• Γαλακτοκομικά τρόφιμα, όπως γάλα, γιαούρτι ή τυρί ή/και αυγό. 
• Δημητριακά κατά προτίμηση αδρά μη επεξεργασμένα, όπως ψωμί, φρυγανιές, κριτσίνια ολικής άλεσης, παξιμάδια και βρώμη. 
• Φρέσκα φρούτα και χυμούς ή και λαχανικά εποχής, όπως πορτοκάλι, αχλάδι, ακτινίδιο, καρότο, πιπεριές και φέτες ντομάτας. 

Γιάννης Ξαρχουλάκος Β2

Μεγάλη σημασία στους εορτασμούς των Χριστουγέννων έχουν οι γαστρονομικές απολαύσεις. Το παραδοσιακό εορταστικό τραπέζι, το «Reveillon» (ρεβεγιόν) αποτελείται προπαντός από θαλασσινά και κυρίως τα στρείδια, όλες οι αγορές γεμίζουν στρείδια επίσης μια πλούσια γκάμα διαφορετικών πιάτων. Ανήμερα στις 25 τρώνε τη γαλοπούλα Και αυτό το έθιμο έχει περάσει σήμερα στα προγράμματα όλων των ξενοδοχειακών μονάδων της Ευρώπης και όχι μόνο αλλά και επί πλέον και την Πρωτοχρονιά.

Οι Γάλλοι τα Αλεξανδρινά τα γνωστά κόκκινα λουλούδια τα αποκαλούν Le poinsettia ou étoile de Noël (Αστέρια των Χριστουγέννων) και τα χρησιμοποιούν για διακόσμηση εσωτερικών χώρων καθώς και ως δώρο σε όλη τη διάρκεια των εορτών.

Τα βιβλία του και η ζωή του έχουν γίνει θέματα περίπου 10 ταινιών, αν και μερικές από αυτές έχουν χαθεί από τις προπολεμικές ταινιοθήκες.

Απέναντι στα παιδιά του και στην οικογένεια φαίνεται αυταρχικός και σοβαρός. Δεν εκφράζει εύκολα τα συναισθήματά του, αλλά μέσα του υπάρχει αγάπη και φροντίδα, απλώς δεν ξέρει να τα δείχνει. Θέλει τα παιδιά του να μάθουν την αξία της δουλειάς και να σέβονται τη γη και τις παραδόσεις. Ο πατέρας είναι ο στυλοβάτης του σπιτιού και η μορφή του θυμίζει τον αγρότη που κουβαλά πάνω του όλη τη σκληρή ζωή της εποχής.

Μπορούμε να πούμε ότι η συμπεριφορά του είναι αυστηρή αλλά δίκαιη.

Στολίζεται χριστουγεννιάτικο καράβι, σύμβολο της ναυτοσύνης

Το έθιμο της γουρουνοχαράς συνοδευόταν από φαγητό και γλέντι

Παρασκευάζονται παραδοσιακά γλυκά, όπως κουραμπιέδες και μελομακάρονα, συχνά με μαστίχα Χίου

Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στον εκκλησιασμό τα Χριστούγεννα και στα Θεοφάνια

Παλιά πίστευαν πως το αναμμένο τζάκι προστατεύει από τους καλικάντζαρους

«Σας παρακαλώ, μην μου κάνετε κακό! Δεν έχω κάτι να σας δώσω να φάτε...»

Οι αλεπούδες την κοίταξαν, κι ύστερα κοιτάχτηκαν μεταξύ τους, αλλά δεν αντέδρασαν.

Τότε ο μικρός πρίγκιπας βγήκε σιγά σιγά πίσω απο το δέντρο.

«Γιατί τους φωνάζεις; Δεν σου έχουν κάνει κάτι.» τηv ρώτησε.

Το κορίτσι τρόμαξε. «Ποιος είσαι; Είναι άγριες!»

Ο πρίγκιπας κοίταξε τις αλεπούδες προσεκτικά.

«Δεν είναι άγριες. Δεν σε ξέρουν, και δεν έχουν λόγο να σε πειράξουν.»

«Μα, πού το ξέρεις;» είπε το κορίτσι.

«Κάποτε γνώρισα μια αλεπού, κι εκείνη στην αρχή έφευγε μακριά μου.» Ο πρίγκιπας άρχισε να μιλάει από εμπειρία.

Το κορίτσι τότε τον κοίταξε με απορία. «Και δεν σε πείραξε;»

«Όχι. Γιατί ούτε εγώ προσπάθησα να την πειράξω. Κάθισα μακριά της αρχικά. Κάθε μέρα, την ίδια ώρα συναντιόμασταν στο ίδιο σημείο, και κάθε μέρα που περνούσε καθόμουν ολοένα και πιο κοντά της.»

«Γιατί;» απόρησε το κορίτσι.

«Για να με συνηθίσει, για να μάθει πως δεν θέλω να της κάνω κακό. Ή όπως μου έμαθε, για να την ημερώσω.»

