Καμιά φορά εύχομαι να μπορούσαμε να πληρώσουμε έστω κι ένα μάθημα στο ωδείο ή στη σχολή χορού που υπάρχει στην γειτονιά μου. Να νιώσω ελεύθερη και ζωντανή κάνοντας τα πράγματα που με εκφράζουν. Αλλά όπως λέει και η μαμά τα καλύτερα θα έρθουν.. και μόλις έρθουν θα κάνω Τα όνειρα μου πραγματικότητα.

 

Μόλις σχολάσω πηγαίνω παίρνω τα αδέρφια μου από το σχολείο, μαγειρεύω, (συνήθως όσπρια όπως φακές και ρεβίθια) στρώνω το τραπέζι και τρώμε. Το απόγευμα βοηθάω τα αδέρφια μου στο διάβασμα και έπειτα κάνω τα δικά μου μαθήματα. Παίζουμε λίγο ή βλέπουμε καμιά ταινία και τα βάζω για ύπνο. Όταν έρθουν οι γονείς μου το βράδυ (γύρω κατά τις 11-12) τους φέρνω κάτι να φάνε, να πιούνε και τους καληνυχτίζω.

Ευτυχώς όμως τα Σαββατοκύριακα είναι πολύ πιο ευχάριστα καθώς οι γονείς μου έχουν ρεπό και περνάμε πολύ χρόνο μαζί σε δραστηριότητες όπως πικ-νικ, οικογενειακά επιτραπέζια κ.α. Επίσης δεν χεριάζετε να μαγειρεύω εγώ που σύμφωνα με τα αδέρφια μου αυτό είναι το καλύτερο μέρος του Σαββατοκύριακου επειδή λένε ότι μαγειρεύω χάλια. Εν κατακλείδι πιστεύω ότι κι ας είναι κουραστικές οι καθημερινές μου  τα Σαββατοκύριακα περνάω τέλεια!

Στην ηλικία των 9 ετών ήρθα στην Ελλάδα κι από τότε (9-13) ακολούθησαν πολύ ωραία χρόνια. Έκανα φίλους, οι γονείς μου ήταν κι αυτοί πολύ καλά και οικονομικά και ψυχολογικά. Κάποιες μέρες σκεφτόμουν την πατρίδα μου κι ήθελα πολύ να επιστρέψω εκεί.

Ώσπου στα 15 μου, οι γονείς μου πήραν την απόφαση να επιστρέψουμε για μικρό χρονικό διάστημα. Εγώ είχα χαρεί πολύ που θα πήγαινα έστω για λίγο καιρό στην πατρίδα μου.

Η ζωή μου, είναι πολύ πιο δύσκολη από ότι στην Αφρική. Αρχικά τα μαθήματα του σχολείου δεν τα καταλαβαίνω, με δυσκολεύουν αρκετά. Τα παιδιά με κοροϊδεύουν για την καταγωγή μου, για το σκούρο χρώμα του δέρματος μου και ότι άλλο θεωρούν ελάττωμα πάνω μου. Μετά από το σχολείο πηγαίνω σπίτι που είναι εκεί οι δυο αδελφές μου με τον πατέρα μου. Η μητέρα μου συνήθως γυρίζει αργά στο σπίτι, ίσα που προλαβαίνουμε να τη δούμε όλη μέρα. Ελπίζω κάποια μέρα να τελειώσει όλο αυτό, μου έχουν λείψει οι φίλοι μου, οι συγγενείς μου, τα μέρη που σύχναζα. Ήταν πιο εύκολη η ζωή, δεν σε ένοιαζε αν θα σε κατακρίνει κάποιος για τη διαφορετικότητα σου, γιατί ήμασταν όλοι ίδιοι. Τελικά αυτό είναι που φοβίζει τον κόσμο και το κατακρίνουν, η διαφορετικότητα ενός ανθρώπου. αυτά προς το παρόν αγαπητό μου ημερολόγιο, καληνύχτα

Ήρθαμε στην Ελλάδα πριν τρία χρόνια, όταν ήμουν 9 χρονών. Η επιβίωση ήταν και παραμένει δύσκολη. Οι γονείς μου δουλεύουν πολλές ώρες καθημερινά και παίρνουν μικρό μισθό. Μένουμε σε ένα μικρό διαμέρισμα και έχουμε μόνο τα απαραίτητα. Πηγαίνω κανονικά στο σχολείο της περιοχής μου. Η καθημερινότητά μας έχει αρκετές δυσκολίες καταφέρνουμε και τις ξεπερνάμε.

Τώρα πια έχω συνηθίσει αυτή την αλλαγή και προσπαθώ να αποδεχτώ το γεγονός ότι μπορεί να μην ξαναπάω σύντομα στην πατρίδα μου. Περνάνε πολλές σκέψεις από το μυαλό μου. Αναρωτιέμαι πότε θα τελειώσει ο πόλεμος, θα καταφέρω να επιστρέψω στην πατρίδα μου ή θα είμαι αναγκασμένος να μείνω σε άλλη χώρα;

 Ελπίζω κάποια μέρα να καταφέρω να γυρίσω πίσω με την οικογένεια μου.

Ξέρω ότι δεν θέλετε ν’ ακούσετε την ιστορία μου. Ακούστε λοιπόν! Είμαι ένα κορίτσι δεκατεσσάρων ετών και πηγαίνω στην Δευτέρα γυμνασίου σε ένα σχολείο στην Αθήνα. Εδώ και δύο χρόνια δέχομαι Bulling από τους συμμαθητές μου με απομονώνουν, με βρίζουν, με χτυπάνε και με συκοφαντούν. Δεν ξέρω για ποιον λόγο, προσπαθώ να τους αγνοώ αλλά είναι μάταιο. Ασχολούνται μαζί μου συνεχώς και οι καθηγητές μου δεν το έχουν παρατηρήσει. Σκέφτομαι να μιλήσω αλλά με εκβιάζουν, μου είπαν ότι αν το πω θα μου κάνουν  κακό. Έχω πραγματικά ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον.

Δεν το έχω πει σε καν στην κολλητή μου, γιατί μένει πολύ μακριά και θα ήθελα να το συζητήσουμε από κοντά.  Οπότε σκεφτόμουν να το πω στους γονείς μου, ώστε να πάω σε έναν ειδικό για να μου δώσει συμβουλή για το τι μπορώ να κάνω για να αντιμετωπίσω το πρόβλημά μου. Τελικά, το είπα, δέχτηκαν να πάω σε έναν ειδικό το επόμενο απόγευμα.

