Był jednym z założycieli słynnej grupy literackiej Skamander (wraz z Tuwimem i Lechoniem). Publikował wiersze, felietony i eseje, a także dramaty.

Najważniejsze cechy twórczości:

• połączenie humoru, satyry i refleksji,

• obrona wolności, demokracji, humanizmu,

• krytyka nacjonalizmu, wojny i totalitaryzmu.

Wybrane dzieła:

• „Droga na Wschód” – powieść antyutopijna,

• „Okno bez krat”, „Alarm”, „Rodzina” – dramaty,

• „Alfabet wspomnień” – zbiór wspomnień o ludziach kultury,

• liczne felietony m.in. w „Wiadomościach Literackich” i „Tygodniku Powszechnym”.

Po II wojnie światowej wrócił do Polski z emigracji i był aktywny w życiu literackim. W 1964 roku podpisał słynny List 34, protestując przeciwko cenzurze.

Zmarł tragicznie w wypadku samochodowym 4 lipca 1976 roku.

W swojej twórczości podejmował tematy społeczne, moralne i narodowe, opowiadając się po stronie ludzi biednych i skrzywdzonych.

Najważniejsze dzieła:

• „Syzyfowe prace” – o rusyfikacji młodzieży w zaborze rosyjskim

• „Ludzie bezdomni” – o konflikcie między ideałami a rzeczywistością (postać doktora Judyma)

• „Przedwiośnie” – o poszukiwaniu tożsamości i nadziei po odzyskaniu niepodległości

• „Popioły”, „Wierna rzeka”, „Rozdziobią nas kruki, wrony…” – inne znane utwory

Żeromski był zaangażowany społecznie i politycznie. Po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku mieszkał w Warszawie i Zakopanem, gdzie działał na rzecz kultury.

Zmarł 20 listopada 1925 roku w Warszawie. Pochowany został na cmentarzu ewangelicko-reformowanym.

W czasie I wojny światowej był oficerem Legionów Polskich, a po odzyskaniu niepodległości odegrał ważną rolę w wojsku II Rzeczypospolitej. Pełnił funkcje m.in. ministra spraw wojskowych, wicepremiera, a także Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych.

Podczas II wojny światowej był komendantem Związku Walki Zbrojnej (ZWZ) (1940) oraz naczelnym wodzem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie (1943–1944).

Zmuszony do dymisji przez rząd emigracyjny po powstaniu warszawskim, pozostał na emigracji – najpierw w Kanadzie, potem we Francji.

Zmarł 11 października 1969 roku w Arundel (Kanada). Do dziś uważany jest za jednego z najważniejszych wojskowych II RP.

Koronacje tych władców były początkiem uznania Polski jako suwerennego królestwa w Europie.

Specjalizowała się w portrecie – malowała z subtelnością i psychologiczną głębią. Jej obrazy charakteryzują się miękką kolorystyką, delikatnością i zamyśleniem.

Najbardziej znane dzieła:

• „Dziewczynka z chryzantemami” (1894) – jej najsłynniejszy obraz, symboliczny i melancholijny,

• liczne portrety kobiet, dzieci i intelektualistów,

• autoportrety.

Boznańska była uznana za życia – wystawiała m.in. w Paryżu, Wenecji, Monachium. Została członkinią Société Nationale des Beaux-Arts i była jedną z nielicznych kobiet, które odniosły sukces w świecie sztuki tamtych czasów.

Zmarła 26 października 1940 roku w Paryżu. Jej prace znajdują się dziś w największych polskich muzeach.

Zbrodnia katyńska to masowe mordy na polskich oficerach i elitach narodowych dokonane przez NKWD w 1940 roku.

Ofiary pochowano w Katyniu, Charkowie, Miednoje, Bykowni oraz w innych miejscowościach.

Rok 2025 poświęcony jest pamięci tych, którzy zginęli, ich bohaterstwu i walce o niepodległość Polski.

Debiutowała w 1922 roku, publikując swoje wiersze w piśmie literackim „Skamander”. Związana była również z innymi pismami, takimi jak „Bluszcz”, „Tygodnik Ilustrowany” czy „Wiadomości Literackie”.

Wśród jej najważniejszych zbiorów poetyckich znajdują się: „Dancing. Karnet balowy”, „Wachlarz”, „Cisza leśna”, „Paryż”, „Profil białej damy” oraz „Surowy jedwab” . W swoich dramatach, takich jak „Szofer Archibald”, „Bracia syjamscy” czy „Baba-Dziwo”, podejmowała tematy społeczne i obyczajowe, często z nutą ironii i groteski.

Twórczość Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej była szeroko ceniona zarówno w Polsce, jak i za granicą. Po jej śmierci jej utwory były wielokrotnie wznawiane, a jej poezja znalazła swoje miejsce w piosenkach takich artystów jak Ewa Demarczyk, Grzegorz Turnau czy Czesław Niemen.

Zadebiutował jako pisarz w latach 90. XIX wieku. Jego największe dzieła to:

• „Chłopi” – czterotomowa epopeja o życiu wsi polskiej, za którą otrzymał Nagrodę Nobla;

• „Ziemia obiecana” – obraz życia w przemysłowej Łodzi, uznany za jedno z najlepszych dzieł o kapitalizmie i wyzysku;

• „Komediantka”, „Fermenty”, „Rok 1794”.

Zmarł 5 grudnia 1925 roku w Warszawie. Pochowany został na cmentarzu Powązkowskim. Jego twórczość do dziś należy do kanonu polskiej literatury.

Sławę przyniosły mu filmy oparte na literaturze, często surrealistyczne, pełne symboliki i nastroju snu.

Najważniejsze dzieła:

• „Pętla” (1957) – dramat psychologiczny na podstawie opowiadania Marka Hłaski

• „Jak być kochaną” (1962)

• „Rękopis znaleziony w Saragossie” (1965) – kultowy film oparty na powieści Jana Potockiego

• „Sanatorium pod Klepsydrą” (1973) – adaptacja prozy Brunona Schulza, uznawana za jego arcydzieło

Był długoletnim wykładowcą i rektorem PWSFTviT (Szkoły Filmowej w Łodzi).

Zmarł 3 czerwca 2000 roku w Łodzi. Jego twórczość do dziś inspiruje reżyserów na całym świecie, w tym m.in. Martina Scorsese.

Jest współautorem ważnych pomników, np. Pomnika Ofiar Obozu Zagłady w Treblince i Pomnika Obrońców Wybrzeża na Westerplatte. Zmarł w 2008 roku.