Το κορίτσι απόρησε ακόμα πιο πολύ. «Να την ημερώσεις; Τι πάει να πει αυτό;»

«Το να ημερώσεις κάποιον σημαίνει να δημιουργήσετε δεσμούς, δηλαδή να γίνετε φίλοι» είπε ο πρίγκιπας χαμογελώντας.

Το κορίτσι κοίταξε τις αλεπούδες. «Δηλαδή… μπορούμε να γίνουμε φίλες;»

«Ναι», είπε ο πρίγκιπας. «Αλλά όχι με όλες, δεν σημαίνει πως θα ταιριάξεις με όλες. Και όχι αμέσως. Η φιλία θέλει χρόνο.»

Μία μικρή αλεπού έκανε ένα βήμα μπροστά. Το κορίτσι έμεινε χωρίς λόγια, και τότε κατάλαβε τα λόγια του πρίγκιπα.

«Μην κουνηθείς απότομα», είπε ο πρίγκιπας σιγά. «Κάθισε κάτω και δείξε πως δεν έχεις κακές προθέσεις.»

Το κορίτσι κάθισε κάτω, ενώ ο πρίγκιπας κάθισε λίγο πιο μακριά.

«Και τώρα;» ψιθύρισε εκείνη.

«Τώρα περιμένουμε. Σου είπα ότι θέλει χρόνο.»

Αφού πέρασε λίγη ώρα έτσι και δεν φάνηκε να έχει αλλάξει κάτι, το κορίτσι απόρησε.

«Αυτό είναι όλο; Και τι έγινε τωρα;» ρώτησε το κορίτσι.

«Έτσι αρχίζουν οι δεσμοί.» είπε ο πρίγκιπας.

Η μικρή αλεπού πλησίασε ακόμα λίγο.

Το κορίτσι χαμογέλασε τότε. «Νομίζω πως δεν με φοβάται τόσο τώρα.»

«Γιατί της έδωσες χρόνο να σε μάθει», είπε ο πρίγκιπας.

«Και τι θα γίνει αν έρθει αύριο;»

Ο πρίγκιπας την κοίταξε και μίλησε.

«Αν έρθει αύριο και είσαι κι εσύ εδώ, τότε θα έχετε αρχίσει να ημερώνετε η μία την άλλη.»

Το κορίτσι έμεινε σιωπηλό για λίγο, αλλά μετά έδειχνε να αρχίζει να καταλαβαίνει.

«Και αν δεν έρθει ξανά;»

Ο πρίγκιπας θυμήθηκε την αλεπού του, την αλεπού που αυτός ημέρωσε.

«Θα είναι αρκετά στενάχωρο, το ξέρω, πέρασα κι εγώ τα ίδια», είπε. «Αλλά θα έχεις κερδίσει κάτι που πριν δεν υπήρχε.»

«Τι;»

«Μια ανάμνηση που θα ζεσταίνει την καρδιά σου. Ένα μάθημα που θα σου μείνει μέχρι το τέλος της ζωής σου.»

Το κορίτσι τοτε είπε: «Νομίζω… θέλω να το δοκιμάσω. Θέλω να ημερώσω αυτή τη ν αλεπού. Αυτή με διάλεξε, αυτή με πλησίασε, οπότε εγώ θα την ημερώσω!»

Ο πρίγκιπας χαμογέλασε.

«Τότε έλα αύριο εδώ στο ίδιο μέρος την ίδια ώρα.»

Την επόμενη μέρα η μικρή αλεπού κάθισε ήσυχα λίγα βήματα μακριά τους στο ίδιο σημείο.

Το κορίτσι την κοίταξε με θαυμασμό. «Δεν είναι πια τόσο τρομακτική…»

«Όχι», είπε ο πρίγκιπας. «Τώρα αρχίζει να γίνεται μοναδική. Αυτή είναι η αξία του να ημερώνεις κάποιον.»

Ο μικρός πρίγκιπας έκανε μια παυση. Όλο αυτό του φάνηκε τόσο περίεργο. Το ότι μέχρι πριν λίγο καιρό δεν ήξερε τίποτα ως προς αυτό το θέμα, ύστερα η αλεπού του έγινε η δασκάλα του και του δίδαξε την αξία του και τώρα έφτασε η στιγμή που αυτός έγινε ο δάσκαλος στην ιστορία ενός άλλου ανθρώπου.

Ο μικρός πρίγκιπας χαμογέλασε στον εαυτό του.

«Τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσε η αλεπού όταν έλεγε...»

«...Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια.»

-τι είναι αυτός ο κόσμος?

-Ποιος εισαι εσυ?είπε το μυρμίγκι

-Εγώ ειμαι ο μικρος πρίγκιπας έρχομαι από τον β612

-Αα τον εχω ακουστα αυτόν τον πλανήτη . Εδώ περα βρίσκεσαι στον 967 ζούμε πολλα εντομα μαζι γιατι αυτος ο πλανητης εχει τις καταλληλες συνθηκες για ,να ζήσουμε εμεις . Τωρα βιάζομαι πρέπει να φύγω.

