แต่งขึ้นใน สมัยอยุธยาตอนปลาย

2.จุดมุ่งหมายในการแต่ง

จุดมุ่งหมายในการแต่งกากีคำกลอน

มีจุดประสงค์หลักเพื่อใช้ประกอบการแสดง มโหรี ซึ่งเป็นวงดนตรีและนาฏศิลป์โบราณของไทย

เนื้อหาของบทกลอนจะมุ่งเน้นไปที่การบรรยายฉาก บรรยากาศ และอารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร เพื่อให้ผู้แสดงสามารถถ่ายทอดเรื่องราวและอารมณ์ได้อย่างลึกซึ้ง และทำให้ผู้ชมเข้าถึงอรรถรสของเรื่องได้มากยิ่งขึ้น

3.รูปแบบคำประพันธ์นั้น แต่งด้วย กลอนบทละคร ซึ่งเป็นกลอนสำหรับใช้ขับร้องประกอบการแสดง

4.เนื้อหา

เรื่องราวของ กากีคำกลอน หรือ บทมโหรีเรื่องกากี เป็นวรรณคดีที่เล่าถึง นางกากี ผู้มีรูปโฉมงดงามเป็นชายาของ พระยาครุฑเวนไตย

วันหนึ่ง ท้าวพาลี (ซึ่งในเรื่องคือกษัตริย์ในเมืองมนุษย์) ได้มาลักลอบเป็นชู้กับนางกากี พระยาครุฑจึงแค้นเคืองและพาตัวกากีหนีไป แต่ถูกท้าวพาลีจับได้ในที่สุด กากีจึงถูกลงโทษให้ตกอยู่ในสถานะที่ต่ำต้อยในสังคม

5.คุณค่า

* คุณค่าด้านวรรณศิลป์: มีความโดดเด่นในการใช้ภาษาที่สละสลวย งดงาม และไพเราะ โดยเฉพาะการพรรณนาความรัก ความโศกเศร้า และความแค้น ทำให้ผู้อ่านเข้าถึงอารมณ์ของตัวละครได้อย่างลึกซึ้ง

* คุณค่าด้านสังคม: สะท้อนให้เห็นถึงคติความเชื่อและจริยธรรมของผู้คนในสมัยนั้น เช่น เรื่องบาปบุญคุณโทษ การให้อภัย และการให้โอกาส อีกทั้งยังมีการนำเสนอภาพชีวิตของสตรีในสังคมศักดินา ซึ่งต้องพึ่งพาผู้ชายและเผชิญกับชะตากรรมที่ไม่อาจควบคุมได้

* คุณค่าด้านบันเทิงคดี: เนื้อเรื่องมีความเข้มข้น น่าติดตาม มีการหักมุมและพลิกผันตลอด ทำให้ได้รับความนิยมมาจนถึงปัจจุบัน และถูกนำไปดัดแปลงเป็นบทละครหลายครั้ง

นางสาวณัชชา อัสวะภูมิ เลขที่25 ม.5/7

นางสาวชญานิศ โฮชิน เลขที่10 ม.5/7

1.ผู้แต่ง : เจ้าพระยาพระคลัง (หน)

2.จุดมุ่งหมายในการแต่ง : เพื่อถวายแด่พระราชโอรสของสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช. นอกจากนี้ ยังมีจุดมุ่งหมายอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการสร้างสรรค์วรรณกรรมและการสืบทอดวัฒนธรรมด้วย

3.ลักษณะคำประพันธ์ : ประกอบด้วยร่ายสุภาพและโคลงสี่สุภาพ

4.เนื้อหา : เรื่องเกี่ยวกับพระราชโอรสชื่อเพชรมงกุฎที่ออกประพาสป่าและได้พบกับพระธิดาของเมืองอื่น พระองค์ทรงใช้เล่ห์อุบายเพื่อให้ได้นางมาเป็นชายา โดยมี พุฒศรี พี่เลี้ยงคอยช่วยเหลือ

