Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ
 ενός νεαρού πρίγκιπα, της ανατολής
 απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
 που νόμισε ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
 αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
 και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.
 Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
 ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
 στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
 πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.
 Κι ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
 αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.
 τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
 κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ’ αλλάξουν οι καιροί.
 Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
 ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
 απ’ τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ’ τη γη στον ουρανό
 κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.
 Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
 και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλιά
 μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
 πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.
 Με δύο γέρικες καμήλες μ’ ένα κόκκινο φαρί
 στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
 πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
 μα της Δαμασκού τ’ αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.
 Σ’ ένα μήνα σ’ ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
 που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
 νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
 με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί
 Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
 Καληνύχτα…

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
 Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
 Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
 Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
 Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
 Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους
 Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
 που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
 Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
 αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
 Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες

Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου
 ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.

Ο Τοξότης βλέπει στόχο στη γραμμή του Απείρου
 και σε λυγίζει με τη δύναμή Του ώστε οι σαΐτες Του
 να φύγουν γοργά και να φτάσουν μακριά.
 Δεχτείτε το λύγισμά σας στα χέρια Του με χαρά.
 γιατί αυτός, όπως αγαπά τη σαΐτα που εκτοξεύεται
 αγαπά και τόξο που είναι σταθερό.

Χαλίλ Γκιμπράν, «Ο προφήτης», 1923

Για κάποιον μες στον κόσμο είν’ αργά
ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά; 

Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά
στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει;
πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά
που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει 

και τους μιλώ για σένα

πως έχεις ομορφιά και φρύδια τοξωτά

σαν πέτρινα γεφύρια

Και μ’ απάντησαν:

Τα γεφύρια χορταριάζουν.

άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς

Μιλώ με τ’ ουρανού τα μαύρα σύννεφα

και τους μιλώ για σένα

πως όταν περπατάς, γλυκά όπου πατάς

η στέρφα γη ανθίζει

Και μ’ απάντησαν:

Η γη ανθίζει εκεί που θέλει.

άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς.

Μιλώ με τις πηγές που ζούνε μοναχές

και τους μιλώ για σένα

πως όταν με κοιτάς, σαν λες πως μ’ αγαπάς

αγγέλοι φτερουγίζουν

Και μ’ απάντησαν:

Είναι χάρτινοι οι αγγέλοι.

άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς.

Κι αν η προσευχή μου οινόπνευμα μυρίζει,
 καπνό και πυρετό,
 στο γυάλινο το κύμα τ’ όνομά σου
φωνάζω να καθρεφτιστεί η φωνή μου.

Και στην όχθη που χτενίζεσαι ακουστεί
σαν αλμυρό τραγούδι που σου φέρνει
ερωτευμένο το νερό.

Και στο διάβολο πουλάω την ψυχή μου εγώ,
 για να βρεθώ απόψε τυλιγμένος
στου κορμιού σου το βυθό.

Κάπου η νύχτα μεσοπέλαγα κρεμιέται
στην αγχόνη τ’ ουρανού
κι ο δαίμονας καβάλα στο σκοτάδι
αρπάζει τη μετέωρη ευχή μου.

Και σαν άστρο καυτερό προς το νησί σου
τα λόγια μου πετάει
πληγώνοντας τα βράχια και την άμμο,
 στη χτένα σου καρφώνει την ψυχή μου.

Και σταγόνα τη σταγόνα κυλάω εγώ
σαν αλμυρό νερό στους ώμους
και στον ακριβό σου το λαιμό.

Κι ας το ξέρω πως του λόγου του
στην ανεμόσκαλα εκεί, με περιμένει
για να μου λιμάρει το σκοινί.

Πάνε χρόνια που αντίκρυ αναβοσβήνουν
τα φώτα κάποιας γης,
 τα φώτα κάποιας ξεχασμένης νήσου,
 που λένε είν’ οι κορφές του παραδείσου.

Μα το ξέρω είναι της θάλασσας τα μάγια,
 δεν υπάρχει αυτή η στεριά,
 μιας και κανείς ποτέ του εκεί δεν πήγε,
 γι αυτό σφιχτά κρατιέμαι στο κορμί σου.

Και μπροστά απ’ τους κολασμένους
περνάω εγώ σαν μια σκιά
που σεργιανάει στον Άδη
τη δικιά σου μυρωδιά.

Κι είναι λέω ο παράδεισος για μας, αγάπη μου μικρή,
 να μοιραζόμαστε τούτη τη κόλαση μαζί.”