   Έφτασε η ώρα , αφού με συμβούλεψε στο τι να κάνω , γύρισα σπίτι. Έπειτα άρχισα να εφαρμόζω τις συμβουλές που μου έδωσε την πρώτη μέρα, πήγαν όλα καλά. Κατάλαβαν ότι είχα αλλάξει συμπεριφορά απέναντι τους και προσπαθούσαν να με προσεγγίσουν. Εγώ όμως όλο και απομακρυνόμουν μέχρι που έπεσα από την καρέκλα και ξανά ξεκίνησαν να με κοροϊδεύουν, νευρίασα , σηκώθηκα και έφυγα. Το απόγευμα που ξανά πήγα στο ψυχολόγο του το είπα. Αντέδρασε λίγο περίεργα γιατί με έβγαλε έξω και μιλούσε στους γονείς μου, με πήραν και με άφησαν στην κολλητή μου. Μου φάνηκε πολύ περίεργο αλλά δεν με ένοιαξε γιατί ήμουν με την φίλη μου. Όταν πήγαμε σπίτι τους ρώτησα να δω τι τους είπε, μα δεν τους έπαιρνα μιλιά. Την επόμενη μέρα δεν με πήγαν στο ψυχολόγο. Στο σχολείο πήγαινα μα δεν μου έλεγαν τίποτα οι συμμαθητές μου. Νόμιζα πως απλά λειτουργούσε η θεραπεία μου. Ο ψυχολόγος στην πραγματικότητα τους είπε να σταματήσουν την θεραπεία, να μιλήσουν με τους καθηγητές μου και να μην μου πουν τίποτα. Μετά από λίγες μέρες είδαν την βελτίωση μου. Οι συμμαθητές μου δεν μου έκαναν τίποτα και με έκαναν και παρέα. Έτσι λοιπόν φτάσαμε στο σήμερα, έχω πολύ καλούς φίλους και περνάω υπέροχα.   

Που στα ελληνικά μεταφράζεται ως δωρεάν καραμέλες. Σαν χαζά και σπαστικά που ήταν τα αδέρφια μου αντί να τρέξουν μαζί μου μακριά από την κλούβα -γιατί δεν ξέραμε τι ήτανε- κατευθείαν μπήκαν μέσα στην κλούβα. Η κλούβα προχώρησε λίγα μέτρα μπροστά μου και την κυνηγούσα. ο οδηγός με είδε σταμάτησε και με έβαλε κι εμένα μέσα. Δεν ήθελα να τα αφήσω να πάθουν κάτι κακό και πήγα κι εγώ μαζί τους αψηφώντας τον κίνδυνο. Η υπερπροστατευτικότητα μου δηλαδη πήγε κόντρα στο κίνδυνο και στο άγνωστο. Καθόμασταν όλα μαζί τα αδέρφια πίσω στην κλούβα κι οι οδηγοί μπροστά να λένε ''χαχα θα βγάλουμε πολλά λεφτά'' τα αδερφάκια μου έκλαιγαν όλα κι εγώ τα είχα πάρει στην αγκαλιά μου και προσπαθούσα να τους συμπαρασταθώ και να τα καθησυχάσω. Αυτά είχαν τρομοκρατηθεί και μου έλεγαν ΄΄Μαρίνα, φοβάμαι σε παρακαλώ βγάλε μας από εδώ΄΄. Όσο μου το έλεγαν τόσο πείσμωνα να τα σώσω από τους κακούς ανθρώπους. Σταματάει λοιπόν η κλούβα και μας βγάζουν σε ένα χωράφι. Μας λένε: ‘’ελάτε μαζί μας΄΄ με άγρια φωνή. Μας έδεσαν τα μάτια και μας έδεσαν με σκοινί. Είχαμε τρομοκρατηθεί πάρα πολύ και κλαίγαμε. Ακούγαμε πολύ περίεργους ήχους σαν να ήταν γύρω γύρω μηχανήματα. Μας βγάζουν την μπαντάνα από τα μάτια και τι να δούμε! Ένα τεράστιο κτίριο με μηχανήματα που έβγαζαν εκατοντάδες καραμέλες από μέσα τους. Όλο μα όλο το κτίριο περιλαμβανόταν από τις εκατομμύρια καραμέλες και γλυκά.. Οι κουκουλοφόροι βγάζουν τις μάσκες τους και μαντέψτε ποιος ήταν! Ήταν οι γονείς μας που έστησαν ολόκληρη πλεκτάνη για να μας φέρουν πιο κοντά και να μας ενώσουν. Κατευθείαν αλλάξαμε διάθεση και τρέξαμε στα γλυκά. Οι γονείς μας ήταν πολύ χαρούμενοι που μας έβλεπαν έτσι ενθουσιασμένα τα αδέρφια και για πρώτη φορά ενωμένα. Τέλος γυρίσαμε σπίτι μας όλοι μαζί, αγαπημένοι και πάνω από όλα χαρούμενοι

Ένιωθα τόσο μόνη στο σχολείο, κανείς δεν με έκανε παρέα. Όλοι με κοροϊδεύαν και μου μιλούσαν άσχημα για την οικογένεια μου. Δεν είχα ωραία ρούχα, ούτε ωραία παπούτσια αλλά ούτε φίλους. Όλοι με έκαναν στην άκρη κοιτώντας την εμφάνιση μου και το ντύσιμο μου, όμως κανένας δεν κοίταξε τι έχω  μέσα μου και κανένας δεν με στήριξε όταν ο κόσμος μου γκρεμιζόταν  αργά και βασανιστικά μαυρίζοντας τα παιδικά μου χρόνια. 