5.คุณค่า : คุณค่าของ ลิลิตเพชรมงกุฎ แบบสั้น ๆ มีดังนี้

1. คุณค่าด้านวรรณศิลป์ – ใช้คำประณีต สละสลวย เล่นสัมผัสและโวหารไพเราะตามแบบลิลิต

2. คุณค่าด้านประวัติศาสตร์ – สะท้อนเหตุการณ์และค่านิยมในสมัยกรุงศรีอยุธยาเกี่ยวกับกษัตริย์และสังคมไทย

3. คุณค่าด้านสังคมและวัฒนธรรม – แสดงค่านิยมเรื่องความกตัญญู ความจงรักภักดี และความเชื่อ

ทางศาสนา

การ์รันต์ เอี้ยงเหลือม 6 5/7

ศิวกร ภูพวก 17 5/7

นายณัฐพล กุนชนะรงค์ เลขที่ 31

ผู้แต่ง: สมเด็จพระบวรราชเจ้า กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาท
ลักษณะคำประพันธ์: กลอนเพลงยาว
นิราศเสด็จไปปราบพม่าเมืองนครศรีธรรมราชนี้ สมเด็จพระบวรราชเจ้า กรมพระราชวังบวรมหาสุรสิงหนาททรงพระราชนิพนธ์เป็นกลอนเพลงยาวนิราศเมื่อทรงยกทัพไปปราบพม่าที่หัวเมืองภาคใต้ในสงครามเก้าทัพ พ.ศ. 2329 เท่าที่พบต้นฉบับนิราศมีเนื้อความเพียงเสด็จฯ จากพระบวรราชวังไปวัดปทุมคงคา เพื่อทรงถวายผ้าพระกฐิน ทรงอธิษฐานขอให้การเดินทัพปราศจากภยันตราย เมื่อพระสงฆ์สวดถวายพระพรแล้ว จึงเสด็จฯ ลงเรือ

นิราศเรื่องนี้แม้จะมีเนื้อความค่อนข้างสั้น แต่ก็ให้ความรู้ตามที่ทรงบรรยายอย่างละเอียดหลายแง่มุม เช่น เกี่ยวกับการจัดเตรียมกองทัพขบวนเรือ การจัดอาวุธต่าง ๆ ในเรือ

นางสาวภัทรวดี วงศ์ศรี ม.5/7 เลขที่ 19

นางสาวถฒิดา ปิยะวงศ์ เลขที่15

สมัยที่แต่ง : ต้นกรุงรัตนโกสินทร์

จุดมุ่งหมาย : เพื่อเฉลิมพระเกียรติและบันทึกเหตุการณ์สำคัญในการรบกับพม่าที่ท่าดินแดง โดยเน้นการสดุดีวีรกรรมของพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชและเหล่าทหาร รวมถึงการแสดงความอาลัยในการจากพรากและความทุกข์ยากในการเดินทาง

รูปแบบคำประพันธ์ : เป็นกลอนเพลงยาวประเภทนิราศ กลอนเพลงยาว เป็นรูปแบบคำประพันธ์ชนิดหนึ่งของไทย มักใช้ในการแต่งเรื่องราวที่มีการเดินทาง หรือพรรณนาความรู้สึก

นิราศ เป็นประเภทของกลอนเพลงยาวที่เน้นการพรรณนาความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ การจากพราก หรือการเดินทาง

เนื้อหา : ตอนที่ 1 — เปิดเรื่องและเหตุการณ์สงคราม

กล่าวถึงเหตุการณ์ในสมัยรัชกาลที่ 1 (กรุงรัตนโกสินทร์) ที่พม่ายกทัพเข้ามาทางปากน้ำสมุทรปราการ

กล่าวถึงความสำคัญของท่าดินแดง ซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์ป้องกันกรุงเทพฯ

