_{Akala ko doon na matatapos 'yung kalbaryo ko kasi wala eh, 'di naman pala masungit si Bb. Karms, tapos pag pila na pag pila ko noong mag pipicture na, bungad sa'kin ni Destiny "Beh, mag VP ka" na para bang hindi pa kita sa mga mukha ko 'yung pagod sa duty at hulas sa pag tayo sa ilalim ng arawan. Pag balik ko sa classroom, akala ko makakatakas na ko ron dahil sa pag kakaalam ko, nag paalam ako kay Bb. na mag go-out😊 pag balik ko, parang gusto ko nalang pala ulit mag Cr dahil saktong botohan na ng VP— to make the long story short, naging VP ako na hindi alam kung ano 'yung responsibilidad ko bilang VP kaya kung ano-ano nalang 'yung ginagawa ko, mula sa pag-update kay Des ng mga i-aannounce sa gc, sa pag check ng onedrive at pag upload ng pictures, at pag hahandle ng Social media account. Sa sobrang hindi ako familiar sa gagawin ko, kahit anong trabaho parang gusto ko na gawin dahil alam kong mabigat dapat ang trabaho ko🫠}

_{MOVING FORWARD.... Pagod na po ako, white flag na beh, suko na. Bagsak na ata resistensya ko. Sa sobrang hina na ng resistensya ko hindi na ako magugulat kung kinabukasan after ng mga event ay may ubo, sipon, at sinat ako😅 walang palya s'ya eh, papasok na fresh, uuwing parang inalipusta ng mundo sa sobrang putla. Akala ko rin makatutulong sa pag papahinga 'yung maagang pag labas namin sa school, pero wala rin kasi after class either may hindi ka pa natatapos na need ipasa within that day, meeting sa klase, may peta, at practice kaya mag gagabi ka na rin makakauwi. Sana lang mag pay off lahat ng pagod, iyak, at sacrifices ko/ namin ng stem c kasi God knows kung gaano kami kadeserving.}

^{_{If you can't beat the fear, do it scared.}}

_{Ayun lang, LSM (rant) na kasi ata 'to😅}

Sa totoo lang, hindi ko mabuo ang tamang mga salita para maipahayag ang nararamdaman ko araw-araw pero isa lang ang sigurado, hindi na po ako okay.

Alam kong mahirap at nakakastress ang pagiging isang grade 12 pero hindi ko naman inaakalang SOBRANG HIRAP pala. Kinakaya naman pero hindi talaga maiwasan magbreakdown at mapressure kasi hindi ko na talaga alam anong unahin. Sa pagsisimula naman ng klase, bakasyon pa lamang naiisip ko na muli tumakbong president sa klase. Gusto ko bumawi dahil alam kong nagkulang ako noong grade 11. Alam ko sa sarili ko na hindi ko nabigyang solusyon ang mga problema sa loob ng klase, para nga atang ako yung problema eh. Oo, mahirap maging president at handa naman akong harapin iyon kasi alam ko namang hindi lang ako ang nandito, marami kami. Alam kong hindi ako nag-iisa. Pero ewan, para talagang may mali. Kahit na gawin ko yung best ko parang wala sa kanila. Parang may gap between sa sarili ko at sa kanila. Hindi ko na alam ano gagawin. Gusto ko na sukuan ang posisyon ng pagkapresident. Hindi ako mabilis sumuko, pero kung eto lang din yung dahilan bat lagi akong pagod at nagbbreakdown, kailangan ko na sigurong bitawan. Unahin ko naman na muna sarili ko. Kahit minsan lang, sarili ko muna.

hindi ko rin inexpect na magiging draining sobra ang pagiging grade 12 kasi tbh mas dama ko ang mga gawain nung grade 11 pero ewan ko grabe di ako pagod pero hindi rin ako kampante. dagdag mo pa yung mga college application na pinangarap kong itry pero hindi na natuloy sa sobrang drained. pero promise ko na itutuloy ko na yung mga next application kulang na lang sa requirements

malala rin yung pagdecline ng mental health ko last month at this october, parang nung pandemic lang pero mas mabigat ngayon. still, thankful ako sa mga tao sa paligid ko kasi grabe yung pagiging understanding nila sa malalang mood swings ko lately. natuwa rin ako kasi nagbati na kami nung mga kasama kong harapin mga kemerut noong g11.

ewan ko kung kailan magiging okay ang lahat pero sana malapit na. kasi ngayon, hindi ko nakikita o nakikilala yung sarili ko. ang dami rin kasing taong nadadamay sa mood swings ko. anyways, feel ko naman keri pa, mairaos lang muna ang 1st sem this year tapos pahinga muna.

to be great or nothing.

meow meow meow meowww😼

-Peyt

Romans 5:3-5 "Yes. Life is hard. But God has a plan to make you stronger through it all"

#Stressed

#NoPainNoGain

#babawinaposa2ndQt

sobrang random rants medyo magulo thoughts hahahahahaha im jus a girl :>

Kung tatanungin ang lahat ng taong kakilala ko, sasabihin nila "Okay lang 'yan, kaya niya 'yan, kasi si Cloe 'yan eh." Tama naman, iba't ibang klaseng problema na ang hinarap ko, imposibleng susuko pa ako ngayon.

