οι περισσότεροι άνθρωποι καλύπτουν περίπου το 20%-30% των αναγκών τους σε νερό από τα στερεά τρόφιμα (π.χ. φρούτα και τα λαχανικά, σούπες και γιαούρτι), ενώ το υπόλοιπο 70%-80% προσλαμβάνεται τόσο από το νερό, το γάλα, τους χυμούς, το τσάι και τον καφέ. Η περιεκτικότητα των τροφίμων σε νερό ποικίλλει.  Για παράδειγμα, είναι μεγαλύτερη από 80% στα φρούτα, στα λαχανικά και στις περισσότερες σούπες, λιγότερη από 40% σε προϊόντα δημητριακών όπως ψωμί και μπισκότα και λιγότερη από 10% σε αλμυρά σνακ και είδη ζαχαροπλαστικής. Λαμβάνουμε επίσης νερό από όλα τα υγρά που καταναλώνουμε, συμπεριλαμβανομένου του γάλακτος, των χυμών, του τσαγιού και του καφέ (όχι πάνω από 3 φλιτζάνια/ημέρα). Το νερό ωστόσο, εξακολουθεί να είναι η καλύτερη επιλογή, γιατί εκτός των άλλων, δεν περιέχει καθόλου θερμίδες.

 

Πάρα πολλές λειτουργίες του σώματος εξαρτώνται από το νερό. Το νερό συμμετέχει στον έλεγχο της θερμοκρασίας του σώματος, απομακρύνει τις άχρηστες ουσίες από το σώμα, μεταφέρει θρεπτικά συστατικά και οξυγόνο στα κύτταρα, βοηθάει στην καλή λειτουργία του εντέρου και προλαμβάνει τη δυσκοιλιότητα, ελαφρύνει το “φορτίο” που δέχονται οι νεφροί και το ήπαρ, βοηθώντας στην απομάκρυνση των τοξινών. Το νερό βοηθάει στην καλύτερη απορρόφηση των μετάλλων, των βιταμινών και άλλων θρεπτικών συστατικών.

Εκτός από το ό,τι το νερό είναι σημαντικό για την καλή λειτουργία του οργανισμού, υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι το νερό μπορεί να συμβάλει και στην πρόληψη κάποιων νοσημάτων.
Έτσι λοιπόν άνθρωποι με νεφρολιθίαση μπορούν να προλάβουν τη δημιουργία νέων λίθων, απλά και μόνο με την άφθονη κατανάλωση νερού.
Μία άλλη έρευνα είχε δείξει ότι οι γυναίκες που έπιναν τουλάχιστον πέντε ποτήρια νερό ημερησίως είχαν 45% μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του παχέος εντέρου, σε σχέση με όσες έπιναν δύο ή λιγότερα ποτήρια νερό την ημέρα.
Μία άλλη έρευνα, στην οποία συμμετείχαν 47.000 άνδρες, είχε δείξει ότι όσοι άνδρες προσλάμβαναν περισσότερο 2,5 λίτρα υγρών (συμπεριλαμβανομένου του νερού) καθημερινά, είχαν μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου της κύστης, σε σχέση με όσους δεν προσλάμβαναν περισσότερο από τη μισή ποσότητα (1,25 λίτρα).

Ένας μέσος ενήλικας “χάνει” καθημερινά, κατά μέσο όρο 2,4 λίτρα υγρών. Φαίνεται λοιπόν ότι πρέπει να πίνουμε 2,4 λίτρα νερό καθημερινά. Όμως το νερό δεν αποτελεί τη μοναδική πηγή. Νερό προσλαμβάνουμε και από άλλα ροφήματα και χυμούς αλλά και από τις τροφές.

Ανδρέας Χαβελές

Καταγωγή

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταγόταν από φημισμένη οικογένεια που προερχόταν από το χωριό Ρουπάκι (μέχρι το 1670 είχε την ονομασία Κότσικας· δεν υφίσταται ως οικισμός από το 1780) στα σύνορα Μεσσηνίας-Αρκαδίας. Στην απογραφή του 1461-63 που πραγματοποιήθηκε απο τους Οθωμανούς, το Ρουπάκι αναφέρεται ότι είχε αμιγή ελληνικό πληθυσμό και αριθμούσε 21 σπίτια.[1] Το επώνυμο της οικογένειας αρχικά ήταν Τζεργίνης, και στη Μεσσηνία ευρίσκοντο 60 οικογένειες με το ίδιο επώνυμο, όπως αναφέρει ο ίδιος στα απομνημονεύματά του. Ο Δήμος Τζεργίνης που ήταν προ-προπάππους του Θεόδωρου και έζησε την εποχή της Βενετοκρατίας στη Πελοπόννησο (1685-1715), είχε έναν υιό που ονομάστηκε Μπότσικας (επίθετο για μικρόσωμο και μαυριδερό). Ο υιός του Μπότσικα ονόματι Γιάννης, ήταν ο πρώτος της γενιάς του που υιοθέτησε το όνομα Κολοκοτρώνης. Κατά την οικογενειακή παράδοση κάποιος Αρβανίτης χαρακτήρισε τον Γιάννη με το προσωνύμιο «Μπιθεκούρας» (στα αρβανίτικα σημαίνει αυτός που έχει δυνατά οπίσθια) και έμεινε στον ίδιο το όνομα «Κολοκοτρώνης», που είναι η ακριβής μετάφαση του αρχικού στη μητρική του γλώσσα.[2] Ο Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στο Ραμοβούνι της Μεσσηνίας, αν και η οικογένειά του ζούσε στο Λιμποβίσι Αρκαδίας και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στον πύργο της Καστάνιτσας στη Μάνη. Τον πατέρα του τον έβλεπε πολύ σπάνια.Το όνομα Θεόδωρος ήταν καινούργιο στη γενιά του. Του το έδωσαν προς τιμήν του Ρώσου αξιωματικού Θεόδωρου Ορλώφ (Фёдор Григорьевич Орлов) ο οποίος κατά τη διάρκεια του της Ορλωφικής επανάστασης είχε γίνει πολύ αγαπητός, εξιστορώντας συνεχώς στους πληθυσμούς την αρχαία ελληνική δόξα. Τον βάφτισε ο Ιωάννης Παλαμήδης από τη Στεμνίτσα, πατέρας του Ρήγα Παλαμήδη.[3] Ο πατέρας του Θεόδωρου, Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, πήρε μέρος στην ένοπλη εξέγερση των Ορλοφικών η οποία υποκινήθηκε από την Αικατερίνη Β΄ της Ρωσίας το 1770 και σκοτώθηκε μαζί με δύο αδελφούς και τον φημισμένο Παναγιώταρο στον πύργο της Καστάνιτσας από τους Τούρκους.

Φιλική Εταιρεία

Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και τον Ιανουάριο του 1821 ξαναγύρισε στη Μάνη όπου άρχισε να προετοιμάζει την Επανάσταση στην Πελοπόννησο γνωρίζοντας ότι η ημέρα έναρξης ήταν η 25 Μαρτίου[5]. Βρέθηκε στην Καλαμάτα κατά την αναίμακτη κατάληψη της πόλης στις 23 Μαρτίου 1821 υπό τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και την πομπώδη δοξολογία. Την επομένη κινήθηκε προς την Μεγαλόπολη με τον Νικηταρά και την 25η Μαρτίου το πρωί βρίσκονταν στον Κάμπο της Καρύταινας ή της Μεγαλόπολης. Ο Κολοκοτρώνης έμεινε στο χωριό Τετέμπεη ενώ ο Νικηταράς στα «πίσω χωριά» ή Σιαμπάζικα. Είχε οριστεί στις 25 Μαρτίου να βρίσκονται όλοι οι οπλαρχηγοί στις επαρχίες τους ώστε να κηρυχθεί η Επανάσταση, όπως και έγινε.

Στην Επανάσταση

Πρωταγωνίστησε σε πολλές στρατιωτικές επιχειρήσεις του Αγώνα, όπως στη νίκη στο Βαλτέτσι (13 Μαΐου 1821), στην άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), στην καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822), όπου διέσωσε τον Αγώνα στην Πελοπόννησο, αφού πρυτάνευσαν η ευφυΐα και η τόλμη του στρατηγικού του νου. Οι επιτυχίες αυτές τον ανέδειξαν σε αρχιστράτηγο της Πελοποννήσου. Στη διάρκεια του Εμφυλίου πολέμου, πολλές φορές[εκκρεμεί παραπομπή] προσπάθησε να αμβλύνει τις αντιθέσεις ανάμεσα στους αντιπάλους, αλλά παρόλα αυτά δεν απέφυγε τη ρήξη. Μετά από ένοπλες συγκρούσεις, ο ίδιος και ο γιος του συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στο Ναύπλιο.

 

Αξιοσημείωτη είναι η αναφορά του Κολοκοτρώνη στα απομνημονεύματά του σχετικά με την κατάληψη της Τριπολιτσάς:

 

Όταν έμβηκα εις την Τριπολιτσά, με έδειξαν τον Πλάτανο εις το παζάρι όπου εκρέμαγαν τους Έλληνας. Αναστέναξα και είπα: «Άιντε, πόσοι από το σόγι μου και από το έθνος μου εκρεμάσθηκαν εκεί», διέταξα και το έκοψαν.