-Γιατί τι γίνεται?

-Βλέπεις δεν έχουμε την δύναμη να ξεριζόσουμε τα μπαομπαμ οπότε κυριάρχισαν τον πλανήτη μας και τώρα πρέπει να φύγουμε….

-Λυπάμε που το ακούω αυτό. Είπε ο μικρος πριγκιπας. Έχω μία ιδεα!Δίπλα στον πλανήτη μου υπάρχει ένας πλανητης σαν τον δικο σας.Γιατί δεν έρχεστε εκεί; Θα σας βοηθαω με τα μπαομπαμ και ότι χρειαστείτε μπορείτε να έρθετε  σε εμένα!

-Αυτή είναι μία υπεροχη ιδέα! Ευχαριστούμε πολύ!

Και ετσι επιστρέψανε στον καινούργιο τους πλανήτη ολοι χαρούμενοι.

Ο Μικρός Πρίγκιπας ζούσε σε έναν μικρό πλανήτη και συχνά ένιωθε μόνος. Για να περνά την ώρα του, παρατηρούσε τα αστέρια και σκεφτόταν. Μια μέρα βρήκε μια μπάλα και άρχισε να παίζει ποδόσφαιρο. Το παιχνίδι τον έκανε να νιώθει καλύτερα και να χαμογελά.

Κάποια στιγμή ταξίδεψε στη Γη και βρέθηκε σε ένα γήπεδο με παιδιά που έπαιζαν ποδόσφαιρο. Στην αρχή φοβήθηκε, γιατί δεν τους γνώριζε και δεν ήξερε καλά το παιχνίδι. Τα παιδιά όμως τον κάλεσαν να παίξει μαζί τους και του έδειξαν τι να κάνει. Έτσι άρχισε να πασάρει την μπάλα και να συνεργάζεται με την ομάδα.

Ο Μικρός Πρίγκιπας δεν ήταν ο καλύτερος παίκτης, αλλά προσπαθούσε και δεν τα παρατούσε. Χαιρόταν όταν έπαιζε με τους φίλους του και δεν τον ένοιαζε αν κέρδιζαν ή έχαναν. Μέσα από το ποδόσφαιρο έμαθε ότι το πιο σημαντικό είναι η φιλία και η συνεργασία.

Όταν γύρισε στον πλανήτη του, πήρε μαζί του μια μπάλα. Κάθε φορά που έβλεπε τα αστέρια, θυμόταν τους φίλους του και το παιχνίδι που τον έκανε χαρούμενο.

«Καλησπέρα!» είπε ευγενικά.

Μια σκιά ξεχώρισε από τις άλλες και πλησίασε. Δεν είχε πρόσωπο, αλλά η φωνή της ήταν γλυκιά. Του εξήγησε ότι βρισκόταν στον Πλανήτη των Σκιών, όπου ζούσαν όσοι κάποτε φοβήθηκαν το ίδιο τους το φως. Ήταν άνθρωποι που είχαν κρύψει τα όνειρά τους, τα λόγια τους και τις επιθυμίες τους, επειδή φοβήθηκαν μήπως τους κοροϊδέψουν ή τους απορρίψουν. Σιγά-σιγά, το φως τους μίκρυνε τόσο πολύ, που έγιναν σκιές.

Ο Μικρός Πρίγκιπας κάθισε σκεφτικός. Θυμήθηκε το λουλούδι του, που καμάρωνε για τα πέταλά του ακόμα κι όταν ο άνεμος το λύγιζε. «Μα το φως δεν είναι για να το κρύβεις», είπε απαλά. «Είναι για να ζεσταίνει.»

Η σκιά έτρεμε ελαφρά. Μια μικρή λάμψη φάνηκε στο κέντρο της. «Κι αν δεν ξέρουμε πώς να ξαναλάμψουμε;» ρώτησε.

Ο Μικρός Πρίγκιπας χαμογέλασε και απάντησε ότι ίσως το πρώτο βήμα είναι να πεις την αλήθεια που φοβάσαι. Τότε, μία-μία, οι σκιές άρχισαν να ψιθυρίζουν. Κάποια παραδέχτηκε πως πάντα ήθελε να τραγουδά. Μια άλλη πως αγαπούσε κάποιον αλλά δεν το ομολόγησε ποτέ. Μια τρίτη πως ήθελε να ζωγραφίζει τον ουρανό με όλα τα χρώματα που οι άλλοι έλεγαν «παράξενα».

Κάθε λέξη που έβγαινε ήταν σαν σπίθα. Και με κάθε σπίθα, το γκρίζο πέπλο γινόταν πιο ανοιχτό. Οι σκιές άρχισαν να αποκτούν σχήμα, χρώμα και μάτια που έλαμπαν από συγκίνηση. Ο πλανήτης δεν έγινε εκτυφλωτικός· έγινε όμως ζεστός, σαν φως δειλινού που σε κάνει να νιώθεις ασφαλής.