ตอนที่ 2 — การเตรียมทัพและการศึก

กองทัพไทยจัดกำลังพล เรือรบ และอาวุธต่าง ๆ เพื่อรับศึก

พรรณนาการออกศึกอย่างฮึกเหิม และความพร้อมของทหารไทย

ตอนที่ 3 — การรบที่ท่าดินแดง

เล่าการปะทะกันอย่างดุเดือดระหว่างทัพไทยและทัพพม่า

พรรณนาภาพการยิงปืนใหญ่ เสียงดังกึกก้อง และความเสียหายของศัตรู

ตอนที่ 4 — ชัยชนะของไทย

พม่าพ่ายแพ้ ต้องถอยทัพกลับ

กล่าวสรรเสริญความกล้าหาญของแม่ทัพและทหาร

ยกย่องพระมหากษัตริย์และผู้มีส่วนในชัยชนะครั้งนี้

คุณค่า : มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์และวรรณศิลป์อย่างมาก โดยเป็นบันทึกเหตุการณ์การทำสงครามกับพม่าในสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น และยังเป็นวรรณกรรมชิ้นแรกๆ ที่แต่งด้วยกลอนเพลงยาวที่มีความไพเราะและสละสลวย

ธัญวรัตม์ เสนารินทร์ 5/7 เลขที่ 34

จันทร์พิลา สร้อยวิทยา 5/7 เลขที่ 13

โคลงนิราศทวายเป็นบทนิราศที่จัดอยู่ในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น แต่งโดย พระพิพิธสาลี ผู้ทรงฝีมือด้านโวหาร แต่เดิมไม่ได้ลงชื่อไว้ชัดในต้นฉบับ – เมื่อกรมศิลปากรจัดพิมพ์ จึงชำระเรียบเรียงและสันนิษฐานว่าผู้ประพันธ์คือ พระพิพิธสาลี

บทนิราศนี้แต่งในโอกาสตามเสด็จพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก (รัชกาลที่ 1) ไปปราบศึกที่เมืองทวาย เมื่อปี พ.ศ. 2334

2. จุดมุ่งหมายในการประพันธ์

• เพื่อบันทึกการเดินทางของราชทัพ พร้อมพรรณนาเหตุการณ์ตามลำดับ

• เล่าเรื่องด้วยโวหารงดงาม ถ่ายทอดทั้งภูมิประเทศและสถานการณ์ทางประวัติศาสตร์

3. รูปแบบคำประพันธ์

• เริ่มด้วย ร่ายสุภาพ 1 บท (ร้องสรรเสริญพระมหากษัตริย์)

• ตามด้วย โคลงสี่สุภาพ จำนวน 208 บท เพลินไปกับสัมผัส คำแพรวพราว และรูปแบบฉันทลักษณ์ที่ประณีต

4. เนื้อหา

• บทเปิด ร่ายสรรเสริญพระมหากษัตริย์ ก่อนกล่าวถึงเหตุการณ์เมืองกรุงและมุ่งสู่ภารกิจทวาย

• เล่าถึง วันที่ออกเดินทาง ชัดเจนว่าเป็น วันศุกร์ แรม 4 ค่ำ เดือนอ้าย ปีชวด จุลศักราช 1153 (พ.ศ. 2334) โดยเสด็จโดยเรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์

• พรรณนาการเดินทางผ่านคลองและแหล่งสำคัญ เช่น คลองบางหลวง, วัดหงส์รัตนาราม, วัดสังข์กระจาย, บางยี่เรือ, บางขุนเทียน, บางกก, แสมดำ, คลองมหาชัย, แม่น้ำท่าจีน, คลองสุนัข, แม่น้ำแม่กลอง, บางกุ้ง, บางบำหรุ, จนถึงเมืองราชบุรี, โพธาราม, ลำน้ำน้อย ฯลฯ ซึ่งสอดคล้องกับพระราชพงศาวดารฉบับพระยาทิพากรวงศ์