 

 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ. Επί εγγράφου της 7ης Ιουνίου 1825 από Καμάρες (ΓΑΚ Βλαχ. φ.29)

Ο Σουλτάνος ζήτησε τη βοήθεια της Αιγύπτου για να καταστείλει την Επανάσταση, οπότε ο γιος του Μεχμέτ Αλή και διάδοχος του αιγυπτιακού θρόνου Ιμπραήμ αποβιβάστηκε το 1825 στην Πελοπόννησο. Η Σφακτηρία και το Ναβαρίνο έπεσαν στα χέρια των Αιγυπτίων και τότε ο Κολοκοτρώνης αποφυλακίστηκε για να αντιμετωπίσει τον Ιμπραήμ μαζί με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Χωρίς πολυάριθμο στρατό ξεκίνησε και πάλι τον κλεφτοπόλεμο, που διήρκεσε ως το 1828, όταν στην Ελλάδα έφτασε το στράτευμα του στρατηγού Μεζόν με εντολή του Καρόλου Ι´ της Γαλλίας για να διασώσει την Ελλάδα από τα αιγυπτιακά στρατεύματα (η Γαλλική Εκστρατεία του Μωριά).

 

Η Γ' Εθνοσυνέλευση Ερμιόνης ονομάζεται Εθνοσυνέλευση με μέρος από τους πληρεξούσιους της Ελλάδας, η οποία έγινε από τις 18 Ιανουαρίου 1827 μέχρι τις 17 Μαρτίου 1827 στην Ερμιόνη Αργολίδας [1] [2]. Ο Κολοκοτρώνης συμμετείχε ως πληρεξούσιος στην τελευταία, τη ΙΖ' Συνεδρίαση της 17 Μαρτίου 1827.

 

Αξίζει να τονιστεί η στρατηγική φυσιογνωμία του Κολοκοτρώνη, καθώς διοικούσε τα στρατεύματα με ιδιοφυή τρόπο, χρησιμοποιώντας τις τακτικές του κλεφτοπολέμου, ώστε να μπορεί να αντεπεξέρχεται το στράτευμα στην αριθμητική υπεροχή του αντιπάλου. Ενδεικτικό της δυσκολίας του αγώνα του 1821 είναι το παρακάτω απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του:

 

Ο Ιμπραΐμης μου επαράγγειλε μια φορά διατί δεν στέκω να πολεμήσωμεν (κατά μέτωπον). Εγώ του αποκρίθηκα, ας πάρη πεντακόσιους, χίλιους, και παίρνω και εγώ άλλους τόσους, και τότε πολεμούμε, ή αν θέλη ας έλθη και να μονομαχήσωμεν οι δύο. Αυτός δεν με αποκρίθηκε εις κανένα. Και αν ήθελε το δεχθή το έκαμνα με όλην την καρδιάν, διότι έλεγα αν χανόμουν, ας πήγαινα, αν τον χαλούσα, εγλύτωνα το έθνος μου.

 

Επίσης μεγάλη σημασία έδινε στην καταστροφή των πόρων (τροφές/ζωοτροφές) του αντιπάλου, καθώς και στην εξασφάλιση τροφής για το στράτευμα του. Αναγνώρισε πολλές φορές το έργο και τη σημασία των Ελλήνων κτηνοτρόφων, οι οποίοι εξασφάλιζαν με τα χιλιάδες ζώα τους τροφή για την υποστήριξη των μαχητών και γενικά της Επανάστασης.

Δίκη του 1834

Πριν την άφιξη του Όθωνα στην Ελλάδα οι Μαυροκορδάτος και Κωλέττης θεωρώντας τον Κολοκοτρώνη ως εμπόδιο στα σχέδια τους για την κάλυψη των θέσεων εξουσίας τον συκοφαντούσαν και έστειλαν επιστολή στο Μόναχο ότι ετοιμάζει στράτευμα προκειμένου να μην επιτρέψει στον Όθωνα να πατήσει στην Ελλάδα. Όταν το αντιλήφθηκε αυτό ο Κολοκοτρώνης έβαλε την στολή και την περικεφαλαία του και πήγε στο Ναύπλιο να υποδεχτεί τον Όθωνα και να υποβάλει τα σέβη του. Ύστερα έφυγε σε ένα αγρόκτημα που είχε έξω από την πόλη όπως ο ίδιος γράφει:

 

Όσον ηµπόρεσα έκαµα το χρέος µου. Είδα την πατρίδα µου ελεύθερη, είδα εκείνο όπου ποθούσα και εγώ και ο πατέρας µου και ο πάππος µου και όλη η γενιά µου καθώς και όλοι οι Έλληνες. Και έτσι απεφάσισα να πάω εις ένα περιβόλι, όπου είχα έξω από τ’ Ανάπλι. Επήγα, εκάθησα και απερνούσα τον καιρό µου καλλιεργώντας. Και ευχαριστούµην να βλέπω να προοδεύουν τα µικρά δένδρα που εφύτευα.[12]

 

Κατά την απολογία του όταν ερωτάται τι επάγγελμα κάνει αυτός απαντά:

 

Στρατιωτικός. Κρατάω 49 χρόνους στο χέρι το σουλντάδο (σ.σ.: ντουφέκι) και πολεµώ για την πατρίδα.Πολεµούσα νύχτα-µέρα για την πατρίδα. Πείνασα, δίψασα, δεν κοιµήθηκα µια ζωή. Είδα τους συγγενείς µου να πεθαίνουν, τ’ αδέρφια µου να τυραννιούνται και τα παιδιά µου να ξεψυχάνε µπροστά µου. Μα δεν δείλιασα. Πίστευα πως ο Θεός είχε βάλει την υπογραφή του για τη λευτεριά µας και πως δεν θα την έπαιρνε πίσω.

 

Ενώ σχετικά με τις κατηγορίες τις αρνείται όλες και λέει χαρακτηριστικά:

 

Ύστερα από τον φόνο του κυβερνήτη η πατρίδα ήτανε χωρισµένη στα δύο. Εγώ έκαµα ό,τι µπορούσα για να σταµατήσει ο εµφύλιος σπαραγµός. Όταν έµαθα την εκλογή του βασιλιά, του έστειλα, µαζί µε τους φίλους µου, µια αναφορά φανερώνοντας την αφοσίωσή µας. Όταν ήρθε στ’ Ανάπλι, σκόρπισα τους ανθρώπους µου και εγώ τράβηξα στο περιβόλι µου να ησυχάσω.

 

Εισαγγελέας της έδρας ήταν ο Σκωτσέζος φιλέλληνας Εδουάρδο Μέϊσον ο οποίος όπως αναφέρει ο Γερµανός ιστορικός Καρλ Μέντελσον-Μπαρτόλντι, ήταν «εµπαθής πολέµιος της ρωσικής µερίδος» και «είχε υπερασπιστεί µε πάθος τον φονιά του Καποδίστρια, Γεώργιο Μαυροµιχάλη». Από τα πέντε μέλη της έδρας οι ∆ηµήτριος Σούτσος , ∆ηµήτρης Βούλγαρης και Φωκάς Φραγκούλης είχαν πεισθεί για την καταδίκη του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα ενώ οι Αθανάσιος-Αναστάσιος Πολυζωίδης ο οποίος ήταν και πρόεδρος της δίκης και Γεώργιος Τερτσέτης τον θεωρούσαν αθώο. Ο Πολυζωίδης κατά την σύσκεψη των δικαστών λέει στους άλλους τρεις «Θεωρώ την απόφασή σας εντελώς άδικη. ∆εν στηρίζεται σε αποδείξεις, αλλά σε ψευδέστατη βάση και αποτελεί προσβολή και αυτού του ιερού ονόµατος της αλήθειας» .Οι τρεις δικαστές δεν άλλαξαν γνώμη και τον κάλεσαν να υπογράψει την καταδίκη. Αφού αυτός αρνήθηκε ο υπουργός Δικαιοσύνης που ήταν παρών διέταξε τους χωροφύλακες να τον αρπάξουν και να τον ανεβάσουν στην έδρα. Ακόμα και εκεί αρνείται να αναγνώσει την καταδίκη και τότε ο υπουργός την δίνει να την διαβάσει ο γραμματέας. Η καταδίκη είχε υπερψηφιστεί με 3 ψήφους υπέρ και 2 κατά. Στο άκουσμα της καταδίκης σε θάνατο τόσο του Κολοκοτρώνη όσο και του Πλαπούτα ο Κολοκοτρώνης θα συνεχίσει να παίζει με το κομπολόι του και κάνει τον σταυρό του και λέει «Κύριε ελέησον. Μνήσθητί µου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου» .Ύστερα έβγαλε καπνό από την ταμπακιέρα του και κάπνισε. Ωστόσο λόγω της αναταραχής που προκλήθηκε λόγω της απόφασης σε όλο το Ναύπλιο η ποινή τρεις μέρες μετά την δίκη άλλαξε σε 20 χρόνια φυλάκισης. Με την ενηλικίωση του Όθωνα όμως το 1835 ο βασιλιάς υπογράφει την αποφυλάκιση τόσο του Κολοκοτρώνη όσο και των άλλων αγωνιστών.

Στις 23 Μαρτίου ο Ανδρέας Λόντος υψώνει τη σημαία της επανάστασης στη Βοστίτσα (Αίγιο). Την ίδια μέρα ο Θ.Κολοκοτρώνης και ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, επικεφαλής πολλών άλλων αγωνιστών, απελευθέρωσαν την Καλαμάτα. Στις 25 Μαρτίου ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός όρκισε τους επαναστάτες στην πλατεία Αγίου Γεωργίου της Πάτρας. Λίγες μέρες αργότερα ξέσπασε η επανάσταση στη Στερεά Ελλάδα, τα Σάλωνα, το Γαλαξίδι, το Λιδωρίκι, τη Θήβα, τη Λιβαδειά, την Αθήνα. Τους επόμενους μήνες η επαναστατική φλόγα είχε απλωθεί στην Κρήτη, τα νησιά του Αιγαίου, τη Θεσσαλία, την Ήπειρο και στη Μακεδονία. Παντού οι κατακτητές είχαν μεταβληθεί σε πολιορκούμενους. Κλεισμένοι μέσα στα κάστρα, περιτριγυρισμένοι από τους αποφασισμένους πολιορκητές τους προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο μέχρι να φτάσει βοήθεια. Πράγματι, ο Χουρσίτ πασάς, ο οποίος βρισκόταν τότε στην Ήπειρο διεξάγοντας στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον του Αλή πασά, έστειλε στην Πελοπόννησο τον Μουσταφά μπέη με 4.000 άνδρες για να χτυπήσει τους επαναστάτες.

