Pewnego słonecznego dnia czwórka dzieci – Zosia, Franek, Lena i Olek – wybrała się do lasu na piknik. Zabrali ze sobą kolorowy koc, napoje w plastikowych butelkach, chipsy, kanapki, batoniki i balony. Rozłożyli się w cieniu wielkiego dębu i spędzili wspaniałe popołudnie.

Jednak kiedy skończyli jeść i bawić się, wstali i… zostawili wszystko: papiery po batonach, plastikowe butelki, puste opakowania po chipsach i rozerwany balon. "Przecież to tylko trochę śmieci" – powiedział Olek, wzruszając ramionami. "Leśniczy pewnie posprząta."

Zadowoleni, wrócili do domu, nie zważając na to, że wiatr rozwiewa śmieci po całej polanie.

Tego wieczoru, gdy dzieci spały, coś dziwnego wydarzyło się w ich snach…

Znalazły się z powrotem w lesie, ale nie był już piękny. Drzewa były smutne, strumień był brudny, a ptaki ucichły. Wśród śmieci siedział stary, siwy jeż w zielonym kapeluszu. Spojrzał na dzieci surowym wzrokiem i powiedział:

– To wasza sprawka. Las nie może oddychać pod tymi śmieciami. Zwierzęta nie mają co jeść, nie mają gdzie mieszkać. Czy tak wygląda wasza zabawa?

Dzieci zrobiły wielkie oczy.

– Ale to tylko kilka opakowań… – próbowała tłumaczyć Zosia.

Jeż pokręcił głową.

– Dla was to nic, ale dla nas to całe życie. Jeśli nie nauczycie się dbać o przyrodę, ona przestanie dbać o was.

Nagle ziemia zadrżała, drzewa zaczęły szeptać, a z krzaków wyszły inne leśne zwierzęta – sarenki, wiewiórki, sowy i lis. Każde patrzyło na dzieci z wyrzutem.

Dzieci przebudziły się w swoich łóżkach, przerażone i zawstydzone. Rano, bez słowa, spakowały worki na śmieci i wróciły do lasu. Posprzątały wszystko – nie tylko po sobie, ale też to, co zostawili inni.

Od tamtej pory zawsze pamiętały, żeby zabrać ze sobą to, co przyniosły, a nawet więcej. A las znów stał się piękny i zielony, a jeż w kapeluszu – choć nikt go już nie widział – na pewno się uśmiechał z daleka.

Morał:

Natura to nasz wspólny dom. Jeśli nie będziemy o nią dbać, straci swój urok i przestanie nas chronić. Każdy papier, każda butelka ma znaczenie.