Ο Στάικος Σταϊκόπουλος γεννήθηκε στη Ζάτουνα της Γορτυνίας και ήταν έμπορος δερμάτων. Η Ζάτουνα, τόπος γέννησής του, και το Ναύπλιο, τόπος θανάτου του, έχουν αδελφοποιηθεί προς τιμήν του. Ήταν παντρεμένος με την Κατερίνα Δημητρακοπούλου και είχε μια κόρη την Ζαχαρούλα. Στην Ύδρα  το 1818 έγινε μέλος στην Φιλική Εταιρεία από τον Νικόλαο Σπηλιωτόπουλο.

Το 1821 με την έναρξη της επανάστασης δημιούργησε το  δικό του στρατιωτικό σώμα και από την Ύδρα πήγε στο Άργος. Αμέσως οργάνωσε την πολιορκία του Ναυπλίου και γρήγορα έγινε ένας από τους πρωταγωνιστές της επανάστασης. Τελικά στις 29 Νοεμβρίου του 1822 μαζί με τον Δημήτριο Μοσχονησιώτη κατέλαβε το Παλαμήδι, με αυτό το γεγονός  έμεινε γνωστός στην ιστορία. Μετά από αυτό έγινε στρατηγός. Στη συνέχεια του ανατέθηκε η πολιορκία του κάστρου της Κορίνθου και  ήταν ο πρώτος που αντιμετώπισε τον Ιμπραήμ Πασά. Έλαβε μέρος στην Β΄ εθνοσυνέλευση του Άστρους. Με τον ερχομό του Όθωνα παρέμεινε στον στρατό αλλά φυλακίστηκε επειδή τάχθηκε εναντίον τους.

Πέθανε την ημέρα που αποφυλακίστηκε στις 21 Φεβρουαρίου του 1835 , στις φυλακές Λεονάρδου στο Ναύπλιο από πολλές πληγές  του πολέμου και θάφτηκε στο παλιό νεκροταφείο της πόλης. Σήμερα ο δήμος Ναυπλίου έχει δημιουργήσει προς τιμήν του το πάρκο Σταϊκόπουλου όπου δεσπόζει το άγαλμά του ενώ κάθε χρόνο στις 29 Νοεμβρίου πραγματοποιείται τιμητική εκδήλωση.

 | ΜΑΡΙΑΝΘΗ ΟΥΤΑ  | 
 | 

Το 1884, οι Ναυπλιώτες συγκεντρώνουν ένα ποσό και αναθέτουν στον Τήνιο γλύπτη Λάζαρο Σώχο τη δημιουργία ενός ανδριάντα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ο Σώχος έκανε την απαραίτητη έρευνα και  αποφάσισε να αποτυπώσει τον ήρωα με την αυθεντική του μορφή.

Το άγαλμα του Κολοκοτρώνη είναι ένα αξιοθέατο μνημείο που βρίσκεται στο κέντρο του ομώνυμου πάρκου στο Ναύπλιο Αργολίδας. Χυτεύτηκε το 1894 στο χυτήριο Τιεμπό του Παρισίου (σε δύο αντίτυπα) και το 1895 μεταφέρθηκε στην Ελλάδα. Το 1895 το άγαλμα ήταν έτοιμο αλλά εγκαινιάστηκε στο Ναύπλιο το 1901.

Έχει κατασκευαστεί από κράμα χαλκού και είναι τοποθετημένο σε λίθινο βάθρο. Το χυτευμένο υλικό προέρχεται από κανόνια της Επανάστασης που υπήρχαν στο κάστρο του Παλαμηδίου. 