Κάθε μεσημέρι , μετά το σχολείο πήγαινα στο σπίτι και έπαιρνα το φαγητό που μου είχε ετοιμάσει η γιαγιά μου κι έπειτα πήγαινα σε ένα μέρος που σύχναζα με τον πατέρα μου τα απογεύματα. Είχαμε φτιάξει μια μικρή καλύβα, με θέα μαγευτική γεμάτη κίνηση και ζωντάνια. Αυτό το μέρος ήταν πραγματικά το στήριγμα μου και βρισκόταν στην καρδιά της πόλης. Είχε ησυχία, το μόνο που ακουγόταν ήταν οι ήχοι της φύσης που γαλήνευαν και έδιναν χρώμα στην καρδιά μου και από την άλλη ο ήλιος έλαμπε σαν διαμάντι στα μάτια μου καθρεπτίζοντας στα γαλανά νερά του ποταμού.  Εκείνο το μέρος ήταν το πιο ιδανικό για να εξελίξω το ταλέντο μου στον χορό. Το όνειρο μου ήταν να γίνω μπαλαρίνα και χάρη στις ικανότητες της γιαγιάς μου σίγουρα θα το πραγματοποιούσα. Ο καιρός περνούσε με τις ίδιες δυσκολίες και τις ίδιες συνήθειες ώσπου ήρθε η μέρα των γενεθλίων. Εκείνη η μέρα ήταν αλλιώτικη από τις άλλες. Ήταν πρωτοχρονιά και ως παιδί έπρεπε να πάω να πω τα κάλαντα ,γυρίζοντας σε κάθε σπίτι της πόλης. Έτσι, καθώς τελείωνα και ήμουν έτοιμη να γυρίσω σπίτι μου ,είδα μια αφίσα πεταμένη στον δρόμο.

Από περιέργεια την σήκωσα και έγραφε για έναν διαγωνισμό μπαλέτου, όπου θα γινόταν στην άκρη της πόλης με κέρδος, ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Ήταν η καλύτερη ευκαιρία μου και το καλύτερο δώρο που μπορούσα να έχω για τα γενέθλια μου . Έτρεξα γρήγορα σπίτι μου και το είπα στην μητέρα μου. Η μητέρα μου , μου είπε πως δεν έχει χρόνο για αυτά και πως θα είναι κάποιο είδος πλάκας. Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ από τα λόγια της μητέρας μου και έτρεξα στο δωμάτιο μου κλαίγοντας. 

Η γιαγιά μου αμέσως ήρθε να με παρηγορήσει, λέγοντας μου πως θα με βοηθήσει εκείνη, να πραγματοποιήσω αυτό το όνειρο. Ήμουν πρόθυμη να πάω κρυφά από την μητέρα, αφού με την γιαγιά μου θα κάναμε κάθε μέρα προπόνηση. Έφτασε εκείνη η μέρα και η αλήθεια είναι πως το άγχος με κυριαρχούσε. Η γιαγιά μου, μου είχε πλέξει μία πολύ ωραία στολή με λαμπερά χρώματα και μου έδωσε τις πουέντ που είχε φυλάξει πριν χρόνια. Ήμουν πανέτοιμη να ξεκινήσω.

Ένιωθα τόσο σιγουριά που δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο πέρα από τη νίκη. Ήρθε η ώρα να βγω στη σκηνή, με εκατοντάδες βλέμματα στραμμένα επάνω μου , ροδίζουν τα μάγουλά μου από ντροπή. Είχα περάσει στους τρεις καλύτερους και αργότερα στους δύο. Τα πόδια μου έτρεμαν , ώσπου ανακοίνωσαν ότι η νικήτρια ήμουν εγώ. Δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι πραγματοποίησα ένα όνειρό, ήμουν πανευτυχής αλλά όταν πήγα σπίτι μου είδα την μητέρα μου, να κλαίει συγκινημένη βλέποντας με στην τηλεόραση. Την αγκάλιασέ και της είπα πως από και πέρα η ζωή μας θα αλλάξει. Με το χρηματικό ποσό που κέρδισα μπορούσα να βγάλω τον πατέρα μου από την φυλακή , να αγοράσω καινούργια ρούχα και παπούτσια και να πάμε σε καλύτερη γειτονιά. Πέρασαν αρκετοί μήνες για την εξαργύρωση του επάθλου. Όταν ήρθε αυτή η μέρα, πληρώσαμε ένα καλό δικηγόρο και ο πατέρας μου σύντομα θα αποδεικνυόταν ότι είναι αθώος. Ένα από εκείνα τα πρωινά , χτύπησε το κουδούνι , έτρεξα να ανοίξω την πόρτα, λαχταρώντας να δω τον πατέρα μου. Τα ον έσφιξα στην αγκαλιά μου και περάσαμε όλη τη μέρα μαζί, κάνοντας βόλτες στην πόλη, λέγοντας του, όλα όσα έγιναν τον καιρό που έλειπε. Βρήκαμε ένα ωραίο πιο μεγάλο σπίτι, με ωραία θέα και μεγάλη αυλή. Πήγαμε με την μητέρα μου στα μαγαζιά και ψωνίσαμε ένα κάρο ωραία ρούχα και βέβαια γράφτηκα σε μια σχολή  μπαλέτου που βρισκόταν πιο κάτω από το καινούργιο μου σπίτι ενώ η μητέρα μου βρήκε δουλειά. 

Ήμουν έντεκα χρονών , όταν η γιαγιά μου βρισκόταν άρρωστη στο κρεβάτι. Ήμουν πολύ στεναχωρημένη για την γιαγιά μου. Εκείνη με μεγάλωσε και ένιωθα τύψεις που δεν μπορούσα να την βοηθήσω. Φωνάξαμε πολλούς γιατρούς , μα ο κόπος ήταν μάταιος , οι γιατροί δεν τις έδιναν ελπίδες γιατί ήταν βαριά άρρωστη. Ήταν θέμα χρόνου να χάσει τη ζωή της. Κάθε πρωί της έφτιαχνα εγώ το πρωινό, όπως έκανε και εκείνη , όμως αυτό το πρωινό όταν πήγα στο δωμάτιο της μου είπε << παιδί μου , θέλω να προσέχεις και να ψάξεις να βρεις την δίδυμη αδελφή σου που βρίσκεται σε μία ανάδοχη οικογένεια >>. Αμέσως μετά ξεψύχησε στα χέρια μου. 

Αισθανόμουν απογοητευμένη που δεν μπόρεσα να την βοηθήσω, όμως δεν έπαψα να σκέφτομαι τα τελευταία της λόγια. Είχα την εντύπωση πως ήταν κάποιο κακόγουστο αστείο, όμως μέσα μου ένιωθα ότι ήταν αληθινό και αυτό με έκανε να το κυνηγήσω. Δεν μπορούσα την ιδέα πως είχα μια αδερφή μακριά μου και πως δεν θα την γνώριζα ποτέ. Πάει καιρός  ,ήμουν κιόλας 12 ετών κι ακόμα ψάχνω την δίδυμη αδερφή μου, στο σχολείο τα πράγματα πήγαιναν απτό καλό στο καλύτερο και στο σπίτι επικρατούσε ησυχία  αφού ακόμα δεν είχα αποκαλύψει στους γονείς μου το μυστικό που μου εμπιστεύθηκε η γιαγιά μου. Φοβόμουν πως αν το πω θα μου πουν ψέματα Γιατί προφανώς η αλήθεια πονάει Ακόμη και εκείνος .

