Bir gün Lisa ve kuzenleri tekrardan buluştu fakat bugünün bir önemi vardı. Bugün Lisa’nın doğum günüydü. Bir sürü hediye alınmıştı Lisa’ya. Lisa hediyelerini açarken garip bir ses çıktı.Çıkan sesin kaynağının Lisa olduğu düşünüldü ve herkes gülmeye başladı. Lisa sesin ondan çıkmadığını hediye paketlerini açarken elinin sürttüğünü anlatmaya başladı fakat kimse ona inanmadı. Lisa bu duruma çok üzüldü ve odasına çekildi. 

  Lisa nın annesi bu durumu düzeltmek için hediye paketlerini yerden toplamaya başladı o sesin tekrar çıkmasını sağladı. O esnada çocuklar sesin geldiği yöne doğru baktılar ve Lisa’nın annesinin olduğunu görünce şaşırdılar. Kadın bu sefer onlara belli ederek paketlerden ses çıkardı ve çocuklar sesin asıl kaynağını öğrenmiş oldular. Anneleri arkadaşlarının Lisa’ya haksızlık yaptıklarını fark ettirerek, Lisa’dan özür dilemesini sağladı. Böylece parti kaldığı yerden eğlenceli bir şekilde devam etti.

AFİŞ:

HİS:Çevre Kirliliği
HİS CÜMLESİ:• “Çevre kirliliğine karşı insanların duyarsız ve tutarsız davranışları sonucunda yer küreyi oluşturan birçok katmanda kirliliğin önlemek için doğal kaynakları koruyarak çözüm önerileri sunmak, bu önerilere uygun çevre dostu projeleri oluşturmak, çevre kirliliğini önlemede toplumun bilinçlenmesini sağlayacak anketler yaparak seminer düzenlemek, çevre dostu teknolojik ürünler üretmek ve sunmak, çevre gezileri düzenleyerek çevresel sorunları gözlemleyerek çevreyi korumaya yönelik uygulamalar yapmak, okul ve yakın çevresindeki sorunları ele alarak çözüm önerileri sunmak, doğal ürünler kullanarak yaratıcılığı geliştirecek etkinlikler düzenlemek, çevre kirliliğinin insan ve diğer canlılar üzerindeki etkilerini tespit ederek  doğal çözümler bulmak, çevreci örgütleri tanımak, takip etmek ve çevreci kampanyalar düzenlemek.”
SLOGAN:SÖZ KONUSU ÇEVREYSE, 

HİS HİKAYESİ:
  Yıllar yıllar önce Harezmi gezegeninde yaşayan Yeşilcan, dünyada neler olup bittiğini çok merak etmiştir. İzlediği ‘2 Yüzlü Şeytan’ filminde nalbur adamın yaşam mücadelesi onu çok etkilemiştir. Yeşilcan bir gün arkadaşı Çevrenzel ve Rümeysa ’ya dünyada yaşamanın kendisini çok heyecanlandırdığını ama nasıl bir yer olduğunu da çok merak ettiğini anlatmış.

  Rümeysa ve Çevrenzel, Yeşilcan’a korku içinde bakmışlar.

  Ne dünyada yaşamak mı? Orada nasıl yaşanır ki…

AFİŞ:

Okulumuz giriş çıkışlarında kurallara uymayan yayalar sebebiyle oluşan trafik yoğunluğunu çözmek için maketler yapmak, trafik işaretlerini çizmek, uyarı levhaları yerleştirmek, posterler ve broşürler hazırlayıp dağıtmak, okul koridorlarında panolar düzenlemek ve oyun alanları hazırlamak , uzman kişiler davet ederek seminerler düzenlemek, sergi hazırlamak vb. çeşitli etkinlikler yapmak.

HİS SLOGANI
Kaza yapma hastanelik olma.

