In dit Padlet neem ik je mee in mijn leerproces en ontwikkeling tijdens mijn stage bij Milieudefensie Jong, waar ik een half jaar stage loop. Dit is inmiddels mijn derde en (hopelijk) laatste stage. Inmiddels zit er alweer bijna anderhalf jaar praktijkervaring op. Een half jaar te veel dus! Hoe dit zo is gekomen, gaan we niet te diep op in. Het zal wel aan bod komen maar de focus ligt vooral op het hier en nu.  Hoe ben ik gegroeid sinds mijn vorige stages, en op welke punten heb ik mijn professionele werkhouding nog verder ontwikkeld. Daarnaast reflecteer ik aan de hand van twee kernrollen uit mijn opleiding: de regisseur en de ziener.

toekomstplan als professional. Je realiseert (eigen) doelen en zet daarbij je kwaliteiten en

talenten in.

In eigen woorden: De rol van regisseur betekent voor mij dat ik zélf de verantwoordelijkheid neem over mijn leerproces en ontwikkeling. In plaats van af te wachten tot iemand mij vertelt wat ik moet doen, durf ik nu zelf stappen te zetten, initiatief te nemen en keuzes te maken die passen bij mijn doelen. Ik leer steeds beter hoe ik mijn werk kan plannen en structureren, en hoe ik mijn eigen talenten bewust inzet in de praktijk. Regisseur zijn betekent voor mij ook: eigenaarschap nemen over wat ik doe en waar ik naartoe wil groeien als toekomstig professional. 

keuzes die je maakt in jouw professionele ontwikkeling.

In eigen woorden: De rol van ziener betekent voor mij dat ik leer om stil te staan bij wat ik doe, en waarom ik dat op een bepaalde manier doe. Ik kijk niet alleen terug op wat er goed of minder goed ging, maar probeer ook te begrijpen wat dat zegt over mij als persoon en professional. Door feedback en feedforward serieus te nemen en hiernaar te durven vragen, krijg ik meer inzicht in mijn kwaliteiten en ontwikkelpunten. Ziener zijn is voor mij ook eerlijk durven zijn naar mezelf, en die zelfkennis gebruiken om gerichte keuzes te maken in mijn werk en leerproces.

Om te reflecteren hoe ik op mijn leerdoelen gekomen ben, gebruik ik de STARRmethode. Ik kies voor deze methode omdat, je stapsgewijs door het proces wordt heen geloodst en ik hierdoor beter begrijp waarom ik bepaalde keuzes heb gemaakt.

Situatie: Beschrijf de context van jouw ervaring. Denk aan de tijd, locatie, betrokkenen en relevante achtergrondinformatie.

Taak: Wat was jouw verantwoordelijkheid of taak in deze situatie?

Actie: Welke concrete stappen heb je ondernomen? Beschrijf jouw acties en keuzes helder.

Resultaat: Wat was het directe en indirecte effect van jouw acties? Belicht zowel positieve als negatieve aspecten.

Reflectie: Analyseer jouw acties en het behaalde resultaat. Leer je hier lessen uit? Wat zou je de volgende keer anders doen?( Worldsupporter,ZD)

Ik wil leren om praktijkgericht onderzoek te doen dat relevant en bruikbaar is voor de organisatie, op hbo-eindniveau

Aan het begin van mijn stage bij Milieudefensie Jong kreeg ik de opdracht om onderzoek te doen naar klimaatstress onder jongeren. Dit onderzoek moest concrete input opleveren voor een mogelijke interventie. Ik vond dit spannend, omdat ik twijfelde of mijn onderzoeksvaardigheden voldoende waren om iets waardevols bij te dragen aan de organisatie.

Taak:

Mijn taak was om relevante en betrouwbare informatie op te halen uit gesprekken met jongeren en experts, deze data zorgvuldig te analyseren, en op basis daarvan aanbevelingen te doen voor de praktijk. Dit betekende dat ik zelfstandig een passende onderzoeksmethode moest kiezen, interviewleidraden moest opstellen, en het geheel moest kunnen onderbouwen op hbo-eindniveau.

Actie:

Ik heb veel tijd genomen om goed na te denken over het opstellen van de interviewleidraden. Ik wilde zorgen dat de vragen inhoudelijk goed aansloten bij het onderwerp klimaatstress én bij relevante theorie, zoals de Zelfdeterminatietheorie (ZDT). Hiervoor heb ik meerdere gesprekken gevoerd met mijn ondersteuner Joly, waarin ik mijn keuzes toetste en samen nadacht over geschikte formuleringen en accenten.

Ik merkte dat ik me hierover best onzeker voelde: ik wilde het graag ‘goed’ doen en vond het lastig om vertrouwen te hebben in mijn eigen aanpak. Door veel feedbackmomenten in te bouwen, durfde ik uiteindelijk steeds meer zelfstandig keuzes te maken.

Resultaat:

De interviews verliepen succesvol en leverden veel bruikbare informatie op. De deelnemers gaven open en eerlijke antwoorden, waardoor ik diepgaand inzicht kreeg in hun ervaringen met klimaatstress. Ik weet dat de resultaten representatief zijn, omdat ik tijdens mijn stage ook met andere mensen in verschillende contexten in gesprek ben gegaan. Daarin kwamen dezelfde behoeften en ervaringen naar voren, zoals de wens om te werken met concrete doelen en de behoefte aan een veilige plek om te praten over klimaatgevoelens. Deze herkenning in meerdere omgevingen geeft mij vertrouwen in de betrouwbaarheid en bruikbaarheid van mijn onderzoeksresultaten.

Reflectie:

Ik ben trots dat ik ondanks mijn onzekerheid ben blijven doorzetten. Het opbouwen van de leidraad en de methodische onderbouwing daarvan heeft me geholpen om vertrouwen te krijgen in mijn eigen onderzoeksvaardigheden. Het zorgvuldig voorbereiden van een interview kost wel veel tijd. Na het eerste diepte interview gaat het wel een stuk sneller inmiddels. Dit ligt ook aan het gegroeide zelfvertrouwen.

