Η Παναγία με ανοιχτά τα χέρια θέλει να χωρέσει όλη την οικουμένη στην αγκαλιά της. Είναι η μητέρα όλου του κόσμου. Είναι η Βασίλισσα του ουρανού και της γης. Είναι η πάντων χαρά . Είναι αυτή που γέννησε Τον Κτίστη όλου του κόσμου.

Τον Απρίλιο του 1943 η ευσέβεια μιας κοπέλας τοποθέτησε στην εικόνα άσπρους κρίνους. Αυτοί ξεράθηκαν, όπως ήταν φυσικό. Μα ξαφνικά τον Ιούλιο οι αποξηραμένοι κρίνοι άρχισαν παράδοξα να αποκτούν χυμούς και μάλιστα όσο πλησίαζε η γιορτή της 23ης Αυγούστου έφτασαν να βγάζουν μπουμπούκια μοσκομύριστα, ολοκληρωμένα την ημέρα του Πανηγυριού της.
Το θαύμα αυτό πραγματοποιείται από τότε μέχρι σήμερα.

Οι Γερμανοί φθάνουν στον Ορχομενό τις βραδινές ώρες της 9ης Σεπτεμβρίου με σκοπό να κάψουν τη Σκριπού και ολόκληρο τον Ορχομενό . Τα τρία Γερμανικά τανκς και ο Γερμανικός στρατός προσπερνάνε την εκκλησία της Παναγίας και απομακρύνονται γύρω στα 550 μέτρα.

Ξαφνικά όμως, το πρώτο τανκ ακινητοποιείται στη μέση του δρόμου. Το δεύτερο τανκ δοκιμάζει να περάσει δίπλα στο πρώτο, αλλά πέφτει σε ένα μικρό χαντάκι και ακινητοποιείται. Το τρίτο τανκ στρίβει λίγο και δοκιμάζει να περάσει μέσα από ένα χωράφι, αλλά και αυτό το περιμένει η ίδια τύχη. Τρία τανκς ακινητοποιημένα. Μάταια αγωνίζονται οι Γερμανοί να τα μετακινήσουν.

Ξημερώνει η 10η Σεπτεμβρίου και ο επικεφαλής αξιωματικός Όφμαν,αναζητά βοήθεια από κάποιο τρακτέρ και έτσι τραβάει τα τανκς τα οποία ξεκίνησαν αμέσως να κινούνται.

Γυρίζοντας πίσω μπήκαν στην εκκλησία. Ο Όφμαν, κοίταζε τις εικόνες. Έδειξε την εικόνα της Παναγίας που βρισκόταν στερεωμένη στο τέμπλο και είπε:

"Αυτή η γυναίκα σας έσωσε. Να την τιμάτε και να τη δοξάζετε."

Αργότερα ο Όφμαν, μαζί με τους άλλους Γερμανούς ομολόγησε τι πραγματικά είχε συμβεί. Την ώρα που προχωρούσαν ακούστηκε ένας μεγάλος θόρυβος και μια γυναικεία κραυγή πόνου και αγωνίας. Τότε εμφανίστηκε μπροστά τους, μέσα σε φωτεινή νεφέλη, μια μεγαλόπρεπη γυναίκα με αυστηρό ύφος, έχοντας σηκωμένο το χέρι της σε απαγορευτική στάση και τότε ήταν που σταμάτησε το πρώτο τανκς. Η γυναίκα παρέμεινε σε αυτή τη στάση και τους εμπόδιζε να προχωρήσουν, μέχρι που ακινητοποιήθηκαν και τα τρία τανκς. Όταν λοιπόν αντίκρισε την εικόνα της Παναγίας αναγνώρισε αυτή τη γυναίκα που τους σταμάτησε το προηγούμενο βράδυ, απλά σηκώνοντας το χέρι της.

Στις 10 Σεπτεμβρίου 1944, στην πρώτη ετήσια επέτειο του θαύματος γίνεται και η πρώτη ευχαριστήρια ακολουθία, πριν ακόμα αποχωρήσουν πλήρως οι Γερμανοί από τον Ελλαδικό χώρο. Όλος ο Ορχομενός είναι εκεί. Ο ίδιος ο Όφμαν με τους Γερμανούς του είναι παρόντες.

Κάθε χρόνο γίνεται μεγάλη γιορτή και πανήγυρη. Ο Γερμανός αξιωματικός Όφμαν ερχόταν μετά τον πόλεμο κάθε χρόνο στον Ορχομενό και ήταν παρών στη μεγάλη γιορτή της Παναγίας. Αργότερα ερχόντουσαν τα παιδιά και τα εγγόνια του.

Η εικόνα αποτελούσε οικογενειακό κειμήλιο του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, ο οποίος με ευλάβεια την φύλαγε στο παρεκκλήσι του σπιτιού του. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός ήταν ο πρώτος σύμβουλος του Ουάλιδ το έτος 705-715, χαλίφη της Συρίας, για όλα τα αναγκαία θέματα, που αφορούσαν το Χριστιανικό πληθυσμό της περιοχής αυτής.