Siguro masyado kong isinabuhay lahat ng mga sinasabi ng iba??? Kasi kahit anong mangyari, lagi kong iniisip na "hindi ako pwedeng magkamali o maging mahina, kasi lahat sila umaasa sa akin." Kaya rin siguro ako nami-misinterpret ng iba na gusto ko laging perfect kasi hindi nila alam kung gaano kabigat 'yung burden na nakapasan sa akin.

Ang hirap na puro pressure 'yung nararamdaman ko kahit saan ako magpunta. Sa school, sa bahay, kahit sa mga kaibigan ko. Hindi ko masabi sa lahat na kailangan ko muna magpahinga kasi hindi ko na talaga kaya.

Aaminin ko na ilang beses ko nang kinuwestyon 'yung sarili ko kasi alam kong hindi ako ganito, na kaya ko pa maging better. Pero ang tagal ko na rin iniisip na paano? Saan ako magsisimula? Kaya ko bang bumalik sa dating ako? Oo. Aware ako na nagbabago na ako, at nakaka-frustrate na hindi ko manlang alam kung anong gagawin ko para maayos ko ang sarili ko. Or maybe alam ko talaga? Hindi ko lang magawa kasi pagod pa ako, kasi hindi ko pa nararanasan na mamuhay nang walang ibang iniisip at ang sarili ko lang. Kaya masakit sa akin na makarinig ng "Ano ba nangyayari sa'yo, Cloe? Hindi ka naman dating ganiyan." Alam ko at sinusubukan ko naman pero wala talaga eh, hindi ko alam.

Kapag tinatanong ako kung okay lang ba ako, lagi kong sinasabi na hindi ko alam. Bakit? Kasi masaya ako eh, magaan 'yung pakiramdam ko. Pero alam kong ginagawa ko siya kasi ayaw kong ipakita sa lahat na mahina ako. Kumbaga para akong delata na nakikita niyo kung ano yung brand sa labas, pero hindi niyo alam kung ano 'yung itsura ko sa loob.

Pero kahit ganoon, proud ako sa sarili ko na nakaka-survive pa rin ako at nagagawa ko lahat ng makakaya ko. Alam kong toxic trait siya pero lagi kong iniisip na okay lang na mapagod ako ngayon kasi magkakaroon din ako ng time na makapagpahinga sa future. Sana kapag dumating 'yung panahon na iyon, mahanap ko na rin 'yung sarili ko dahil alam kong ako lang din ang makakatulong sa akin.

Mabuti nalang at nandyan yung mga kaibigan ko kasamang nilalakbay ang journey na ito. Kasama sa katuwaan, sa pag-cram, sa iyakan, at saka kung ano ano pang bagay. Nandyan ang pamilya ko to support and love me even though malayo sila sa akin at minsan lang kami magkita. May mga times lang talaga na mapapa-iyak nalang ako kasi hindi na talaga keri ng powers. Whenever I would look back at those moments na nag-breakdown ako and after reminiscing those moments I realized na “Ay magigig okay din naman pala eh.” Pagsubok nga naman talaga. Life is a game. Mananalo pero may times na matatalo ka, and those times na matatalo ka it’s the chance to learn and improve and do better the next time. Grabe na ang lyf (grade 12 lyf)…

—pia

To be honest, nahirapan at nahihirapan pa rin akong mag-adjust sa bagong environment. The feeling of being left out is CONTINUOUSLY FEARING me. Despite the welcoming embrace of almost everyone, I am still afraid of letting them hear my voice. Pero kahit ganoon, handa pa rin naman silang pakinggan ako. :)

These past few weeks, ang hirap pakiramdaman ng sarili ko; hindi ko na sure kung bakit very often ang heavy feeling. Sobraaang hirap i-manage ang pagiging school-girl and anak. I’d be asked often, “Saan ka na magc-college?” and I would always answer, “Hindi ko po alam.” Then, there I would feel the pressure kasi hindi na ako nakapag-exam sa pinilit nilang mag-exam ako. Sa sobrang hirap, nal-lose ko na ‘yung positive side ko where I would frequently ponder my dreams and goals.