Από τις 17 Μαρτίου 1821, όμως, οι πρόκριτοι της Μάνης, υπό την αρχηγία του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, είχαν υψώσει τη σημαία της επανάστασης στην Τσίμοβα, σημερινή Αρεόπολη της Λακωνίας. Οι Μανιάτες ξεκίνησαν την Επανάσταση, οκτώ μέρες πριν από τη συμβατική της έναρξη. Αμέσως μετά, ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης και ο Γιατράκος ξεκινούν για τον Μιστρά και τη Μονεμβασιά, ενώ ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης με 2.000 άνδρες για την Καλαμάτα. Εν τω μεταξύ, στο άλλο άκρο της Πελοποννήσου σημειώνεται η πρώτη επαναστατική ενέργεια του Αγώνα, με την πολιορκία των Καλαβρύτων στις 21 Μαρτίου 1821 την οποία υπερασπίζεται για λογαριασμό των Οθωμανών ο Ιμπραήμ.

Οι Μανιάτες φθάνουν έξω από την Καλαμάτα στις 22 Μαρτίου 1821 και καταλαμβάνουν τους γύρω λόφους. Ο διοικητής της πόλης (αγάς)κατανοεί τι συμβαίνει αλλά είναι αργά για να διαφύγει στην Τριπολιτσά, καθώς η Καλαμάτα είναι αποκλεισμένη και αποφασίζει να αντιτάξει άμυνα με τους Τούρκους της πόλης. Την ίδια ημέρα οΘεόδωρος Κολοκοτρώνης με 2.000 άνδρες καταλαμβάνει τους λόφους της Καλαμάτας προς τη Σπάρτη. Ο Παπαφλέσσας με τον Αναγνωσταρά και τον Σταματελόπουλο «πιάνουν» την άλλη πλευρά. Η πόλη βρίσκεται σε ελληνικό κλοιό.

Όταν το πρωί της 23 Μαρτίου 1821 οι επαναστάτες εισέρχονται στην Καλαμάτα, ο Ηλίας Μαυρομιχάλης ζητά από τον Αρναούτογλου να παραδοθεί, τονίζοντάς του το μάταιο της προσπάθειάς του.Πράγματι, ο αγάς παραδίδει στους επαναστάτες με πρωτόκολλο την πόλη και τον τουρκικό οπλισμό. Το μεσημέρι, μπροστά από την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων και μέσα σε πανηγυρική ατμόσφαιρα, οι ιερείς ευλογούν τις σημαίες και ορκίζουν τους αγωνιστές.

Επακολούθησε σύσκεψη των οπλαρχηγών, που αποφάσισαν τη δημιουργία μιας επαναστατικής επιτροπής, την οποία ονόμασαν «Μεσσηνιακή Γερουσία», για τον καλύτερο συντονισμό του αγώνα. Η ηγεσία της ανατέθηκε στον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, που έφερε τον τίτλο Αρχιστράτηγος του Σπαρτιατικού και Μεσσηνιακού στρατού. Την ίδια μέρα, η «Μεσσηνιακή Γερουσία», με Προκήρυξή της προς την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη, γνωστοποιεί ότι οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν για την ελευθερία τους.

Από τους πρωτεργάτες του εθνικού ξεσηκωμού στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα και ήρωας της μάχης της Αλαμάνας...

O Αθανάσιος Διάκος γεννήθηκε το 1788 στην Άνω Μουσουνίτσα της Φωκίδας και
το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Γραμματικός.Ο πατέρας του, Νικόλαος Γραμματικός, μη μπορώντας να αντέξει τα βάρη της πολυμελούς οικογένειάς του, τον έστειλε δόκιμο μοναχό στο κοντινό μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου, σε ηλικία 12 ετών. Πέντε χρόνια αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος, αλλά γρήγορα εγκατέλειψε την καλογερική, όταν σκότωσε ένα Τούρκο αγά, επειδή, σύμφωνα με κάποια παράδοση, αυτός του έθιξε τον ανδρισμό του, θαμπωμένος από την ομορφιά του.

Ο νεαρός Αθανάσιος εντάχθηκε ως πρωτοπαλίκαρο στο σώμα του οπλαρχηγού Γούλα Σκαλτσά.Το 1814 πήγε στα Ιωάννινα και εντάχθηκε στη σωματοφυλακή του Αλή Πασά, της οποίας επικεφαλής ήταν ο Οδυσσέας Ανδρούτσος.


Στις 27 Μαρτίου 1821, ο Αθανάσιος Διάκος πρωτοστατεί στην κήρυξη της Επανάστασης στην Ανατολική Στερεά (Μονή Οσίου Λουκά), μετά από συνεννόηση με τους Αχαιούς, που είχαν επαναστατήσει μία εβδομάδα νωρίτερα.

Το πρωί της 23ης Απριλίου ο Διάκος υπερασπίζεται με τους λιγοστούς άνδρες του το ξύλινο γεφύρι της Αλαμάνας. Μάχεται ηρωικά, τραυματίζεται και τελικά συλλαμβάνεται αιχμάλωτος.Ο επίλογος της μάχης της Αλαμάνας γράφεται την επόμενη ημέρα (24 Απριλίου). Ο τραυματισμένος Αθανάσιος Διάκος μεταφέρεται σιδηροδέσμιος στη Λαμία. Οι Οθωμανοί του προτείνουν να προσκυνήσει και να συνεργαστεί μαζί τους. Ο Διάκος υπερήφανα αρνείται: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θελ’ να πεθάνω» φέρεται να τους απάντησε.

Η ποινή που του επιβλήθηκε ήταν θάνατος διά ανασκολοπισμού και εκτελέστηκε την ίδια μέρα. Προτού ξεψυχήσει ο Διάκος λέγεται ότι αναφώνησε το αυτοσχέδιο τετράστιχο:

Ο μαρτυρικός θάνατος του Διάκου συγκλόνισε και ταυτόχρονα εμψύχωσε τους αγωνιστές. Η ζωή του και η μαρτυρική του θυσία ενέπνευσαν τη λαϊκή μούσα...

ΑΚΗΣ ΘΡΑΨΙΜΗΣ

Παντρεύτηκε δυο φορές, στην ηλικία των 17 με τον Σπετσιώτη Δημήτριο Γιάννουζα και στην ηλικία των 30 ετών με τον Σπετσιώτη πλοιοκτήτη και πλοίαρχο Δημήτριο Μπούμπουλη. Και οι δυο σκοτώθηκαν από Αλγερινούς πειρατές.^[4]. Της άφησαν, ωστόσο, μια τεράστια περιουσία, την οποία ξόδεψε εξ ολοκλήρου για να αγοράσει καράβια και εξοπλισμό για την Ελληνική Επανάσταση.

Όταν η Μπουμπουλίνα έγινε χήρα για δεύτερη φορά, είχε έξι παιδιά: τρία από τον πρώτο της γάμο, τον Ιωάννη,τον Γεώργιο και τη Μαρία, και τρία από τον δεύτερο γάμο της: την Σκεύω, την Ελένη και τον Νικόλαο. Επίσης είχε και τεράστια περιουσία την οποία είχε κληρονομήσει από τους συζύγους της, έχοντας υπό την κατοχή της πλοία, γη και χρήματα (τα μετρητά που είχε κληρονομήσει από τον Μπούμπουλη ήταν πάνω από 300.000 τάλαρα^[5])^[6]. Κατάφερε να αυξήσει την περιουσία της με σωστή διαχείριση και εμπορικές δραστηριότητες.

Το ακρόπρωρο του πλοίου "Αγαμέμνων" της Μπουμπουλίνας με κυβερνήτη το γιο της Ιωάννη. Εθνικό Ιστορικό Μουσείο

Αρχικά έγινε συνέταιρος σε αρκετά πλοία ενώ αργότερα κατασκεύασε τρία δικά της, το ένα από τα οποία με το όνομα Αγαμέμνων πήρε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, μήκους 48 πήχεων και έχοντας 18 κανόνια, η ναυπήγηση του οποίου κόστισε 75.000 τάλαρα. Το όνομα αυτό το έδωσε στη ναυαρχίδα της από τον ομηρικό βασιλιά των Μυκηνών, Αγαμέμνονα, που οδήγησε τους Έλληνες στον Τρωικό πόλεμο. Αυτό δείχνει πόσο τιμούσε η Μπουμπουλίνα την ελληνική ιστορική της κληρονομιά και τι συμβόλιζε το όνομα του πλοίου της.