Ακριβώς εκείνη την εποχή, όταν Αυτοκράτορας της Κωνσταντινουπόλεως ήταν ο Λέων Γ' ο Ίσαυρος, ξέσπασε η Εικονομαχία. Η προσκύνηση των ιερών Εικόνων θεωρούνταν ειδωλολατρία. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός αναδείχθηκε θερμός υποστηρικτής των Αγίων Εικόνων και με τα συγγράμματά του κατετρόπωσε την αίρεση της εικονομαχίας. Ο Αυτοκράτορας ο Λέων ο Γ' προκειμένου να απαλλαγεί από την παρουσία του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, τον συκοφάντησε στο χαλίφη Ουάλιδ με την κατηγορία, ότι σκέπτεται να καταλάβει κρυφά την Δαμασκό.

Ο χαλίφης διέταξε να συλληφθεί αμέσως ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και να του κοπεί το δεξί χέρι μέσα στην πλατεία της Δαμασκού. Η διαταγή εκτελέστηκε αμέσως. Ο Άγιος έλαβε το κομμένο χέρι του και όλη τη νύχτα ικέτευε την Παναγία γονατισμένος να τον θεραπεύσει προκειμένου να συνεχίσει τον σκληρό αγώνα του υπέρ της Ορθοδοξίας.

Κατάκοπος, όπως ήταν, αποκοιμήθηκε για λίγο και τότε είδε σε όραμα την Παναγία μέσα από την Αγία Εικόνα της να του λέει, ότι από τώρα και στο εξής το χέρι του θα είναι θεραπευμένο.

Ο Άγιος ξύπνησε και είδε πραγματικά, ότι το χέρι του είχε αποκατασταθεί και ήταν υγιές. Από τη χαρά του φρόντισε και έβαλε αργυρό ομοίωμα του χεριού του κάτω από το αριστερό μέρος της Εικόνας της Παναγίας.

Κάποιο βράδυ, η Τατιανή είδε σε όραμα στον ύπνο της ότι την επισκέφθηκε στο κελί της μία άγνωστη μοναχή, που της ζήτησε να την αγιογραφήσει.

 Η Τατιανή έκπληκτη από το θάρρος της ξένης γυναίκας της απάντησε πως δεν είχε ξύλο να την ζωγραφίσει. Τότε, η άγνωστη γυναίκα της έδωσε ένα σανίδι κατάλληλο για αγιογράφηση και της ζήτησε να τη ζωγραφίσει. 

 Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, η Τατιανή παρατήρησε πως τα άμφια της άγνωστης γυναίκας μετατράπηκαν σε χρυσά και το πρόσωπό της έλαμπε.

Εκείνη τη στιγμή, η άγνωστη γυναίκα είπε:

"Ω μακαρία Τατιανή, μετά τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά, θα με αγιογραφήσεις πάλι εσύ". 

Η Τατιανή τότε αντιλήφθηκε πως αγιογραφούσε την Παρθένο Μαρία και ξύπνησε ταραγμένη. Αμέσως, κατευθύνθηκε προς την Ηγουμένη, όπου της διηγήθηκε το όραμά της. Η Ηγουμένη, δύσπιστη, την παρότρυνε να συνεχίσει τον ύπνο της και να αγιογραφήσει το επόμενο πρωί μία εικόνα της Παναγίας.

Όταν η Τατιανή επέστρεψε στο κελί της, διέκρινε φως και μία πρωτόγνωρη ευωδία να κυριαρχεί στο χώρο. Κατευθείαν, ειδοποίησε την Ηγουμένη και μαζί αντίκρισαν ένα από τα πιο εκπληκτικά θαύματα. Η εικόνα που είχε δει στο όραμά της η Τατιανή, βρισκόταν μέσα στο κελί πραγματική και Αχειροποίητη.

Ύστερα από όλα αυτά τα γεγονότα που προηγήθηκαν, η Θεοτόκος εμφανίστηκε ξανά στη μοναχή Τατιανή, ζητώντας της να εκπληρώσει το θέλημά της. Η επιθυμία της Παναγίας ήταν να τοποθετηθεί η εικόνα της στη Γεθσημανή,εκεί που βρίσκεται ο τάφος της Παναγίας. Έτσι και έγινε.

"Και επιθυμήσει ο Βασιλεύς του κάλλους σου",

ενώ από την μεριά της Παναγίας επιγράφεται:

"Παρέστη η Βασίλισσά σου εκ δεξιών σου εν ιματισμώ διαχρύσω Περιβεβλημένη, Πεποικιλμένη".

Είναι η μοναδική Ιερά Εικόνα η οποία αποδίδει αγιογραφικά, την τιμή που αποδίδεται στο πρόσωπο της Μητέρας του Κυρίου, μετά την Κοίμηση και Μετάστασή της στους Ουρανούς. Είναι εκείνη η Πρώτη που ζει την μετάσταση του ανθρωπίνου Σώματος από την φθορά στην αφθαρσία.