Ήμουν 13 ετών, άρχισα να μεγαλώνω, να νιώθω και να αισθάνομαι πιο έντονα η απουσία της αδελφής μου με επηρέαζε πολύ, κάτι που δεν μπορούσα να κρύψω άλλο. Έτσι το είπα σε μία φίλη μου και υποσχέθηκε να με βοηθήσει. Δεν σας κρύβω πώς καθησυχαστικά για λίγο καιρό ενώ παράλληλα είχαμε ξεκινήσει τις έρευνες σε όλα τα κοντινά σχολεία της πόλης. Μέρα νύχτα ψάχνουμε πληροφορίες για εκείνη Μα ο κόπος ήταν μάταιος. Ένα Σαββατοκύριακο λοιπόν επισκεφτήκαμε με τη μητέρα μου την θεία μου η οποία βρισκόταν πολύ μακριά από το σπίτι μας. Η θεία μου μας υποδέχτηκε μία χαρά Όταν όμως καθίσαμε πήγα για μία στιγμή στο μπάνιο και όταν γύρισα Άκουσα τη μητέρα μου να ψιθυρίζει στην θεία μου πώς της λείπει πολύ το άλλο της παιδί και τότε συνειδητοποίησα πώς πρέπει να βρίσκεται Αρκετά κοντά μας η αδερφή μου.

Ήμουν μόλις 14 ετών και ακόμη δεν είχα πάψει να πιστεύω πώς κάποια στιγμή θα βρω την αδερφή μου. Από την άλλη η μητέρα μου Δεν μου έχει πει λέξη Μέχρι που έφτασα  στο σημείο να την ρωτήσω αν έχω κάποια αδερφή. Εκείνη διστακτική μου απάντησε έχεις μία δίδυμη αδερφή και βρίσκεται σε ένα ορφανοτροφείο. Τότε ξαφνιάστηκα τόσο πολύ διότι δεν μου είχε περάσει η ιδέα αυτή από το μυαλό και ήταν το μόνο μέρος που δεν είχα ψάξει. Είπα στη μητέρα μου αυτά που μου είπε η γιαγιά μου και αμέσως μου είπε να πάμε μαζί στο ορφανοτροφείο και να την πάρουμε Και έτσι έγινε. Εγώ χωρίς δεύτερη σκέψη έτρεξε μαζί της ώσπου φτάσαμε έξω από κείνο το περίεργο μέρος. Μπήκαμε στο γραφείο της διευθύντριας και της είπα μήπως ψάχναμε μία 14χρονη όμοια μου. Όταν την είδα άρχισα να κλαίω συγκινημένη. Ήταν δάκρυα Χαράς γιατί πάντα ήθελα μία αδερφή και πραγματικά στεναχωριέμαι που δεν μεγαλώσαμε μαζί. Περάσαμε όλη τη μέρα μαζί καλλιεργώντας το χαμένο χρόνο μας. Την πήραμε σπίτι και τι γράψαμε Στο ίδιο σχολείο με μένα Και βέβαια στην σχολή μπαλέτου διότι λάτρευε και εκείνο το χορό όπως εμένα. Όλο το βράδυ λέγαμε τις ιστορίες μας και τις δυσκολίες που περάσαμε. Ήμασταν πλέον δεμένες και δεν θα μας χώριζε ποτέ ξανά κάνεις. Το καλοκαίρι πήγαμε μαζί διακοπές σε ένα υπέροχο νησί και περάσαμε φανταστικά.

Τα πρώτα μας γενέθλια μαζί και  μόλις γίναμε 15 ετών. Είμαι πολύ ευτυχισμένη που έχω πραγματοποιήσει όλα μου τα όνειρα και όλες μου τις ευχές. Η τελευταία μου ευχή για αυτά τα γενέθλια είναι να μην ξανά αποχωριστώ πότε την αδερφή μου και τους γονείς μου. Τους αγαπώ όλους πολύ και θέλω να έχουμε μία ονειρεμένη ζωή γεμάτη φως και ζωντάνια.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ζω σε ένα μεγάλο σπίτι με πολλά παιδιά. Δεν έχω νιώσει ποτέ μοναξιά ή πλήξη. Πάντα έχω παρέα μου τα άλλα παιδιά και περνάμε πολύ διασκεδαστικά! Κάνουμε αστεία και σκανταλιές, οργανώνουμε εκδρομές με τους υπεύθυνους του σπιτιού μας και τα σαββατόβραδα βλέπουμε όλοι μαζί ταινίες τρώγοντας ποπ κορν. 

Βέβαια, στο σπίτι μας, όπως και σε όλα τα σπίτια, φαντάζομαι, υπάρχουν κάποιοι κανόνες που όλοι οφείλουμε να σεβόμαστε. Κάθε απόγευμα διαβάζουμε τα μαθήματά μας και αν τελειώσουμε εγκαίρως μπορούμε να παίξουμε. Τις ώρες κοινής ησυχίας δε μπορούμε να επισκεπτόμαστε τα δωμάτια των άλλων παιδιών και τέλος, πρέπει να είμαστε συνεπείς στο ωράριο του φαγητού στην τραπεζαρία. Απλοί κανόνες δηλαδή που τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολο να τους τηρούμε!

Υπάρχουν, όμως, στιγμές που αισθάνομαι ότι μου λείπει η στοργή και το χάδι, ξέρετε, αυτό που προορίζεται αποκλειστικά για σένα, αυτό που ως διά μαγείας σου διώχνει όλους τους φόβους μακριά, το χάδι της μαμάς.. αυτό μου λείπει κάποιες στιγμές. Είμαι όμως δυνατή και έχω μάθει μόνη μου να αντιμετωπίζω τους φόβους μου, τα άγχη μου, τις δυσκολίες που συναντώ. Αν και είμαι αρκετά μικρή έχω βρει τον τρόπο όχι μόνο να επιβιώνω αλλά και να ζω αρκετές στιγμές ευτυχίας.