Ang tiring ng paulit-ulit na pagpilit sa sarili to be ALWAYS good kasi hindi na siya healthy for most of us. Kahit pa we set high standards for us to have, there would be times na hindi natin kaya i-reach. Kaya kapag napapagod, ipinapahinga ang sarili, kasi hindi palaging malakas, hindi palaging kaya. There’s always a new day waiting for us to accomplish greater things and grab bigger opportunities. 🥂

"Nagsisimula pa lang pagod ka na? Paano na sa mga susunod?" Tila ba isang sirang plaka na umaalingawngaw sa loob ng aking isipan ang mga tanong na 'yan, kasi totoo naman, nagsisimula pa lang pero parang pasuko na 'ko. Hindi ko rin alam e, masakit pala makitang nauubos ka na sa kabila ng lahat ng pagod, pagsisikap, at tiyaga. Masakit pala makitang nauupos ang mga apoy na sumisiklab sa'kin noon na para bang isang kandila lang na unti-unting natutunaw at humihina ang mga bagang nasa tuktok nito. Hindi man ito kagaya ng mga romantikong pantasya na inaasahan ng lahat pero ganito pala ang ibig sabihin kapag academically burned out ka na.

Nakakapagod pala ang Grade 12, wala naman kasi akong natanggap na memo regarding this matter, hindi ko rin naman sinabing "approved on my end" ang magiging buhay ko ngayon. Dagdag mo pa rito ang sandamakmak na gawain ko sa club at pagiging opisyales sa loob ng silid-aralan. Pinasok ko ang mundo ng pagiging liderato na puno ng pag-aalinlangan sa sarili ko. In fact, hindi ko na alam kung nagagampanan ko pa nang tama ang dapat na mga trabaho ko. Hindi ko nga rin alam kung tama pa ba ang ginagawa ko bilang P.R.O eh.

Ang hirap maging estudyante, mahirap din maging isang lider ng isang pahayagan at mayroong higit sa isang daang katao, pero mas mahirap pala kapag pinagsabay. Yung tipong sa umaga, papasok ka sa klase, sa hapon aalis ka dahil may gawain sa club, pero bago ka umalis kailangan mo pa mag-edit ng to-do list ng buong section tapos habang nasa tricycle gagawa ng announcement. Pagdating sa paaralan, diretso faculty o kaya naman sa principal's office para magpapirma ng kung ano-ano, makinig sa hinaing ng kung sino-sino sa club. Uuwing gabi na para gumawa ng mga takdang aralin, matatapos ng 1 am tapos gigising ng 5 am para sa pagpasok muli. Weekends? Uso pa pala 'yon, sa bokabularyo ko kasi nakalaan na ang araw na ito para sa sorting, editing, pagsulat ng caption, review, sulat ng notes, practice sa ganito ganyan, sulat ng script, at kung ano-ano pa.

Nakakapagod pala, parang nalulunod na lang ako sa mga responsibilidad na inako ko sa aking mga balikat. Higit sa lahat, masakit pala, dahil afterall ako lang din ang tutulong sa sarili kong umahon at makalaya, pero paano kung pagod na ko umahon paitaas? Paano kung gusto ko na lang hayaan na lumubog muna sa ilalim? Kaya't kung tatanungin ako, the answer would still be the same. No, hindi ako okay. Dahil wala pa ko sa gitna, hindi ko na kaya. Nakakapagod din pala subukan na maging positibo araw-araw at pilitin na ayos lang ang lahat. Hindi ko na nga rin matandaan kung kailan ko ba ginawa yung mga bagay na gusto ko, bihira ko na nga lang din makita at makausap nang maayos ang pamilya ko kahit kumakain kami sa iisang lamesa.

Gayunpaman, proud ako sa sarili ko dahil nasisilayan kong muli ang mga panibagong sinag ng araw, pero siguro pahinga na tayo, nath. Tulog na, hayaan muna nating tumigil nang panandalian ang mundo natin, hayaan muna nating umagos ang mga natuyong luha sa'yong mga mata. Matulog ka na muna, pahinga saglit, isang pilit na mga ngiti at "kaya 'ko 'to!", makakaya mo 'yan dahil marami pang naniniwala sa'tin. :))

-pahuway, padayon

These days, or these past few months, hindi ko na naaalagaan nang maayos sarili ko. Hindi ako nakakakain sa tamang oras, kulang kulang tulog ko. Minsan pa, kailangan "deserve" ko muna bago ako makakain nang matino. Nakaka-guilty kasi napapabayaan ko na sarili ko. Nagagalit ako sa sarili ko kasi wala namang ibang mag-aalaga sa akin kundi ako lang tapos hindi ko pa magawa.

Nagi-guilty na rin ako dahil hindi ko na masyado nakakasama pamilya ko. Hindi ko na rin alam yung last time na nakausap ko si daddy. Madali naman siyang i-chat pero hindi ko alam bakit hindi ko magawa. Hindi ko na nga siya nakikita, hindi ko pa nakaka-usap. Madalas pang galit sa akin si mommy dahil sa mga late na uwi ko galing school. Naiintindihan ko naman kaso nahihirapan din kasi ako magsabi ng mga nararamdaman ko sa kanila. Feel ko sobrang layo ko na sa kanila. Nasa iisang bahay lang kami pero feel ko di na namin ganoon kilala yung isa't isa. Araw-araw ko silang nakikita pero ewan ko, nami-miss ko sila.