Όταν ήρθε η ώρα να φύγει, οι κάτοικοι τον ευχαρίστησαν. Εκείνος τους είπε μόνο αυτό: ότι το σκοτάδι δεν φεύγει όταν το πολεμάς, αλλά όταν τολμάς να δείξεις το φως που ήδη έχεις μέσα σου.

Και καθώς το μικρό του αστέρι απομακρυνόταν, ο Πλανήτης των Σκιών έλαμπε απαλά μέσα στο σύμπαν — όχι γιατί δεν υπήρχε πια σκοτάδι, αλλά γιατί κανείς δεν φοβόταν πια να φωτίσει μέσα του.

Στην αρχή δεν είχε καθόλου όρεξη να το κάνει.

"Γιατί θα πρέπει να καθαρίζω συνέχεια τον πλανήτη μου, είναι βαρετό".

Μετά όμως σκέφτηκε πως αν δεν καθαρίζει τακτικά, ο πλανήτης του θα γίνει βρόμικος και το τριαντάφυλλο του θα μαραθεί.

"Σε ευχαριστώ παρά πολύ που καθαρίζεις τον πλανήτη και μας προσέχεις", είπε το τριαντάφυλλο. "Μακάρι να πρόσεχαν όλοι το μέρος που ζουν ώστε να μην το βρομίζουν και να το μολύνουν".

"Δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον που δεν προσέχει το περιβάλλον" είπε ο μικρός πρίγκιπας. "Κι όμως, ξέρω ένα τέτοιο μέρος. Ξεκινάμε;"

Μετά απο ένα σύντομο ταξίδι, προσγειώθηκαν σε ένα μέρος πολύ 

καταθλιπτικό. Ο ουρανός ήταν σκοτεινός από τον καπνό που έβγαινε από τις καμινάδες τεράστιων εργοστασίων. Ο αέρας ήταν τόσο μολυσμένος που πολλοί άνθρωποι κυκλοφορούσαν φορώντας μάσκες

στα πρόσωπα.

"Δεν έχω ξαναδεί τόσο βρόμικο μέρος, που είμαστε;" ρώτησε σαστισμένος ο μικρός πρίγκιπας.

"Λέγεται Ελευσύνα" είπε το τριαντάφυλλο. "Σε έφερα εδώ για να δεις τι γίνεται όταν δεν φροντίζουμε το περιβάλλον"

"Όχι, όχι, δεν πρόκειται να αφήσω τον πλανήτη μου να γίνει ποτέ έτσι, θα τον φροντίζω πάντα! Πάμε πίσω τώρα;"

Φτάνοντας πίσω στον πλανήτη του, χάρηκε που είδε τα ηφαίστεια του να είναι καθαρά όπως όλος ο πλανήτης.

Οι Έμποροι των Εθνών (1882], Η Η Μετανάστις (1879) Γυφτοπούλα (1884),

Ο Ξεπεσμένος Δερβίσης και Το αγνάντεμα.Το έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη είναι πλουσιότατο και περιλαμβάνει πάνω από 170 διηγήματα, 4 μυθιστορήματα και νουβέλες, καθώς και πολλές μεταφράσεις ξένων λογοτεχνών.

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος και μεταφραστής από τα φοιτητικά του χρόνια, γνωρίζοντας καλά γαλλικά και αγγλικά. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα Ακρόπολις του Βλάση Γαβριηλίδη, όμως, παρά τα σχετικά καλά έσοδα, παρέμεινε φτωχός λόγω της απλοϊκής και απρόσεκτης διαχείρισης των χρημάτων του. Ζούσε λιτά, μοίραζε χρήματα σε φτωχούς και δεν φρόντιζε τον εαυτό του.

Η σκληρή εργασία, η κούραση και το ποτό επιβάρυναν σοβαρά την υγεία του. Μοναχικός και εσωστρεφής, είχε λίγους φίλους και αφιερωνόταν στη συγγραφή και την πίστη του. Έψαλλε ως δεξιός ψάλτης στον ναό του Αγίου Ελισσαίου, ζώντας σαν «κοσμοκαλόγερος», βαθιά αφοσιωμένος στην Ορθόδοξη παράδοση.

Εργογραφία:

Ο Παπαδιαμάντης υπήρξε ο πρώτος επαγγελματίας συγγραφέας στην Ελλάδα, γράφοντας για βιοπορισμό, χωρίς να δει όσο ζούσε συγκεντρωμένη έκδοση των διηγημάτων του. Το έργο του χαρακτηρίζεται από βαθιά ανθρωπιά, απλότητα και έντονη απεικόνιση της ελληνικής ζωής, ιδιαίτερα της Σκιάθου και των αθηναϊκών φτωχογειτονιών.

