Zawsze byłam przekonana, że to nie jest zawód dla mnie. Jednak zaczynając pracę jako korepetytor, ukazał mi się zupełnie inny obraz tego zawodu – zawód, który przynosi satysfakcję! Zawód, który powoduje, że chce się działać, a ja mogę się spełniać widząc zaangażowanie uczniów i ich aktywność na moich lekcjach. Niesamowitym uczuciem jest to, że gdy mam dyżur na korytarzu szkolnym, dzieci podchodzą i zadają mi pytania, uśmiechają się, rozmawiają, a czasami tylko przychodzą powiedzieć „Miłego dnia proszę Panią”.

Chcę przekazać dzieciom swoją wiedzę i przekonać ich do tego, że nauka matematyki wcale nie jest taka zła, jak często o niej się mówi. Chcę być dla dzieci wsparciem w zmaganiach z zagadnieniami. Chciałabym także dać im cząstkę siebie, jako osoby dla której będą czuć respekt, ale też taką której można zaufać i zapytać, jeśli coś będzie dla nich niejasne. 
Chciałabym stworzyć z moimi przyszłymi i obecnymi uczniami zespół, gdzie bez kompleksów naukowych i bez stresu będę mogła przekazywać im swoją wiedzę, ale też odkrywać młode nowe talenty ☺

Chciałabym, aby nauczyciele nie byli kojarzeni jako zło konieczne. Żeby byli autorytetem, ale nie podmiotem, który będzie wywoływał stres i negatywne emocje związane z zaliczeniami. Zaliczenie sprawdzianu ma na celu sprawdzenie wiedzy, a nie obciążaniu psychicznym ucznia.

 

Będą obecnie na praktykach w szkole podstawowej, nauczyciele wiedzą w jakim zawodzie pracuję. Moje praktyki ograniczyły się tylko do tygodniowej obserwacji, a po tygodniu od razu wzięto mnie do praktyki nauczycielskiej. 

Bacznie obserwuję uczniów, ale także nauczycieli. Nauczyciele na początku twierdzili, że skoro 23 latka przychodzi to pewnie klasy ósme mnie pokonają – jednak moje metody (łagodnej rozmowy) zadziałały i nawet te najstarsze klasy odnoszą się do mnie z szacunkiem i pracują w taki sposób jaki od nich jest wymagany. 

Uczniowie: Na początku przyglądali się temu co robię, podczas obserwacji nauczyciela prowadzącego. Podczas prowadzenia pierwszych zajęć podchodzili do mnie z dozą dystansu – po tygodniu pracy praktycznej stwierdzili, że starsze nauczycielki mogą przejść na emeryturę, bo im tłumaczę, ale na nich nie krzyczę i nie mają powodów do stresu na zajęciach, które prowadzę. Podczas praktyk, mój nauczyciel (opiekun praktyk) zlecił mi wykonywanie, przygotowanie i sprawdzanie prac pisemnych z omawianych zagadnień. Bałam się tego etapu na praktykach, jednak uczniowie rozumieją, że jestem ich obecnych nauczycielem i musze od nich wymagać tak, jakbym pracowała z nimi całe semestry.

Nigdy nie sądziłam, że to będzie praca moich marzeń. Teraz, podczas zdobywania doświadczenia w klasach, a także indywidualnie – jestem w stanie w pełni świadomie stwierdzić, że PRACA W SZKOLE, JAKO NAUCZYCIEL TO PRACA MOICH MARZEŃ (chociaż całe lata mówiłam, że marzy mi się być księgową. Pracowałam w biurze, jako młodsza księgowa i to nie była praca dla mnie).

 

Monika Marcinek

1. Dlaczego wybierasz ten zawód?
Lubię pracę z ludźmi, a zwłaszcza z dziećmi, ponieważ są kreatywne i pozytywnie nastawione do świata.

2. Co możesz dać dzieciom?
Pomoc w odkrywaniu świata, wsparcie, miłą atmosferę, inspirację, dobrą zabawę.

3. Gdybyś był swoim uczniem jak byś chciał być nauczany? Czego byś chciał najbardziej? 
Chciałabym być nauczana ciekawie, poprzez zabawę i doświadczanie rzeczywistości. Chciałabym być traktowana sprawiedliwie i mieć wiele okazji do doświadczania świata (wyjazdy i wycieczki). 

4. Spójrz na siebie oczami ucznia. Co widzisz? Co słyszysz? Co o Tobie myślą?
Profesjonalna, pogodna, zabawna, przygotowana do zajęć. 

Karolina Carr

Bartosz Wojciechowski