Masyado rin akong maraming iniisip nitong mga araw. Masyado akong nag-aalala para sa grades ko. Bago matulog lagi kong nararamdaman yung takot sa pag-fail. Hindi ko kayang ma-disappoint sa akin yung mga magulang ko. Minsan gusto mo na lang sumuko pero hindi pwede kasi syempre isa rin ako sa mga inaasahan ng mga magulang ko. Maraming mga expectations nila na dapat kong abutin.

Isa pa sa mga laging bumabagabag sa akin tuwing gabi ay yung para sa college ko. Ang hirap kasi UP lang yung inapply-an ko so far. Kahit gusto ko mag-apply para sa ibang school hindi kaya kasi need pa ng application fee, na hindi naman namin afford lalo na kung hindi naman sure na makakapasa edi sayang lang. Ang dami sanang opportunities para sa akin pero feel ko nasayang ko lang siya. Ang hirap lang nung gantong feeling na parang kahit feel ko kaya naman sana kaso may mga bagay lang talagang pipigil.

Sobrang nakakadrain ng lahat ng mga nangyayari sa buhay. Minsan hindi ko alam kung gusto ko pa bang ipagpatuloy. Sa sobrang bigat ng lahat, basta maka-survive ako sa araw-araw okay na eh.

Sobrang nakakapagod, sobrang bigat, at sobrang hirap itago na okay ang lahat, kasi hindi. Hindi ko pwedeng ipakita na mahina ako, na napapagod na ako, na nahihirapan ako.

Pero ayon, I will continue to hope for better days. Wala naman kasi akong choice huhu. Kahit ayaw ko na, wala eh dapat magpatuloy pa rin. I just hope na someday, magawa ko rin makapag open-up, or kahit manghingi ng tulong sa mga dinadala ko, especially sa family ko.

(hindi ko talaga alam kung paano i-express yung nararamdaman ko through words kaya feel ko medyo hindi ko pa sabi lahat huhu, pls bear with me huhu)

-just keep going!

Iikot na lang ba ang buhay ko sa pag-aaral? o sa pag pplease sa mga taong nasa paligid ko? o baka naman dahil mataas ang expectations sakin ng aking pamilya kaya pilit kong ginagawa ang mga bagay na ayaw kong gawin, dahil gusto nila. Nakakapagod mag-aral aking aaminin, pero patuloy ko itong ginagawa dahil alam kong ito'y makabubuti sa akin at pati na rin sa kinabukasan ng aking pamilyang umaasa sa akin. Wala namang problema na lulong masyado sa pag-aaral ngunit dahil ba sa panandaliang saya na aking hinihingi ay magiging pagkukulang na ito sa lahat ng aking gagawin? na tila bang hindi na nakikita ang lahat ng aking magandang ginawa, gugunaw na lamang ang lahat ng bagay dahil lamang sa isang pagkakamali.

Gustong tumakas sa lahat ng yan, ngunit di pa kaya sa ngayon. Daming arte noh, nyak nyak. Ang buhay ay weather weather lang.

— Shin

Sabay-sabay lahat ng pagod ko, na kung saan di ko alam kung ano uunahin ko yung schoolworks ba o yung sarili ko muna. Bakit lagi nalang akong pagod? Kailan ba ako makakaraos dito? Hanggang kailan ‘tong pagod ko? Kakayanin ko pa ba? Ayan ang laging nakatatak sa isipan ko, nago-overthink, nap-pressure, nao-overwhelm sa lahat ng bagay kaya in the end iniiyak ko nalang para kahit papaano gumaan pakiramdam ko.

Gusto kong mag open-up kaso hindi ko alam kung paano ko sasabihin o paano ko ib-bring up feeling ko kapag nagsabi ako ng nararamdaman ko magiging burden lang ako sakanila kasi alam kong may kanya-kanya rin silang kinakaharap na pagsubok sa buhay nila kaya mas pinipili ko nalang kimkimin sa sarili kahit na mahirap. Nagiging okay rin naman ako kapag iniiyak ko lahat, ewan pero mas gumagaan pakiramdam ko siguro yun yung way kung paano ako mag cope sa mga problems ko at Idinadaan ko nalang din sa ngiti at tawa para idistract ang sarili ko. Ang hirap din kasi kapag di mo alam kung kanino ka magsasabi, kaya parang gusto ko nalang sumuko.

Nakakapagod pala ang grade 12 danas na danas ako ngayon. Yes, napapagod din ako nung nasa grade 11 ako pero di tulad ngayong grade 12 na halos lagi akong pagod at drained. Halos lagi akong nago-overthink kung masasama pa kaya ako sa honors? Kakayanin ko ba ang grade 12? Kakayanin siguro, wala naman akong choice eh. May mga times din na napapaisip nalang akong “It is what it Is”.

Pero sana lahat ng pagod nating lahat, maging worth it sa dulo.