Müziksever bir oyuncak ayı süper kahraman olur. Bu oyuncak ayının görevi ülkemizdeki korna sesleri gibi sesleri durdurmak. Bir gün süper oyuncak ayı arabasına biner ve trafiğe girdi. Ve yoldaki sesleri duydu. Ve içinden “artık bu sesleri durdurma zamanım geldi” dedi. Ama bu sesleri durduramadı. Çünkü düğün arabaları oradan hızlıca uzaklaştı. Ama oyuncak ayı durmadı ve özel güçlerini kullanarak onları takip etti. Ve onların gittiği yeri buldu. Ve gittiği yerin sahibini buldu ve onunla konuşmaya karar verdi. Sonra onları rahatsız eden sorunu söyledi. O yerin sahibi duyduklarına inanamadı ve çok utandı. Sonra o yerin sahibi oyuncak ayıdan özür diledi. Daha sonra bir duyuruda bulundular. Diğer ses çıkaran sürücüler bu durumu öğrendi ve tanıdıklarına uyarıda bulundu. Ve bir daha arabalar ses çıkarmadı ama bir sorun vardı. Bu sorunu çözebilmek için arkadaşı kutup ayısını çağırdı. Kutup ayısının bir fikri vardı. Kutup ayısının o fikri yapabilmesi için yardıma ihtiyacı vardı. Ve onun için trafik polisine ihtiyacı vardı.Sonra oyuncak ayı trafik polisini getirdi. Sonra ses çıkaran sürücüleri uyardı.

TANITIM PADLETİMİZ

2.       Bitki, insan, hayvan,
          Tüm canlılar birlikte,
           Doğayı sev koru,
           Senin işin bu.

HİS HİKAYESİ:
YAVRU KEDİ ve ÇOCUK
Sıcak bir yaz gününde küçük bir adada yaşayan yavru kedi yeni bir arkadaşı olduğu için çok mutluydu. Yalnız kedi ilk defa arkadaş edindiği için çok heyecanlanmıştı. Yavru kedinin arkadaşı kucağında bir bitki taşıyan küçük bir çocuktu. Bu , kurak adada kalan son bitkiydi. Yavru kedi toprağı eşeleyerek bitkiyi dikti. Bitkinin suya ihtiyacı vardı. O esnada kedinin burnuna gökten bir su damlası düştü. Yuvasına ve yağmura kavuşan bitki büyümeye başladı. Rüzgar yardımıyla tohumlarını uzaklara gönderen bitki, çoğalmaya başladı. Oradan her zaman geçen ve adanın yeşerdiğini gören balıkçılar bu adayı merak etmeye başladı. Balıkçılar bu adaya yerleşmeye karar verdi. Yeni gelen insanlar adanın doğasına zarar vermeden, ağaç evler yaparak buraya yerleştiler. Yavru kedi ve çocuk daha çok arkadaş edindiler. Hiç hasta olmadılar. Birlikte adayı bu hale getiren yavru kedi, çocuk ve bitkisi tüm canlıların bir arada yaşayabildiği bu ortamı kimsenin bozmasına izin vermediler.

AFİŞ:

2- Kitap okuma alanı ve etkinlik alanlarının olmaması

3- Okul bahçesinde yeterli yeşil alanının olmaması

Saatin farkına varmak için başının ağrıması gerekiyordu. Başı ağrımadan boynu tutulmadan zamanın nasıl geçtiği fark edemez hale gelmişti artık. Oyunların içine gömülmüş saatlerce bilgisayar ekranından gözünü alamıyordu. Her gece annesinden duyduğu “Uyu artık, yine geç kalacaksın okula.” sözü onun için alışılmış bir söz olmuştu…

Sabah gözlerini açmakta zorlanıyordu. Evdeki herkes kahvaltı masasına oturmuş onu beklerken o başının ağrısından yatağından çıkamıyordu. Zor da olsa kalktı yataktan, okul kıyafetini giyip alt kata indi. Mutfağa gittiğinde biraz acıyan biraz da kızgın gözlerle anne babasının bakışlarına maruz kaldı. Babası oğlum neden böyle yapıyorsun, hem bizi üzüyor hem de kendine zarar veriyorsun dedi. Annesi de zamanına boşa harcadığın gibi geleceğini de harcıyorsun diye ekledi. Ali bu sözleri daha fazla duyamamak için hızla evden çıkıp okulun yolunu tuttu. Ali evden çıkınca babası bu soruna artık bir çözüm bulmalıyız dedi. Annesi de benim aklımda bir fikir var diye ekledi…