Ik twijfelde of ik moest delen waarom mijn vorige stage was gestopt, maar ik besloot het toch te benoemen. Ik hield het kort: ik vertelde dat het ging om mijn werkhouding, dat ik moeite had met op tijd komen door lange reistijden, en dat ik niet goed wist hoe ik assertief moest omgaan met kritiek. Daardoor liep ik vast en reageerde ik soms te defensief of boos, wat ik niet goed kon uiten. Ik gaf aan dat ik hier graag aan wil werken en vroeg expliciet om feedback op mijn gedrag, werkhouding, omgang met collega’s en het nakomen van afspraken of deadlines.

Asher reageerde zeer positief en zei verrast te zijn over hoe goed ik functioneer binnen het team. Hij gaf aan dat ik goed overweg kan met collega’s, initiatief toon en professioneel overkom. Voor nu waren er geen aandachtspunten en alleen complimenten.

Verder bespraken we dat ik nog zoekende was naar wat er precies van mij verwacht wordt op deze stageplek. In eerdere stages was ik gewend aan een strak takenpakket; hier is dat minder gestructureerd. Asher legde uit dat de organisatie momenteel midden in een groot project zit, maar dat er daarna meer taken beschikbaar komen. Tot die tijd kan ik me volledig richten op mijn onderzoek. Hij zal mij nog verder inleiden in eerdere onderzoeken naar klimaatstress en als ik hier nog vragen over heb kunnen we het er over hebben.

• Op tijd komen en afspraken nakomen
  
  

• Problemen vroegtijdig aankaarten, zonder angst voor afwijzing
  
  

• Assertief reageren op feedback en daar proactief mee aan de slag gaan
  
  

• Open en professioneel blijven in de omgang met collega’s
  
  

De veilige sfeer binnen Milieudefensie Jong helpt mij hierin enorm. Ik voel ruimte om te leren, zonder voortdurend beoordeeld te worden. Dat motiveert me om aan mijn leerdoelen te blijven werken.

Tijdens mijn stage bij Milieudefensie Jong had ik mijn eerste evaluatiegesprek met mijn stagebegeleider Asher Ingepland. Gezien de moeilijke afronding van mijn vorige stage, vond ik het spannend om dit gesprek aan te gaan. Ik was bang dat dezelfde dingen weer zouden gebeuren, vooral omdat mijn vorige stage stopte door problemen met mijn werkhouding.

Taak:

Mijn taak was om tijdens dit gesprek open en eerlijk te communiceren over mijn eerdere leerpunten en mijn wens om hierin te groeien. Ik wilde aangeven dat ik bewust werk aan mijn werkhouding en actief wil leren van feedback.

Actie:

Ik besloot het gesprek aan te gaan in alle openheid. Ik vertelde Asher over de reden dat mijn vorige stage voortijdig is gestopt en dat dit met mijn werkhouding te maken had: moeite met op tijd komen, niet goed reageren op kritiek, en me onbegrepen voelen. Ik vroeg hem expliciet om mij te helpen hierin te groeien door eerlijk feedback te geven als hij iets zou opmerken in mijn gedrag, afspraken of samenwerking. Ook gaf ik aan dat ik het soms lastig vind dat er op deze plek geen vast takenpakket is, en dat ik behoefte heb aan duidelijkheid over wat er van mij verwacht wordt.

Resultaat:

Asher reageerde begripvol en positief. Hij gaf aan juist verrast te zijn over hoe goed ik functioneer binnen het team, hoe open ik communiceer en hoe prettig de samenwerking verloopt. Hij benadrukte dat hij tot nu toe geen enkele reden had om mij op mijn werkhouding aan te spreken. Ook gaf hij aan dat er later in de stage meer taken vrijkomen, maar dat ik me nu kan focussen op het onderzoek. Dit gesprek gaf mij vertrouwen en rust.

Reflectie:

Ik ben trots dat ik het gesprek niet uit de weg ben gegaan. Door mijn onzekerheid te benoemen, heb ik ruimte gecreëerd om te leren zonder oordeel. Ik heb geleerd dat openheid en zelfreflectie bijdragen aan professioneel gedrag, en dat ik niet bang hoef te zijn voor negatieve reacties als ik eerlijk ben. In de komende periode wil ik blijven letten op het nakomen van afspraken, proactief vragen om feedback, en leren om mijn grenzen en behoeften op een assertieve manier aan te geven.

Voor mijn onderzoek naar klimaatstress heb ik Marian Zandbergen geïnterviewd. Zij vond mijn initiatief erg mooi en gaf aan dat ik met dit interview precies doe wat jongeren nodig hebben: het onderwerp bespreekbaar maken, verdiepen en vertalen naar concrete acties. Als waardering voor mijn aanpak heeft zij mij vervolgens genomineerd voor de HvA Go Green Awards. Hoe dit tot stand is gekomen, heb ik uitgewerkt in een STARR-reflectie waarin ik mijn leerdoel, aanpak en ontwikkeling beschrijf rondom het interview met Marian Zandbergen.

Voor mijn onderzoek naar klimaatstress adviseerde mijn loopbaanbegeleider Susan mij om Marian van Zandbergen te interviewen. Zij is jongerenexpert en heeft veel onderzoek gedaan naar klimaatstress, in verschillende contexten zoals jeugdzorg, het onderwijs en de psychologie. MDJ is op zoek naar hoe zij jongeren het beste kunnen ondersteunen rondom dit thema, en Marian’s brede ervaring leek mij zeer waardevol voor mijn onderzoek en voor de organisatie.

Taak:

Mijn taak was om op basis van Marian’s expertise inzichten op te halen over:

• Wat jongeren nodig hebben in het omgaan met klimaatstress;
  
  

• Of het huidige aanbod van MDJ hierop aansluit;
  
  

• Wat de positie van MDJ zou kunnen zijn in deze maatschappelijke problematiek.
  
  

Ik wilde een diepte-interview afnemen, ook al wordt dit op de opleiding afgeraden vanwege de tijdsinvestering. Ik koos hier bewust voor omdat ik geloofde dat deze methode de meeste diepgang en impact zou opleveren voor mijn opdrachtgever.

Actie:

Ik begon met verdiepen in haar achtergrond en publicaties. Veel van haar literatuur heb ik meegenomen in mijn eigen theoretisch kader. Vervolgens stelde ik een uitgebreide interviewleidraad op. Hier deed ik relatief lang over, omdat ik het gesprek zorgvuldig wilde voorbereiden en het spannend vond om een expert te interviewen.