Nagpapasalamat ako sa mga kaibigan kong laging nandyan para tulungan akong umahon kahit napapagod at nahihirapan. Sabay-sabay kaming nag c-cram, umiiyak, tinutulungan ang isa’t-isa kapag may kailangan ng tulong di lang sa academics, pati na rin sa mga problema. To my bffs, thank you for making my SHS bearable <3

Ayun lang pu, medj magulo ahhsjqhsjhaa marami pa aku gusto sabihin pero di ko alam kung pano ko iexpress hehueheueueue. Ty pu & keep fighting STEM C !! 🫀

whenever i hear this song, palagi kong naiisip yung batang ako, the younger optimistic trisha. grabe sobrang tama yung first line ng kanta. i'd give up forever just to hold younger trisha kasi i know that she always feel me somehow. she saw me coming, she saw 'this' coming. she will always be the closest to heaven that i'll ever be and God knows i don't want to go home right now.

all this thing, pero okay lang naman ako ... siguro? kaso that's when im with people, paano pag ako nalang sa gabi? wala na. reset na naman, na para bang walang magandang nangyari sa akin at all. nakakamiss lang yung dating ako kasi palagi yun matutulog nang masaya.

i don't know kailan nagbago lahat. was it when i started being aware? was it when i lost someone dearly? or has it always been that way ... hindi ko lang iniisip kasi bata pa ako? i don't know.

i have people around me na im so thankful for, those who stayed and left. it will always surprise me kung nasaan na ako ngayon kasi at some point never kong naisip mahiwalay. pero, i had to. i just had to. i just know for a fact na life will always be an endless circle kaya why not find a good one?

all i know is i am breathing, and as long as i am breathing, i'll be okay.

Sa dami ng pinagdaan ko noong October, hindi ko alam kung bakit nangingibabaw pa rin ang salitang "masaya." Siguro dahil maraming relationship sa mga kaibigan ang naayos o mas naging maayos ang pagsasama namin ngayong buwan? May mga away na inayos agad? Siguro dahil natapos ko nang maayos ang lahat ng gawain at na-survive ko ang buwan na ito? O baka naman dahil isang taon na simula noong .....

Oo, sobrang nakakapagod ang mga nakalipas na araw. Sobrang daming ginagawa, sobrang gastos, halos walang pahinga, laging wala sa bahay. RAAAAAHHHHH 1st quarter pa lang pala i2, awat n pls, pang-4th quarter ito ihh. Pero k lng na-survive naman.

Nabanggit ko rin ang relationship ko sa mga kaibigan ko. Nagkaroon kami ng pag-aaway dati na ngayon ay inayos na. Alam kong hindi ko pa masasabing sobrang ayos or totally maayos na kami pero sa ganitong paraan, mas dumali ang 1st quarter dahil kahit papaano ay muli kaming nagtutulungan. Isa pa, kapag mayroong tampuhan, hindi lang sa mga kaibigan ko, lagi namin inaayos agad. Sobrang pagod na kasi at draining kaya mas magandang pag-usapan agad.

Isang taon. Isang taon na mula noong... Oo, tama ang iniisip niyo. Isang taon na simula noong nagkaroon ako ng inspirasyon. Hindi lang ito, isang taon na rin noong nakilala ko nang lubos ang sarili ko. Isang taon na simula noong nagkaroon ako ng sarili kong desisyon sa buhay, sariling emosyon, sariling kagustuhan.

Siguro kaya balewala ang lahat ng pagod na pinagdaan ko noong Oktubre dahil ang nasa isip ko lng ay "it's been a year."

Kung ako'y tatanungin kung kamusta ako noong mga nakalipas na araw, isa lang ang isasagot ko.

"Masaya ako kahit pagod."

-ki el-o

Kung tatanungin ako nang harap-harapan at sa mas malalim na paraan, baka bumuhos lang ang aking mga luha na matagal nang gustong pumatak. Hindi ko na rin alam. Wala na rin akong masagot tuwing ako’y tinatanong. Marahil, wala na rin akong nararamdaman sa mga nangyayari sa akin—hindi ko na rin alam kung paano ito sasabihin sa iba dahil alam kong marami rin silang problema. Sa mga nakaraang buwan, tila pumasok na ako sa isang estado ng pag-aantay, kung saan ang mga emosyon ko ay tila naglaho na. Parang nasanay na ako sa mga paulit-ulit na sitwasyon, at sa bawat pagkakataon na ako'y nagtanong sa sarili ko kung ano ang nararamdaman ko, ang sagot ay laging wala.

Kinakaya ko naman noong Grade 11—maraming pinapagawa na dumating sa puntong nagkasabay-sabay na; pero isa lang ang nasa isip ko noon—kaya ko at dapat kong kayanin. Hindi ko alam kung anong nangyari ngayong Grade 12. Kung ano ang nangyari noon ay nangyayari lang din naman ngayon. Pero hindi ko maintindihan kung bakit mas nakakaubos ngayon. Marahil dati ay ipinagpapasawalang-bahala ko lang lahat—kasi nakatatak na sa akin na dapat kayanin ko. Ngayon lang naipamukha sa akin na hindi pala lahat ng bagay ay kaya at kakayanin ko. Marahil ay naubos na rin ang mga damdamin ko.