Έγραψε περίπου 170 διηγήματα και το έργο του χωρίζεται σε τέσσερις περιόδους:

• ηθογραφική (1887–1892)

• σατιρική-κοινωνική (1892–1896)

• ποιητική-μαγική (1898–1902)

• ρεαλιστική (1903–1910)

Επηρεάστηκε από τη ρωσική λογοτεχνία και ιδιαίτερα από τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Σημαντικά έργα του είναι η Η Φόνισσα, η Η Γυφτοπούλα και οι Οι Έμποροι των Εθνών, που μεταφέρθηκαν και στον κινηματογράφο ή την τηλεόραση. Όσο ζούσε, τα έργα του δημοσιεύονταν μόνο σε εφημερίδες και περιοδικά και κανένα δεν εκδόθηκε σε βιβλίο. Όλες οι συγκεντρωτικές εκδόσεις έγιναν μετά τον θάνατό του.

Είναι περισσότερο γνωστός για τη Η Φόνισσα, που θεωρείται κορυφαίο έργο της νεοελληνικής λογοτεχνίας.

Μέσα από τα έργα του περνά μηνύματα ανθρωπιάς, πίστης, κοινωνικής κριτικής, συμπόνιας προς τους φτωχούς και τους αδικημένους, καθώς και βαθιάς αγάπης για την ελληνική παράδοση και τον απλό άνθρωπο.

Ο Παπαδιαμάντης δεν χρησιμοποιεί μία ενιαία μορφή γλώσσας, αλλά συνδυάζει την καθαρεύουσα (κυρίως στην αφήγηση), στοιχεία αρχαΐζουσας και τη δημοτική (ιδιαίτερα στους διαλόγους), καθώς και ιδιωματισμούς της Σκιάθου και λαϊκές εκφράσεις της Αθήνας. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργεί ρεαλισμό, ζωντάνια και αυθεντικότητα στους χαρακτήρες του.

Η γλωσσική του επιλογή δεν είναι τυχαία· προσαρμόζεται κάθε φορά στο πρόσωπο που μιλά, στο κοινωνικό του επίπεδο και στο συναισθηματικό κλίμα της σκηνής. Έτσι, η γλώσσα του είναι πολυεπίπεδη, εκφραστική και προσωπική, αποτελώντας βασικό στοιχείο της λογοτεχνικής του ταυτότητας. Συμπερασματικά, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης έζησε μια λιτή και δύσκολη ζωή, με φτώχεια, βαθιά θρησκευτικότητα και αγάπη για τη γενέτειρά του, τη Σκιάθο. Το έργο του, που περιλαμβάνει μυθιστορήματα, νουβέλες και πλήθος διηγημάτων, αποτυπώνει με ρεαλισμό και ανθρωπιά τη ζωή των απλών ανθρώπων, ασκώντας παράλληλα κοινωνική κριτική. Η γλώσσα του είναι ιδιαίτερη και πολυποίκιλη, καθώς συνδυάζει καθαρεύουσα, δημοτική και ιδιωματισμούς, δημιουργώντας ένα προσωπικό και ξεχωριστό ύφος που τον καθιέρωσε ως έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες λογοτέχνες.

Στη σύγχρονη εποχή, το Ολυμπιακό Ιδεώδες αναβίωσε χάρη στις προσπάθειες του Πιερ ντε Κουμπερτέν, ο οποίος οδήγησε στη διοργάνωση των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακοί Αγώνες το 1896 στην Αθήνα. Το ιδεώδες αυτό προβάλλει την ειρήνη, τη φιλία μεταξύ των λαών και τη συνεργασία πέρα από πολιτικές ή κοινωνικές διαφορές. Στόχος του είναι να προάγει όχι μόνο τη σωματική υπεροχή, αλλά κυρίως την ηθική καλλιέργεια και τον σεβασμό των ανθρωπίνων αξιών, καθιστώντας τον αθλητισμό μέσο ενότητας και παγκόσμιας συναδέλφωσης.

Νιόβη Χατζηπαρασκευά Β1

ΚΑΝΟΝΕΣ

1. ΑΝ ΑΚΟΥΜΠΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΛΑΒΑ ΑΡΧΙΖΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

2. ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΙΣΤΑ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟ ΣΗΜΑΙΑΚΙ, ΑΜΑ ΤΟ ΑΚΟΥΜΠΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΣΕΙΣ, ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΠΙΣΤΑΣ

3. ΕΧΕΙΣ 3 ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΑΜΑ ΤΙΣ ΧΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ 3 ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ 2 ΜΕΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΕΜΙΣΟΥΝ

4. ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΕΧΕΙ 3 ΠΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Η ΚΑΘΕ ΠΙΣΤΑ ΔΙΑΡΚΕΙ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ.

5. ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΙΣΤΑ ΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΜΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ

6. ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ Η ΠΙΣΤΑ, ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΒΑΘΜΟΣ ΔΥΣΚΟΛΙΑΣ

Έτσι ο μικρός πρίγκιπας ξεκίνησε να παίζει για να ξαναπάρει πίσω το διαστημόπλοιο του.

ΗΜΕΡΑ 1η: Ο μικρός πρίγκιπας συνάντησε το πρώτο του εμπόδιο, έπρεπε να περάσει στην απέναντι όχθη πατώντας πάνω σε ένα σκοινί. Πήρε μια βαθιά ανάσα και με πολύ θάρρος, ξεκίνησε την πρώτη πίστα. Άπλωσε τα χέρια του στο πλάι για να κρατήσει ισορροπία και περπατούσε με μικρά βηματάκια πάνω στο σκοινί, έτσι κατάφερε με ευκολία να περάσει το πρώτο εμπόδιο.  Το επόμενο εμπόδιο ήτανε να περάσει μια λίμνη από λάβα πάνω σε κάποια διάσπαρτα κούτσουρα που υπήρχαν μέσα σε αυτή. Ο μικρός πρίγκιπας με πολύ θέληση, άρχισε να αναπηδάει ένα ένα τα κούτσουρα. Έτσι πέρασε, με μεγάλη ευκολία, άλλο ένα εμπόδιο. Η μέρα έφτασε στο τέλος της, όπως και η πρώτη του δοκιμασία. Αναρωτιόταν τι άλλο τον περιμένει τις επόμενες μέρες…

ΗΜΕΡΑ 2^η:Το επόμενο πρωί ο ουρανός ήταν σκοτεινός και φυσούσε δυνατός αέρας. Ο μικρός πρίγκιπας ένιωθε ότι το παιχνίδι γινόταν σιγά σιγά πιο σοβαρό. Μπροστά του απλώθηκε η δεύτερη πίστα, μεγαλύτερη και γεμάτη σκιές που κινούνταν περίεργα. Το πρώτο εμπόδιο ήταν ένας τεράστιος λαβύρινθος από καθρέφτες. Κάθε του βήμα δημιουργούσε δεκάδες αντανακλάσεις. Έβλεπε τον εαυτό του φοβισμένο, μπερδεμένο, ακόμα και να κλαίει. Για μια στιγμή νόμιζε πως θα χαθεί για πάντα εκεί μέσα. Όμως θυμήθηκε ότι πολλές φορές αυτό που βλέπουμε δεν είναι η αλήθεια. Έκλεισε τα μάτια του για λίγα δευτερόλεπτα, πήρε βαθιά ανάσα και άρχισε να περπατά αργά, αγγίζοντας τους τοίχους μέχρι που βρήκε την έξοδο. Το δεύτερο εμπόδιο ήταν δυνατοί άνεμοι που φυσούσαν από όλες τις κατευθύνσεις. Παραλίγο να πέσει στο κενό, αλλά λύγισε τα γόνατά του και προχώρησε σκυφτός μέχρι που έφτασε στο κόκκινο σημαιάκι. Το άγγιξε με ανακούφιση. Στο τρίτο εμπόδιο πάτησε κατά λάθος σε μια κρυφή παγίδα. Το έδαφος άνοιξε και έπεσε στο σκοτάδι. Έχασε μία ζωή. Όταν άνοιξε ξανά τα μάτια του, βρισκόταν μπροστά στο σημαιάκι. Αυτή τη φορά ήταν πιο προσεκτικός. Το τέταρτο και τελευταίο εμπόδιο της ημέρας ήταν μια ξύλινη σκάλα που κατέρρεε πίσω του καθώς ανέβαινε. Δεν κοίταξε κάτω. Ανέβηκε γρήγορα και με ένα μεγάλο άλμα έφτασε στην κορυφή. Η δεύτερη μέρα είχε τελειώσει επιτέλους.