Tijdens het gesprek durfde ik de leidraad los te laten wanneer dat nodig was. Ik stelde aanvullende vragen op basis van wat Marian vertelde, en voelde me daarin verrassend zeker. Ondanks mijn zenuwen verliep het gesprek natuurlijk en open. We spraken uiteindelijk ruim 1,5 uur.

Resultaat:

Het interview leverde zeer waardevolle inzichten op, zowel voor mijn onderzoek als voor MDJ. Marian benoemde onder andere dat jongeren behoefte hebben aan een veilige plek om gevoelens te delen, maar ook dat het onderwerp klimaatstress niet allesoverheersend moet zijn. Ze benadrukte het belang van concrete doelen waarmee jongeren direct resultaat kunnen zien.

Daarnaast bevestigde zij dat MDJ nog zoekende is naar haar rol in het klimaatstress-debat, en dat het waardevol is om hierover in gesprek te gaan met experts zoals zijzelf. Marian gaf aan dat ze het initiatief sterk vond, en dat ik met mijn aanpak maatschappelijke meerwaarde creëer.

Reflectie:

Ik ben trots dat ik deze keuze heb durven maken en ben gegaan voor een kwalitatief, verdiepend interview ondanks dat dit buiten de standaardaanpak viel. Het gesprek gaf mij veel zelfvertrouwen, juist omdat ik vooraf twijfelde of ik het wel kon. Ik heb geleerd dat een goede voorbereiding en geloof in het doel van je onderzoek essentieel zijn. Ook heb ik ervaren dat ik tijdens een gesprek flexibel kan schakelen, iets wat ik eerder lastig vond. Dit was een leerzaam moment waarin ik me professioneel en inhoudelijk sterk voelde.

Deze ervaringen maakten mij onzeker over mijn werkhouding. Ik weet dat ik gevoelig ben voor emotionele gebeurtenissen en was bang dat dit telkens opnieuw zou zorgen voor problemen binnen een stageomgeving. Hierdoor groeide bij mij de angst dat ik door persoonlijke omstandigheden telkens opnieuw stages ‘kapot zou maken’.

Tijdens mijn huidige stage bij Milieudefensie Jong voelde ik die spanning opnieuw opkomen toen mijn relatie uitging. Ik was erg verdrietig, maar vastbesloten om het deze keer anders aan te pakken dan voorheen. Ik wilde laten zien dat ik gegroeid was in mijn professionele houding en heb bewust geprobeerd mijn emoties niet mee te nemen naar kantoor.

Het was een spannend evenwicht: ik voelde me kwetsbaar, maar wilde ook professioneel blijven. Mijn collega’s merkten gelukkig niets in mijn gedrag of samenwerking, wat mij vertrouwen gaf. Alleen mijn begeleider Joly sprak me op een gegeven moment voorzichtig aan: ze had gemerkt dat ik verdrietig leek. Op dat moment brak ik, en vertelde ik haar wat er speelde. We hadden een open gesprek waarin ik ook toelichtte hoe mijn mentale gezondheid invloed heeft op mijn relaties, en dat dit vaak doorwerkt in hoe ik functioneer op werk of stage.

In plaats van afwijzing kreeg ik erkenning. Joly gaf aan het waardevol te vinden dat ik me uitsprak, en benadrukte dat MDJ juist een organisatie is die ruimte wil bieden voor persoonlijke uitdagingen. Dat moment voelde voor mij als een belangrijk keerpunt: ik realiseerde me dat persoonlijke kwetsbaarheid en professioneel functioneren niet tegenover elkaar hoeven te staan. Door er open over te zijn, zonder dat het mijn werk belemmert, vind ik nu meer balans.

Ik ben trots dat ik heb laten zien dat ik ben gegroeid. Niet alleen in hoe ik mijn emoties beter kan reguleren binnen een professionele context, maar vooral in het feit dat ik het aandurfde om er wél over te praten, op een moment dat het nodig was. Dat ik mijn grenzen ken, maar ook mijn behoeften. Deze stage laat me ervaren dat ik sterker ben dan ik dacht dat openheid en professionaliteit samen kunnen bestaan.

(Wat is er gebeurd?)

Tijdens eerdere stages, bij zowel een basisschool als Stichting Young Society, kreeg ik als terugkerende feedback dat ik mijn privéproblemen te veel liet doorwerken in mijn professionele houding. Ik was in die periodes mentaal overbelast, wat zich uitte in afwezigheid, verdriet, en minder betrokken gedrag op de werkvloer.

Toen mijn relatie onlangs eindigde, tijdens mijn huidige stage bij Milieudefensie Jong, was ik opnieuw bang dat dit me zou ondermijnen in mijn professionele functioneren. Toch heb ik bewust geprobeerd het deze keer anders aan te pakken en mijn emoties beter te begrenzen binnen de context van werk.

So what?

 (Waarom is dit belangrijk? Wat betekent het?)

Deze ervaring raakt aan mijn leerdoel om een stabiele en professionele werkhouding te ontwikkelen. Ik ben iemand die gevoelig is voor wat er in mijn persoonlijke leven speelt, en het is voor mij een uitdaging om die emoties niet te laten overheersen in een werksituatie.

Waar ik eerder moeite had met het stellen van grenzen of het vragen van steun, heb ik nu ervaren dat openheid óók professioneel kan zijn. Toen mijn begeleider Joly merkte dat ik verdrietig was, kon ik eerlijk vertellen wat er speelde. In plaats van afkeuring, kreeg ik erkenning. Dit gaf me het besef dat ik gegroeid ben in het reguleren en communiceren van mijn gevoelens op een manier die past bij een professioneel kader. Zonder boos of me afgewezen te voelen door de ander waarmee ik in contact ben.

Now what?

(Wat ga ik hiermee doen? Wat neem ik mee?)

Ik wil deze groei vasthouden door bewust te blijven reflecteren op de balans tussen privé en professioneel.

• Ik neem me voor om eerder hulp of steun te vragen als ik merk dat het persoonlijk zwaar wordt.
  
  

• Ik blijf opletten op signalen in mijn gedrag (zoals terugtrekken of stil worden) die kunnen duiden op overbelasting.
  
  

• Tegelijk bewaak ik mijn grenzen: ik hoef niet alles te delen, maar ik mag wél aangeven wanneer ik het moeilijk heb.
  