• เนื้อหาบางช่วงไม่ได้เน้นอารมณ์โศกอาลัย (เหมือนนิราศอื่น ๆ) แต่เน้นบันทึกภูมิประเทศและเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์เป็นสำคัญ

5. คุณค่า

• วรรณศิลป์: โวหารมีความวิจิตรงดงาม สัมผัสชัดคำ สำเนียงไพเราะแบบโคลงสี่สุภาพ เป็นแบบฉบับโคลงที่ประณีต

• ประวัติศาสตร์ & ภูมิศาสตร์: บันทึกเส้นทางเดินทัพและชีวิตสังคมในยุครัตนโกสินทร์ สามารถใช้เป็นข้อมูลประกอบการศึกษา ยุทธศาสตร์ และวิถีชีวิตสมัยนั้นได้

• คุณค่าเชิงศึกษา: เป็นเอกสารทางวรรณคดีที่ยังคงความสดใหม่ แม้ไม่แพร่หลายมากก่อนถูกกรมศิลปากรนำมาจัดพิมพ์ ถือเป็นมรดกทางวรรณกรรมอีกรูปแบบหนึ่ง

• นางสาว ฐิตาพร ดวงทา เลขที่ 18

• นาย กีรติ ธิราช เลขที่ 2

พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชมีจุดมุ่งหมายหลักเพื่อใช้ในการสมโภชพระนครใหม่ คือ กรุงรัตนโกสินทร์ และเพื่อรวบรวมบทละครเรื่องรามเกียรติ์ที่กระจัดกระจายให้เป็นเรื่องเดียวกัน นอกจากนี้

ยังมีจุดมุ่งหมาย:

เพื่อความบันเทิงแก่ราษฎร และเพื่อสอดแทรกคติธรรมสอนใจเกี่ยวกับการทำความดี การรักษาความซื่อสัตย์ และการมีกตัญญูกตเวที เนื้อหาบทละครเรื่องรามเกียรติ์ พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช

คุณค่า:

ความสำคัญหลายประการ ทั้งในด้านวรรณกรรม การแสดง และสังคม โดยเป็นวรรณกรรมมรดกที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และสะท้อนคติธรรมต่างๆ

รูปแบบคำประพันธ์:

เป็น กลอนบทละคร. โดยเนื้อเรื่องดำเนินเป็นเรื่องเล่าติดต่อกันตั้งแต่ต้นจนจบ.

น.ส.สายชล ธัญญารักษ์ เลขที่38

น.ส.นิตย์รดี วิรัญจะ เลขที่36

วรรณคดีพื้นบ้านเรื่อง "ดาหลัง" ไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าใครเแต่ง เนื่องจากเป็นวรรณกรรมที่เกิดจากการเล่าปากต่อปากของชาวบ้านในพื้นที่ภาคใต้ โดยเฉพาะบริเวณจังหวัดปัตตานี ยะลา และนราธิวาส สันนิษฐานว่าเรื่องนี้แต่งขึ้นในสมัยโบราณและมีการสืบทอดกันมาอย่างต่อเนื่องจึงถือเป็นวรรณกรรมมีคุณค่าทางวัฒนธรรมอย่างสูง

2. จุดมุ่งหมายในการแต่ง

ดาหลังมีทั้งในด้านความบันเทิงและด้านการสอนใจ เรื่องนี้มีเนื้อหาที่สร้างความสนุกสนานแก่ผู้ฟัง แฝงไปด้วยข้อคิดคติธรรม เช่น การรู้จักกตัญญู ความอดทน ความเสียสละ และความกล้าหาญ โดยเฉพาะในตัวละครเอกอย่างดาหลังซึ่งมีคุณธรรมและสติปัญญา