Son anda derse yetişebildi. Nefes nefese sırasına oturdu. Arkadaşları erkenden gelmiş kendi aralarında son gittikleri doğa gezisini konuşuyorlardı. Ali bu geziye katılmadığı için arkadaşlarının sohbetine dahil olamadı. Sadece arkadaşlarının doğada edindikleri tecrübeleri dinlemekle yetindi. Gitgide sınıftan kendini soyutlamaya başlamıştı. Arkadaşlarıyla zaman geçirmiyor, sosyal aktivitelere katılmıyor, ailesi ile bile hiçbir şey yapmıyordu. Her fırsatta bilgisayarının başına oturuyor saatlerce oyun oynuyordu. Bilgisayardan kalktığı nadir anlarda ise telefonunu eline alıp telefondaki oyunlarla vaktini harcıyordu. Oysa yanı başındaki arkadaşları birlikte etkinlikler planlıyor gönüllerince gezip eğleniyorlardı. Sonra da sınıfta bunları ballandıra ballandıra anlatıyorlardı. Duydukları karşısında önce üzülüyor sonra da kendisini avutmak için benim oynadığım oyunlar daha eğlenceli, onlarla zaman geçirmeye ihtiyacım yok, diye geçiriyordu içinden. Aklının bir köşesinde ise bu  düşüncenin doğru olmadığı yatıyordu.

Gün geçtikçe okuldaki kimseyle konuşmamaya başladı. Kimse ona bir şey sormuyor, onunla bir şey paylaşmıyordu. Hep arkadaşlarının konuştuklarına kulak misafiri oluyordu. Arkadaşlarının konuşmalarını dinlerken hafta sonu sınıfça gittikleri kütüphane gezisindeki çok ilginç bir olaydan bahsettiklerini fark etti. Bu olayın ne olduğunu merak etse de tam olarak duyamadı. Arkadaşlarına sormak istedi ama buna cesaret edemedi. İçinde bir burukluk hissetti. Sohbete dahil olmak istiyordu ama ne diyecekti ki hiçbir etkinliğe katılmak istememiş, arkadaşlarının tekliflerini bilgisayarda oyun oynamak için her seferinde reddetmişti. Hatta ısrar eden birkaç arkadaşını da terslemişti.

Eve geldiğinde masanın üstünde bir notla karşılaştı. Notta yemeğin mutfakta hazır olduğu, ailesinin ise sinemaya gittiği yazıyordu. Notun sonunda yazan “ Sen nasıl olsa bizimle gelmezsin diye seni beklemedik.” sözü duraklattı birden Ali’yi. Ailesi birlikte zaman geçiriyor, arkadaşları birlikte zaman geçiriyor, etrafındaki herkes gülüp eğleniyor ama o sadece bilgisayarda oyun oynuyordu. Etrafındaki insanların ondan giderek uzaklaştığını fark etti. Zamanını boşa harcaması onun hayatında birçok olumsuzluğa neden olmaya başlamıştı. Ders notları düşmüş, ailesi ve arkadaşlarından uzaklaşmış, baş ve boyun ağrıları dayanılmaz duruma gelmişti.

 O gün ilk defa bilgisayarını açmamaya karar verdi. Düşünmeye başladı. Daha önce de evde kimsenin olmadığı olmuştu ama hiç böyle hissetmemişti. Oyuna daldığından evde kimsenin olmaması işine geliyordu hatta. Bu gece ise öyle olmadı. Saatlerce düşündü. Zamanını nelere harcadığını düşündü. Yaptıklarını gözden geçirdi. Odada sadece duvarın çıkardığı ses vardı. Saate daldı gözleri. Zaman durmadan akıyordu... 

Ailesi eve geldiğinde Ali çoktan uyumuştu. Annesi Ali’nin odasına girdiğinde sanki bu durumu bekliyormuş gibi oğluna baktı ve sessizce odadan çıktı. Eşinin yanına gitti ve tam da tahmin ettiğimiz gibi dedi. 

Ertesi sabah Ali herkesten önce kalkmış, kahvaltı masasında ailesini beklemeye başlamıştı. Evde ikinci uyanan kardeşi Sümeyye oldu. Kardeşi abisinin uyandığını görünce çok şaşırdı. Genelde abisi gece geç uyuduğu için sabah da geç uyanırdı. Sümeyye hemen annesine bağırarak anne abim iyi değil galiba, dedi. Telaşla mutfağa giren anne ve baba ne olduğunu sordular. Sümeyye de abisinin herkesten önce kalktığını, kesin bir şeyin olduğunu söyledi. Ali iyiyim ben, bir şeyim yok, sadece erken kalktım, ne var bunda, diye çıkıştı kardeşine. Bu normal bir durum olsa da Ali ve ailesi için çok da normal sayılmazdı. Anne ve baba bu durumun nedenini aslında anlamış ve yaptıkları planın işe yaradığına mutlu olmuşlardı.

Hafta sonu ailecek güzel bir kahvaltı yaptılar. Sonra Sümeyye babasına –Babacığım bugün ne yapacağız? diye sordu. Babası da eğer abin de isterse birlikte balık tutmaya gideriz, dedi. Sümeyye “abin de isterse” sözünü duyunca hemen yüzünü ekşitti. -Abim istemez ki onun tek yaptığı şey bilgisayarda oyun oynamaktır. Ali hemen söze girerek –Hayır ben de istiyorum, oltaları hemen hazırlarım diyerek masadan fırladı. Kardeşi de onun peşinden sevinç çığlıkları ata ata koştu. Anne ve baba Ali’deki değişimi görünce mutlu oldular. 

O günden itibaren Ali hem ailesi hem de arkadaşlarıyla daha çok zaman geçirmeye başladı. Bilgisayar oyunlarını bırakmış zamanını daha verimli kullanabileceği birçok etkinliğe yönelmişti. Ailesiyle birlikte yapacakları etkinlikleri gösteren bir takvim hazırladılar. Her günü dolu dolu geçiyordu artık Ali’nin. Hem ailesiyle hem de arkadaşlarıyla eğlenerek, öğrenerek zaman geçiriyordu. Başı ve boynu da ağrımıyordu eskisi gibi. Kısa sürede arkadaşları arasında en sevilen kişi olmuştu. Kulak misafiri olduğu konuşmaların şimdi bir parçası olmuştu. Zamanı planlamanın ve verimli kullanmanın meyvelerini toplamaya başlamıştı artık…

                     AFİŞ

   Kitapsever bir öğretmen bir hikâye yazar ve bir gün sınıfındaki öğrencilere bu hikâyeyi dağıtır. Öğretmen hikâye ile ilgili sorular sorar ve öğrenciler cevap veremezler. Öğrencilerin çoğunun hikâyeyi okumadıklarını, okuyanların da anlamadıklarını anlar ve öğretmen bu duruma çok üzülür.

       Öğrencilerinin okumaya karşı hiç ilgilerinin olmadığını gözlemler. Bu durumu düzeltmek için bir şeyler yapması gerektiğini düşünür. Öğrencilerinin neden kitap okumayı sevmediklerini öğrenmek için anket hazırlar. Öğrenciler anketi doldurduktan sonra sonuçları inceler. Öğrencilerin çok fazla tablet oynadığını anlar. Bu konuda velilere ve öğrencilere eğitimler düzenler, kitap okuma konusunda tavsiyelerde bulunur. Evde okuma saatleri yapılmasını ister. Okulda da kendisi yapar. Okumanın zevkine varan öğrenciler her gün düzenli olarak kitap okurlar. Derslerdeki başarıları artar. 

       Sene sonunda öğretmen yine yazdığı bir hikâyeyi sınıfta dağıtır. Bu sefer sorduğu sorulara tüm sınıf parmak kaldırır. Öğretmen sevgi dolu gözlerle öğrencilerine bakar ve derse devam eder.

 

Ülkenin bir yanında yok yokmuş. Öyle yok öyle yokmuş ki bu tarafta yok bile yokmuş neredeyse. Meee meee diyen koyundan, derelerin şırıl şırıl suyundan iz bile yokmuş. Toprağı kuru kum gibi, çiçeği böceği mum gibiymiş. İnsanlar aç insanlar hasta imiş. Bu yokluk, bu çaresizlik gün be gün tüketirmiş onları. Ellerinde sabır, çektikleri kahır yaşamaya çalışırlarmış.

Ülkenin öte yanında ise çok çokmuş. Öyle çok öyle çokmuş ki çok bile çokmuş burada. Havası temiz, hayvanı semizmiş. Topraktan ağaçlar boy verir, çiçekler pıtır pıtır açılıp arılara soy verirmiş. Möö möö diyen öküzler sürü sürü, cik cik öten kuşlar ufak iri her yerdeymiş.

Tokluk ve çokluk içindeyken bir de aymazlık içindelermiş. Meyveyi çürüt çöpe at, yemeği beğenme çöpe at, suya çöp, toprağa çöp; en nasıl olsa çoook çoook çoook. Bunların bir sonunun olduğundan habersiz yaşarlarmış.

Bir yanda yokluktan yok olan öte yanda çoklukta yok olanlar yaşar olmuş bu ülkede. İki ayrı taraftaki insanlar birbirinin halinden habersizmiş. Gelin görün ki tüm bu olan bitenin farkında olan biri varmış. İri iri yaprakları, uzun uzun kökleri ve niceee niceee ömürleri görmüş yaşıyla zeytin ağacı her şeyden haberdar imiş. Kökleri sayesinde koca ülkedeki tüm ağaçlarla bağlantısı varmış. Böyle olunca da dört bir yanda ne olur ne biterse mutlaka kulağına gelirmiş zeytin ağacının. İşte bu sebeple yoklukta da çoklukta da olup bitenlerden ötürü çook ama çoook üzülürmüş.

Günleri üzülmekle bitirmenin bir işe yaramayacağını bilen zeytin ağacı epeydir düşünmekteymiş. O sabaha muhteşem bir fikir ile uyanmış ve hemen harekete geçmek için kökleriyle ülkedeki bütün ağaçlara haber vermiş. Zeytin ağacının gizli planı şöyle imiş: Çokluktaki rengarenk oyuncu kuşlar, zıp zıp tavşanlar, hop hop ceylanlar kendi aralarından ikişer elçi seçip yokluğa gönderecekmiş. Hayvanların yokluk tarafına ulaştığını ağaçlar haber edecekmiş. Bu haber gelince de çoklukta kalan pır pır kuşlar, zıp zıp tavşanlar ve hop hop ceylanlar ortalıktan çekilip saklanacaklarmış.

Hemmen hayvanlar toplanmış, elçiler seçilip yokluk tarafına gönderilmiş. Çayır çimen geçerek lale sümbül biçerek yokluk tarafına varmış elçiler. Bunların sağ salim ulaştığının haberini de ağaçlar gönderivermiş kökleriyle zeytin ağacına. Beklenen bu haberi alır almaz çokluk tarafındaki tüm hayvanlar çekilmişler göz önünden ve hepsi uzaklara saklanmışlar. 

Çoklukta hayvanlar saklanadursun, pır pır kuşlar, zıp zıp tavşanlar ve hop hop ceylanlar aniden yoklukta ortaya çıkınca bütün çocuklar hem şaşırmış hem çok sevinmiş. Bir neşe bir oyun sarmış dört bir yanı. Nicedir gülümsemeyen çocuklar gülmeye hatta kahkahalar atmaya başlamışlar. Güldükçe “Hi hi hi, ho hoho” sesleriyle daha çok daha çok gülmüşler. Sabahtan akşama kadar bu hayvanlarla oynamışlar adeta kendilerini kaybetmişler.

Yoklukta hayat şenlenedursun, çoklukta işler pek de yolunda değilmiş. Bir süredir hayvanların ortadan kaybolması herkesin canını sıkmış, buna bir anlam vermeye çalışıyorlarmış. Birkaç günü böyle geçirip iyice endişelenen insanları izlemiş zeytin ağacı. Küçük çocukların daha fazla üzülmesine dayanamayıp işaret vermiş ve gizlenen hayvanlar yeniden çıkmış ortaya. Pır pır kuş, zıp zıp tavşan, hop hop ceylanları tekrar gören çocuklar; gülmüş, koşmuş, oynamış kendilerinden geçmişler.

Zeytin ağacı her iki tarafta da mutlu çocuklardan mesut haberler aldıkça iyice heyecanlanmış planı için. Ağaçlarla işaret göndermiş ve bizim hayvanlar harekete geçmiş. Peşlerinde “Kah kah kah, kih kih kih” çocuklarla yaşlı zeytin ağacına doğru yol almışlar. Az gide uz gide dere tepe düz gide varmış herkes ağacın yanınaaa. Yokluktan varan çokluktakine, çokluktan gelen yokluktakine bakakalmış. Birbirini gören çocuklar yerlerinden bile kımıldayamamış evvela. Çokluktaki çocuklar, karşılarında bu denli yokluk içinde çocuklar olmasına şaşkın; yokluktaki çocuklar ise çokluk içindeki çocukların her şeyinin çok çok olmasına hayretle bakmaktaymış. Ansızın çokluktaki çocuklardan biri elindeki şekerlerden birini uzatmış en yakındaki yokluk çocuklarından birine. Bir diğeri topunu, öteki ipini paylaşmış. Böyle böyle derken çocuklar başlamışlar şen kahkahalarla oynamaya. E çocuk bu oyunsuz olur mu hiç.

