มีห้องเรียนห้องหนึ่งในตึกของคณะศิลปศาสตร์ ที่ไม่มีปรากฏอยู่ในผังของตึก บางคืน หากใครลองเดินผ่านแต่ละชั้น ไล่ไปทีละห้อง อาจจะพบกับประตูห้องลึกลับบานหนึ่งที่ปรากฏขึ้นมาทั้งที่ไม่ควรจะมีอยู่ในชั้น ป้ายเลขห้อง “ 408 ” สีซีดจาง ฝุ่นเขรอะ ราวกับไม่มีใครดูแลมาหลายปี

ว่ากันว่า หากใครลองเปิดประตูเข้าไปข้างใน บางที อาจจะพบกับบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ไม่มีวันลืม…

“แง้ว… เงี้ยว… ทำไมวันนี้ทาสไม่ออกไปหาอาหารข้างนอกล่ะ?”

เสียงใครคนนึงที่ไม่รู้จักพูดขึ้นแบบลอยๆ ขณะที่ตายังปิดสนิทอยู่ มีเสียงร้องคุ้นหูที่เคยได้ยินตอนเช้า นี่มันคงเป็นฝันก่อนตื่นที่บ้ามาก หรือเราแค่หลอนไปเอง

“สายป่านนี้แล้วยังไม่ลุกอีก ฝนก็ไม่ได้ตก หรือมีเจ้าโบ้มาเดินตรวจตราซักตัว”

เจ้านี่เริ่มพูดแปลกขึ้นเรื่อยเชียว ชักลำคาญแล้ว เป็นใครมาสั่งเนี่ย แต่ทำไมเริ่มเข้าใจมันนะ..

ค่อยๆ ลืมตาตื่นมองฝ้าของห้องเช่าราคาถูก กวาดสายตาดูของรอบตัว ทั้งกระปุกยากระจายเต็มพื้น ถุงอาหารแมวแกะแล้ว ของที่ต้องใช้ทำงานปนไปกับขยะเหม็นเบียร์ ลืมไปแล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น

“ตื่นได้สักที ชามข้าวพลาสติกมันเติมอาหารเองไม่ได้นะ”

แล้วหันไปหาเสียงที่คุ้นเคยน่ารำคาญนั่น เซ้าซี้คอยปลุกตั้งแต่เมื่อกี้ เจ้าอ้วนหน้าขนกำลังมองอยู่…

แต่ข้างๆมัน… นั่นใช่ร่างฉันมั้ย? ตายแล้ว? เป็นผี? แล้วถ้าเป็นผีจะเลี้ยงแมวได้ยังไง มันจะอยู่ยังไงในห้องเช่าเน่าเหม็นนี่ โอ๊ย แต่ดันโดนขัดก่อนสติแตกทั้งที่เป็นผีเนี่ยนะ

“เลิกโยเยน่า! ไม่ต้องพูดแล้ว ข้ากินในถุงเองก็ได้ ถ้าเจ้าจะเรื่องเยอะ”

มันดุแล้วปีนถุงอาหารเม็ดด้วยพุงย้วยๆนั่น ขณะที่เราแค่ลอยไปลอยมา มองซ้ายขวาระหว่างร่างตัวเองบนพื้นเลอะเทอะ กับร่างเจ้าขนฟูที่กำลังสวาปามข้าวเช้าของมัน เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย…