πάλι το καλοκαίρι
χαμογελούσε.
Μέσα στους φρέσκους ροδαμούς
στήθος γυμνό ώς τις φλέβες
πέρα απ’ τη νύχτα τη στεγνή

πέρα απ’ τους άσπρους γέροντες
που συζητούσαν σιγανά
τί θα ’τανε καλύτερο
να παραδώσουν τα κλειδιά
ή να τραβήξουν το σκοινί

να κρεμαστούνε στη θηλιά
ν’ αφήσουν άδεια σώματα
κει που οι ψυχές δεν άντεχαν
εκεί που ο νους δεν πρόφταινε
και λύγιζαν τα γόνατα.

Με τους καινούριους ροδαμούς
οι γέροντες αστόχησαν
κι όλα τα παραδώσανε
αγγόνια και δισέγγονα
και τα χωράφια τα βαθιά

και τα βουνά τα πράσινα
και την αγάπη και το βιος
τη σπλάχνιση και τη σκεπή
και ποταμούς και θάλασσα·
και φύγαν σαν αγάλματα

κι άφησαν πίσω τους σιγή
που δεν την έκοψε σπαθί
που δεν την πήρε καλπασμός
μήτε η φωνή των άγουρων·
κι ήρθε η μεγάλη μοναξιά

κι ήρθε η μεγάλη στέρηση
μαζί μ’ αυτή την άνοιξη
και κάθισε κι απλώθηκε
ωσάν την πάχνη της αυγής
και πιάστη απ’ τ’ αψηλά κλαδιά

μέσ’ απ’ τα δέντρα γλίστρησε
και την ψυχή μας τύλιξε.
Μα εκείνη χαμογέλασε
φορώντας χρώματα ανοιχτά
σαν ανθισμένη αμυγδαλιά

μέσα σε φλόγες κίτρινες
και περπατούσε ανάλαφρα
ανοίγοντας παράθυρα
στον ουρανό που χαίρονταν
χωρίς εμάς τους άμοιρους.

Κι είδα το στήθος της γυμνό
τη μέση και το γόνατο
πως βγαίνει από την παιδωμή
να πάει στα επουράνια
ο μάρτυρας ανέγγιχτος

ανέγγιχτος και καθαρός,
έξω απ’ τα ψιθυρίσματα
του λαού τ’ αξεδιάλυτα
στον τσίρκο τον απέραντο
έξω απ’ το μαύρο μορφασμό

τον ιδρωμένο τράχηλο
του δήμιου π’ αγανάχτησε
χτυπώντας ανωφέλευτα.
Έγινε λίμνη η μοναξιά
έγινε λίμνη η στέρηση

ανέγγιχτη κι αχάραχτη.

Άνοιξη μ.Χ., Γιώργος Σεφέρης

2ο Γυμνάσιο Σπάρτης

Βαλέρια .

3ο Πρότυπο Λύκειο Ιλίου.

4ο Γυμνάσιο Κοζάνης

Άνοιξη! Φύση! Αναγέννηση!

Θα λιώσ’ η άνοιξη τα χιόνια,θα φέρει άνθη κι ευωδιές,στα σπίτια μας τα χελιδόνια και την αγάπη στις καρδιές .

Κωστής Παλαμάς

κι ο σκυθρωπός Χειμώνας εκίνησε να φύγει·

του στέλνει κείνη λούλουδα, αυτός της ρίχνει χιόνια,

και με τ’ αθώο γέλιο της τα δάκρυά του σμίγει.

Στο γαλανό παλάτι του ο Φοίβος τριγυρίζει και,

χύνοντας, αφόβιστα ολόχρυσες αχτίδες,

σ’ ό,τι στο δρόμο του βρεθεί το χρώμα του χαρίζει

κι αφήνει πίσω του χαρά και άσβεστες ελπίδες.

Τα δέντρα πρασινίσανε και γιόμισαν λουλούδια·

του πιστικού ακούγεται η γέρικη φλογέρα να

σιγολέει άφταστα κάθε πρωί τραγούδια,

και τα πουλιά να κελαηδούν τον ύμνο τους στη μέρα.

Παντού ξεχύνετ’ η χαρά. Μόνον εσύ, μικρή μου,

βλέπεις τις τόσες ομορφιές με μάτια δακρυσμένα.