  

Deze ervaring geeft mij het vertrouwen dat ik kwetsbaarheid en professionaliteit kan combineren, en dat ik sterker ben geworden in het dragen van verantwoordelijkheid óók als het even tegenzit.

Reflectie laatste driegesprek – volgens het 4R-model

Dit model van Borton, is een reflectiemodel dat inzicht geeft in hoe je gedrag effect heeft op een bedrijf. Hierin worden ook je talenten in meegenomen ( Alkemade, zd . Ideaal toch? Dit is precies waar het driegesprek over ging. 

1. Reporting – Wat is er gebeurd?

Tijdens mijn laatste driegesprek met mijn stagebegeleider Asher en loopbaancoach Susan hebben we teruggeblikt op mijn stageperiode bij Milieudefensie Jong. Waar eerdere evaluatiemomenten op vorige stages voor mij vaak beladen en stressvol aanvoelden, verliep dit gesprek open, ontspannen en bevestigend. We hebben uitgebreid gesproken over mijn kwaliteiten, valkuilen, interesses en over hoe ik ben gegroeid in mijn professionele werkhouding en onderzoeksvaardigheden. Ook hebben we besproken dat ik nu de overgang maak van onderzoeksfase naar het daadwerkelijk opzetten van een interventie op basis van mijn resultaten.

2. Responding – Wat voelde of dacht ik erbij?

Ik voelde me gezien en gewaardeerd. In eerdere stages voelde ik me vaak onzeker in gesprekken met begeleiders; alsof ik constant moest bewijzen dat ik genoeg deed. Nu voelde ik vooral rust en vertrouwen. Het deed me goed om te merken dat mijn kwaliteiten niet alleen worden erkend, maar ook passen bij de plek waar ik stage loop. De ontspannen sfeer en het gebrek aan hiërarchie binnen MDJ zorgen ervoor dat ik durf te floreren en mijn ideeën te delen. Wat me raakte was het besef dat ik echt gegroeid ben. Niet alleen in mijn vaardigheden, maar ook in het vertrouwen dat ik in mezelf durf te hebben.

3. Relating – Wat herken ik hierin vanuit eerdere ervaringen?

Dit gesprek liet me sterk het contrast voelen met mijn eerdere stages, waar ik vaak moeite had met het omgaan met gezag en met het vinden van mijn plek binnen strakke kaders. Die ervaringen maakten me onzeker en terughoudend. Nu merk ik dat ik veel meer verantwoordelijkheid neem, initiatief toon, en met collega’s open durf te communiceren over twijfels en grenzen. Ook herkende ik dat ik vroeger veel tijd nodig had voor verslaglegging en onderzoek, terwijl ik nu sneller tot de kern kan komen en efficiënter werk. Dat geeft me ruimte, ook letterlijk, om meer te doen en verder te denken.

4. Reasoning – Wat betekent dit voor mijn professionele ontwikkeling?

Deze ervaring bevestigt voor mij dat ik functioneer in een omgeving waarin ik vertrouwen krijg en dat dit essentieel is voor mijn groei. De combinatie van psychologisch inzicht en maatschappelijke betrokkenheid past bij mij. Door in gesprek te gaan met jongeren over hun klimaatstress, merk ik dat ik niet alleen onderzoeker ben, maar ook een coachende rol kan vervullen  iets dat aansluit op beide van mijn interessegebieden.

Het feit dat ik nu ook daadwerkelijk aan de slag ga met het ontwerpen van een interventie toont dat ik een stap verder ben gekomen, de grootste uitdaging hierin vind het het aannemen van een coördinerende rol. Maar ik word hierin wel goed geholpen.  Dat is een niveau van professionele autonomie dat ik voorheen spannend vond. Daarnaast ben ik trots op hoe ik mijn werkhouding heb verbeterd: ik durf te reflecteren, hulp te vragen en open te zijn over mijn onzekerheden.

Wat dit moment voor mij tot een regisseursmoment maakt, is dat ik niet alleen handelde vanuit opdracht, maar vanuit mijn eigen professionele visie: ik wilde iets bijdragen dat écht relevant is, en heb daar zelf de juiste stappen in gezet. Deze aanpak past bij de rol van regisseur: verantwoordelijkheid nemen voor je ontwikkeling, proactief handelen en je kwaliteiten inzetten om eigen doelen te realiseren binnen een praktijkcontext.

Daarnaast heb ik ook iets waardevols opgeleverd voor mijn stagebegeleider. Hij was erg tevreden en het heeft hem nieuwe inzichten gegeven in waarom de vorige klimaatstress interventies niet aansluitte en wat hij nu anders kan doen voor de nieuwe interventies. Het was een "eye opener"

Binnen mijn stage bij Milieudefensie Jong zijn er weinig vaste stagetaken. Hierdoor heb ik zelf actief gezocht naar manieren waarop ik van waarde kon zijn. Ik ben langs collega’s gegaan om te vragen waarbij ik zou kunnen ondersteunen. Joly gaf aan dat ze wat handjes kon gebruiken op het evenement Duurzame Docentverkiezingen in Pakhuis de Zwijger.

Taak:

Mijn taak was om bij een stand docenten uit het basis- en middelbaar onderwijs te informeren over het Fair Future Generators-traject (FFG), een traject dat ik zelf ook volg. Het doel was om hen enthousiast te maken en, indien mogelijk, aan te moedigen om zich in te schrijven of door te verwijzen naar hun leerlingen. Dit vond plaats buiten reguliere werktijden, en duurde tot 22:00 uur ’s avonds.

Actie:

Ik stemde met Joly af wat er nodig was en bereidde me inhoudelijk voor op het gesprek met de doelgroep. Tijdens het evenement zette ik mijn sociale vaardigheden in: ik maakte gemakkelijk contact, legde helder uit wat het traject inhoudt en wist mensen te enthousiasmeren. Ik stelde me proactief op, nam initiatief in gesprekken en dacht mee in het vormgeven van de stand. Ik deed dit vrijwillig, naast mijn reguliere stage-uren, omdat ik het belangrijk vond om iets bij te dragen aan het team en het project.