Minsan, naiisip ko: ito ba ang bagong normal? Ang makaramdam ng kawalang-sigla sa mga bagay na dati ay nagbibigay inspirasyon? O baka ito na rin ang naging tulay para maprotektahan ko ang aking sarili sa mga nangyayari? Para maprotektahan na rin ang nararamdaman ko? Ang bawat araw ay naging isang pagsubok na ipagpatuloy, ngunit sa mga simpleng tanong tulad ng "Kumusta ka?", nagiging paalala ito sa akin na may mga pagkakataon pa rin na maaari akong makaramdam, kahit na hindi ko ito mauunawaan sa mas malalim na paraan.

Kaya kung babalikan ang tanong na “Kumusta ka?”, hindi ko na po alam dahil wala na akong nararamdaman. Pero isa lang ang alam ko–lumalaban at lalaban hangga’t kaya.

-Aronik

if 1-year-ago me can meet the current me, hindi siya maniniwala na siya yon. a lot has change since then, from academics to relationships, a lot has happened and i made a lot of choices na nireregret ko but if hindi ko rin pinili yon then for sure nothing would change and i would still be the old me. may mga moments na napapaisip ako na, "gr 11 me would not even bother to do it but look at me now, doing something i didn't even imagine myself doing".

although I like the upgraded version of myself, may times pa rin na i would think na, "old me would not get into this situation". i thought about this specially when i face new problems na hindi ko naiimagine na maeencounter ko.

nonetheless, if given na chance na pumili ulit ako, i would still choose this path as i see it as an upgrade sa buhay ko because even though new challenges comes in my way, it is normal to have unexpected reason and changes. because that is how life works, challenges come and changes happen.

so if babalik sa tanong na "kamusta ka na?", i would reply;

--- i like myself a little bit more now and i'm doing better than i could ask for.

Ngayon na grade 12 na ko mas nadoble yung pressure na nararamdaman ko at alam ko sa sarili ko na hindi ako totally handa na pinasok toh, alam ko sa sarili ko na marami akong pagkukulang na hindi ko alam kung pano masosolusyunan kasi kahit ako sa sarili ko naguguluhan na, hindi ko na alam kung ano bang uunahin ko dahil nagsasabay-sabay na tlaga lahat. Yung pressure na nararamamdan ko ngayon lalo na sa acads knowing na graduating kami sobrang hirap kasi hindi ko alam kung kaya ko pa ba imaintain yung pagiging honor student ko kahit alam ko sa sarili ko binibigay ko naman lahat. Hindi ko na nga rin alam kung kaya ko pa ba ituloy yung pangarap ko na engineering course kasi ngayon tbh naguguluhan ako para bang bigla akong humina at nawalan ng pag-asa pagdating sa matematika na dati ay gustong gusto ko, ito pa nga ang dahilan kung bakit ko pinangarap maging engineer eh, ngunit dahil sa mga nangyayare sa kasalukuyan hindi ko na alam kung kaya ko pa rin ba sya matupad at panindigan.

Sobrang grateful din ako sa mga kaibigan ko na lagi kong kasama sa pagod, hirap, saya, pahinga kasi sa totoo lng pag kasama mo tlga mga kaibigan mo nakakagaan tlga ng pakiramdam kasi kahit papaano nalalabas mo rin yung pagod mo at napapalitan ng ginhawa. Oo, may mga kanya-kanya kaming problema pero laking pasasalamat ko pa rin kasi kahit ganun, laging handa makinig lahat sa problema ng bawat isa. Mahirap nga lng masanay dahil alam naman natin na people come and go at kailangan natin yun tanggapin kasi hindi namn habang buhay magkakasama tayo sa journey na haharapin natin kaya sa circle of friends ko dyan alam ko lahat tayo nahihirapan at alam ko rin namn na after netong s.y na toh magiging busy rin tayo sa kanya-kanya nating buhay pero sana kahit ganun hindi dun matapos yung pagkakaibigan natin. Oo, hindi madali lahat kasi wala namang bagay na hindi dumadaan sa pagsubok, siguro may pagkakataon na magfafailed tayo pero lagi nyo tandaan na "When the time is right, I, the Lord, will make it happen" Isaiah 60:22. Ano mang pagsubok ang haharapin natin lagi nyo tandaan na may kapalit yan na maganda kaya sana pag dumating yung araw na successful na tayong lahat magawa pa rin natin yung mga nakasanayan natin na gumala, mag bonding at huminga pa minsan-minsan, yun lng hehe.

Always remember that "you will never win, if you never begin". Lagi lng natin tandaan na gaano man kahirap lagpasan yung mga obstacle na yan hindi dapat tayo magpatinag dahil pag nilaban natin ito, sa bandang dulo masasabi mo na lang na "napanalo ko lahat ng pagod ko".

PADAYON STEM C!!!! I know that you're tired, but keep going, because you deserve to see what happens when all your hardwork pays off.