Το 1816 η Οθωμανική Αυτοκρατορία θέλησε να κατασχέσει την περιουσία της με τη δικαιολογία ότι τα πλοία του δεύτερου άντρα της, συμμετείχαν με τον ρωσικό στόλο στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο^[7], μετά απὀ καταγγελίες συγγενών της, που εποφθαλμιούσαν την περιουσία της. Τότε η Μπουμπουλίνα πήγε στην Κωνσταντινούπολη με το πλοίο της Κανάκης, όπου συνάντησε τον Ρώσο, Φιλέλληνα πρεσβευτή Στρογκόνωφ, από τον οποίο ζήτησε να την προστατέψει επικαλούμενη τις υπηρεσίες του συζύγου της στον ρωσικό στόλο και το γεγονός ότι τα πλοία της είχαν τότε ρωσική σημαία, βάση της Συνθήκης Κιουτσούκ-Καϊναρτζή μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας, το 1774. Τότε εκείνος για να την σώσει από την επικείμενη σύλληψή της από τους Τούρκους, την έστειλε στην Κριμαία της νότιας Ρωσίας, στη Μαύρη Θάλασσα, σε ένα κτήμα που της δόθηκε από τον Τσάρο Αλέξανδρο Α'. Πριν όμως πάει εκεί, κατάφερε να συναντήσει τη μητέρα του Σουλτάνου Μαχμούτ Β΄, την Βαλιντέ Σουλτάνα. Η Σουλτάνα εντυπωσιάστηκε από τον χαρακτήρα της Μπουμπουλίνας και έπεισε τον γιο της να υπογράψει φιρμάνι, με το οποίο δεν θα άγγιζε την περιουσία της και δεν θα την συνελάμβανε. Η Μπουμπουλίνα αφού έμεινε στην Κριμαία για περίπου τρεις μήνες περιμένοντας να ηρεμήσει η κατάσταση, έφυγε για στις Σπέτσες όταν κατάλαβε ότι ο κίνδυνος είχε πλέον απομακρυνθεί^[8].

Η Μπουμπουλίνα, έχοντας γίνει ήδη μέλος της Φιλικής Εταιρείας στην Κωνσταντινούπολη, που προετοίμαζε την ελληνική επανάσταση, και όντας η μόνη γυναίκα που μυήθηκε σε αυτή, στον κατώτερο βαθμό μύησης αφού οι γυναίκες δεν γίνονταν δεκτές, καθώς γυρνούσε στις Σπέτσες, αγόραζε μυστικά όπλα και πολεμοφόδια από τα ξένα λιμάνια, τα οποία μετά έκρυψε στο σπίτι της, ενώ ξεκίνησε την κατασκευή του πλοίου Αγαμέμνων^[9], της ναυαρχίδας της, η οποία ολοκληρώθηκε το 1820. Για τη ναυπήγηση του Αγαμέμνονα καταγγέλθηκε στην Υψηλή Πύλη ότι ναυπήγησε κρυφά πολεμικό πλοίο, αλλά η Μπουμπουλίνα κατάφερε να ολοκληρώσει την κατασκευή του δωροδοκώντας τον απεσταλμένο Τούρκο επιθεωρητή στις Σπέτσες και πετυχαίνοντας την εξορία αυτών που την κατήγγειλαν. Το 1819 η Μπουμπουλίνα επισκέφθηκε και πάλι την Κωνσταντινούπολη.

Την ίδια περίοδο έρχεται σε ρήξη με τα παιδιά του δεύτερου συζύγου της από τον πρώτο του γάμο-΄τον Παντελή και τον Γιάννη- όταν διεκδικούν το μερίδιο από την πατρική περιουσία. Κατέφυγαν όχι σε τουρκικό δικαστήριο, ούτε στην εκκλησιαστική αρχή στην οποία υπάγονταν: στη μητρόπολη Ναυπλίου και Άργους, αλλά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για μεγαλύτερο κύρος. Εκείνο έκδωσε επιτίμιο, ίνα η ρηθείσα Λασκαρίνα[...] φοβειθείσα[...] την αιώνιον κόλασιν [...] παύσηται πάσης διαστροφής και ματαίας προφασεως και μη φανερώση εις μέσον οσάπερ κατακρατεί άσπρα, ομολογίας, ρουχικά ή άλλα κινητά και ακίνητα πράγματα [...]. Στη συνέχεια καταφεύγουν τα δύο αδέλφια στους προεστούς των Σπετσών, οι οποίοι περιορίζονται σε μια καταγραφή της περιουσίας της χωρίς όμως και να δίνουν λύση στην ενδοοικογενειακή διαφορά. Με το επιτίμιο και την έκθεση των προκρίτων καταφεύγουν τα δύο αδέλφια στη συνέχεια, στο Βουλευτικό, το οποίο δεν έλαβε θέση, εκτιμώντας το μέγεθος της προσφοράς της Μπουμπουλίνας στον Ελληνικό Αγώνα.^[10].

Επανάσταση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Μπουμπουλίνα στο πλοίο «Αγαμέμνων», πίνακας του Γερμανού ζωγράφου Peter von Hess

Όταν ξεκίνησε η ελληνική επανάσταση, είχε σχηματίσει δικό της εκστρατευτικό σώμα από Σπετσιώτες, τους οποίους αποκαλούσε «γενναία μου παλικάρια». Είχε αναλάβει να αρματώνει, να συντηρεί και να πληρώνει τον στρατό αυτό μόνη της όπως έκανε και με τα πλοία της και τα πληρώματά τους, κάτι που συνεχίστηκε επί σειρά ετών και την έκανε να ξοδέψει πολλά χρήματα για να καταφέρει να περικυκλώσει τα τουρκικά οχυρά, το Ναύπλιο και την Τρίπολη. Έτσι τα δύο πρώτα χρόνια της επανάστασης 

Προτομή της Μπουμπουλίνας στο Πεδίο του Άρεως, στην Αθήνα

Μετά την κατάληψη του Ναυπλίου από τους Έλληνες στις 30 Νοεμβρίου 1822, το νεοσύστατο κράτος της έδωσε κλήρο στην πόλη ως ανταμοιβή για την προσφορά της στο έθνος και η Μπουμπουλίνα εγκαταστάθηκε εκεί. Στα τέλη του 1824, η Ελλάδα υποφέρει από τον δεύτερο εμφύλιο πόλεμο, όπου η Κυβέρνηση Κουντουριώτη (η κυβέρνηση των Πλοιάρχων των νησιών) υπερισχύει του συνασπισμού των Προεστών και των Στρατιωτικών της Πελοποννήσου, με αποτέλεσμα ο Πάνος Κολοκοτρώνης, που διατελούσε φρούραρχος Ναυπλίου, να δολοφονηθεί και ο Κολοκοτρώνης να συλληφθεί και να φυλακιστεί μαζί με άλλους οπλαρχηγούς σε ένα μοναστήρι της Ύδρας, τον Προφήτη Ηλία. Η Μπουμπουλίνα αντέδρασε και ζήτησε την αποφυλάκιση του Κολοκοτρώνη^[11], λόγω του σεβασμού που έτρεφε προς αυτόν. Τότε η ίδια κρίνεται επικίνδυνη από την Κυβέρνηση και συλλαμβάνεται δύο φορές από το Υπουργείο Αστυνομίας, με εντολή να φυλακιστεί. Τελικά η Μπουμπουλίνα εξορίστηκε στις Σπέτσες χάνοντας τον κλήρο γης, που το Κράτος της είχε παραχωρήσει στο Ναύπλιο.

Το 1825 η Μπουμπουλίνα ζούσε στις Σπέτσες, πικραμένη από τους πολιτικούς και την εξέλιξη του Αγώνα και έχοντας ξοδέψει όλη την περιουσία της στον πόλεμο, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά σε μεγάλο κίνδυνο. Στις 12 Φεβρουαρίου ο Αιγύπτιος ναύαρχος Ιμπραήμ Πασάς με έναν τουρκοαιγυπτιακό στόλο, αποβιβάστηκε στο λιμάνι της Πύλου στην Πελοπόννησο με 4.400 άντρες, σε μια τελευταία προσπάθεια να σταματήσει την επανάσταση.

Η Μπουμπουλίνα άρχισε να προετοιμάζεται ξανά, αλλά σκοτώθηκε σε συμπλοκή στις 22 Μαΐου 1825. Ο μικρότερος γιος της από τον πρώτο της γάμο, ερωτεύτηκε την κόρη της πολύ πλούσιας οικογένειας των Κουτσαίων, προκρίτων στις Σπέτσες.

Οι Κουτσαίοι δεν ήθελαν τον γάμο μεταξύ των δύο οικογενειών διότι η Μπουμπουλίνα είχε ξοδέψει πια την τεράστια περιουσία της και είχε παραπέσει οικονομικά. Υπάρχει και η εκδοχή ότι η κοπέλα αυτή, Ευγενία Κούτση (κόρη του Χριστόδουλου), ήταν ήδη λογοδοσμένη να πάρει κάποιον άλλον πλουσιότερο Σπετσιώτη. Οι δύο νέοι όμως κλέφτηκαν και πήγαν στο σπίτι του πρώτου άντρα της Μπουμπουλίνας, του Δημητρίου Γιάννουζα. Η Μπουμπουλίνα πήγε και αυτή στο σπίτι ενώ λίγο αργότερα έφτασαν και οι Κουτσαίοι πολύ εξαγριωμένοι με την απαγωγή, την οποία θεώρησαν μεγάλη προσβολή, σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής. Κατά τη διάρκεια λογομαχίας μεταξύ Μπουμπουλίνας και Κουτσαίων, ο Ιωάννης Κούτσης πυροβόλησε και σκότωσε τη Μπουμπουλίνα^[12].

Στη Ρωσία, το θάρρος της εκτιμήθηκε ιδιαίτερα. Ο αυτοκράτορας Αλέξανδρος Α απένειμε στην Μπουμπουλίνα τον τίτλο του ναύαρχου του ρωσικού στόλου και τιμητικά το μογγολικό σπαθί ως αναγνώριση των προσόντων της. Έτσι, έγινε η πρώτη γυναίκα ναύαρχος του ρωσικού στόλου στην ιστορία της Ρωσίας και μια από τις πρώτες ναυάρχους στην παγκόσμια ιστορία.^{[13]
  Ρόη Νερολή}

Οι εθνικές αργίες της Τουρκίας είναι βάσει του επίσημου Γρηγοριανού ημερολογίου, ενώ οι Ισλαμικές θρησκευτικές γιορτές ανακοινώνονται επίσημα από πριν από την Προεδρία Θρησκευτικών Υποθέσεων (Τουρκικά: Diyanet İşleri Başkanlığı) με βάση το Ισλαμικό ημερολόγιο, και κατόπιν συντονίζονται και τοποθετούνται στο εθνικό Γρηγοριανό ημερολόγιο, με αποτέλεσμα οι ημερομηνίες για της θρησκευτικές γιορτές να μετακινούνται κάθε χρόνο με μια διαφορά περίπου 11 ημερών.