Όταν ενηλικιωθώ θα ήθελα να ψάξω τους γονείς μου. Θα ήθελα να βρω τις ρίζες μου, να μάθω την ιστορία των γονιών μου και να τους ρωτήσω γιατί.. Γιατί αποφάσισαν να πορευτούν στη ζωή τους χωρίς εμένα, ήταν τόσο δύσκολες οι συνθήκες της ζωής τους που τους ήταν αδύνατο να μεγαλώσουν ένα παιδί; Και πραγματικά είμαι έτοιμη να τους συγχωρήσω. Θέλω να τους συγχωρήσω για να μπορέσω να συνεχίσω τη ζωή μου χωρίς να κουβαλάω αυτό το βάρος..

Με είχε πληγώσει αυτό, ήταν η μοναδική που είχα εμπιστοσύνη. Χαιρόταν όταν ήμουν χαρούμενη και με αγκάλιαζε στοργικά όταν δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου. Κάναμε όνειρα να περάσουμε στην ίδια σχολή και να ταξιδέψουμε σε όλο τον κόσμο! Όμως η ζωή δεν ήταν τόσο αγγελικά πλασμένη για εκείνη. Στα 18 της -μόλις είχαν βγει τα αποτελέσματα των πανελλαδικών – ο πατέρας της έπαθε εγκεφαλικό και μετά από μισό χρόνο έσβησε. Από τότε το βλέμμα της άλλαξε παντοτινά.. έπαψε να ονειρεύεται ταξίδια σε άγνωστους προορισμούς και παράτησε στο 2ο έτος τις σπουδές της. Η Αλεξάνδρα ήταν μοναχοπαίδι.. η καρδιά της δεν μπορούσε να αντέξει τόση μοναξιά. Δεν ήξερα ποιες λέξεις μπορούν να απαλύνουν αυτό τον πόνο.. κι ένιωθα ένοχη που έβλεπα τη φίλη μου να μαραζώνει και εγώ ανίκανη να εκφραστώ της έστελνα απλώς μηνύματα.. Άξαφνα η εφηβεία μου έμοιαζε τόσο ανάλαφρη για να επιστρέψω, ακόμα και αν χρειαζόταν να κάνω διπλές δουλειές.. τι δεν θα έδινα να γυρίσω το χρόνο πίσω .. σκεφτόμουν. Τότε ήταν που χτύπησε το τηλέφωνο. …συνεχίζεται

Τα αδέρφια μου ποτέ δεν με ενόχλησαν, έχω έναν αδερφό κάπου στην ηλικία μου αλλά ποτέ δεν βγαίνει από το δωμάτιο του μαζί με τον φίλο του Φίλιππο παίζουν όλη την ώρα video games. Καθώς λοιπόν εγώ σκούπιζα την κουζίνα επειδή έριξε τον χυμό του κάτω ο μικρός Πέτρος άκουσα μια ειδοποίηση από το τηλέφωνο, κάποιος επιτέλους με βρήκε στο Instagram, ένας με ένα πολύ παράξενο όνομα, άρχισε να μου μιλάει. Μιλούσαμε καθημερινά δεν τον είχα δει όμως ποτέ αλλά δεν με πείραζε μου άρεσε που είχα κάποιον να μιλάω εκτός από το α σκουπίζω και να μαγειρεύω. Λίγες μέρες αργότερα άρχισε να μου μιλάει πολύ διαφορετικά λες και του άρεσα, ήμουν πολύ ενθουσιασμένη ήταν σαν να τον ήξερα για χρόνια. Οι γονείς μου δεν ήξεραν τίποτα και δεν ήθελα να μάθουν. Όταν αρχίσαμε να μιλάμε για προσωπικά θέματα εκείνος να γνωριστούμε από κοντά, έτσι υποσχέθηκα πως θα καταφέρω να πάω στο μέρος που είπε πως θα με περιμένει. Έφυγα κρυφά, άρχισα να τρέχω προς εκεί που μου είπε, ήταν πολύ σκοτεινά τότε κάποιος με τράβηξε από πίσω γύρισε και είδα ένα όμορφο αγόρι μάλλον μεγαλύτερο από εμένα, στην αρχή ενθουσιάστηκα αλλά μετά κατάλαβα πως δεν είχε καλές προθέσεις, άρχισα να τρέχω και να φωνάζω, κρύφτηκα, τότε είδα τον φίλο του αδερφού μου να μιλάει με εκείνο το αγόρι και να γελάνε. Δεν είναι να εμπιστεύεσαι κανέναν τελικά. Έτσι γύρισα σπίτι και μίλησα στους γονείς μου, ποτέ δεν είχα καταλάβει πόσο ωραία είναι να μιλάς στην οικογένεια σου για αυτά που σε απασχολούν. Χαίρομαι που μπορώ να στηρίζομαι πάνω τους αν και δεν είναι συνέχεια εδώ

 

Όπως οι περισσότεροι γνωρίζουν την κουλτούρα μας διαφέρει από τον υπολοίπων κάτι το οποίο πολλές φορές δεν είναι καλό. Ένα από τα, Συνήθειες της φίλης μου είναι τα κορίτσια να παντρεύονται σε πολύ μικρές ηλικίες που κυμαίνονται από τα 12 έως τα 16 έτη.

Ο πατέρας μου Ηρακλής πολύ παραδοσιακός συντηρητικός σχεδόν οπισθοδρομικός θα έλεγα. Όταν έφτασα στα 14 μου πίστευε ότι ήμουνα έτοιμη να δημιουργήσω τη δική μου οικογένεια. Μου έφερνε καθημερινά γαμπρούς κύριος μεγαλύτερους από εμένα άλλοτε πολύ κι άλλοτε όχι Και τόσο. Στην αρχή μου άφηνε το δικαίωμα επιλογής αλλά εγώ δεν ήθελα κανένα. Δεν ένιωθα έτοιμη. Αφού είδε ότι το αρνιόμουν σε όλους άρχισε να με πιέζει να διαλέξω κάποιον. Ο κλοιός έσφιξε. Έτσι από φόβο και έχοντας την πεποίθηση πως έτσι πρέπει διάλεξα κάποιον αυτόν που μου άρεσε λίγο περισσότερο. 

Έτσι λοιπόν μέσα σε δύο βδομάδες κανονίστηκε να με παντρέψουν και όλα ήταν έτοιμα. Όμως για μένα δεν ήταν έτσι. Ήμουν πολύ κακόκεφή ενώ δεν μπήκα καν στη διαδικασία να διαλέξω ούτε το φόρεμα που θα φορούσα.

