Όπου και αν λάχει κατοικία
 Δε μ’ απολείπουν οι καρποί.
 Ως τα βαθιά μου γηρατειά,
 Δεν βρίσκω στην δουλειά ντροπή.
 Μ’ έχει ο θεός ευλογημένη,
 Και είμαι γεμάτη προκοπή.
 Είμ’ η ελιά η τιμημένη.

Εδώ στον ίσκιο μου μ’ αποκάτω
 Ήρθ’ ο Χριστός να αναπαυθεί
 Κι ακούστηκ’ η γλυκιά λαλιά του
 Λίγο προτού να σταυρωθεί.
 Το δάκρυ του, δροσιά αγιασμένη,
 Έχει’ ς τη ρίζα μου χυθεί.
 Είμ’ η ελιά η τιμημένη.

Και φως πράστατο χαρίζω
 Εγώ στην άγρια τη νύχτα.
 Τον πλούτο πα δεν τον φωτίζω,
 Συ μ’ ευλογείς φτωχολογιά.
 Κι αν απ’ τον άνθρωπο διωγμένη,
 Με φέγγω μπρος στην Παναγιά.
 Είμ’ η ελιά η τιμημένη.

Στην κουφάλα σου εφώλιασε μελίσσι,

Γέρικη ελιά, που γέρνεις με τη λίγη
πρασινάδα που ακόμα σε τυλίγει
Σα νάθελε να σε νεκροστολίσει.
Και το κάθε πουλάκι στο μεθύσι
Της αγάπης πιπίζοντας ανοίγει
Στο κλαρί σου ερωτιάρικο κυνήγι.
Στο κλαρί σου που δεν θα ξανανθίσει.
Ώ πόσο στη θανή θα σε γλυκάνουν,
Με τη μαγευτική βοή που κάνουν,
Ολοζώντανες νιότης ομορφάδες
Που θύμησες μέσα σου πληθαίνουν
Ώ να μπορούσαν έτσι να πεθαίνουν
Κι άλλες ψυχές της ψυχής σου αδερφάδες.

Το λιόλαδο μ ανέθρεψε ο τραχανάς κι η βρούβα γι αυτό και βγαίνω γλακητος στη νίδα και στο πούβα.

Ξεφτίλισε το λύχνο του βαλε του το λάδι και άσε την πόρτα σου ανοιχτή και εγώ θα έρθω το βράδυ.

ελιά, περνά από πάνω σου η αμέτρητη αιωνιότη 

κι ούτε ένα φύλλο σου σκορπά κι ούτε λαφριά σ’ αγγίζει·

τα γερατειά σου σέβεται, πανίερη, κάθε πλάσμα.

Το σύμβολο είσαι μιας ζωής ειρηνικιάς κι ωραίας

― η ομορφιά σου αρρενωπή, ασήμι η καλωσύνη ―

πίσω από τα ξανοίγματα των μπράτσων σου μ’ αρέσει

το βαθυγάλαζο ουρανό, τα σύγνεφα να βλέπει.

Σου πρέπει πράσινο χαλί, τις ρίζες σου ν’ απλώνεις

και τ’ οργωμένο κόκκινο το χώμα σου ταιριάζει.

Του τρύγου είναι τρελή η χαρά, η δική σου ξεχωρίζει

όταν σε τριγυρίζουνε μαζώχτρες, ραβδιστάδες.

Λιγνά στα νιάτα και κομψά τα μπράτσα σου υψώνεις

κι όταν γεράσεις και σκεβρή πάνω στο χώμα γύρεις,

δεν παραδίνεις την ψυχή ― την ιερή ψυχή σου ―

πριν νια βλαστάρια πεταχτούν στη γέρική σου ρίζα.

Λιτή, αυστηρή, γαληνική, σα ενάρετη κοπέλα,

μακαρισμένη μια χαρά και ειρήνη συμβολίζεις.  

Είναι ευλογία του σπιτιού ο καρπός σου και το ξύλο

όταν στο τζάκι το χειμώνα ωραία λαμπαδίζει.

να τα βάλω να περάσω, να σου κάψω την καρδιά.

Από το Θεό να τόβρεις, όπως με κατήντησες

μου φαγες τα σωθικά μου, τώρα μ' απαρνήθηκες

Μαύρο φίδι με δαγκώνει, μα δεν το σκιάζομαι

και στη πόρτα σου κυρά μου, ξημεροβραδιάζομαι