O Γέρος του Mοριά, αναπαρίσταται έφιππος, σε ηγετική στάση, το αριστερό του χέρι κρατάει τα ηνία του αλόγου και το δεξί του χέρι είναι τεντωμένο μπροστά και οριζόντια. Ο δείκτης δείχνει προς ορισμένη κατεύθυνση, ίσως την πορεία προς την μάχη. Η παράδοση θέλει να δείχνει τον δρόμο προς την Κωνσταντινούπολη. Το κεφάλι είναι στραμμένο προς τα πίσω σαν να απευθύνεται στους ένοπλους αγωνιστές που τον ακολουθούν για να βεβαιωθεί ότι βλέπουν τον εχθρό. Με τον τρόπο αυτό μαζί με την κίνηση που δίνει στην μορφή μεταφέρει και τον χαρακτήρα του αεικίνητου πολεμιστή και ικανού στρατηλάτη που είχε ο Θ. Κολοκοτρώνης. Ο θεατής πλησιάζοντας υποβάλλεται από το μέγεθος και το ύψος του. 
 

Για την απόδοση της μορφής του ήρωα ο γλύπτης μελέτησε πέρα από τα απομνημονεύματα, την ενδυμασία και τον οπλισμό του. Ιδιαίτερα για την απόδοση του προσώπου, πέρα από τη φυσιογνωμική μελέτη των συγγενών του, χρησιμοποίησε εκμαγείο που είχε ληφθεί από το νεκρό Κολοκοτρώνη και σήμερα βρίσκεται στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. 

Ωστόσο, η ιδέα του Σώχου να εικονίζεται ο Κολοκοτρώνης έφιππος χωρίς περικεφαλαία δεν άρεσε στην επιτροπή παρακολούθησης. Μιας και ο καλλιτέχνης ήθελε να διακρίνεται η πλούσια χαίτη του στρατηγού. Όμως αναγκάστηκε να πειθαρχήσει στις εισηγήσεις της επιτροπής. Στο εσωτερικό της χαίτης και της περικεφαλαίας ο Σώχος είχε χαράξει την επιγραφή: «Παρά τη θέλησιν του Σώχου, Κολοκοτρώνη μου, ξαναφόρεσε την περικεφαλαία, Paris 1909.»

Το βάθρο του γλυπτού φιλοτεχνήθηκε από τον Αλεξ. Νικολούδη. Είναι πεντελικό μάρμαρο σε τρίβαθμη κρηπίδα.  Στην εμπρόσθια όψη του βάθρου έχει χαραχθεί η επιγραφή: «Έφιππος χωρει γενναίε στρατηγέ ανά τους αιώνας διδάσκων τους λαούς πως οι δούλοι γίνονται ελεύθεροι».  

Το ίδιο άγαλμα, που αποτελεί και έργο του ίδιου γλύπτη, υπάρχει και στην Αθήνα από το 1904, μπροστά από το κτίριο της Παλιάς Bουλής. Η διαφορά των δύο αγαλμάτων είναι ότι σε αυτό του Ναυπλίου δεν υπάρχουν ανάγλυφες αναπαραστάσεις πάνω στο βάθρο. Οι συνθέσεις αυτές θα κοσμούσαν αρχικά τον ανδριάντα του Ναυπλίου, επειδή όμως δεν είχαν ολοκληρωθεί ο καλλιτέχνης θέλησε να τοποθετηθούν στην Αθήνα.
 

Ο έφιππος ανδριάντας του Κολοκοτρώνη έχει βραβευτεί από το Ελληνικό τμήμα της Διεθνής Παρισινής έκθεσης του 1900 και την Ακαδημία της Ρώμης. Ένα από τα σημαντικότερα έργα της νεοελληνικής γλυπτικής, τόσο για την αισθητική του όσο και για την ιστορία του.

Το άγαλμα μας θυμίζει πάντα ότι την ελευθερία που απολαμβάνουμε οι σύγχρονοι Έλληνες τη χρωστάμε στους αγώνες και στην αυτοθυσία του ήρωα Κολοκοτρώνη και των άλλων ηρώων της επανάστασης, τους επώνυμους, αλλά και τους αφανείς.