Resultaat:

Joly gaf aan dat ze mijn hulp als zeer prettig en professioneel heeft ervaren. Ze benoemde dat ik goede communicatietechnieken gebruikte, overtuigend en sociaal was en zelfstandig handelde. Ook waardeerde ze dat ik iets heb gedaan wat buiten mijn stageopdrachten valt, en dat ik me daarvoor inzet in mijn vrije tijd. Het doel om mensen te informeren over FFG en hen warm te maken voor deelname is goed gelukt — er is daadwerkelijk interesse getoond en er zijn inschrijvingen binnengekomen.

Reflectie:

In deze situatie vind ik dat ik de rol van regisseur goed heb op me heb genomen. Ik wachtte niet af, maar ging zelf op zoek naar mogelijkheden om van betekenis te zijn. Ik nam verantwoordelijkheid voor mijn eigen leerproces en zette mijn kwaliteiten (communicatie, initiatief, flexibiliteit) bewust in. Door actief te zijn buiten kantooruren en buiten mijn formele taken, heb ik laten zien dat ik betrokken ben, zelfstandig kan handelen en me wil ontwikkelen als professional. Dit gaf mij energie en versterkte mijn vertrouwen in mijn bijdrage aan de organisatie.

Waar ik op mijn vorige stage het gevoel had een last te zijn, durf ik me hier meer te laten zien, ook als dingen soms moeilijk gaan. Dat je emoties mag hebben, dat je kunt zeggen: “het gaat even niet zo lekker”, zonder dat dat als zwakte wordt gezien  dat is voor mij een wereld van verschil. Tijdens de check-ins is er ruimte voor die eerlijkheid, en dat zorgt ervoor dat ik mezelf veel veiliger en krachtiger voel.

Nu zijn er vacatures binnengekomen. En hoewel mijn hart meteen zei: “dit is wat ik wil!”, heb ik nog niet gesolliciteerd. Waarom? Omdat ik het niet durfde. Omdat het stemmetje in mijn hoofd bleef zeggen: “je bent nog niet goed genoeg.” En daar baal ik echt van. 

Er zijn ook praktische redenen: ik wil misschien naar Nijmegen verhuizen, weg uit mijn vertrouwde linkse Amsterdamse bubbel, en ontdekken wie ik ben buiten die context. Maar eerlijk? Die praktische redenen voel ik pas ná het gevoel van onzekerheid. Alsof ik mezelf aan het indekken ben.

Wat ik hieruit leer, is dat mijn grootste ontwikkelpunt niet alleen zit in werkhouding of stressregulatie, maar vooral in durven geloven dat ik er mag zijn ook professioneel. Dat ik niet hoef te wachten tot ik ‘perfect’ functioneer, maar dat ik ook nu al waarde toevoeg.

De komende tijd wil ik hieraan werken. Niet vanuit bewijsdrang, maar vanuit het verlangen om op een plek te zijn waar ik me goed voel en te durven zeggen: “ik wil hier blijven.” Ik ga ruimte maken om stress beter te leren hanteren en te laten zien dat ik eigenaarschap neem over mijn proces. Niet voor een beoordelingsmoment, maar voor mezelf. En wie weet, schrijf ik die sollicitatie volgend jaar wél. Vanuit kracht, niet vanuit twijfel.

Tot die tijd blijf ik flaneren, bouwen aan mijn project, en genieten van wat ik hier nu al meemaak.

Om verwarring te voorkomen, staat boven elke situatie of reflectie vermeld op welke situatie deze betrekking heeft. Zo wordt inzichtelijk in welke context het gedrag plaatsvond, welke keuzes zijn gemaakt, en hoe dit bijdraagt aan de ontwikkeling binnen de desbetreffende rol.

Door dit met de hand te schrijven, voelt het veel persoonlijker. Vooral om dit te doen met collega's. Ik vind het eigenlijk te spannend om mijn zwaktes te delen. Eigenlijk zijn alleen de begeleiders Asher en Joly op de hoogte hoe ik me soms kan voelen over mijn eigen kunnen. Gelukkig staan deze overtuigen niet vast en kan dit erg schommelen. Dit vormt de aanleiding voor het in te zetten van de ijsberg methode en om toch op een andere manier mijn boekje open te doen in de vorm van een geimproviseerde storytelling.

De beëindiging van mijn stage bij Young Society was een teleurstelling. De feedback over communicatie en het nakomen van afspraken kwam binnen als een grote schrik en confrontatie, maar ik zie het ook als een kans om te groeien. In plaats van te blijven hangen in wat niet goed ging, heb ik meteen actie  ondernomen om een nieuwe stageplek te vinden. Dat laat voor mij zien dat ik veerkrachtig ben en wil blijven leren van ervaringen.

Binnen de lessen werd aangegeven dat ik tijdens gesprekken, bijvoorbeeld tijdens het sparren, soms snel afgeleid ben en dat gesprekken daardoor kunnen afdwalen. Dit herken ik, en ik weet dat dit voor een deel te maken heeft met mijn ADHD. In mijn hoofd lopen er vaak meerdere sporen tegelijk, en mijn gedachten kunnen snel van onderwerp verspringen. In persoonlijke gesprekken kan dat ook heel leuk zijn, maar in professionele contexten kan het afleiden van het doel van het gesprek. Ik besef dat het belangrijk is om hier bewuster mee om te gaan: mezelf afvragen of iets past binnen het gesprek, en anders leren het even te parkeren. 

Wat neem ik mee 

• Ik blijf werken aan professionele communicatie en het bewaken van structuur, zeker in samenwerkingen.
  
  

• Ik blijf vertrouwen op mijn veerkracht, en het vermogen om actief stappen te zetten na een tegenslag.
  
  

• Ik ga oefenen met gespreksfocus: bij sparmomenten leren herkennen wanneer ik afdwaal, en hoe ik mezelf kan bijsturen.

Waar: Stichting Young Society

Loopbaanbegeleider: Ilias Mhassani

Studiejaar: 2024/2025 semester 1

Je hebt de behandeling afgerond en bent weer ingestroomd op school. Dit is niet zo gemakkelijk want je bent overal uit gegooid en hebt geen plek meer waar je je bewijsstukken kunt inleveren. Dit geldt ook voor de feedback. Veel gedoe met de AC en ICT om dit voor elkaar te krijgen. Behoorlijk frusterend maar dat laat je niet blijken.

De stage bij Young Society wordt vroegtijdig door hen afgebroken. Ze misschien vaardigheden op het gebied van professionaliteit. Dit gaat over communicatie en het houden aan afspraken. Jammer maar je haalt je schouders op en gaat op zoek naar een nieuwe stage. Hier laat je blijken dat je veerkracht hebt.