Μεγάλες μη Τουρκικές ή μη Ισλαμικές παραδόσεις και εορτασμοί μπορεί επίσης να αποκαλούνται Μπαϊράμια, όπως για παράδειγμα το Χαλοουίν "Cadılar Bayramı" ("Μπαϊράμ των Μαγισσών"), το Πάσχα ως "Paskalya Bayramı" ("Μπαϊράμ του Πάσχα), τα Χριστούγεννα ως "Noel Bayramı" ("Μπαϊράμ των Χριστουγέννων), το Εβραϊκό Πάσχα ως "Hamursuz Bayramı" ("Μπαϊράμ των Άζυμων", hamursuz=χωρίς μαγιά) και το Χανουκά ως "Yeniden Adanma Bayramı" ("Μπαϊράμ της Αναγέννησης/Αφιέρωσης"). Όμως, κάθε ειδική περίσταση ή γιορτή, δεν αναφέρεται ως Μπαϊράμ, όπως στην περίπτωση, μεταξύ άλλων, της Παγκόσμιας Ημέρας Υγείας, ή της Απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης.

Επίσης, λόγω της επιρροής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα πρώην κατακτημένα μέρη της στα Βαλκάνια και μέρη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, πολλοί μη Τούρκοι, όπως Μουσουλμάνοι Αλβανοί, Μουσουλμάνοι Σέρβοι, Πομάκοι, Ρομά, Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, καθώς και Μουσουλμάνοι από το Βόρειο Καύκασο, το Αζερμπαϊτζάν, την Κριμαία, και άλλοι άτομα τουρκικής καταγωγής, έχουν παρομοίως υιοθετήσει τη λέξη "Μπαϊράμ", με τον όρο "Μικρό Μπαϊράμ" για το Ιντ αλ-φιτρ (στην Ελλάδα αναφερόμενο συνήθως ως "Σεκέρ Μπαϊράμ") και "Μεγάλο Μπαϊράμ" για το Ιντ Αλ-Αντχά (στα Ελληνικά αναφερόμενο συνήθως ως "Κουρμπάν Μπαϊράμ

Πρόκειται για τον μήνα της νηστείας, ενώ τα δύο μεγάλα μπαϊράμια (γιορτές) των μουσουλμάνων στην Ελλάδα είναι το Σεκέρ Μπαϊράμ (Eid al Fitr), και το Κουρμπάν Μπαϊράμ ( Eid al Adha). Το Ραμαζάνι, εκ τoυ τουρκικού ραμαζάν και του αραβικού ραμαντάν, είναι θρησκευτική μουσουλμανική εορτή νηστείας. Αποτελεί ονομασία του ένατου μήνα του μουσουλμανικού έτους, κατά τον οποίο, σύμφωνα με την παράδοση, δόθηκε το Κοράνι στους ανθρώπους προκειμένου οι κανόνες του να αποτελέσουν οδηγό της ζωής τους.

Το Ραμαζάνι διαρκεί για έναν ολόκληρο μήνα. Κατά τη διάρκειά του, επιβάλλεται αποχή από κάθε είδους τροφή αλλά και νερό από την ανατολή μέχρι τη δύση του ήλιου. Με τη δύση του ήλιου λαμβάνει χώρα το περίφημο Ιφτάρ, δηλαδή το δείπνο αγάπης του Ισλάμ που δίνει την ευκαιρία στους Πιστούς να συνευρεθούν, να συσφίξουν τις σχέσεις τους και να εκφράσουν από κοινού την ευγνωμοσύνη τους στον Αλλάχ και αγάπη προς αλλήλους.

Ο μήνας Ραμαντάν είναι μία χρονική περίοδος κατάλληλη για προσευχή, για καλές πράξεις, για περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους.
Η νηστεία έχει σκοπό να βοηθήσει τους μουσουλμάνους να μάθουν την αυτοπειθαρχία, την εγκράτεια, τη γενναιοδωρία αλλά και την υπομονή.

Το Μπαϊράμ είναι η Τουρκική λέξη για την εθνική γιορτή ή την αργία, που αναφέρεται και σε εθνικές (κοσμικές) και θρησκευτικές γιορτές. Δηλαδή, ακόμη και μεγάλες μη Τουρκικές ή μη Ισλαμικές παραδόσεις και εορτασμοί μπορεί επίσης να χαρακτηριστούν ως Μπαϊράμια, όπως δηλαδή το Halloween, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, το Χάνουκα και άλλα.

Στην Ελλάδα η λέξη μπαϊράμι αναφέρεται στις δύο μεγάλες γιορτές των Ελλήνων Μουσουλμάνων το Σεκέρ Μπαϊράμ (Ιντ αλ-φιτρ Eid al Fitr), και το Κουρμπάν Μπαϊράμ (Ιντ αλ-αντχά Eid al Adha).

Το Ιντ αλ-αντχά (Eid al Adha)  ή Κουρμπάν Μπαϊράμ (το μπαϊράμι της θυσίας) ή Μεγάλο Μπαϊράμι είναι ένα θρησκευτικό φεστιβάλ που γιορτάζεται από τους Μουσουλμάνους παγκοσμίως ως εορτασμός της προθυμίας του Αβραάμ να θυσιάσει το γιο του Ισμαήλ για τον Αλλάχ.

Μεγάλες μη Τουρκικές ή μη Ισλαμικές παραδόσεις και εορτασμοί μπορεί επίσης να αποκαλούνται Μπαϊράμια, όπως δηλαδή το Halloween, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, το Χάνουκα και άλλα.

Στην Ελλάδα η λέξη μπαϊράμι αναφέρεται στις δύο μεγάλες γιορτές των Ελλήνων Μουσουλμάνων (που βρίσκονται κυρίως στη Θράκη), το Σεκέρ Μπαϊράμι (Ιντ αλ-φιτρ), και το Κουρμπάν Μπαϊράμι (Ιντ αλ-αντχά).

ΖΩΗ ΜΠΑΡΠΑΡΟΥΣΗ

Οι εθνικές αργίες της Τουρκίας είναι βάσει του επίσημου Γρηγοριανού ημερολογίου, ενώ οι Ισλαμικές θρησκευτικές γιορτές ανακοινώνονται επίσημα από πριν από την Προεδρία Θρησκευτικών Υποθέσεων (Τουρκικά: Diyanet İşleri Başkanlığı) με βάση το Ισλαμικό ημερολόγιο, και κατόπιν συντονίζονται και τοποθετούνται στο εθνικό Γρηγοριανό ημερολόγιο, με αποτέλεσμα οι ημερομηνίες για της θρησκευτικές γιορτές να μετακινούνται κάθε χρόνο με μια διαφορά περίπου 11 ημερών.

Μεγάλες μη Τουρκικές ή μη Ισλαμικές παραδόσεις και εορτασμοί μπορεί επίσης να αποκαλούνται Μπαϊράμια, όπως για παράδειγμα το Χαλοουίν "Cadılar Bayramı" ("Μπαϊράμ των Μαγισσών"), το Πάσχα ως "Paskalya Bayramı" ("Μπαϊράμ του Πάσχα), τα Χριστούγεννα ως "Noel Bayramı" ("Μπαϊράμ των Χριστουγέννων), το Εβραϊκό Πάσχα ως "Hamursuz Bayramı" ("Μπαϊράμ των Άζυμων", hamursuz=χωρίς μαγιά) και το Χανουκά ως "Yeniden Adanma Bayramı" ("Μπαϊράμ της Αναγέννησης/Αφιέρωσης"). Όμως, κάθε ειδική περίσταση ή γιορτή, δεν αναφέρεται ως Μπαϊράμ, όπως στην περίπτωση, μεταξύ άλλων, της Παγκόσμιας Ημέρας Υγείας, ή της Απελευθέρωσης της Κωνσταντινούπολης.

Επίσης, λόγω της επιρροής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα πρώην κατακτημένα μέρη της στα Βαλκάνια και μέρη της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, πολλοί μη Τούρκοι, όπως Μουσουλμάνοι Αλβανοί, Μουσουλμάνοι Σέρβοι, Πομάκοι, Ρομά, Βόσνιοι Μουσουλμάνοι, καθώς και Μουσουλμάνοι από το Βόρειο Καύκασο, το Αζερμπαϊτζάν, την Κριμαία, και άλλοι άτομα τουρκικής καταγωγής, έχουν παρομοίως υιοθετήσει τη λέξη "Μπαϊράμ", με τον όρο "Μικρό Μπαϊράμ" για το Ιντ αλ-φιτρ (στην Ελλάδα αναφερόμενο συνήθως ως "Σεκέρ Μπαϊράμ") και "Μεγάλο Μπαϊράμ" για το Ιντ Αλ-Αντχά (στα Ελληνικά αναφερόμενο συνήθως ως "Κουρμπάν Μπαϊράμ")

Αριθμός αντικειμένου

ΕΜ 2260

Είδος

Τελετουργικό αντικείμενο

Εποχή

Ρωμαϊκή εποχή

Χρονολόγηση

2ος-3ος αι. μ.Χ.

Διαστάσεις

Διάμετρος: 0,29 μ.