3. รูปแบบคำประพันธ์

เรื่องดาหลังมีการถ่ายทอดในรูปแบบ ร้อยแก้วเป็นหลัก เล่าเป็นเรื่องตามลำดับเหตุการณ์แบบนิทาน อาศัยการพูด การฟัง การจดจำ และการถ่ายทอดต่อกันในชุมชน ในบางท้องถิ่นอาจมีการดัดแปลงเป็น ร้อยกรอง หรือกลอน เพื่อใช้ในการแสดงพื้นบ้าน เช่น หนังตะลุงหรือการละเล่นพื้นเมือง

4. เนื้อหาโดยย่อ

เรื่องราวกล่าวถึงเจ้าหญิงนามว่า "ดาหลัง" ซึ่งเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมด้วยความงามและความดี เธอเผชิญกับอุปสรรคต่าง ๆ เช่น ความขัดแย้งทางการเมือง ความริษยา การแย่งชิงอำนาจ แต่ด้วยสติปัญญา ความอดทน และคุณธรรมของเธอ ดาหลังจึงสามารถเอาชนะอุปสรรคเหล่านั้นได้ และกลายเป็นแบบอย่างของหญิงที่เข้มแข็งและมีคุณธรรมในใจของชาวบ้านที่เล่าขานต่อกันมา

5. คุณค่าของวรรณกรรม

คุณค่าทางจริยธรรม: แสดงให้เห็นคุณธรรมของตัวละคร เช่น ความกตัญญู ความอดทน การให้อภัย ความรักในครอบครัว และความเสียสละ

คุณค่าทางวัฒนธรรม: สะท้อนวิถีชีวิต ความเชื่อ ประเพณี และค่านิยมของคนในภาคใต้ เช่น ความศรัทธาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และบทบาทของผู้หญิงในสังคม

คุณค่าทางภาษา: ใช้ภาษาถิ่นใต้และสำนวนโวหารเฉพาะท้องถิ่น ทำให้เรื่องดาหลังเป็นวรรณกรรมที่ช่วยอนุรักษ์ภาษาพื้นบ้าน

คุณค่าทางการศึกษา: เหมาะสำหรับการเรียนรู้เกี่ยวกับวรรณกรรมพื้นบ้าน การเล่าเรื่อง และการตีความคุณค่าทางสังคมในวรรณคดีไทย

ศรันยา แก้วหอมโชติ เลขที่11

เพียงขวัญ แถวเพณี เลขที่24

ผู้แต่ง : พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย (รัชกาลที่ 2 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์)

สมัยที่แต่ง : สมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น

2. จุดมุ่งหมายในการแต่ง

เพื่อเป็นบทละครร้องและบทละครหลวง แสดงในพระราชสำนัก

เพื่อบันเทิงและสั่งสอน โดยเฉพาะเรื่องความรัก หน้าที่ เกียรติยศ และการครองตน

แสดงพระปรีชาด้านกวีนิพนธ์ของรัชกาลที่ 2

3. รูปแบบคำประพันธ์

แต่งเป็น คำฉันท์ (เช่น วสันตดิลกฉันท์, สัททุลวิกกีฬิตฉันท์ ฯลฯ) สลับกับกาพย์และร่ายบางตอน

มีความไพเราะ เล่นเสียง สัมผัส คำซ้ำ จังหวะที่สละสลวย

4. เนื้อหา

ดัดแปลงมาจาก นิทานปัญจชาติเรื่อง "มหากาพย์ชวา" (ปัญจตันตรา) และวรรณคดีชวาเรื่อง “ปันหยี”

กล่าวถึงเรื่องราวความรัก ความหึงหวง และการต่อสู้ของ อิเหนา เจ้าชายเมืองกะหมังกุหนิง กับ นางบุษบา ธิดากษัตริย์เมืองกาหลัง

มีตัวละครสำคัญ เช่น ท้าวดาหา, ท้าวกะหมังกุหนิง, อิเหนา, นางบุษบา, นางจินตะหรา ฯลฯ