Ito masaya naman, lately madami lang talaga iniisip dahil sa mga tambak na gawain, like hindi ko na alam kung paano ko na mamanage yung time ko but overall I'm grateful sa mayroon ako ngayon, dahil I have complete family, good friends and good health.

-miska yumi:))

Sa impluwensya ng aking pamilya, napasok ako sa loob ng simbahan. Lahat ng miyembro ng aming pamilya ay naglilingkod sa simbahan, at masaya akong lumaki sa ganitong kapaligiran dahil dito ako nahubog bilang tao. Mahigit sampung taon na akong manggagawa sa simbahan bilang bahagi Koro, Server, at Youth Ministry. Bagama’t hindi ko man ninanais na maging Youth Coordinator, ako’y napili, at sa kabila ng aking mga alinlangan, tinanggap ko ang responsibilidad. Sa isang taong karanasan bilang lider natutunan ko ang pakikinig, pag-unawa, at pag-akay sa kapwa kabataan upang mas mapalapit sila sa Diyos. Ang mga karanasang ito ang nagpatibay sa aking pananampalataya at nagbigay ng mas malalim na pagkilala sa aking sarili.

Looking at the bright side, napaka swerte ko sa part na may mga kaibigan naman akong natatakbuhan ng mga problema ko at never nilang binalewala 'yun. ++ kasama ko pa sila mag cram at iyakan lahat ng mga school works dahil parehas lang naman kami ng mga pinoproblema when it comes to school stuffs hehehehhe

Lastly, I'll take this opportunity to appreciate my other half dahil since then, andiyan na siya para suportahan ako at gabayan ako sa lahat ng mga bagay na gusto ko nang sukuan. Kahit pagod na, alam kong may uuwian parin ako.

KELVIN

kung icocompare ko sarili ko sa last year me, mas worth it pa ang pag doing the most ni 16 year old self asjhdhagsdja. this years kasi doble na nga ang pagod, parang di pa worth it ang nagagain.

nakakapressure din yung kabilaang tanong sa mga adult gatherings na "saang school ka sa college?" "anong course kukunin mo?" "naasikaso mo na ba requirements mo?". honestly, di ko alam gagawin ko. hindi na ako sure sa landas na tatahakin ko. para sa akin pa rin ba yung architecture? walang laman yung isip ko. nawawalan ako ng pake. i have lost my ability to use my logical and creative thinking. nawawalan ako ng lakas to the point na blanko ang image ng future me sa utak ko. dagdag pa yung isipin na kaya ba ng mental condition ko na walang permanent remedy yung trabahong kukunin ko? kaya ko pa ba ma-enjoy yung gagawin ko? paulit-ulit din yung tanong na "bakit ba ako meron nito?" because of this condition, di ko makaya gawin ang mga kaya namang gawin ng iba. simpleng gawain, komplikado para sa akin. hindi na ako magugulat kung mawawala ako sa honors list ngayong taon (pero wag naman pls wiuhdaghsdas)

kung icocompare ko muli ang sarili ko sa pre-teen me, mas kaya ko na ihandle ang sarili ko. di halata hasdhagsd pero fr i don't know where to start dati. taking medications did work a little pero iba pa rin ang good contribution sa mental health and healing kapag laughter with family and friends na. luv u guys fr <3.

pero siguro kung ilolook back ko 'to lahat sa future, matutuwa ako kasi nasurvive ko lahat ng ito. ang sarap siguro to balikan while admiring the view sa balcony ng farmhouse ko sa switzerland while sipping wine and reading a good book. AY?? JAHSADASJA (pero ahm manifesting 🙏🙏)

Thank you Bb. Karms for this opportunity uwheuwhwueuweh one of the best mother!?!?!? very mothering!!! may you surpass your own life challenges din po! 🫰

going back sa question kung kamusta nga ba ako? tulad nga ng sinasabi ko lagi, YAW Q NAAAA. emz na mejo legit hahahsdajhsd.... uhm kaya to guys. sandamakmak na biogesic at kool fever lang katapat nito. walang susuko, malapit na grumaduate! we can do this STEM C!!!

Hugs for everyone! especially to those who also have heavy problems that have been affecting their school performance and can't tell anyone. be strong! i'm very proud of u all! 🫂🫂

Nandito na ako sa puntong marinig ko lag ang intro ng "umaaraw, umuulan", iiyak na ako. Kinakaya ko naman(ata) pero kasi minsan katawan ko na mismo yung bumabagsak. Ayoko mang aminin pero hindi ko pala talaga kaya lahat. Hindi ko na kaya ang lahat pero wala akong oras para ma drained. Pagkatungtong ko sa ika-12 na baitang, natutunan kong magpatuloy ano man mangyari. Umuraw o umulan, magpapatuloy. Sa makatuwid, hindi ko alam kasi kahit gusto kong sumuko, wala akong oras.