Υλικό

Μάρμαρο

Θέση

Πρώτος όροφος, βόρεια

Βρέθηκε το 1866 στο θέατρο του Διονύσου. Ολόκληρη η επιφάνειά της καλύπτεται με ανάγλυφες παραστάσεις, επιγραφές και σύμβολα. Στη μία πλευρά εικονίζεται ο Ήλιος ως Κοσμοκράτορας. Κάθεται σε θρόνο κάτω από αψίδα και κρατά μαστίγιο και τρεις αναμμένους πυρσούς. Οι σκύλοι στα πόδια του πιθανότατα συμβολίζουν τους αστερισμούς του Κυνός: τον Σείριο και τον Προκύωνα. Στην υπόλοιπη επιφάνεια της σφαίρας υπάρχουν αστρικά, μαγικά, αλχημιστικά και γεωμετρικά σύμβολα, αλληγορικές παραστάσεις ζώων, αριθμοί και ακατανόητες επιγραφές, πιθανότατα επικλήσεις στον Ήλιο. Μόνο μια λέξη, χαραγμένη σε έναν από τους πέντε τεμνόμενους κύκλους, διαβάζεται: ΑΙΘΗΡ, το πρώτο από τα πέντε στοιχεία της φύσης (αιθέρας, γη, νερό, αέρας, φωτιά).

Η σφαίρα θεωρείται μαγικό αντικείμενο που σχετίζεται με τη λατρεία του Ήλιου. Η παρουσία της στο θέατρο του Διονύσου συνδέεται ίσως με κάποια μαγική ιεροτελεστία, ικανή να εξασφαλίσει στον κάτοχό της αθλητική ή θεατρική νίκη.

Ακρ. 679

Δημιουργός

Καλλιτέχνης του «Ιππέα Rampin» (;)

Είδος

Έργο πλαστικής

Εποχή

Αρχαϊκή εποχή

Χρονολόγηση

Γύρω στο 530 π.Χ.

Διαστάσεις

Ύψος: 1,2 μ.

Υλικό

Μάρμαρο Πάρου

Θέση

Αίθουσα αρχαϊκής Ακρόπολης

Το κάτω μέρος του σώματος βρέθηκε το 1886 στον ονομαζόμενο «λάκκο των Κορών», στα βορειοδυτικά του Ερεχθείου, το κεφάλι λίγες μέρες αργότερα σε κοντινή απόσταση και το πάνω μέρος του σώματος νοτιότερα, στην περιοχή του Αρχαίου Ναού.

Η Κόρη είναι γνωστή ως «Πεπλοφόρος» εξαιτίας του ρούχου που φορά, του πέπλου. Ο πέπλος συγκρατείται στη μέση με ζώνη και στους ώμους με μεταλλικές περόνες, στερεωμένες στις μικρές οπές που υπάρχουν ακόμα. Από κάτω φορά μακρύ χιτώνα με λεπτές πτυχές, που απλώνονται πάνω στα πόδια. Οι φασματοσκοπικές αναλύσεις των χρωμάτων έδειξαν ότι η ζώνη θα ήταν μπλε και πράσινη και ο χιτώνας γαλάζιος με πράσινη ταινία στον λαιμό. Ο πέπλος ήταν λευκός, με το μεσαίο τμήμα του διακοσμημένο με κατακόρυφες σειρές μικρών ζώων, πουλιών και ιππέων μέσα σε κόκκινα πλαίσια. Τα πλαίσια ορίζονταν από δύο ταινίες με ανοιχτόχρωμους ρόδακες, ίσως σε πράσινο φόντο. Στην αναδίπλωση και στον ποδόγυρο του πέπλου υπάρχει διπλή ταινία διακοσμημένη με συνεχή σπείρα και ζεύγη φύλλων και με αλυσίδα από έλικες και ανθέμια, που εναλλάσσονται με άνθη λωτού.

Τα μαλλιά της Κόρης πέφτουν μπροστά σε μακριές μπούκλες και πίσω τα συγκρατεί ταινία. Καλύπτονται με κόκκινο χρώμα, πιθανότατα το υπόστρωμα για την τελική, καστανή τους απόχρωση. Το ίδιο χρώμα έχουν οι ίριδες των ματιών και τα χείλη, ενώ οι κόρες, τα βλέφαρα και τα φρύδια ίσως τονίζονταν με μαύρο. Στις 35 οπές που ανοίγονται στο κεφάλι, σώζονται υπολείμματα από μεταλλικά στελέχη, τα οποία θα σχημάτιζαν στεφάνη από ακτίνες ή άνθη λωτού. Στις οπές των λοβών των αυτιών στερεώνονταν χάλκινα σκουλαρίκια, ενώ στην κορυφή του κεφαλιού διατηρείται υπόλειμμα στελέχους μηνίσκου.

Το αριστερό χέρι της Κόρης ήταν κατασκευασμένο από ξεχωριστό κομμάτι μαρμάρου και προσαρμοσμένο στην κοιλότητα που βλέπουμε σήμερα. Το δεξί είναι τεντωμένο προς τα κάτω με τα δάχτυλα κλειστά, σαν να κρατούσε κάποιο αντικείμενο. Αυτό, σε συνδυασμό με τη συντηρητική για την εποχή ενδυμασία, οδήγησαν στην υπόθεση ότι δεν πρόκειται για συνηθισμένη Κόρη αλλά για θεά, ίσως την Άρτεμη, που θα κρατούσε βέλος στο δεξί χέρι και τόξο στο αριστερό.

Είναι έργο σπουδαίου αθηναίου καλλιτέχνη, ίσως του ίδιου που φιλοτέχνησε τον «Ιππέα Rampin» (Ακρ. 590), τα αγάλματα κυνηγετικών σκύλων (Ακρ. 143, Ακρ. 525 και Ακρ. 550) και άλλα γλυπτά της Ακρόπολης.

ΡΟΗ ΝΕΡΟΛΗ

Ακρ. 18135 νότια όψη

Δημιουργός

Εργαστήριο του Αγοράκριτου (;)

Είδος

Αρχιτεκτονικό γλυπτό

Εποχή

Κλασική εποχή

Χρονολόγηση

426-421 π.Χ.

Διαστάσεις

Ύψος: 0,45 μ.
Μήκος: 1,183 μ.

Υλικό

Μάρμαρο Πεντέλης

Θέση

Πρώτος όροφος, δυτικά

Ο γωνιαίος λίθος a της ζωφόρου του ναού της Αθηνάς Νίκης φέρει ανάγλυφες παραστάσεις στη νότια και την ανατολική πλευρά. Στη νότια πλευρά ένας έλληνας οπλίτης, στα αριστερά, βοηθά έναν συμπολεμιστή του, ο οποίος καταρρέει από το χτύπημα του βέλους ενός πέρση τοξότη που εικονίζεται στα δεξιά, στο άλλο άκρο του λίθου. Στο κέντρο ένας Έλληνας με ασπίδα στο αριστερό χέρι καταδιώκει έναν πέρση ιππέα, τη στιγμή που ένας ακόμα Πέρσης κείτεται στο έδαφος νεκρός.

Θέμα της νότιας ζωφόρου του ναού της Αθηνάς Νίκης είναι πιθανότατα η νικηφόρα μάχη των Ελλήνων κατά των Περσών στον Μαραθώνα το 490 π.Χ., στην οποία πρωτοστάτησαν οι Αθηναίοι.

Ολόκληρη η ζωφόρος του ναού αποτελείται από δεκατέσσερις λίθους με διαφορετικές παραστάσεις σε κάθε πλευρά. Σήμερα εννέα από αυτούς βρίσκονται στο Μουσείο Ακρόπολης, ένας έχει χαθεί και τέσσερις εκτίθενται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, μετά την αρπαγή τους από τον Thomas Bruce, λόρδο του Elgin, στις αρχές του 19ου αι.

Ο ναός και το θωράκιο της Αθηνάς Νίκης διαλύθηκαν από τους Οθωμανούς το 1687 για την ενίσχυση του προμαχώνα και την καλύτερη οχύρωση της δυτικής πλευράς της Ακρόπολης ενάντια στις επιθέσεις των Βενετών του στρατηγού Francesco Morosini. Το 1835-1836, υπό την επίβλεψη του τότε εφόρου αρχαιοτήτων Ludwig Ross, ο προμαχώνας κατεδαφίστηκε και ο ναός της Αθηνάς Νίκης αναστηλώθηκε για πρώτη φορά. Μία δεύτερη αναστήλωση πραγματοποιήθηκε το 1940 ενώ μία τρίτη ολοκληρώθηκε το 2010.

Κατερίνα Σταφύλη

ΝΑ 1956 ΝΑΔ 179

Είδος

Οικιακός εξοπλισμός

Εποχή

Ελληνιστική εποχή

Χρονολόγηση

150-86 π.Χ.

Διαστάσεις

Ύψος: 0,62 μ.
Διάμετρος χείλους: 0,27 μ.

Υλικό

Πηλός

Θέση

Αίθουσα κλιτύων Ακρόπολης, προθήκη 3, αρ. 72

Βρέθηκε το 1956 στη δεξαμενή 14 στη νότια πλαγιά της Ακρόπολης. Έχει συγκολληθεί από πολλά θραύσματα και έχει συμπληρωθεί.

Το πύραυνο ή πύραυνος (μαγκάλι) αποτελείται από δύο μέρη. Το πάνω είναι μία βαθιά διάτρητη εστία μέσα στην οποία τοποθετούσαν τα κάρβουνα. Στο χείλος της είναι προσαρμοσμένα τρία μικρά στηρίγματα, που έχουν τη μορφή θεατρικών προσωπείων Σατύρων, πάνω στα οποία ακουμπούσαν το μαγειρικό σκεύος. Το κάτω μέρος του πυραύνου είναι ένα ψηλό κυλινδρικό στήριγμα με ανοίγματα στη μία πλευρά για την πυροδότηση και συντήρηση της φωτιάς αλλά και τον καθαρισμό της στάχτης που έπεφτε από τη διάτρητη εστία. Στο πάνω μέρος του προσαρμόζονται δύο στριφτές λαβές για τη μεταφορά του σκεύους. Ολόκληρο το πύραυνο είναι πλούσια διακοσμημένο με ανάγλυφη και χαρακτή διακόσμηση από φυτικά μοτίβα. Στη μία πλευρά ανάγλυφες γιρλάντες και ταινίες πλαισιώνουν θεατρικό προσωπείο, πιθανόν Παπποσιληνού.