We merken wel in Komeet dat je snel afgeleid bent. In gesprekken om bijvoorbeeld met je mee te sparren moeten we waken dat het gesprek niet ineens over iets anders gaat. Ik ben benieuwd hoe je dit zelf ervaart.

Loopbaanbegeleider: Susan Polak

studiejaar: 2024/2025 semester 2

Je bent begonnen bij milieudefensie. Dit vind je echt superleuk. Je komt er ook achter dat je onderzoek doen leuk vindt en dat je dit ook goed kan. Je zoekt regelmatig contact met de docenten om ervoor te zorgen dat je alles voor de afstudeerstage in orde hebt gemaakt. Dit gaat ook niet zo gemakkelijk.

Wat ons verder opvalt in de LG is dat je goed vragen kunt formuleren. Soms stel je echter dezelfde vragen aan docenten die niet echt antwoord daarop kunnen geven omdat je het al eerder met een andere docent hierover hebt gehad. Door bij meerdere mensen dezelfde vraag te stellen kan het zo zijn dat dit verwarrend voor je is. Bedenk goed wat je vraag is en bij je de vraag moet stellen. Voorkom dat het lijkt dat je bij verschillende mensen gaat ‘shoppen’ voor een antwoord.

Ik weet van mezelf dat ik snel van onderwerpen kan verspringen in gesprekken. Dit merk ik niet alleen in mijn sociale leven (waar het vaak zorgt voor levendige gesprekken), maar ook op stage en op school. In een professionele setting kan dit echter onduidelijkheid of inefficiëntie veroorzaken, zeker wanneer je beperkte tijd hebt om belangrijke zaken te bespreken.

Taak

Mijn doel was om in gesprekken tijdens stage- of studiemomenten meer structuur aan te brengen, zodat ik de beschikbare tijd goed benut en alle relevante onderwerpen aan bod laat komen, zonder te veel af te dwalen.

Actie

Om dit te verbeteren ben ik begonnen met het maken van lijstjes met gesprekspunten in de volgorde waarin ik ze wil bespreken. Dit begon ik op stage te doen, omdat ik daar soms maar een half uur per week heb voor overleg. Door van tevoren op te schrijven wat ik wilde bespreken, kon ik efficiënter en gerichter het gesprek voeren. Inmiddels pas ik deze methode ook toe tijdens gesprekken op school. Omdat die momenten vaak kort zijn en er meer druk op staat, merk ik wel dat ik sneller zenuwachtig ben. Toch helpt het lijstje mij om ook dan het overzicht te bewaren. Gezien er nog weinig tijd is in komeet gaat dit mij voor de komende tijd goed helpen. 

Resultaat

Deze aanpak werkt voor mij erg goed zolang ik het maar consequent blijf toepassen. Het helpt mij om minder af te dwalen en geeft ook meer rust. Doordat ik overzicht heb van wat ik wil bespreken, lukt het me beter om antwoorden te krijgen op mijn vragen en om het gesprek binnen de tijd af te ronden. Op stage ben ik hierdoor beter geholpen, en ook op school voel ik me steeds zekerder in dit soort momenten.

Situatie

Na veel onderzoek te hebben gedaan naar klimaatstress en wat jongeren met deze gevoelens nodig hebben, werd het tijd om hier iets concreets mee te gaan doen. Binnen mijn stage bij Milieudefensie Jong is het aanbod rondom dit thema relatief beperkt: op dit moment wordt alleen de eco-anxiety training aangeboden aan FFG’ers. Wat ik jammer vond, is dat deze trainingen al voor het hele jaar waren ingepland, dus ik kon daar zelf niet aan bijdragen  terwijl het onderwerp juist helemaal bij mij past.

Taak

Ik wilde tóch iets doen met mijn kennis en de doelgroep, dus besloot ik te onderzoeken waar ik wél invloed op had. Tijdens de eco-anxiety training heb ik aan het einde een moment gepakt om de deelnemers te bevragen over hun ervaringen met klimaatstress en of er behoefte was aan een vervolg of verdieping. Dat moment diende als een soort peiling om te onderzoeken of er draagvlak is voor een nieuwe reeks bijeenkomsten. Hoewel ik vanuit de organisatie het gevoel kreeg dat er geen directe behoefte was aan uitbreiding, ben ik hierover in gesprek gegaan met mijn stagebegeleider. Zijn reactie was bemoedigend: “Ga het maar onderzoeken.”

Actie

Ik heb op eigen initiatief een eindstatement toegevoegd aan de training en gevraagd: “Hoe scoor je je klimaatstress nu op een schaal van 1 tot 10?” en “Zou je interesse hebben in vervolgsessies over dit thema?” Dat voelde spannend, maar ook als een kans: dit is precies de doelgroep. De reacties waren duidelijk en positief! Meerdere jongeren gaven aan dat ze verdieping willen. Daarop ben ik begonnen met het werven van een groepje jongeren om samen een nieuwe interventie te ontwikkelen. Inmiddels hebben vier jongeren zich hiervoor aangemeld. Ik deel mijn onderzoeksresultaten met hen, vat inzichten samen, en merk dat ik het fijn vind om de ‘expertrol’ te pakken. Tegelijk merk ik dat ik het opnemen van een coördinerende rol soms lastig vind. We brainstormen met zijn vijven, maar ik zie dat het ontwerpen van één training met z’n allen tegelijk wat onoverzichtelijk wordt. Daarom heb ik voorgesteld om het op te splitsen in twee trainingen, en dat wordt goed ontvangen.

Wat ik leer, is dat ik soms twijfel over mijn eigen ideeën of besluiten, maar dat lang blijven overleggen met een groep ook verlammend kan werken. Ik wil dat voorkomen, dus ik breng nu actief mijn ideeën in, maak voorstellen, en kijk hoe de groep daarop reageert.