Μία μέρα πριν το γάμο εγώ είχα χωθεί στο κρεβάτι μου και είχα πλαντάξει στο κλάμα. Χωρίς να το καταλάβω μπήκε μέσα η μεγάλη μου αδερφή που αμέσως ενδιαφέρθηκε να μάθει τι μου συνέβαινε. Ήμουν τόσο πιεσμένη δεν άντεχα άλλο. Της το εξομολογήθηκα. Της φανέρωσα τα πραγματικά μου συναισθήματα για αυτόν το γάμο ενώ ακαριαία μου ήρθε μία ιδέα. Ζήτησα λοιπόν να με βοηθήσει να αποδράσω από αυτήν την καταδίκη. Θα ήταν αρκετά ριψοκίνδυνο να το σκάσω όμως προκειμένου να γίνω οικογενειάρχης στα 14 μου ήμουν αποφασισμένη να το ρισκάρω.

Η αδερφή μου με κατάλαβε όπως πάντα και με βοήθησε πολύ. Πράγματι τα κατάφερα και δραπέτευσα. Κρύφτηκα μέσα στον καταυλισμό τόσο καλά που περίπου για τρεις μέρες κανείς δε με βρήκε. Όλοι αναστατώθηκαν πολύ με την εξαφάνιση μου και πιο πολύ απ’ όλους ανησύχησαν οι γονείς μου αλλά και τα αδέρφια μου. Έτσι όταν βρέθηκα είχαν πάρει τόση τρομάρα που όταν τους εξήγησα τον λόγο που εξαφανίστηκα.... Τώρα αυτόν τον μήνα κλείνω τα δεκαπέντε έχω κατασταλάξει  στον επαγγελματικό μου προσανατολισμό και θα κατευθυνθώ προς τον τομέα της υγείας. Θέλω σπουδάσω στο πανεπιστήμιο της Αθήνας ιατρική συγκεκριμένα γυναικολόγος. Όπου μέσα από αυτό το επάγγελμα θα μπορέσω να συναναστραφώ με διάφορες γυναίκες  που αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης και που  χρειάζονται την ιατρική μου βοήθεια  ή ακόμα να επισκεφθώ κάποια στιγμή των καταυλισμό μας ώστε να μπορέσω να παρέχω και σε εκείνες ιατρική βοήθεια. Οι γυναίκες εκεί, όπως η μαμά μου  και οι αδερφές μου γεννάνε με την βοήθεια μιας ερασιτέχνισσας μαίας φυσιολογικά και κάποιες φορές χάνουμε τα μωρά. Τώρα όσο αφορά το  τραγούδι είναι αναπόσπαστο κομμάτι σε  μένα,  όμως ξέρω πως  δεν μπορώ να το ακολουθήσω, απέχει ΠΟΛΥ από μια κοπέλα σαν και εμένα στις συνθήκες του σήμερα, θα ήθελα όμως να μάθω κιθάρα - το αγαπημένο μου όργανο. Η οικογένεια μου δεν συμφωνεί με όλα αυτά.. με κοροϊδεύει και με μέμφεται  όμως εγώ αυτό θέλω! Να ακολουθήσω μια διαφορετική πορεία ζωής. Τις προάλλες έγινε ένα σκηνικό σε ένα γειτονικό σπίτι μια φίλης μου η οποία είναι τόσο ονειροπόλα όσο εγώ. Ανακοινώνοντας λοιπόν εκείνη την μέρα τους στόχους της στους γονείς της άρχισαν να την καταλογίζουν σαν να μην είναι δικό τους παιδί και άκουγα αντικείμενα να συγκρούονται με το πάτωμα. Τελικά είμαι τυχερή που η οικογένεια μου απλά αμφισβητεί και κοροϊδεύει τις προθέσεις μου αν και θα τους αποδείξω πως ο στόχος μου δεν είναι απλά ένας στόχος. Θα γίνει πραγματικότητα. 

Θυμάμαι εκείνο το πρωινό, φεύγοντας από το σπίτι , έριξα μια τελευταία ματιά στους επαίνους μου που είχα στους τοίχους… Πού να φανταζόμουν τι θα ακολουθούσε… Έτρεξα γρήγορα στη στάση να πάρω το φορτηγό , που θα μας πήγαινε στο σχολείο. Εκεί με περίμενε η φίλη της καρδιάς μου , η Μελίς. Επιβιβαστήκαμε στο φορτηγό που θα μας πήγαινε στο σχολείο. Λίγο προτού φτάσουμε ,σταμάτησε απότομα. Δύο νεαροί φορώντας άσπρες κελεμπίες σταμάτησαν μπροστά στο φορτηγάκι. Ο ένας ρωτά με άγριο ύφος  «Αυτό είναι το φορτηγό του σχολείου θηλέων του Ερντίν;» . «Ναι» απαντά ο οδηγός. Ο άλλος με ένα σάλτο ανέβηκε στο φορτηγό και ρωτά επίμονα «Ποια είναι η Αϊτούλ;» «Εγώ είμαι» του απαντώ με θάρρος. Το όπλο στράφηκε στο κεφάλι μου . Δεν θυμάμαι κάτι άλλο από εκείνη την ημέρα. Ξέρω ότι θέλετε να ακούσετε την ιστορία μου. Ακούστε την λοιπόν. 

Είμαι η Αϊτούλ , ένα μικρό κορίτσι από το Πακιστάν. Τον πατέρα μου τον λένε Ερντίν και την μητέρα μου Σεβίμ. Μέναμε σ’ ένα μικρό σπίτι , σε μια μικρή πόλη , την Καλάς. Δίπλα ακριβώς έμενε και η καλύτερή μου φίλη που είμαστε μαζί από παιδιά , η Μελίς. Το σχολείο μου το είχαν φτιάξει οι γονείς μου. Ο μπαμπάς , αλλά πίσω του αφανής ήρωας η μαμά.  Ήταν ένα παλιό κτίριο που το μετέτρεψαν σε σχολείο. Οι γονείς μου ήταν οι ήρωές μου, δυο άνθρωποι γενναίοι με θάρρος που αγαπούσαν πολύ την μόρφωση. Στο σπίτι μας ερχόταν πολύς κόσμος , συγγενείς, ξαδέρφια , γείτονες. Σεβόντουσαν πολύ τους γονείς μου. Μιλούσαν αδιάκοπα. Σιγά όμως και συνωμοτικά . Οι γονείς μου ήταν πολύ χαρούμενοι όταν μιλούσαν για το σχολείο τους και έλεγαν πως οι γυναίκες έπρεπε να μορφώνονται. Θεωρούσαν την μόρφωση ένα μεγάλο εφόδιο. Παρότι ήμουνα μικρή, παρέμβαινα στις συζητήσεις και έλεγα με θάρρος τις απόψεις μου. Οι γονείς μου ήταν πάντα δίπλα μου και με ενθάρρυναν. Όταν με νανούριζαν μικρή , μου έλεγαν παραμύθια με ηρωίδες που θα έσωζαν τον κόσμο. Νόμιζα κι εγώ ότι θα είμαι όταν μεγαλώσω μία από αυτές. 

