បញ្ហាស្បៀងនៅតែជាបច្ចុប្បន្នភាពជានិច្ច បង្កើតឱ្យមានមតិចម្លែកបីគួរឱ្យឆ្ងល់គឺ

• នៅពេលដែលភាពធាត់ដុះពោះក្លាយជាបញ្ហាសុខភាពសាធារណៈមួយ នៅក្នុងប្រទេសអ្នកមាន ក៏ដូចជានៅប្រទេសក្រីក្រខ្លះដែរ មនុស្សជាង 800 លាននាក់នៅតែរស់នៅក្នុងភាពអត់ឃ្លាន ។ ទាំងនេះបង្ហាញថា កង្វះអាហារបណ្តាលមកពីបញ្ហារបាយស្បៀង ច្រើនជាងបញ្ហាផលិតកម្ម ។

• កាលណាប្រទេសមួយមានចំនួនកសិករកាន់តែច្រើន ប្រទេសនោះស្ថិតក្នុងភាពអត់ឃ្លានកាន់តែ ខ្លាំង អាស្រ័យដោយហេតុថា ស្បៀងអាហារដែលផលិតបានក្នុងពិភពលោក ទាក់ទងទៅនឹង ចំនួនប្រាក់កាសដែលប្រទេសនានាបានខ្ចីសម្រាប់ធ្វើវិនិយោគលើវិស័យកសិកម្មច្រើនជាង ឥទ្ធិពលនៃធម្មជាតិ ។ កង្វះស្បៀងកើតមាន ជាពិសេសក្នុងប្រទេសក្រីក្រដែលមានកសិករច្រើន និងមិនបានយកចិត្តទុកដាក់លើនយោបាយសាធារៈ ។

.ប៉ុន្តែភាពអត់ឃ្លានដែលខ្លាំងក្លាបំផុតគឺឡិក្ស បញ្ហានេះមិនដែលកើតមានទេនៅក្នុងប្រទេស ដែលមានភាពអត់ឃ្លានជាប្រពៃណីដូចជា តំបន់សាហែល ភាគឦសានប្រេស៊ីល ប្រទេសតំបន់ ជួរភ្នំអង់ អាស៊ីខាងត្បូង... តែឡិក្សបែរជាកើតមាននៅក្នុងប្រទេសដែលគេមិនជឿសោ៖ថា នឹងមានភាពអត់ឃ្លាន ដោយសារកត្តាធម្មជាតិដូចជា ប្រទេសកុងគោ ស៊ុមបាវេ ស៊ូដង់ កូរ៉េខាងជើង... បើការបរិភោគមិនគ្រប់គ្រាន់បណ្តាលមកពីភាពក្រីក្រ និងភាពទន់ខ្សោយ នោះ៖ វ៉ិក្សមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងជិតស្និទ្ធទៅនឹងវិបត្តិនយោបាយ និងសង្គ្រាមដោយផ្ទាល់ ។

ចម្លេីយ

៣.​ ការបរិភោគមិនគ្រប់ ជាផលបានមកពីភាពទន់ខ្សោយ និងភាពក្រីក្រ ។ ការបរិភោគមិនគ្រប់ ជាភាពអត់ឃ្លានដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយដែលឆក់យកជីវិតមនុស្សម្តងមួយៗ ព្រោះថាគេមិនអាចអនុវត្តការងារបានពេញលេញ ហើយនឹងអាចរងគ្រោះបាន ។បីភាគបួននៃអ្នកបរិភោគមិនគ្រប់ជាជនបទ។

សូមអរគុណ!

-អ្នកក្រីក្រគ្មានប្រាក់កាក់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទិញចំណីអាហារផ្គត់ផ្គង់ជីវិតបានឡេីយ

-ថាមពលដែលទទួលបានមានកម្រិតទាបជាងការកំណត់របស់អង្គការ FAOគឺ 2 700 កាឡូរីសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ក្នុងមួយថ្ងៃ