Τα πύραυνα ήταν φορητές εστίες, χρήσιμες στο μαγείρεμα του φαγητού και τη θέρμανση του σπιτιού.

Βρέθηκε το 1886 κοντά στο Ερέχθειο, στην Ακρόπολη. Ο Μέγας Αλέξανδρος εικονίζεται σε νεαρή ηλικία, όπως θα ήταν την εποχή της μοναδικής επίσκεψής του στην Αθήνα, μετά τη μάχη της Χαιρώνειας το 338 π.Χ.

 

Τα βαθιά τοποθετημένα στις κόγχες μάτια, το στραμμένο προς τα επάνω βλέμμα, τα μισάνοιχτα χείλη και τα μαλλιά που σχηματίζουν στο μέτωπο αναστολή, είναι τα κατεξοχήν γνωρίσματα του Αλεξάνδρου. Τα ίχνη κόκκινης βαφής που διατηρούνται στα μαλλιά προέρχονται πιθανότατα από το υπόστρωμα για την εφαρμογή της τελικής, χρυσής τους απόχρωσης ενώ η διαμόρφωσή τους στο πίσω μέρος δείχνει, ίσως, ότι κάποτε τα στόλιζε στεφάνι ή ταινία, φτιαγμένη από άλλο υλικό.

 

Το άγαλμα θεωρείται πρωτότυπο έργο του Λεωχάρη, που φιλοτέχνησε και άλλα πορτρέτα του Αλεξάνδρου στα πανελλήνια ιερά της Ολυμπίας και των Δελφών. Υπάρχουν ωστόσο και διαφορετικές απόψεις σχετικά με τη χρονολόγηση του γλυπτού, μία από τις οποίες το τοποθετεί στον 2ο αι. π.Χ.

Παριστάνει έναν ώριμο γενειοφόρο άνδρα που μεταφέρει στους ώμους μοσχαράκι, την προσφορά του στη θεά Αθηνά. Φοράει διάφανο ιμάτιο με μικρές φουντίτσες στις άκρες, που αφήνει γυμνό το μπροστινό μέρος του σώματος. Πιθανότατα το ιμάτιο αρχικά ήταν χρωματισμένο. Στο κεφάλι του άνδρα μια ταινία συγκρατεί τα μακριά μαλλιά. Οι κόρες των ματιών ήταν κατασκευασμένες από άλλο υλικό που έχει χαθεί και τα χείλη σχηματίζουν συγκρατημένο χαμόγελο, το γνωστό «αρχαϊκό μειδίαμα». Ο άνδρας κρατάει σταυρωτά στο στήθος του τα πόδια μικρού μοσχαριού, το οποίο απλώνει την ουρά στο μπράτσο του κυρίου του.

Στη βάση του αγάλματος είναι χαραγμένη δεξιόστροφα, δηλαδή από τα δεξιά προς τα αριστερά, η επιγραφή [Ρ]ΟΝΒΟΣ ⋮ ΑΝΕΘΕΚΕΝ ⋮ HΟ ΠΑΛΟ, δηλαδή «Ο Ρόμβος, ο γιος του Πάλου αφιέρωσε το άγαλμα».

Πιστεύεται ότι το άγαλμα εικονίζει τον ίδιο τον Ρόμβο, έναν ευκατάστατο Αθηναίο που είχε τη δυνατότητα να αφιερώσει στο ιερό της Ακρόπολης ένα τόσο δαπανηρό έργο. Το σύμπλεγμα ανθρώπου και ζώου είναι συχνό σε μικρά χάλκινα ειδώλια αλλά σε μαρμάρινο έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά.

ΕΑΜ 257

Είδος

Έργο πλαστικής

Εποχή

Ελληνιστική εποχή

Χρονολόγηση

2ος αι. π.Χ.

Διαστάσεις

Ύψος: 1,13 μ.

Υλικό

Μάρμαρο Πάρου

Θέση Αίθουσα κλιτύων Ακρόπολης                                            Βρέθηκε το 1832 στο θέατρο του Διονύσου. Λείπουν τμήματα των πάνω και κάτω άκρων του Παπποσιληνού, το κεφάλι και τμήμα του αριστερού χεριού του Διονύσου καθώς και τμήμα του προσωπείου που κρατά.Παριστάνει τον γέροντα Παπποσιληνό να κουβαλά στον ώμο τον μικρό Διόνυσο, θεό του κρασιού και του θεάτρου.Ο Παπποσιληνός  εικονίζεται ως ηθοποιός, με τριχωτό θεατρικό κοστούμι και ιμάτιο στο κάτω μέρος του σώματος. Είναι γενειοφόρος, φαλακρός, με ρυτίδες στο μέτωπο, ανασηκωμένα φρύδια και χοντρή μύτη, χαρακτηριστικά που θυμίζουν τα αγάλματα του φιλόσοφου Σωκράτη. Στο δεξί χέρι θα κρατούσε κάποιο αντικείμενο, σχετικό με τη λατρεία του Διονύσου ή ένα ραβδί για να στηρίζεται. Στον αριστερό του ώμο κάθεται ο Διόνυσος. Είναι ντυμένος με κοντό χιτώνα, μακρύ ιμάτιο και ενδρομίδες (μπότες) και κρατά στο δεξί χέρι γυναικείο θεατρικό προσωπείο.Το γλυπτό θεωρείται αντίγραφο ενός έργου του 5ου αι. π.Χ. Οι μελετητές συνδέουν το αρχαιότερο εκείνο γλυπτό με το σατυρικό δράμα «Διονυσίσκος» του Σοφοκλή, με το οποίο ο μεγάλος τραγικός ποιητής απέσπασε τη νίκη στους θεατρικούς αγώνες του 438 π.Χ. Η υπόθεση του έργου έχει σχέση με την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση του μικρού Διονύσου.                           

Αριθμός αντικειμένου

ΕΑΜ Χ 6447

Είδος

Έργο χαλκοτεχνίας

Εποχή

Κλασική εποχή

Χρονολόγηση

475-470 π.Χ.

Διαστάσεις

Ύψος: 0,3 μ.

Υλικό

Χαλκός

Θέση

Πρώτος όροφος ελεύθερη προθήκη 39, αρ. 1

Αγαλμάτιο Αθηνάς Προμάχου. Βρέθηκε το 1887 στα ανατολικά του Ερεχθείου.

Η θεά, οπλισμένη και απειλητική, δείχνει έτοιμη να χτυπήσει τον αντίπαλό της με το δόρυ που άλλοτε κρατούσε στο υψωμένο της χέρι. Με το άλλο χέρι κρατά ασπίδα, από την οποία σώζεται μόνο τμήμα της λαβής. Στο κεφάλι φορά κράνος με εντυπωσιακό λοφίο, που το στήριγμά του απολήγει σε κεφάλι κύκνου. Είναι ντυμένη με μακρύ χιτώνα, ένα δεύτερο ρούχο, ίσως πέπλο, και ιμάτιο. Το στήθος και την πλάτη καλύπτει επίχρυση αιγίδα με χαρακτές φολίδες και σχηματοποιημένα φίδια στην παρυφή.

Στη βάση που πατά η μορφή υπάρχει χαραγμένη η επιγραφή ΜΕΛΕΣΟ ΑΝΕΘΕΚΕΝ ΔΕΚΑΤΕΝ ΤΑΘΕΝΑΙΑΙ, δηλαδή «Η Μελησώ το αφιέρωσε στην Αθηνά ως δεκάτη». Το αγαλμάτιο εντάσσεται σε μια σειρά χάλκινων έργων που εμπνέονται από τα γλυπτά του ανατολικού αετώματος του Αρχαίου Ναού της Αθηνάς Πολιάδας αλλά και τις απεικονίσεις της θεάς στους παναθηναϊκούς αμφορείς.

Ιωάννα Καλτσά

Εικονίζει γενειοφόρο οπλίτη με φυσιοκρατικά χαρακτηριστικά. Το πάνω και πίσω μέρος του κεφαλιού είναι λείο και φέρει οπές και μικρά στελέχη για τη στερέωση πρόσθετου κράνους. Τα μαλλιά στο μέτωπο σχηματίζουν κοντές μπούκλες, το γένι δηλώνεται με κυματιστές εγχαράξεις και τα φρύδια αποδίδονται ανάγλυφα. Ο σκληρός χιτώνας των ματιών είναι κατασκευασμένος από υαλώδες υλικό ενώ η ίριδα των ματιών έχει χαθεί.

Το άγαλμα είναι έργο του ονομαζόμενου «αυστηρού ρυθμού», εποχή που οι καλλιτέχνες αρχίζουν να προτιμούν τον χαλκό για την κατασκευή μεγάλων αγαλμάτων.

Ακρ. 702

Δημιουργός

Εργαστήριο αττικό

Είδος

Έργο πλαστικής

Εποχή

Αρχαϊκή εποχή

Χρονολόγηση

500-490 π.Χ.

Διαστάσεις

0,395 x 0,425 μ.

Υλικό

Μάρμαρο Πάρου

Θέση

Αίθουσα αρχαϊκής Ακρόπολης


Το «Ανάγλυφο των Χαρίτων»

Βρέθηκε σε δύο τμήματα, από τα οποία το ένα εντοπίστηκε το 1888 στη νοτιοδυτική γωνία του Παρθενώνα και το άλλο το 1889 κοντά στα Προπύλαια.

