• Belang OWE

• Interventie

  Onderzoeksgroep

  HAN BLOC test

  Oog van de docent

  Data

  Verdeling motorische groepen

• Visie

  Motorische leerprincipes

  Verantwoording activiteiten

• Effect interventies

  Resultaten BLOC test

  Vergelijking oog van de docent

  Effect van de interventie

• Evaluatie

  Verschillen motorisch niveau tussen de leerlingen

  Verloop interventie

  Conclusie

  vervolgtraject

• Bijlages

• Bibliografie

• Zwakke beweger aangegeven in rood

• Gemiddelde beweger aangegeven in oranje

• Goede beweger aangegeven in groen

Een dynamisch systeem is een systeem dat bestaat uit verschillende onderdelen die allemaal invloed op elkaar hebben. deze theorie benaderd motorisch leren op een niet lineaire manier dit betekend dat het niet een stapsgewijs systeem volgt dat steeds een nieuwe moeilijkere vervolg stap is op de voorgaande stap. 

Een belangrijk concept binnen de Dynamische systeem theorie is de zelforganisatie. Dit concept gaat er vanuit dat motorisch gedrag spontaan kan veranderen zonder dat hier voor een instructie of aanwijzing voor is gegeven. op het moment dat de drie onderdelen in het systeem individu, taak en omgeving zo veranderen dat er een nieuwe beweging mogelijk is of een nieuwe beweging vereist zal dit zo gebeuren.

Het individu is de persoon de taak uit voert. De taak is de motorisch opdracht die er is bijvoorbeeld zoals hier boven springen. De omgeving is de plek waar deze taak wordt uitgevoerd door het individu. De te gaan spelen met de taak en de omgeving kunnen nieuwe motorische vaardigheden worden geleerd door de leerling.

Cruciaal hierbij is variatie. Dit is het veranderen van bepaald dingen in taak en omgeving. Als er niet wordt gevarieerd kan de leerling ook geen nieuwe vaardigheden leren

Al deze concepten komen op deze manieren terug in de deze beweeg interventie.

Zelf organisatie: de leerlingen hebben op 2 manieren zelf organisatie. Ze mogen altijd zelf kiezen waar ze in het parcours willen beginnen. De 2 manier is dat ze tijdens de eerste ronden zelf mogen bepalen hoe ze het spring parcours voltooien. Of ze dat met twee benen doen of met 1 been (links of rechts) is aan hun.

Variatie: de aanpassingen die zijn gedaan in de taak zijn als volgt:

-          1 been recht en links

-          Met twee benen tegelijker tijd springen

-          En verschillende soorten sprongen bij verschillende onderdelen.

De aanpassingen die zijn gemaakt in omgeving zijn:

-          Hoepen naar links en recht leggen zodat er niet meer recht door kan worden gesprongen maar schuin.

-          Banken verder uit elkaar.

-          Blok verhogen.

Het laatste belangrijke binnen de dynamische systeem theorie is hoe de docent de aanwijzingen geeft aan de leerlingen. Binnen de theorie wordt er gebruik gemaakt van impliciete aanwijzingen. Dit zijn aanwijzingen die  niet specifiek zeggen wat ze willen maar vaak met metaforen worden verteld. Dit is terug te zien in de beweegaanwijzingen: Ga staan als een flamingo voordat je gaat springen. (intern)

Spring als een kangaroo (intern)

Spring over de sloot (extern)

Spring in de bulls Eye van de hoepel. (extern)

interventie 2 schema theorie

De schema theorie van Schmidt zegt dat het leren en verfijnen van motorische vaardigheden gaat via twee schema’s. het oproep roep schema. “Het zogenaamde oproepschema is van belang voor het starten van de beweging door de speler. Hierdoor wordt het patroon van impulsen gegenereerd dat nodig is om de beweging te maken. De informatie hiervoor wordt gehaald uit ervaringen van eerder gemaakte soortgelijke bewegingen. De juiste parameters worden nu gekozen en gekoppeld aan een motorprogramma.” (Schaffers, 2009)