ΗΜΕΡΑ 3η – Η ΤΕΛΙΚΗ ΠΙΣΤΑ: Η τρίτη πίστα ήταν η πιο μεγάλη και η πιο εντυπωσιακή από όλες. Στο βάθος φαινόταν καθαρά το διαστημόπλοιό του, κλεισμένο μέσα σε ένα λαμπερό γυάλινο κουτί. Έμοιαζε τόσο κοντά… κι όμως ένιωθε πως έπρεπε να παλέψει περισσότερο από ποτέ για να το φτάσει. Η καρδιά του χτυπούσε γρήγορα. Το πρώτο εμπόδιο ήταν ένα τεράστιο δωμάτιο με κινούμενα λέιζερ που σχημάτιζαν ένα πυκνό πλέγμα. Οι ακτίνες μετακινούνταν συνεχώς, άλλες ανέβαιναν, άλλες κατέβαιναν και άλλες εμφανίζονταν ξαφνικά μπροστά του. Αν άγγιζε έστω και μία, θα έχανε την τελευταία του ζωή. Ο μικρός πρίγκιπας στάθηκε για λίγο ακίνητος και παρατήρησε τις κινήσεις τους, προσπαθώντας να βρει το μοτίβο τους. Άρχισε να κινείται αργά, σκύβοντας, πηδώντας και γλιστρώντας ανάμεσα από τα κενά. Σε ένα σημείο χρειάστηκε να πέσει σχεδόν στο πάτωμα για να περάσει κάτω από μια ακτίνα που κατέβαινε γρήγορα. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά, αλλά δεν πανικοβλήθηκε. Με μια τελευταία γρήγορη κίνηση πέρασε την τελική γραμμή, νιώθοντας περήφανος που τα κατάφερε με ευλυγισία και συγκέντρωση. Ξαφνικά ο ουρανός σκοτείνιασε λίγο και εμφανίστηκε ένας γρίφος με τεράστια φωτεινά γράμματα: «Τι μεγαλώνει όταν το μοιράζεσαι;» Σκέφτηκε τα ταξίδια του, το λουλούδι του, τη μοναξιά του. «Η αγάπη», είπε ψιθυριστά. Αμέσως το έδαφος μπροστά του άρχισε να φωτίζεται και άνοιξε ένα ασφαλές πέρασμα. Στο τρίτο εμπόδιο υπήρχαν τρεις δρόμοι. Ο ένας ήταν γεμάτος φως και χρώματα, ο άλλος είχε χρυσά πετράδια και ο τρίτος ήταν απλός και ήσυχος. Κάτι του έλεγε πως τα πολύ εντυπωσιακά πράγματα ίσως κρύβουν παγίδες. Έκλεισε τα μάτια του και άκουσε την καρδιά του. Διάλεξε τον πιο απλό δρόμο. Μόλις πάτησε πάνω του, οι άλλοι δύο άρχισαν να σπάνε και να πέφτουν στο κενό. Ένιωσε περήφανος που εμπιστεύτηκε τον εαυτό του. Έμενε μόνο το τελευταίο εμπόδιο. Μπροστά του υπήρχε ένα τεράστιο κενό. Δεν υπήρχε γέφυρα, ούτε πέτρες, ούτε τίποτα. Η βαριά φωνή ακούστηκε ξανά: «Για να ελευθερωθεί το διαστημόπλοιο, πρέπει να κάνεις ένα βήμα στο κενό. Χωρίς να ξέρεις τι θα συμβεί». Ο μικρός πρίγκιπας ένιωσε τον φόβο να ανεβαίνει μέσα του. Δεν είχε άλλες ζωές. Αν έπεφτε…Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Όχι μόνο από φόβο, αλλά και από όλα όσα είχε περάσει. Θυμήθηκε κάθε εμπόδιο, κάθε πτώση, κάθε φορά που σηκώθηκε ξανά. «Δεν έφτασα μέχρι εδώ για να σταματήσω τώρα», ψιθύρισε. Και έκανε το βήμα. Για μια στιγμή ένιωσε να αιωρείται. Μετά, κάτω από τα πόδια του, σχηματίστηκε ένα μονοπάτι από φως. Δεν έπεσε. Το γυάλινο κουτί γύρω από το διαστημόπλοιό του ράγισε και έσπασε σε χιλιάδες κομμάτια. Η φωνή ακούστηκε για τελευταία φορά: «Το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν ο φόβος σου».

Ο μικρός πρίγκιπας μπήκε στο διαστημόπλοιό του και κάθισε για λίγο σιωπηλός. Δεν ένιωθε πια το ίδιο παιδί που είχε φτάσει τρομαγμένο σε αυτόν τον πλανήτη. Ένιωθε πιο δυνατός, αλλά όχι επειδή δεν φοβόταν. Ένιωθε δυνατός επειδή έμαθε να προχωράει, ακόμα και με φόβο. Καθώς το διαστημόπλοιο απογειωνόταν, κοίταξε πίσω τον πλανήτη. Χαμογέλασε. Ήξερε πως στο επόμενο ταξίδι του δεν θα ψάχνει απλώς για καινούριους φίλους. Θα είναι έτοιμος να καταλαβαίνει τους άλλους, να τους ακούει και να τους νοιάζεται. Και κάπου εκεί ανάμεσα στα αστέρια, ένιωθε πως αυτή τη φορά δεν ήταν πραγματικά μόνος.

Β1

Νιόβη Χατζηπαρασκευά

Βαΐα Βλαχοπούλου

Φωτεινή Κοσμίδη

ΦΡΑΓΚΑΚΗ ΝΤΟΡΕΤΤΑ

«Δεν με θυμάσαι;» «Η Μαρία από το σχολείο είμαι!»

Χρειάστηκαν λίγα δευτερόλεπτα για να κατανοήσω όλες αυτές τις πληροφορίες. Και τότε την θυμήθηκα: καθόταν πάντα στο τελευταίο θρανίο, έκανε αστεία την ώρα του μαθήματος και έβρισκε τρόπο να μας κάνει όλους να γελάμε, αλλά και τους καθηγητεσ να θυμώνουν.

Στη συνέχεια αρχίσαμε να μιλάμε με ενθουσιασμό. Θυμηθήκαμε τις εκδρομές, τις φάρσες που κάναμε στους καθηγητές και το άγχος των εξετάσεων.