Resultaat

Ik heb een kleine groep jongeren verzameld die enthousiast meewerken aan het ontwikkelen van een interventie over klimaatstress. Mijn onderzoeksresultaten worden direct gebruikt in de inhoud van de bijeenkomsten. Er is ruimte ontstaan binnen MDJ om hier echt iets van te maken, en ik voel me gehoord en serieus genomen. Door deze ervaring merk ik dat mijn zelfvertrouwen groeit: ik voel me niet alleen onderzoeker, maar ook iemand die iets in beweging kan zetten en initiatief durft te nemen. Ook leer ik steeds meet een coordinerende rol op me te nemen. Hier wil ik graag beter in worden om ook uiteindelijk te mogen werken bij deze organisatie. 

Aan het begin van mijn leertraject had ik moeite met het omgaan met gezag en autoriteit. In eerdere stages liep ik vast op de hiërarchische verhoudingen en het gebrek aan ruimte voor eigen initiatief. Bij Milieudefensie Jong floreer ik juist binnen een werkomgeving die sterk inzet op gelijkwaardigheid, autonomie en samenwerking. Dit komt onder andere naar voren in de reflectie op het driegesprek, waarin ik aangeef dat ik me nu gesteund voel en ruimte ervaar om te groeien, en waarin mijn begeleiders bevestigen dat ik goed functioneer binnen het team.

Als Ziener heb ik geleerd om eerlijk naar mijn gedrag en patronen te kijken. Zo heb ik meer inzicht gekregen in de balans tussen privé en stage. In mijn reflectie op eerdere stages geef ik aan dat ik het lastig vond om werk en persoonlijke omstandigheden te scheiden. Inmiddels weet ik beter waar mijn grenzen liggen en durf ik dit ook bespreekbaar te maken, zoals blijkt uit de STARR over het moment met begeleider Joly, waarin ik open durf te zijn over een moeilijke privésituatie en haar steun accepteer. Ook de hybride werkvorm helpt mij om flexibel te blijven functioneren wanneer dat nodig is.

Als Regisseur heb ik actief de regie gepakt over mijn leerproces. Ik heb veel geleerd over het uitvoeren van onderzoek. Mijn eerste onderzoek ging goed, hier heb zelfs een nominatie vanuit de HvA ontvangen omdat ze zo onder de indruk waren van mijn aanpak en het mooi vonden om mijn enthousiasme te zien. Nu mijn tweede onderzoek, gaat mij al veel gemakkelijker af, ben ik hier nog zelfstandiger in geworden en lukt het mij makkelijker om het overzicht te bewaren. Aan het begin van de stage dacht ik dat ik niet geschikt zou zijn als onderzoeker en dat ik hier helemaal niet capabel voor was. Nu denk ik daar heel anders over. Mijn nieuwsgierigheid, analytisch vermogen en doorzettingsvermogen worden nu ineens veel zichtbaarder. 

Daarnaast heb ik mijn communicatieve vaardigheden zichtbaar verbeterd. In de feedback van mijn docent over mijn deelname in komeet wordt benoemd dat ik goed vragen kan stellen en actief contact zoek met docenten om mijn werk af te stemmen. Tegelijk heb ik geleerd om hierin meer structuur aan te brengen, wat ik nu toepas met behulp van gesprekslijstjes en voorbereiding, zoals ik beschrijf in mijn STARR over focus houden tijdens sparmomenten en overlegmomenten.

Tot slot heeft het uitvoeren van dit onderzoek ook mijn eigen klimaatstress verminderd. Doordat ik mij verdiept heb in het thema, gesprekken heb gevoerd en actief bijdraag aan bewustwording, ervaar ik meer grip en minder moedeloosheid. Dit heeft mij laten inzien dat kleine, concrete acties een groot verschil kunnen maken, misschien niet direct in de wereld, maar wel in hoe je jezelf voelt en beweegt als professional.

Door het in te vullen van de SWOT- analyse, en het feit dat ik dit niet helemaal durf te delen, laat veel zien. De ijsberg gaat uit van het principe dat het topje ervan zichtbaar is naar je omgeving toe. Alles wat het ‘topje’ vormdt is wel zichtbaar. Denk aan gedrag, kennis, en vaardigheden. Maar het overgrote deel ‘de kap van de ijsberg’ is alles wat niet zichtbaar is voor de mensen om je heen ( Streng, 2024). Daarom vind ik het nu heel passend om deze methode in te zetten.

1. 

Gedrag (zichtbaar – boven water)

Wat mijn collega’s op stage zien, is mijn enthousiasme, openheid, creativiteit en inzet. Ik kom met ideeën, toon initiatief en ben zichtbaar betrokken bij het klimaatvraagstuk. Ik stel me sociaal en spontaan op, ben actief in teammomenten en durf persoonlijke gevoelens te delen tijdens check-ins. Deze zichtbare gedragingen zorgen ervoor dat ik als energiek en betrokken word ervaren in het team. Ook mijn klimaatstress is zichtbaar, net als hoe ik die inzet als drijvende kracht om in actie te komen.

2. Bewuste overtuigingen en gevoelens (onder water – deels zichtbaar)

Ondanks mijn open houding, draag ik onzekerheden met me mee die ik niet altijd laat zien. Ik weet van mezelf dat ik op spannende momenten, zoals het voorstellen van nieuwe ideeën of het aangaan van onbekende taken, wordt overvallen door een negatief zelfbeeld. De overtuiging “ik ben niet goed genoeg” sluimert vaak op de achtergrond. Hierdoor ben ik soms terughoudend of vermijd ik actie uit angst voor afwijzing. Ook vertel ik bewust niet alles aan collegas (wel aan Asher), zoals de reden van het beëindigen van mijn vorige stage, omdat ik bang ben dat dit een ander beeld oproept dan ik wil uitstralen.

Het was daarom een grote stap om tijdens een informele “storytelling”-pauze tóch open te zijn over mijn persoonlijke motivatie om in actie te komen voor het klimaat. Ik durfde toen toe te geven dat ik niet altijd vertrouwen heb in mijn eigen kunnen, en hoe goed het me doet dat collega’s me complimenten geven over mijn werk mijn onderzoeken willen lezen en mee denken. Het voelde kwetsbaar, maar ook wel een beetje als een opluchting om deze kant van mezelf te laten zien.