Çocuklar zeytin ağacının altında dünyanın derdinden azade oynayadursunlar, aileleri almış bir telaş. Korkuyla çocuklarını aramaya koyulmuşlar. Nereye baksalar yok, hangi taşı kaldırsalar yok. Çokluktakiler ilk kez “yok”diye bir sözcük duymuşlar. Çocukları hiçbir yerde yok. Her iki tarafta da tüm anne babalar ormanın içlerine doğru ilerlemeye başlamışlar. Çocuklarının nereye gittiğini, onlara ne olduğunu bilemedikleri için çaresizce aramaya devam etmişler. Kimsenin bir umudu kalmamış artık. Birbirinden habersiz iki tarafın aileleri de oldukları yere oturup kalmışlar. Gözlerinin yaşı kurumuş, akılları başlarından gitmiş, yürekleri delik deşik olmuş. Ne ettilerse çocuklarını bulamamışlar bir türlü. 

Çokluk ve yokluk denen iki taraftaki aileler de yaşlı zeytin ağacına yaklaştıklarının farkında bile değillermiş. Öyle dertli dertli dövünüp çırpınırken sesler gelmiş kulağına. İçlerinden biri “Şşşt! Sessiz olun. Bir ses duyuyorum.” deyince, herkes susmuş ve kulak kesilmiş. Çokluktakiler bir tarafa kabartmış kulağını dinlemiş. Yokluktakiler de öte tarafa kabartmış kulağını dinlemiş. İyice dinleyince emin olmuşlar. Duydukları çocuk sesleriymiş. Mutlaka kendi çocuklarının sesidir diye, hemen ayaklanmışlar. O karanlıkta, onca yorgunluğu unutup başlamışlar koşmaya. Onlar koştukça sesler artıyor, onlar yaklaştıkça kahkahalar gökyüzüne çıkıyormuş. 

Epey yol gitmiş anne babalar. Yaşlı zeytin ağacına vardıklarında bir sürü çocuk görmüşler. Sevinçle atılmış her anne baba. Ancak burada kendi çocuklarından farklı çocuklar olduğunu anlayınca bir an durmuşlar. Sonra anne babalar birbirini fark etmiş. Tıpkı çocuklarının karşılaşmasındaki gibi onlar da hayretle incelemiş birbirini. O sırada anne babalar gibi çocuklar da susmuş. Dolunayın aydınlattığı gecede kimseden çıt çıkmıyor, herkes birbirine merakla bakıyormuş. Çocukların en küçük olanı “Anne” diye bölmüş bu sessizliği. Koşmuş sarılmış annesine. Onun peşinden tüm çocuklar anne ve babalarının yanlarına koşmuşlar. Birbirleriyle hasret giderdikten sonra, her iki yandaki çocuk da yeni arkadaşını anne babasına anlatmaya başlamış. Çocuklar birbirini gösterip, sevinçle yeni arkadaşından bahsetmekteymiş. Anne babalarının elinden tuta tuta, onları ite çeke arkadaşlarının yanına götürmüşler. 

Çocuklar birbirini bulunca oyuna başlamış, anne babalar da birbirleriyle tanışmak için baş başa kalmış. Çokluktakiler anlatmışlar memleketin o tarafını. Ne kadar çok ne kadar çok ne kadar çok bereketli olduğundan bahsetmişler. Yokluktakiler anlatmışlar memleketin öte tarafını. Ne kadar yok ne kadar yok ne kadar yok olduğundan bahsetmişler. Çokluk anlattıkça yokluktakiler vaktiyle kıymet bilmedikleri; yokluk anlattıkça çokluk değerini bilmezlerse bir gün gelip her şeyin boşa gideceğini anlamış. Tüm gece çocuklar oynadıkça anne babalar sohbet etmiş. Aileler konuştukça sohbet, sohbet arttıkça bir muhabbet başlamış. Eee muhabbet bağsız olmaz. Aralarında kurulan bu bağla, birbirleriyle neşeyle oynayan çocuklarını izlemişler bir süre. 

 | Ey insan ne vardı çalışamayacak? Çalışıp gün be gün ışıldamayacak? Vaktiyle bilseydin elindekini, Ne vardı kıssadan hisselenmeyecek?

 | Ey insan ne vardı bölüşemeyecek? Elinde olanı üleşemeyecek? Aç gözün doyarsa sen de doyarsın Ne vardı kıssadan hisselenmeyecek?Tam bu sırada geceyi bölen bir ezgi sarmış etrafı. Yüreği titreten, zihni dinlendiren bir ezgi. Yaşlı zeytin ağacı yapraklarını orkestra gibi hareket ettirip eşsiz sesler çıkarmaktaymış....