Buti nalang may isang taong nandiyan lagi. Siya ang naaalala ko sa kantang ito. Sa wakas, naiintindihan ko na ang tahanan na hindi gawa sa semento at kung ano mang dingding. Pwede rin pala siyang maging tao na yayakapin ka habang naiiyak ka na, hahayaan kang umiyak sa balikat niya kahit mabasa, mananatili hanggang sa dulo ng rant mo, uunahin ka, kakampihan ka at pupunasan ang luha mo. Sa pagkakataong ito, masasabi kong may kakampi na ako, na kahit wala ring mangyayari o walang mapala, may uuwian ako umaraw man o umulan.

Napapaisip na lang ako kung karapat dapat ba akong andito sa katayuan ko ngayon o hindi, dahil sa tingin ko ay hindi ko ito deserve.

Simula noong lumipat ako ng paaralan mas nahirap lalo ako na makipag komunikasyon sa mga kapwa ko kamag aral, hindi ko alam kung bakit pero naiisip ko na hindi ako belong sa kanila. Maraming realizations ang pumapasok sa isip ko. Siguro ganon talaga o ganon ba talaga? Hirap man ako pero sinisikap ko makisama sa kanila. Gusto ko na lang din sulitin ang natitirang buwan kasama sila dahil minsan lang sa buong buhay ko ang maging g12. Hirap man pagsabay sabayin ang mga gawain pero nagagawan naman ng paraan para matapos agad. Na-e-enjoy ko pa rin naman kahit papaano at nagagawa ko pa rin ang mga bagay na gusto ko.

• sta ana

Mainit init at Papalag pa. Medyo nakakapagod gumawa ng mga schoolworks at nakakatamad kumilos, pero hindi pwedeng tatamad-tamad tayo beh dahil kailangan nating umaksyon kasi wala tayong choice. Sa loob ng mahabang bakasyon noong thurs hanggang sunday (holiday), hindi ko man lang ito naramdaman dahil puno pa rin yung sched na meron ako, pero syempre nakapag rank up ako ng ml at block blast HAHAHAHAHA😝. Ang hirap pagsabayin ng mga secular at sacred na gawain lalo pa at active ako pareho sa mga bagay na ito, yung commitment na meron ako is sobrang strong at bonded na tipong mga agenda ko sa school is naaapektuhan. Sinasabi ko lang po ito dahil gusto kong mag contemplate sa kung ano yung mga bagay na dapat kong iimprove kasi ginusto ko ito at mahal ko ang ginagawa ko. Ang hirap mag manage ng time baklaaa, pagoda ang ferson ngayong grade 12 dahil mas mabangis pala ang gawain ngayon kahit pa konti ang subjects. Nakakaramdam rin naman ako ng pressure sa mga gawain na binibigay pero tinitake ko lang ito lightly dahil alam ko naman na lilipas rin yung mga deadlines😇 (queen of the crammerism) pero yung mga natutunan is babaunin hanggang sa pagtanda🥰. Thankyou sa mga kababayan ko dyan na kahit minsan ang sarap sapakin is masaya kasama at talagang feel mo na parang napapahinga ka kahit na ang iingay ng mga bunganga nila. Excited nako mag college kasi di ko pa alam kukunin ko na course hehehe, nakaka thrill kapag ganun😝. Kaya naman bakla sa dinami rami ng mga problema na meron tayo is wag tayong magpapa lamon dito at palagi na mag pray to God because He is able and nothing is impossible with Him😎❤️, lagi nating isipin na sa bawat process talaga may pag pu-prune, doon tayo mas pinagtitibay, tinuturuan at itinatama para yung outcome na meron tayo is pretty yaurr, kaya hanggang sa dulo ay magpapatuloy tayo dahil alam ko na may magandang plano si God sa ating mga life, sabi nga sa Jeremiah 29:11 basahin niyo guys HAHAHAHAAHAH. Oy sa mga committee ng religious hoy gagawa tayo bookmark tsaka marami pang iba. That's it Ahaha mwaps thanks mga cm, more on self katamaran at encouragement talaga to para sa mga taong tamad pero merong pangarap katulad ko🤗❤️. Bb. Karms you are zo mabangis and so pretty and shiminet,

from my family to yours: A.L.S AKA UNGI

Hindi masamang maging malungkot o mapagod hayaan ang sarili na maramdaman maniwalang matatapos din ang lahat.

Kaya kung tatanungin kung:

Kumusta ka? LUMALABAN!!

Kaya pa ba? KAKAYANIN!!!

Kaya't 12 STEM C LABAN LANG! alam kong nakakapanibago sa Grade 12 hindi ito ang inaasahan ninyo pero naniniwala akong kakayanin ninyo ito kaya

KAPIT LANG WALANG BIBITAW KAHIT MAHIRAP!

Alalahanin parati na may Bb. Karms na laging nakaalalay/ nakagabay kahit makulitan, mainis, magalit kayo okay lang basta nandito ako hanggang dulo.

Masyado ng chessy putulin ko na rito.

PADAYON 12 STEM C