Η ζωή μάς είχε οδηγήσει σε διαφορετικούς δρόμους. Εκείνη είχε γίνει μια επιτυχημένη οδοντίατρος ενώ εγώ μια καταξιωμένη δικηγόρος . Αλλά στο τέλος καταλάβαμε πως ότι και να έχουμε καταφέρει στην ενήλικη ζωή μας τα μαθητικά χρόνια θα είναι τα καλύτερα.

Ο νέος αφού τελείωσε το μάθημα με τον πατέρα του, πήγε μια βόλτα για να πάρει λίγο αέρα και να ξεφύγει από την καταπιεστική καθημερινότητα του. Περπατώντας, έβλεπε τα άλλα παιδιά της ηλικίας του να τρέχουν, να φωνάζουν, να μαζεύουν ξύλα , μα πάνω από όλα να περνάνε ευχάριστα και να κάνουν αυτό που τους αρέσει. Έτσι, συλλογίστηκε το μέλλον του και βρέθηκε ανάμεσα σε ένα δίλλημα : να επιλέξει ένα επάγγελμα που θα του αρέσει, παρόλο που μπορεί να έχει κάποιες δυσκολίες ή να συνεχίσει την πατροπαράδοτη τέχνη της οικογένειας του, που θα είχε την βοήθεια του πατέρα του και θα ήταν μια «έτοιμη δουλειά», χωρίς όμως εκείνος να είναι πραγματικά ευτυχισμένος. Σκέφτηκε ότι για να γίνει επιτυχημένος θα πρέπει να κάνει κάτι που να τον ικανοποιεί αλλά θα πρέπει να επενδύσει και πάνω σε αυτό, πράγμα που χωρίς χρήματα δεν γίνεται. Τότε, πήρε την απόφαση να συνεχίσει την τέχνη του πατέρα του για όσο καιρό χρειαστεί μέχρι να μαζέψει κάποια χρήματα και στη συνέχεια να ασχοληθεί με το επάγγελμα της αρεσκείας του. Με αυτόν τον τρόπο θα ήταν όλοι πιο ευχαριστημένοι. Ο πατέρας του θα ένιωθε μεγαλύτερη ικανοποίηση, γιατί θα έβλεπε ότι τα πράγματα καλυτερεύουν αν και το επάγγελμα δεν θα συνεχιστεί, ενώ ο νέος θα ήταν χαρούμενος και ευτυχισμένος, αφού θα είχε τη δυνατότητα να κάνει αυτό που τον ευχαριστεί πραγματικά. Έτσι θα υπήρχε περισσότερη αρμονία και κατανόηση ανάμεσά τους.

Με τον καιρό η δουλειά του πήγε καλά και κατάφερε να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά του. Ο πατέρας του, βλέποντας ότι ο γιος του ήταν ευτυχισμένος και ότι η δουλειά του έφερνε περισσότερα χρήματα στο σπίτι, άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει γνώμη. Τελικά κατάφερε και ο ίδιος να ανοίξει ένα μικρό μαγαζί όπου πουλούσε αγιογραφίες. Έτσι ο καθένας ακολούθησε τον δρόμο που αγαπούσε και η οικογένεια έζησε πιο ήρεμα και ευτυχισμένα.

Οι Τρεις Κατηγορίες Ποιημάτων του

Ιστορικά: Εμπνέονται κυρίως από την ελληνιστική περίοδο, την ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα και το Βυζάντιο. Χρησιμοποιεί την ιστορία για να μιλήσει για το παρόν.

Φιλοσοφικά: Εστιάζουν σε ηθικά ζητήματα, τη στάση ζωής, την αξιοπρέπεια και τη μοίρα.

Ερωτικά : Ανακαλούν μνήμες περασμένων ερώτων και υμνούν την ομορφιά

Χαρακτηριστικά της Ποίησής του

• Η Καβαφική Ειρωνεία: Μια λεπτή, τραγική ειρωνεία που προκύπτει από την αντίθεση ανάμεσα σε αυτό που ελπίζουν οι άνθρωποι και σε αυτό που τελικά συμβαίνει.

  
  

• η Γλώσσα: Ένα μοναδικό μείγμα δημοτικής και καθαρεύουσας, με ιδιωματισμούς της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας.

  
  

• η Λιτότητα: Απουσία περιττών στολιδιών και επίθετων, με λόγο που πλησιάζει την πεζογραφία.

  
  

• Τα Προσωπεία: Συχνά μιλάει μέσα από τη φωνή ιστορικών ή φανταστικών προσώπων του παρελθόντος.

  
  

• Το αναγνωρισμένο σώμα της ποίησής του, ο «Κανόνας», αποτελείται από 154 ποιήματα. Μετά τον θάνατό του, βρέθηκαν επίσης τα «Αποκηρυγμένα» (πρώιμα έργα του), τα «Κρυμμένα» και τα «Ατελή».