แสดงให้เห็นประเพณี วัฒนธรรม และวิถีชีวิตแบบราชสำนัก

5. คุณค่า

ด้านวรรณศิลป์

ใช้คำฉันท์อย่างวิจิตร งดงาม เล่นเสียง สัมผัส จังหวะดนตรี

พรรณนาความงามของบุคคลและเหตุการณ์อย่างมีศิลปะ

สะท้อนพระอัจฉริยภาพทางกวีนิพนธ์

ด้านสังคมและวัฒนธรรม

แสดงขนบธรรมเนียมราชสำนัก เช่น การอภิเษก การยกทัพ การจัดพิธี

สะท้อนค่านิยมเรื่องความกตัญญู ความซื่อสัตย์ เกียรติยศ หน้าที่ต่อบ้านเมือง

ด้านการศึกษา

ใช้ประกอบการเรียนการสอนเรื่องคำฉันท์

ชี้ให้เห็นโทษของความรักใฝ่ต่ำและการไม่ควบคุมตนเอง

เป็นแบบอย่างของการใช้ภาษาไทยให้สละสลวย

•สมัยที่แต่ง:สมัยกรุงธนบุรี

2.จุดมุ่งหมายในการแต่ง

-เพื่อสั่งสอนหญิงสาวในเรื่องความรักการรักนวลสงวนตัว

-เพื่อให้ข้อคิดเรื่อง คุณธรรม จริยธรรม ความกตัญญูและการรักษาศักดิ์ศรีของตนเอง

3.ลักษณะคำประพันธ์

-เป็นคำฉันท์หลายชนิด อินทรวิเชียรฉันท์ มาณวกฉันท์ วสันตดิลกฉันท์

-ใช้ภาษาไพเราะมีสัมผัสและฉันท์ลักษณ์

-มีความงามด้านเสียง จังหวะ ถ้อยคำ

4.ด้านเนื้อหา

-เนื้อเรื่องเป็นการ ตักเตือนของพี่สาว (กฤษณา) ที่ห่วงใย น้องสาวไม่ให้หลงใหลในความรักแบบไม่ยั้งคิด

-ชี้ให้เห็นถึง บทบาทและความสำคัญของหญิงในด้าน คุณธรรมและการรักษาเกียรติ

5.ด้านคุณค่า

-คุณค่าด้านเนื้อหา

ให้คติธรรมเรื่องความรัก ความเหมาะสมในการครองตน

-คุณค่าด้านวรรณศิลป์

ใช้ถ้อยคำไพเราะ ลึกซึ้ง มีการเปรียบเทียบที่งดงาม

6.ด้านวัฒนธรรม

•สะท้อนค่านิยมของสังคมไทยโบราณ โดยเฉพาะเรื่อง บทบาทหญิง การรักนวลสงวนตัว และความกตัญญู

•แสดงให้เห็นถึง แนวคิดเรื่องศักดิ์ศรีของสตรี และวิถีชีวิตที่ ต้องครองตนอย่างมีเหตุผล

•เป็นหลักฐานทางวัฒนธรรมที่แสดงแนวคิดของคนไทยใน สมัยธนบุรีเกี่ยวกับ ความประพฤติและการดำรงชีวิตอย่างมี ศีลธรรม

นาย ศิวกรณ์ ปราบคนชั่ว เลขที่12

นางสาว ฐิติมา พายุพัฒิ เลขที่7

• ความมุ่งหมายในการแต่ง:

สมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราชทรงมีพระราชประสงค์ในการแต่งรามเกียรติ์หลายประการ เช่น เพื่อสืบราชประเพณี, เพื่อเป็นเครื่องบันเทิงใจราษฎร, เพื่อฟื้นฟูและรักษาเรื่องรามเกียรติ์, และเพื่อใช้เป็นบทละครของหลวง.