Yaşlı zeytin ağacı, bir yokluğa bir çokluğa söylemiş türkülerini. O söyledikçe herkes düşünmeye başlamış. Düşündükçe anlamışlar. Anladıkça evvela utanmışlar, sonra çare aramışlar. Çare peşine düşünce de umutlanmışlar.

Yaşlı zeytin ağacı dile gelmiş:

“Yeryüzünden herkes nasibin alsın

Zannetme ki âlemde yalnız sen varsın

Gör taşrayı, başka canı, koca alemi

Kâinat içinde zerre kadarsın.” 

Bu sözleri işiten yetişkinler iyiden iyiye anlamışlar bu bilge ağacın sözlerini. Dertlerini de neşelerini de paylaşmaya, çocuklarının şimdiki gibi mutlu yaşayabilecekleri nice anlar oluşturmaya, bunun için birlikte çalışmaya karar verip, kavilleşmişler.

O günden sonra denge yerini bulmuş, çokluk yoklukta, yokluk çoklukta harman olmuş yol bulmuş. Her ikisini de yaşayabilen bir diğerinin değerini anlamış, bedelini öğrenmiş. Şen kahkahalarıyla gökyüzünde yıldızlar açtıran çocuklar da bu dengede büyümüüüş büyümüşler.

Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine. Gökten düşen elmaları hiç israf etmeden paylaşmış bu diyardakiler. Biri çocuklara, biri ailelere biri de yaşlı zeytin ağacının etrafındaki canlılara gelmiş. Çekirdeklerini de hemen toprağa dikmişler. O günden sonra da mutlu mesut yaşayıp gitmişler.
        Hilal KOÇYİĞİT “Kam Ana Kadimden Bugüne Masallar “ kitabından
AFİŞ:

Kadına Yapılan Şiddet,

bilmediğimiz için kendimizi ait hissedememek
 
 HİS Cümlemiz:
Yaşadığımız yeri
tanımadığımızdan sosyal, kültürel ve tarihi özellikleri yansıtacak interaktif
materyal geliştirmek.
 
 HİS
Sloganımız:
Dolaşırken
Kadıköy'de Yaşayalım Khalkedon'da
 
 HİS Hikayemiz:
Fena halde sıkıcı
bir keçi Kadıköy'e taşındığı için burada okula başlar. Hiçbir şeyden zevk
almayan bu keçinin neşelenmek için hiçbir sebebi yoktur. Okula gitmeyi hiç
istemez. Bir okul gününde tarih öğretmeni keçiye bir ödev yapmasını teklif
eder. Bu ödev buraya yeni taşındığı için, semti daha iyi tanıyabilmesi adına
ona yardımcı olacaktı.Ödevin konu başlığı ise "kadıköy'ün tarihi"dir.

 Zihin Haritamız:

1) Tüketici toplum olmak, tasarruftan uzak olmak, geri dönüşüm konusunda bilinçsiz olmak ülkemizin temel problemi

2) Kitap okuma oranının az olması ve dilimize sahip çıkamamak

3) Çevre ve diğer canlılara kötü davranmak

Üretmeden tüketen toplumların yaşadığı olumsuzlukları önlemek için farkındalık yaratacak çalışmalar yapmak.

SLOGANIMIZ

Bilinçli Tüket Geleceğini Hak Et!

HİS HİKAYEMİZ

KASABANIN FENERLERİ

Deniz, Ali ve İrem LGS’yi kazanarak küçük kasabalarından şehre gittiler. Şehirdeki insanların sürekli alışveriş yaptıklarını, aldıkları her şeyden çok kısa sürede sıkıldıklarını, çevreyi kirlettiklerini gördüler. Okulda verilen proje ödevinde bu konuyu işlemeye karar verdiler. Üç arkadaş insanları tüketime yönlendiren şeylerin neler olduğunu, bu sorunla ilgili neler yapabileceklerini tartıştılar. Deniz’in önerisi üzerine bir tiyatro oyunu hazırlamaya ve okullarında sunmaya karar verdiler. Hep birlikte tiyatronun afişini hazırladılar.