Naast het oproep schema is er ook  herkenningsschema. Dit schema wordt gebruikt om de beweging te verfijnen en de beweging die wordt gemaakt wordt opgeslagen en vergelijken met de beginsituatie. Maak je dan een nieuwe beweging dan kan dit schema de informatie hier van oproepen. “Als een beweging wordt gemaakt dan worden de sensorische gevolgen en het daadwerkelijke resultaat opgeslagen. Deze worden gekoppeld aan de beginsituatie. Maak je nu een nieuwe beweging, dan is dit herkenningsschema in staat om deze informatie op te roepen. Het schema zorgt er ook voor dat een beweging kan worden bijgesteld.” (Schaffers, 2009)

Volgens schmidt verloopt het proces van het motorisch leren in drie fases

-          Cognitieve fase: hier ga je opzoek naar de juiste uitvoering van de beweging. Dit vergt veel aandacht om dat je cognitief bezig bent om naar de beweging te kijken

-          Associatieve fase: in de fase ben je bezig om veel ervaring op te doen met het maken van de beweging. Je maakt hier ook veel gebruik van trail en error en verzameldt veel feedback over het maken van de beweging

-          Autonome fase: in deze fase kan je de beweging snel en zonder veel aandacht uit voeren. Je bent dan ook instaat om nog andere dingen tegelijk lijk te doen. Je kunt de beweging onbewust maken.

Schmidt onderstreept hoe belangrijk het is om variatie in oefening te hebben. hoe meer verschillende bewegingen je maakt hoe verder je de schema’s verfijnt en verbetert.

Deze theorie heb ik toepast in de wijze:

Variatie: door het maken van een bingo kaart waarbij de leerlingen op verschillende ondergronden, verschillende manieren en aantal het touwtje springen uitvoeren zullen zij steeds meer hun schema’s verfijnen.

Feedback: als docent zal ik tijdens de les veel feedback geven aan de leerlingen. Daarnaast zullen zijn zelf ook doormiddel van trial en error feedback verzamelen. De beweegaanwijzingen die ik als feedback zou kunnen geven zijn: Houd je armen bij je lichaam en draai alleen met je polsen.

-          Houd je armen bij je lichaam en draai alleen met je polsen. (intern)

-          Sterk je benen en houd je knieen in de lucht op slot, buig ze een klein beetje wanneer je land en springt. (intern)

-          Spring op het moment dat je het touw de grond hoort raken. (extern)

-          Spring als een hert omhoog met je benen en voeten (intern)

Interventie 3 Engram theorie

Theorie engram theorie:

De engram theorie stelt dat in motorisch leren iemand drie stappen ondergaat in het leren van een nieuwe beweging. “Deze theorie zegt dat de leerling zich eerst een voorstelling maakt van hoe de ideale beweging eruit ziet en voelt.” (Smeele, n.d.) de volgende stap is het oefenen/trainen van de beweging. “Dan gaat de leerling zelf oefenen en terwijl hij dat doet, vergelijken zijn hersenen de eigen bewegingspogingen voortdurend met dat sensorische engram” (Smeele, n.d.). In de laatste stap wordt de beweging geautomatiseerd. Dan hoeft de leerling minder na te denken over het maken van de beweging en gaat dit soepeler en vloeiender. “Als het motorische engram helemaal klaar is, dan hoeft het niet meer met het sensorische engram vergeleken te worden, de beweging is nu helemaal ingeprogrammeerd en wordt automatisch goed uitgevoerd.” (Smeele, n.d.).

Naast het door lopen van deze stappen is er nog een belangrijk onderdeel in de engram theorie. Re-afferentie en Ex-afferentie.

Re-afferentie is de sensorische informatie die door het brein wordt opgeslagen op het moment dat er zelf een bewuste beweging wordt gemaakt zoals het optillen van een arm of been. Het brein verzamelt tijdens het maken van de beweging op verschillende manier feedback bijvoorbeeld door te zien of te voelen. Dit is belangrijk in het oefenen en automatiseren van de beweging. Op het moment dat er meer re-afferentie wordt verzamelt in een sensorisch engram wordt deze uitgebreider en beter waardoor de beweging geautomatiseerd kan worden.