• เนื้อหาสำคัญ:

บทละครเรื่องรามเกียรติ์ พระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช เป็นบทละครเพียงบางตอนที่ทรงพระราชนิพนธ์ขึ้นเพื่อใช้แสดงในละครหลวง โดยมีทั้งหมด 4 เล่มสมุดไทย ได้แก่ ตอนพระมงกุฎ, ตอนหนุมานเกี้ยวนางวานรินจนถึงท้าวมาลีวราชว่าความ, ตอนท้าวมาลีวราชว่าความจนถึงทศกัณฐ์เข้าเมือง และตอนทศกัณฐ์ตั้งพิธีทรายกรด พระลักษณ์ต้องหอกกบิลพัทจนถึงหนุมานผูกผมทศกัณฐ์กับนางมณโฑ

• รูปแบบคำประพันธ์:

กลอนบทละคร [1, กรมศิลปากร]. โดยมีการแต่งทั้งหมด 4 ตอน ได้แก่ ตอนพระมงกุฎ, ตอนเกี้ยววานริน, ตอนท้าวมาลีวราชมา, ตอนท้าวมาลีวราชพิพากษาความ, ตอนทศกัณฐ์เข้าเมือง, ตอนทศกัณฐ์ตั้งพิธีทรายกรด, ตอนพระลักษมณ์ต้องหอกกบิลพัสดุ์ และตอนผูกผมทศกัณฐ์กับนางมณโฑ.

• คุณค่า:

บทละครรามเกียรติ์พระราชนิพนธ์ในสมเด็จพระเจ้าตากสินมหาราช ถือเป็นวรรณกรรมที่มีความสำคัญทางประวัติศาสตร์และวรรณกรรมไทย.

ผู้แต่ง : เจ้าพระยามหินทรศักดิ์ธำรง (เพ็ง เพ็ญกุล)

สมัยที่แต่ง : รัชกาลที่ 5 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ (พ.ศ. 2411–2453)

จุดมุ่งหมายในการแต่ง

แต่งขึ้นเพื่อบันทึกการเดินทางไปตรวจราชการที่เมืองชุมพร

ถ่ายทอดความรู้สึก ความคิดถึงบ้านเมืองและคนรัก ตามลักษณะของ “นิราศ”

ให้ความรู้เรื่องเส้นทาง ภูมิประเทศ และวิถีชีวิตของผู้คนในสมัยนั้น

รูปแบบคำประพันธ์

แต่งด้วย โคลงสี่สุภาพ

ใช้กลวิธีการพรรณนา บรรยายภาพการเดินทางสถานที่ และอารมณ์

เนื้อหา

กล่าวถึงการเดินทางจากกรุงเทพฯ ไปเมืองชุมพร

ระหว่างทางพรรณนาธรรมชาติ บ้านเมือง ผู้คน และเหตุการณ์ที่พบ

สอดแทรกอารมณ์ความรู้สึกคิดถึงบ้านและความทุกข์จากการพลัดพราก

มีการกล่าวถึงความศรัทธาในพระพุทธศาสนาและการยกย่องพระมหากษัตริย์

คุณค่า

1. ด้านวรรณศิลป์ – มีการใช้โวหารพรรณนาอย่างงดงาม สำนวนไพเราะ ชวนให้เห็นภาพการเดินทางชัดเจน

2. ด้านสังคมและวัฒนธรรม – สะท้อนภาพวิถีชีวิต ความเชื่อ ศาสนา และความจงรักภักดีต่อพระมหากษัตริย์

3. ด้านประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ – ให้ข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางและภูมิประเทศระหว่างกรุงเทพฯ ถึงเมืองชุมพร

4. ด้านอารมณ์ความรู้สึก – ถ่ายทอดความคิดถึงบ้าน ความทุกข์จากการพลัดพราก ซึ่งเป็นลักษณะเด่นของ “นิราศ”

สมาชิก

1.นางสาวญาธิการ์ แสนเสนา ม.5/7 เลขที่14

2.นายณัฐวัฒน์ บัวระภา ม.5/7 เลขที่28