3. Onbewuste drijfveren en identiteit (diep onder water – niet zichtbaar)

Wat diep vanbinnen meespeelt, is mijn geschiedenis met PTSS. In die periode heb ik langdurig in een overlevingsstand geleefd. Deze ervaring heeft een diepe afdruk achtergelaten. Mijn inzet voor het klimaat is niet alleen gebaseerd op idealisme, maar ook op een onbewuste drang om controle te houden over een wereld die onveilig voelt. De dreiging van klimaatverandering triggert het gevoel dat alles kan instorten, net als destijds in mijn persoonlijke leven. Het activisme is dus ook een copingmechanisme om te voorkomen dat ik opnieuw in die overlevingsstand terechtkom. Dit verklaart mijn sterke betrokkenheid, maar ook mijn kwetsbaarheid.

Toen ik in een persoonlijk moment open was over mijn PTSS-ervaringen richting collega’s, voelde dat spannend. Maar hun reactie was ontzettend warm en steunend. Ze luisterden met oprechte aandacht, zonder oordeel. Het voelde niet als een ‘trauma dump’, maar juist als een gedeeld moment van begrip en menselijkheid. Dat gaf mij het gevoel dat ik er met alles mag zijn ook met mijn verleden.

Wat neem ik mee?

• Ik ga bewuster om met de overtuigingen die mij remmen, zoals de angst om niet goed genoeg te zijn. Deze krijgen steeds minder een stem.
  
  

• Ik blijf oefenen met kwetsbaarheid en openheid, omdat dit juist tot verbinding en erkenning leidt.
  
  

• Ik blijf investeren in het herkennen van mijn eigen drijfveren, zodat ik meer in balans kan handelen.
  
  

• Ik leer dat vertrouwen krijgen van anderen ook begint bij mezelf: door te delen wie ik écht ben.
  
  

• De ervaring dat ik over mijn PTSS kon vertellen zonder schaamte of afwijzing, bevestigt dat ik op een plek zit waar ik écht mezelf mag zijn.

• Wel blijft ptss natuurlijk een zwaar onderwerp maar vind ik steeds meer een balans in wat ik kan delen en wat niet zonder ‘te veel’ te worden voor de ander.

1. Ervaring – Wat is er gebeurd?

Tijdens de Komeet-momenten reflecteer ik wekelijks op mijn stage en studie. Ik merk dat ik hier veel uithaal, zowel inhoudelijk als sociaal. De aansluiting met mijn klas voelt prettig en betekenisvol. Tegelijkertijd krijg ik regelmatig directe feedback van mijn loopbaanbegeleider (LB’er), onder andere over mijn houding in groepsverband. Zij heeft al eerder aangegeven dat ik soms niet correct weet om te gaan in sociale situaties en dat dit kan uiten in botheid. Dit gebeurt overigens niet bewust en daarom juist word ik hier op aangesproken. 

2. Terugblikken – Hoe ervaarde ik dat?

Die feedback is soms confronterend, maar ik zie het als waardevol. Mijn LB’er brengt het op een manier die me niet afremt, maar juist aansporend om het beter te doen. Doordat zij altijd de reden van haar feedback uitlegt, kan ik er meteen iets mee doen. Dat helpt me om bewuster te worden van hoe ik overkom, en hoe mijn gedrag invloed heeft op anderen. De bedoelingen zijn altijd goed, ookal is het niet altijd even leuk om te horen. 

3. Bewustwording – Wat leer ik over mezelf?

Ik ben me meer bewust geworden van hoe belangrijk sociale aansluiting is voor mijn functioneren. Sinds ik kennis heb gemaakt met de term sense of belonging (het gevoel erbij te horen), ben ik actiever geworden in het contact maken met klasgenoten. Ik check regelmatig bij hen in, vraag hoe het gaat, of ze hulp nodig hebben en of het lukt met de opdrachten .Ik merk dat verbondenheid niet alleen mijn eigen functioneren versterkt, maar ook bijdraagt aan een prettigere groepsdynamiek.

Daarnaast zie ik in dat mijn intenties soms niet goed overkomen. Ik bedoel het goed, maar kan alsnog onprofessioneel of hard overkomen. Ik werk eraan om mijn reacties beter af te stemmen op de situatie en op mijn gesprekspartner.

4. Alternatieven – Wat kan ik anders doen?

Ik wil blijven werken aan mijn sociale communicatie. Vooraf nadenken over hoe ik iets formuleer, feedback vriendelijk brengen, en ook feedback actief vragen. Als ik merk dat ik iets te direct heb gezegd, wil ik mezelf corrigeren en uitleggen wat ik bedoelde. Mijn klasgenoot Ismitta gaf aan dat zij het in iedergeval heel fijn vind en dat het haar ook meer motiveerd. 

5. Proberen – Wat neem ik mee naar een volgende situatie?

Ik blijf actief in het leggen en onderhouden van contact met klasgenoten, zowel in Komeet als daarbuiten. Ook blijf ik alert op mijn communicatie en hoe ik overkom. De balans vinden tussen eerlijk zijn en zorgvuldig communiceren is een leerproces, maar ik merk dat ik daar al in groei. De feedback van mijn LB’er gebruik ik als spiegel, niet als afwijzing. Dat is een grote stap voor mij.

Alkemade, Eric (z.d). Het 4R-model: meer menselijke energie in organisaties - ManagementSite. Geraadpleegt op 15 maart 2025 van: https://www.managementsite.nl/innovatieforganiseren/het-4r-model-meer-menselijke-energie-organisaties

Van Dijk, L. (2025). Een SWOT-analyse maken in 5 stappen. KVK. Geraadpleegt op 18 mei van: https://www.kvk.nl/marketing/een-swot-analyse-maken-in-5-stappen/

Nederlands Jeugdinstituut. (z.d.). Reflectiemodellen: Korthagen. Geraadpleegd op 20 mei 2025, van https://www.nji.nl/professionalisering/reflectiemodellen-korthagen

Streng, H. (2024). Het ijsbergmodel van McClelland: kijk ook eens onder water. Streng Dijkerman & Partners. Geraadpleegt op 4 mei 2025 van: https://www.streng.nl/ijsbergmodel-mcclelland-kijk-onder-water/

The University of Edinburgh. (2024). What? So what? Now what? Reflector’s Toolkit. Geraadpleegd op 9 mei 2025 van: https://reflection.ed.ac.uk/reflectors-toolkit/reflecting-on-experience/what-so-what-now-what

WorldSupporter. (z.d.). Wat is de STARR-methode? Geraadpleegd op 15 mei 2025, van https://www.worldsupporter.org/nl/tip/wat-de-starr-methode-99536