Δεν ξεχνώ τις επισκέψεις του μουλά στο σπίτι μας . Να μας λέει ότι το σχολείο πρέπει να κλείσει… Η μόρφωση είναι αμαρτία για τις γυναίκες έλεγε και ξανάλεγε. Δεν μπορούν να σπουδάσουν , μόνο γιατρίνες , για να θεραπεύουν τους άντρες. Όλα στην υπηρεσία τους, λοιπόν! 

Το σχολείο ήταν ταπεινό με δυο- τρεις μαυροπίνακες και μερικές κιμωλίες. Για μένα όμως ήταν ο Παράδεισος. Δεν πρέπει να κλείσει του έλεγα με στόμφο. Και βέβαια συνέχιζα, τα κορίτσια πρέπει να μορφώνονται , αλλά να ξέρετε ότι και η αγαπημένη μου δασκάλα , η Ναζλί, λέει ότι ούτε η τέχνη αλλά ούτε και η μουσική είναι αμαρτία. Δεν κατάλαβα δηλαδή γιατί οι γυναίκες πρέπει να κρύβουν το πρόσωπό τους , με πολλές στρώσεις υφασμάτων, αφού το πρόσωπό μας είναι η ταυτότητα μας , κάτι που έλεγε η μαμά αλλά και η δασκάλα μου, η Ναζλί. Πριν προλάβει ο μπαμπάς να με οδηγήσει στο δωμάτιό μου πρόλαβα να δω την ικανοποίηση στο βλέμμα της μαμάς . Δεν είχα κλείσει ακόμα την πόρτα και άκουσα τον μουλά να λέει με τσιριχτή φωνή: «Πολύ τολμηρή είσαι ΑΪτούλ. Δεν το επιτρέπει αυτό η θρησκεία μας.» . Ακολούθησαν αρκετές τέτοιες επισκέψεις του μουλά . Δεν έχανα το θάρρος μου , αλλά ούτε και την πίστη μου στον Θεό, σ’ ένα δικό μου Θεό , που θα με βοηθούσε να γίνω κι εγώ ηρωίδα. Ο τακτικός μας επισκέπτης είχε και ραδιοφωνικό σταθμό. Επαναλάμβανε τα ίδια. Εμείς, βέβαια , στο σπίτι δεν τον ακούγαμε ποτέ. Τα νέα τα μάθαινα στο σχολείο. Δεν παρέλειπα ποτέ να λέω στις συμμαθήτριές μου ότι πρέπει να συνεχίσουμε το σχολείο μας και να μην υποκύπτουμε στον φόβο και τον εκβιασμό.

Δεν δίστασα καθόλου όταν ήρθαν δημοσιογράφοι του BBC στο σχολείο, που είχε γίνει πλέον γνωστό για την δράση του, να μιλήσω και να καταθέσω τις απόψεις μου. Ζητούσαν να μιλήσει μαθήτρια και να σχολιάσει την επιγραφή που συναντούσαμε κάθε λίγο και λιγάκι στον τόπο μας « ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ». Γέμισα τα πνευμόνια μου αέρα και άρχισα να απαντώ στις ερωτήσεις με θάρρος . Άκουσε ο Θεός την προσευχή μου λοιπόν, θα γίνω κι εγώ ηρωίδα, έλεγα μέσα μου, ρίχνοντας κρυφές ματιές στον μπαμπά μου που με κοιτούσε εκστασιασμένος αλλά και φοβισμένος.

Απάντησα με θάρρος στους δημοσιογράφους, κηρύττοντας , σαν μια μικρή σοφός , ότι η μόρφωση είναι δικαίωμα για την γυναίκα , δεν είναι αμαρτία. Δήλωσα ότι είμαι θυμωμένη για όλα όσα επιβάλλουν οι μεγάλοι στην πατρίδα μου και ότι θαυμάζω πολύ την πορεία της Μπεναζίρ Μπούτο , που την ονόμασα μάρτυρα της Δημοκρατίας!!

 Δεν θα ξεχάσω τις επόμενες ημέρες το τελεσίγραφο των Ταλιμπάν. Το σχολείο έλεγαν έπρεπε να κλείσει μέσα σε ένα μήνα από την ημέρα της συνέντευξης. Για τις επόμενες ημέρες μετατράπηκε σε κρυφό σχολειό. Παρ’ όλ’ αυτά για μένα εξακολουθούσε να είναι ο Παράδεισός μου. Μέχρι εκείνο το πρωινό που άνθρωποι της εξουσίας σταμάτησαν το φορτηγάκι, που σας είπα στην αρχή, που μας μετέφερε στο σχολείο. Δεν θα πω τι ακολούθησε. Θα ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους που βοήθησαν εμένα και την οικογένειά μου να μεταφερθούμε σε ασφαλές μέρος , για να μπορέσω να νοσηλευτώ , να γίνω καλά και να μπορώ να λέω σε σας πόσο τυχεροί είστε που ζείτε σε χώρες με ελευθερία, που μπορείτε να ταξιδεύετε παντού , όπως εκείνα τα πουλιά που πετούσαν μέχρι την κορφή του βουνού , που έβλεπα από το παράθυρό μου στην μικρή πόλη που μέναμε. Που τόσα της οφείλω τελικά!