Τρεις γυναίκες κι ένα μικρό αγόρι χορεύουν πιασμένοι από το χέρι. Τους συνοδεύει με τη μουσική του ένας άνδρας που παίζει δίαυλο, τον οποίο συγκρατεί στο στόμα με δερμάτινο ιμάντα. Οι γυναίκες, με διαφορετικό χτένισμα η καθεμιά, φορούν χιτώνα και στο κεφάλι στεφάνη, ενώ η πρώτη κρατά στο δεξί χέρι καρπό. Οι επίπεδες επιφάνειες γύρω από τις πτυχώσεις του χιτώνα τους δείχνουν ότι φορούσαν και ιμάτιο, που αρχικά ήταν ζωγραφιστό. Ίχνη κόκκινου και κίτρινου χρώματος διατηρούνται στα μαλλιά και τα ρούχα των μορφών, ενώ το πράσινο στο βάθος του αναγλύφου αρχικά ήταν γαλάζιο, που οξειδώθηκε.

Για την ερμηνεία της παράστασης έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις. Άλλοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για τον Ερμή και τις τρεις Χάριτες, οι οποίες λατρεύονταν κοντά στα Προπύλαια όπου βρέθηκε και το μεγαλύτερο κομμάτι του αναγλύφου. Η παρουσία ωστόσο του μικρού αγοριού οδήγησε άλλους στην υπόθεση ότι ο Ερμής συνοδεύει τις τρεις κόρες του Κέκροπα, την Πάνδροσο, την Έρση και την Άγλαυρο, και ότι το αγόρι είναι ο μικρός αδελφός τους Ερυσίχθονας.

Ελενη Αδαμακου

Η Κόρη παριστάνεται με το αριστερό σκέλος ελαφρά λυγισμένο και το δεξί τεντωμένο, να πατά σταθερά στο έδαφος. Ο χιασμός των κινήσεων δηλώνεται με την ανεπαίσθητη βύθιση του δεξιού ώμου. Φορά πέπλο που συγκρατείται στη μέση με ζώνη, πάνω από την οποία σχηματίζει πλούσια αναδίπλωση. Από τους ώμους πέφτει στην πλάτη ιμάτιο διπλωμένο στα δύο. 
 Η Κόρη θα συγκρατούσε άλλοτε με το ένα χέρι την άκρη του ιματίου της, ενώ με το άλλο θα κρατούσε φιάλη, όπως γνωρίζουμε από αρχαία αντίγραφα. Τα πλούσια μαλλιά της, που ο όγκος τους ενισχύει το αδύναμο σημείο του λαιμού, είναι χτενισμένα περίτεχνα: μία λεπτή πλεξούδα σχηματίζεται πάνω από το μέτωπο και δύο άλλες ξεκινούν από την περιοχή των αυτιών και τυλίγονται σαν στεφάνι γύρω από το κεφάλι. Ο κύριος όγκος των μαλλιών πλέκεται σε δύο συστρεφόμενες μπούκλες και πιάνεται στην πλάτη με κορδέλα, αφήνοντας ελεύθερες τις κυματιστές άκρες. Μπροστά ελεύθερες μακριές μπούκλες, σήμερα σε μεγάλο βαθμό σπασμένες, πέφτουν ανά δύο σε κάθε στήθος.
 Τα αγάλματα των Κορών που διακοσμούσαν τη νότια πρόσταση του Ερεχθείου, στέκονταν σε χαμηλό βατήρα (πόδιον), διατεταγμένα σε σχήμα Π και στραμμένα προς την οδό της Ακρόπολης, από όπου περνούσε η πομπή των Παναθηναίων. Οι κατακόρυφες πτυχές του ρούχου τους θυμίζουν τις ραβδώσεις των κιόνων και τα ιδιότυπα κιονόκρανα (κάλαθοι) στα κεφάλια συγκέντρωναν τα φορτία της οροφής και τα κατεύθυναν προς τα κάτω.

Η αντικατάσταση κιόνων με αγάλματα γυναικών ήταν γνωστή στην αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική ήδη από την Αρχαϊκή εποχή. Τα αγάλματα σε οικοδομική επιγραφή του ναού ονομάζονται απλώς Κόρες. Ο όρος Καρυάτιδες παραδίδεται από τον Βιτρούβιο, ο οποίος διηγείται ότι οι γυναίκες από τις Καρυές της Λακωνίας Πελοποννήσου τιμωρήθηκαν από τους υπόλοιπους Έλληνες να κουβαλούν στο κεφάλι το βάρος όλων των ρούχων και των κοσμημάτων τους επειδή η πόλη τους είχε προσφέρει βοήθεια στους Πέρσες. Σύμφωνα με τον Λουκιανό οι γυναίκες από τις Καρυές φημίζονταν για τον χορό που χόρευαν προς τιμή της θεάς Άρτεμης με κάνιστρα στο κεφάλι.

Στη σύγχρονη εποχή έχουν δοθεί στις Καρυάτιδες πολλές ερμηνείες: κόρες του Κέκροπα, Αρρηφόροι ή νέες που συμμετέχουν στην πομπή των Παναθηναίων. Η πειστικότερη ωστόσο υποστηρίζει ότι αποτελούσαν το υπέργειο μνημείο του τάφου του μυθικού Κέκροπα, το Κεκρόπειο, το οποίο βρισκόταν ακριβώς από κάτω. Ήταν οι χοηφόροι που απέδιδαν τιμές στον νεκρό ήρωα-βασιλιά με τις φιάλες που κρατούσαν στο χέρι.

Πέντε από τις Καρυάτιδες, οι Κόρες Α, Β, D, E, F βρίσκονται στην Ελλάδα ενώ η έκτη, η Κόρη C βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, μετά την απόσπασή της το 1804 από τον Thomas Bruce, λόρδο του Elgin. Το 1979 οι Κόρες απομακρύνθηκαν από το μνημείο προκειμένου να προστατευτούν από την ατμοσφαιρική ρύπανση και μεταφέρθηκαν στο παλαιό Μουσείο της Ακρόπολης. Στη θέση τους στο Ερέχθειο τοποθετήθηκαν πιστά αντίγραφα από συνθετικό λίθο. Από το 2009 εκτίθενται στο νέο Μουσείο Ακρόπολης.
 ΕΡΕΧΘΕΙΟ
Η σημερινή μορφή του ναού χρονολογείται μεταξύ 421 και 406 π.Χ. Αρχιτέκτονάς του ήταν μάλλον ο Μνησικλής και το κτήριο οφείλει το όνομά του σε έναν βωμό που ήταν αφιερωμένος στον θρυλικό ήρωα Εριχθόνιο. Ο γλύπτης του κτίσματος ήταν ο Φειδίας, ο οποίος είχε οριστεί από τον Περικλή για να κοσμήσει το Ερέχθειο και τον Παρθενώνα. 

ΖΩΗ ΜΠΑΡΠΑΡΟΥΣΗ

Το σύμπλεγμα εικονίζει λέαινα να κατασπαράζει μοσχαράκι, θέμα ιδιαίτερα αγαπητό στη διακόσμηση των πρώιμων αρχαϊκών ναών με καταβολές από την τέχνη της Εγγύς Ανατολής. Η ασυνήθιστη λέαινα, συνδυάζει θηλυκά και αρσενικά χαρακτηριστικά, δηλαδή μαστούς και πλούσια χαίτη. Πιθανολογείται ότι τη σύνθεση συμπλήρωνε ένα παρόμοιο σύμπλεγμα τοποθετημένο συμμετρικά, ενώ τις δύο γωνίες του αετώματος θα γέμιζαν τα φίδια

Το μουσείο περιέχει σημαντική συλλογή εκθεμάτων της Μινωικης  και ρωμαικής εποχής από ανασκαφές γύρω από την πόλη των Χανίων και την υπόλοιπη περιφερειακή ενότητα, συμπεριλαμβανομένων τεχνέργων από τις αρχαίες πόλεις της Κυδονιας , Υδραμία , Απτερα, πολλυρίνια , κισσαμος , Ελευρος , Υρτακινα , Συιας  και Λισος , την Γαύδο  και επίσης από την Αξό και τη Λάππα της περιφερειακής ενότητας Ρεθύμνου.

Το μουσείο περιέχει μεγάλη ποικιλία από νομίσματα, κοσμήματα, αγγεία, γλυπτά, πήλινες πλάκες με επιγραφές, στήλες και ψηφιδωτά. Το μουσείο έχει ένα ρωμαϊκό μωσαϊκό δαπέδου που απεικονίζει τον Διόνυσο και την Αριάδνη. Επίσης, διαθέτει ένα αρχαίο κυκλαδίτικο αγγείο από την Επισκοπή Κισσάμου και μια σειρά από προτομές, συμπεριλαμβανομένης μιας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού, που βρέθηκε στο Δικτυναίο ιερό το 1913 και μια υστερομινωική σαρκοφάγο από τη νεκρόπολη των Αρμένων, που χρονολογείται στο 1400-1200 π.Χ. Υπάρχει επίσης μια σφαιρική φιάλη, γνωστή για τον ασυνήθιστο κεραμικό της τύπο, που χρονολογείται στην Υστερομινωική ΙΙΙ περίοδο. Στον όροφο του μουσείο στεγάζεται η συλλογή Μητσοτάκη, με αντικείμενα από την 4η χιλιετία π.Χ. μέχρι τον 3ο αιώνα μ.Χ.

Το κτίριο του αρχαιολογικού μουσείου στη Χαλέπα σχεδιάστηκε από τον Θοεφάνη Μπομπότη και έχει εμβαδόν 6.000 τετραγωνικών μέτρων, από τα οποία οι εκθεσιακοί χώροι καταλαμβάνουν τα 2.000. Διαθέτει τέσσερα εργαστήρια συντήρησης. Το κόστος κατασκευής και ολοκλήρωσής του ήταν 15 εκατομμύρια ευρώ. Το νέο κτίριο άνοιξε για το κοινό στις 16 Απριλίου 2022.