Öncelikle insan olduğu için değer verilir ve sonra; arkadaşındır, dostundur, sevgilindir, sana muhtaç bir insandır, sen ona muhtaç bir insansındır vs?

Tanışma süreciyle başlayan, zamanla ve paylaşımla her türlü sonuca açık olabilen bu durum sonunda harika olan arkadaşlıklar, bitmeyen dostluklar olabildiği gibi yanılgılar hüsranlar da olabilir,

Kısacası her şey mümkün...

Karşınızdaki kişiyi tanımaya başladıkça değerini de ona göre vermeliyiz önemli olan insanlara, kaldırabilecekleri kadar değer vermektir, Ciddi yaklaşıp bir insana kendinizce her şeyi doğru yaparak, onun için zararlı olduğunu bildiğiniz şeylerde sadece onun iyiliği için, yardım elinizi uzatırsınız peki neden ?

Onun o değeri hak ettiğine inandığınız için, hata mı yapmış olursunuz ?

Hoşgörünün temeli de sevgidir, sınırsız sevgi kaynağı ise Allah katındadır. Yunus Emre “Yaratılmışı hoş gördük” derken, “Özge; özün tamusudur, insan insanın kurdu ve cehennemidir, ne var ki köprü geçene kadar katlanmak ve gücü yetince derhal katlanılanların defterini dürmek gerekir” demiyordu; “Bütün yaratıklara ve insanlara; Yaratan'ın eseri olarak sevgi ile bakmak esastır” diyordu. Şu halde bizim “hoşgörü” terimimiz, “tolerans”dan daha zengin bir anlam içermektedir.