Έλα να βρεις παρηγοριά στ’ ολόθερμο φιλί μου!

Επρόβαλε η Άνοιξη! Ξέχνα τα περασμένα!

Μάγδα, 2ο Πρότυπο ΓΕΛ Τρίπολης

Πουλιά υφαίνουν μουσικές στον γαλανό ουρανό, σμήνη χορεύουν ανάλαφρα στον αγρό. Ο ήλιος σαν ζωγράφος ρίχνει χρώματα παντού, και η άνοιξη χαρίζει φως στους κόσμους του νου.

Η φύση γιορτάζει με κάθε φύλλο και καρπό, και οι καρδιές ανασαίνουν με ρυθμό γεμάτο σκοπό. Ζωή, αγάπη και ελπίδα σαν κύμα κυλούν, και οι μέρες της άνοιξης μαγικά μας καλούν.

Έτσι τους βλέπω εγώ τους κήπους.

 Στον κήπο απόψε μου μιλεί μια νέα μελαγχολία.

Βυθίζει κάποια μυγδαλιά το ανθοχαμόγελό της

στου βάλτου το θολό νερό. Κ’ η θύμηση της νιότης

σαλεύει τόσο θλιβερά την άρρωστη ακακία…

Εξύπνησε μια κρύα πνοή μες στη σπασμένη σέρα,

όπου τα ρόδα είναι νεκρά και κάσα η κάθε γλάστρα.

Το κυπαρίσσι, ατέλειωτο σα βάσανο, προς τ’ άστρα

σηκώνει τη μαυρίλα του διψώντας τον αέρα.

1 Γυμνάσιο Κορδελιού Θεσσαλονίκης.

μα άσπρισε η γη

τα παιδιά παίζανε χαρούμενα στην εξοχή

και όλα κυλούν σε μια ροή!

Το λουλουδάκι προσπαθεί σιγά σιγά να βγει

το χιόνι αρνείται την στιγμή

η Άνοιξη θα υποχωρήσει, δεν θα 'ρθει

μα το ανθάκι τελικά θα εμφανιστεί!

Ξένια Πάντζη

"Ο Γυάλινος Κόσμος" του Λυκείου Χορτιάτη

Ζάννειο Πρότυπο Γυμνάσιο Πειραιά

πουλιά ψιθηρίζουν φως

η γη ανασαίνει.

Νικόλας Μ.

Για τη Μελίνα, η Άνοιξη δεν ήταν απλά η εποχή που άνθιζαν τα λουλούδια και ζέσταινε ο καιρός. Ήταν η εποχή που ξυπνούσε και η ίδια. Μετά τους γκρίζους, κλειστούς μήνες του χειμώνα, η Άνοιξη έφερνε μια ανάσα ελευθερίας. Ξαφνικά, τα απογεύματα δεν ήταν πια για το διάβασμα μόνο μέσα στο δωμάτιο. Ήταν για βόλτες με τους φίλους, για ποδήλατο μέχρι να δύσει ο ήλιος, για παγωτό στην πλατεία.

Η Άνοιξη ήταν οι πρώτοι έρωτες που άνθιζαν δειλά σαν τα μπουμπούκια στα κλαδιά, οι ατέλειωτες συζητήσεις στα παγκάκια κάτω από τον ανθισμένο ουρανό, τα όνειρα που γίνονταν πιο έντονα και φωτεινά. Ήταν το κάλεσμα για νέες περιπέτειες, για εξορμήσεις στη φύση, για να ανακαλύψουν κρυφά μονοπάτια. Κάθε μέρα που μεγάλωνε, κάθε ηλιαχτίδα που ζέσταινε το πρόσωπό της, της θύμιζε ότι η ζωή ήταν γεμάτη υποσχέσεις και δυνατότητες. Η Άνοιξη για τη Μελίνα, όπως και για τόσους άλλους νέους, ήταν η υπόσχεση του καλοκαιριού που ερχόταν, της ξεγνοιασιάς και της απεραντοσύνης. Ήταν η εποχή που όλα έμοιαζαν να αρχίζουν από την αρχή, γεμάτα φως και αισιοδοξία.