Daarnaast is er nog ex-afferentie dit is de informatie die wordt opgeslagen van externe bewegingen die niet zelf bewust worden uit gevoerd. Zoals zien van een bal die van een berg afrolt of die wind door je haren. Dit wordt minder toegepast in het motorisch leren en is meer belangrijk voor de fijne motoriek van reacties op externe factoren.

Er zouden vier groepen worden gevormd, die elk gedurende drie maanden het MRT-traject doorlopen. Dit traject bestaat uit vijf basisstappen:

1. Observaties en/of testen

2. Het opstellen van een handelingsplan in overleg met het kind, de ouders en andere leerkrachten

3. Het uitvoeren en bijstellen van het handelingsplan

4. Het evalueren van de resultaten

5. Bepalen van vervolgstappen (“Hoe nu verder?”)

De groepen worden ingedeeld op basis van motorisch vermogen. De groep met de laagste scores komt als eerste aan de beurt, zodat zij zo snel mogelijk kunnen worden bijgespijkerd en daarna verder kunnen ontwikkelen tijdens de reguliere bewegingslessen. De best presterende groep komt als laatste aan de beurt, omdat deze leerlingen vermoedelijk makkelijker mee kunnen komen op het algemene niveau tijdens de reguliere lessen.

Daarnaast zou het, met het oog op het verhogen van het algemene niveau in de klas, waardevol zijn om in de gymlessen regelmatig aandacht te blijven besteden aan zijwaarts springen. Er kunnen werkvormen worden bedacht waarbij tijdens de door het jaar heen georganiseerde activiteiten een extra onderdeel wordt toegevoegd. Dit stelt leerlingen in staat om, bijvoorbeeld tijdens wachtmomenten bij een oefening, deze en andere motorische vaardigheden te oefenen.

Aangezien leerlingen ondermaats scoren op dit onderdeel van de BLOC-test, is het aannemelijk dat ook bij andere onderdelen van deze test zwakke prestaties worden geleverd. Vanuit dat uitgangspunt kan het MRT-traject worden ingericht om alle onderdelen van de BLOC-test structureel aan bod te laten komen.

Deze vermogens zijn getraind met behulp van drie verschillende motorische leerprincipes: de dynamische systeemtheorie, schematheorie en engramtheorie.

In de eerste interventie komt het kinetisch differentiatievermogen terug doordat leerlingen goed moeten inschatten hoe hoog ze moeten springen, welke kracht daarvoor nodig is, en wat het verschil is tussen springen op één been en op twee benen. Het koppelingsvermogen komt terug doordat leerlingen hun armen, romp en benen moeten gebruiken in samenhang om voldoende kracht te kunnen leveren. Dit vermogen is daarnaast van belang bij het snel wisselen tussen verschillende sprongvormen.

In interventie twee wordt het kinetisch differentiatievermogen aangesproken doordat leerlingen hun kracht en timing moeten aanpassen aan de verschillende ondergronden, aan de verschillende tempo’s per opdracht, aan de grootte van het gebruikte touw en aan het aantal herhalingen. Het koppelingsvermogen komt naar voren in de coördinatie tussen arm- en beenbewegingen tijdens het springen. Bij het samen springen is er bovendien een koppeling nodig tussen beide springers om tot een gezamenlijke timing te komen. Ook het wisselen van richting, bijvoorbeeld tussen de pionnen, vereist een goede afstemming van het lichaam.

Bij de derde interventie komt het kinetisch differentiatievermogen terug in de opdrachten waarbij over objecten, zoals een bank of een touw, heen gesprongen moet worden. Leerlingen moeten hierbij de juiste kracht leveren. In de loopladder is nauwkeurige krachtsdosering nodig om precies in elk vakje te landen.

Het koppelingsvermogen wordt zichtbaar bij het zaklopen: leerlingen moeten daarbij stabiel en met voldoende kracht springen om vooruit te komen zonder te vallen. Ook bij het zijwaarts springen is het behouden van evenwicht alleen mogelijk wanneer armen en benen goed op elkaar zijn afgestemd.