 Θα ήθελα να γνωρίσω τους βιολογικούς μου γονείς αλλά τώρα με τον Κώστα που είναι ο μπαμπάς μας και την Αλεξάνδρα που είναι η μητέρα μας είμαι καλά. Οι γονείς μου δουλεύουν για να μαζέψουν λεφτά να αλλάξουμε σπίτι γιατί που να χωρέσουμε τόσα άτομα. Τέλος πάντων.. αν και όπως ξανά είπα, θα ήθελα να γνωρίσω τους βιολογικούς μου γονείς,  περνάω πάρα πολύ καλά και οι γονείς μου, μου συμπεριφέρονται υπέροχα.

Αυτά είναι όσα έχω ζήσει μέχρι σήμερα και να ξέρετε η ζωή είναι ωραία και μικρή οπότε να την ζήσετε όσο πιο καλά μπορείτε.

 

Μεγάλωσα με θετούς γονείς που κατά τη γνώμη μου δεν ήταν κάτι αρνητικό καθώς ποτέ δεν ένοιωσα διαφορά ανάμεσα σε εμένα και ένα παιδί που ζούσε με τους βιολογικούς του γονείς.

Η πρώτη ανάμνηση που έχω από την ζωή μου είναι ένα δωμάτιο του νοσοκομείου παίδων του Σαράγιεβο. Σύμφωνα με τα λεγόμενα τον γιατρών, όπως μου τα διηγήθηκαν χρόνια αργότερα οι θετοί μου γονείς, μεταφέρθηκα εκεί σε ηλικία σε ηλικία 3 ετών, το καλοκαίρι του 1992, μετά από τραυματισμό κατά τη διάρκεια βομβαρδισμού, μαζί με άλλα 15 παιδιά. Για  την ακρίβεια μας «ξεφόρτωσαν» στην είσοδο του νοσοκομείου και έφυγαν αμέσως για να μαζέψουν όσους περισσότερους τραυματίες μπορούσαν.

 Με χειρούργησαν κάτω από το φως των κεριών γιατί το ρεύμα είχε κοπεί. Το νοσοκομείο φρόντιζε και ενήλικες όχι μόνο παιδιά, που πολλούς του μάζευαν από το προαύλιο τραυματισμένους από τους ελεύθερους σκοπευτές ή αμέσως μετά από βομβαρδισμό. Έτσι, στην αρχή της πολιορκίας του Σαράγιεβο, που κράτησε 1425 ημέρες, στερήθηκα τους φυσικούς μου γονείς και βρήκα, με βρήκαν μάλλον, οι θετοί μου γονείς που ανέτρεψαν αυτήν την απώλειά μου με ένα τρόπο ανεπανάληπτο. 

 

Ο πόλεμος της Βοσνίας άφησε 11.541 νεκρούς και μια πόλη γεμάτη νεκροταφεία που ακόμα και σήμερα χωρίζεται στα δύο από το ποτάμι, τη Χριστιανική και τη Μουσουλμανική πλευρά.

Μεγάλωσα με άλλα πέντε αδέρφια, επίσης υιοθετημένα, στον 15^ο όροφο ενός κτιρίου, σε μικρή απόσταση από το νοσοκομείο που μου έσωσαν την ζωή. Από το παράθυρο του σπιτιού μου έβλεπα το νοσοκομείο και ασυναίσθητα ζωγράφιζα με το δάκτυλό μου ένα λουλούδι στην υγρασία του τζαμιού.

Οι γονείς μου ήταν Χριστιανοί. Εγώ για πολλά χρόνια ένιωθα να ανήκω περισσότερο στην μουσουλμανική κοινότητα, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο.  Οι γονείς μου ποτέ δεν μας επιβλήθηκαν στο θέμα της θρησκείας. Όταν έγινα 20 ετών, αποφάσισα ότι δεν θέλω να ασπαστώ καμιά θρησκεία.

Έγινα παιδίατρος και την πρώτη φορά που πάτησα το πόδι μου στο ίδιο νοσοκομείο της σωτηρίας μου, με έκπληξη παρατήρησα μια γερασμένη τριανταφυλλιά σε μια άκρη σε μια άκρη της αυλής.

Αναγνώρισα το τριαντάφυλλο που ζωγράφιζα στο τζάμι τόσο χρόνια. Και όχι μόνο στο τζάμι , σε χαρτιά, στο χιόνι, στην άμμο, παντού. Με αυτό το λουλούδι έδειχνα την ευγνωμοσύνη που ένοιωθα για τους γιατρούς που με έσωσαν και με οδήγησαν στο να γίνω και εγώ γιατρός. Στο βάθος της καρδιάς μου όμως νιώθω ότι γεννήθηκα ζωγράφος και είμαι ζωγράφος. Σήμερα οι νέοι της πόλης μου, έχουν αφήσει πίσω τους τις διαφορές του παρελθόντος και συναναστρέφονται χωρίς έχθρες και αντιπαλότητες, ανεξάρτητα από το θρήσκευμα. Δεν ρωτάνε σε ποια πλευρά του ποταμού μεγάλωσες, ανακατεύονται και κυκλοφορούν στην πόλη, διασκεδάζουν όλοι μαζί. 

Ο πόλεμος δεν ξεχνιέται, ακόμη και από αυτούς που γεννήθηκαν μετά την λήξη του, τον Φεβρουάριο του 1996. Μας τον θυμίζει το «Ρόδο του Σαράγιεβο» το ανθόμορφο σχέδιο που σχηματίστηκε τυχαία από την κόκκινη ρητίνη που χρησιμοποιήθηκε για να επισκευαστούν οι ρωγμές στο σκυρόδεμα στα τοιχώματα του ποταμού.

Εμείς οι νέοι που ζούμε σ’ αυτήν την τραυματισμένη πόλη, πιστεύουμε στην αγάπη, αυτή που μου έδωσαν οι γονείς μου, αυτή που με δίδαξε ότι εχθρός είναι ο πόλεμος και όχι ο άνθρωπος. Πιστεύουμε στην ομόνοια και τη συγχώρεση.

Όταν έρθετε ταξιδιώτες στον τόπο μου, σταθείτε λίγο να θαυμάσετε τα ψηλά κτήρια, όπου οι ταράτσες δεν έχουν πια ελεύθερους σκοπευτές. Το ποτάμι που τώρα πια ενώνει αντί να χωρίζει την πόλη. Κρατείστε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των θυμάτων και προσευχηθείτε σε ότι πιστεύετε να μην επαναλάβουν άνθρωποι ξανά τέτοιο μακελειό. Εμείς τους έχουμε συγχωρέσει. Η ζωή ξεκινάει τώρα!