“ที่นี่คือที่ใดกัน?”

“โอ้!พี่ชายตื่นแล้วรึ เห้พวกเจ้าพี่ชายท่านนี้ตื่นแล้วนะ”เสียงที่แว่วเข้ามาในโสตประสาทของข้าหลังจากสะบัดศีรษะไล่ความมึนงงออกไปเสียหมดจดแล้ว ข้าจึงเอียงคอมองไปยังต้นเสียงนั้น

            เสียงที่ว่าดังมาจากเด็กหนุ่มในช่วงวัยรุ่น ถัดมาคือชายผอมโซที่ดูจากอายุแล้วอาจน้อยกว่าข้าเพียงไม่กี่ปี และอีกหนึ่งเด็กชายที่กำลังยืนพิงกำแพงอยู่ที่มุมห้องพร้อมกับสิ่งที่ข้ารู้จักมันเป็นอย่างดี รังสีสังหารที่เย็นเยือกและอ้างว้าง และคนสุดท้ายคือชายผู้อยู่ในเกราะสีดำแปลกตาที่มีแสงไฟสีฟ้าสองสว่างออกมาตลอดทั่วทั้งข้อต่อของตัวชุด

“เอาล่ะ พวกเจ้าทั้งหลายสนใจข้าหน่อย”

ทันทีที่ข้าหันไปมองรอบๆจนครบทุกคนเสียงนี้จึงดังขึ้นในทันที

“อะแฮ่ม...สวัสดีเหล่าผู้จากต่างห่วงเวลาทั้งหลาย ยินดีที่ได้พบพวกเจ้า”

อีกฝ่ายคือชายผู้มีชุดคลุมสีดำที่มิมีสิ่งใดเล็ดลอดออกมาให้เห็นได้แม้แต่น้อยกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์สีดำดุจน้ำหมึก พร้อมกับจ้องมองมายังพวกเขาทั้งห้าด้วยความรู้สึกสุดแสนจะเกินบรรยาย

“ท่านคือผู้ใด”

“ข้าคือผู้ที่เกิดมาพร้อมกับจักรวาลนี้”

“แล้วท่านเรียกพวกข้าทั้งห้ามายังที่แห่งนี้ด้วยเหตุใดกัน”

“คำตอบล้วนอยู่ในดวงตาของพวกเจ้าแล้ว ดวงตาของพวกเจ้าเห็นสิ่งใดกันเล่า ลองเอ่ยมาสิ”

“โธ่เว้ย ข้าทำพลาดงั้นรึ”

ตัวข้าสบถออกมาเบาๆ อีกสี่คนที่เหลือเองก็เช่นกัน

“วิโอล่า... ข้าขอโทษ..”ชายผอมโซเองก็หลั่งน้ำตาออกมาหลังเอื้อนเอ่ยประโยคนี้จบลง พร้อมกับร่างกายที่ค่อยๆซีดขาวราวกับคนตายซึ่งไปต่างอะไรไปกับสีผมของเขาเลยแม้แต่น้อยพร้อมๆกลางอกที่แหวกออกเผยให้เห็นตำแหน่งของดวงใจที่วางเปล่าไร้ซึ่งสิ่งใด...

“แก้ว...ผะ...ผม..ขอโทษ”

ชายในชุดเกราะเริ่มคุกเข่าลงบนพื้นอย่างหมดอาลัย

“เข้าเรื่องเสีย ท่านผู้ไม่ควรเอ่ยนาม เหตุใดท่านจึงส่งพวกเราทั้งห้ามายังห่วงมิติแห่งนี้กัน”

มีเพียงชายผู้นัน้เท่านั้นที่มิได้มีอันใดแปรเปลี่ยนไปเลย..

พวกเราทั้งห้าต่างกล่าวออกมาพร้อมกัน

“ข้าจะมอบพรให้พวกเจ้าคนละหนึ่งประการ แน่นอนของฟรีไม่มีในโลก พรนี้สำหรับพวกเจ้าเองก็เป็นดั่งพรของพระเจ้าหรืออาจเป็นได้แม้กระทั่งคำสาปจากนรกเองก็ได้เช่นกัน เอาล่ะ จงจำไว้เหล่าผู้มาจากต่างภพภูมิเอ๋ย หนทางข้างหน้าช่างลำบากยากเย็นนัก แต่จงจำไว้เมื่อเจ้าทำสิ่งใดลงไปแล้ว อนาคตต่อจากนี้นั้นล้วนผันแปรได้นับหมื่นล้านเส้นแสงประกายทาง ตัวเจ้าเองก็คงจะรู้ดีเสียยิ่งกว่าผู้ใดกระมั่ง 
ศาสตราจารย์”
”เหอะ ก็คงงั้นมั้ง”

“เอาล่ะ ใกล้ได้เวลาแล้ว จงจำไว้การส่งพวกเจ้ากลับไปในครั้งนี้นั้นพวกเจ้าล้วนมีเป้าหมายเดียวกัน ปกป้องบุคคลอันเป็นที่รักให้ได้เสีย จงอย่าลืมครานี้พวกมันคงหมายจะตามล่าพวกเจ้าอย่างแน่นอน พวกเจ้าคือผู้ที่อยู่เหนือวัฏจักร โชคชะตาหรือบัญญัติฟ้าก็มิอาจกระทำอันใดพวกเจ้าได้ ไปเสียอีกไม่นานพวกมันคงมายังที่แห่งนี้”
หลังท่านผู้นั้นกล่าวจบ เสียงๆหนึ่งที่ดังก้องกังวานไปทั่วจริงดังขึ้น พร้อมกับร่างของข้าที่ถูกกระชากเข้าสู่หลุมน้ำสีดำที่หมุนไปมาดุจดังวังวน พร้อมกับลูกแก้วสีแดงที่มีบางสิ่งหมุนวนอยู่ภายใน มองเผินๆอาจคล้ายดังบางสิ่งกำลังแหวกว่ายอยู่ภายใน พร้อมกับเสียงสุดท้ายที่ดังขึ้นภายในหัวของข้า

“ข้าคงต้องฝากอนาคตของดาวดวงนี้ไว้ในมือของพวกเจ้าทั้งสี่เสียแล้ว โชคดีเหล่าสหายจากต่างภพภูมิของข้า....”