Στις αρχές του 14ου αι., στις 21 Ιανουαρίου, μετά την τέλεση του Όρθρου, οι μοναχοί πήγαν στα κελιά τους για να ξεκουραστούν μέχρι να ξεκινήσουν και πάλι τα καθημερινά τους καθήκοντα. Την ίδια στιγμή και χωρίς να το γνωρίζουν, κάποιοι εχθρικοί πειρατές είχαν περικυκλώσει την πύλη και ήταν έτοιμοι να επιτεθούν στο μοναστήρι.

Τότε, συνέβη ένα συνταρακτικό γεγονός! Στο ναό βρισκόταν μόνος του ο ηγούμενος και προσευχόταν με μεγάλη αφοσίωση και συγκέντρωση. Ξαφνικά, άκουσε μία φωνή, που δεν έμοιαζε με ανθρώπινη, να του λέει:

"Μην ανοίξετε σήμερα την πύλη της Μονής, αλλά ανεβείτε στα τείχη και διώξτε τους πειρατές". 

Ο ηγούμενος, διαπιστώνοντας πως αυτά τα λόγια προέρχονταν από την ιερή εικόνα την πλησίασε και την παρακολουθούσε ευλαβικά. Μπροστά στα μάτια του συνέβη ένα εκπληκτικό θέαμα! Τα λόγια αυτά ήταν του Ιησού Χριστού προς την Μητέρα του!

Η Θεοτόκος μαζί με τον Ιησού Χριστό, που κρατούσε στα χέρια της, πήραν ζωή. Ο Κύριος, ως βρέφος, κίνησε το χέρι του προς το στόμα της Μητέρας του και το κάλυψε, λέγοντας: 

 «Μη, Μητέρα μου, μην τους το λες. Άφησέ τους να τιμωρηθούν για την αμέλειά τους στα μοναχικά τους καθήκοντα».

Η Υπεραγία Θεοτόκος, με περίσσεια μητρική υπομονή, κράτησε το χέρι του Υιού της και έσκυψε το κεφάλι της προς τα δεξιά, λέγοντας δύο φορές τα εξής λόγια:

«Μην ανοίξετε την πύλη της Μονής, ανεβείτε στα τείχη και μετανοήστε, διότι ο Υιός μου είναι οργισμένος με σας». Έπειτα, η εικόνα επέστρεψε στην αρχική της απεικόνιση.

Οι μοναχοί έτρεξαν γρήγορα στα τείχη και είδαν τους πειρατές έξω από την πύλη της Μονής, έτοιμους να την λεηλατήσουν. Όμως, χάρη στη θεία πρόνοια της Θεοτόκου η Μονή σώθηκε.

Μετά από όλα αυτά που συνέβησαν, ο ηγούμενος συγκέντρωσε τους πατέρες της Μονής για να τους διηγηθεί τα θαυμαστά γεγονότα, επαναλαμβάνοντας όσα είχε ακούσει από την ιερή εικόνα. Εκείνοι αντίκρισαν την εικόνα της Παναγίας της Παραμυθίας και έκπληκτοι παρατήρησαν πως είχε αλλάξει.

Στις 24 Σεπτεμβρίου εμφανίστηκε η Παναγία στον βοσκό και του είπε να ψάξει για την εικόνα, που είχε έρθει σε εκείνο το μέρος πολλά χρόνια πριν.

Ο βοσκός έπεσε στο έδαφος γεμάτος δέος, προσευχόμενος προς τη Θεοτόκο. Μόλις σηκώθηκε και γύρισε, είδε την εικόνα στα κλαδιά μίας μυρτιάς. Κλαίγοντας από χαρά, έφερε την εικόνα σπίτι του και είπε σε όλους τους φίλους και συγγενείς την ιστορία της ανεύρεσης της εικόνας.

Όταν ξύπνησε την επόμενη ημέρα, η εικόνα έλειπε και φοβήθηκε μήπως είχε κλαπεί. Με βαριά καρδιά γύρισε με τα πρόβατά του στον τόπο της ανεύρεσης, αλλά εκεί είδε πάλι την εικόνα, στα κλαδιά της μυρτιάς που την είχε πρωτοβρεί. Δοξάζοντας τον Θεό την πήρε πάλι σπίτι του, αλλά τη νύχτα η εικόνα εξαφανίστηκε, όπως και την πρώτη φορά. Όταν η εξαφάνιση και επανεμφάνιση της εικόνας συνέβη και τρίτη φορά, κατάλαβε ότι ήταν θέλημα της Μητέρας του Θεού η εικόνα να παραμείνει εκεί που είχε πρωτοβρεθεί.

 Μετά την προσευχή, η Θεοτόκος σηκώθηκε και μπήκε μέσα στο ιερό, όπου φυλασσόταν το μαφόριό της, δηλαδή το τσεμπέρι της. Το πήρε στα χέρια της και το άπλωσε πάνω από τους χριστιανούς που βρίσκονταν έξω. Με αυτόν τον τρόπο θέλησε να δείξει ότι τους σκέπει και τους προστατεύει.

Αυτό το θαύμα γιορτάζεται την 1η Οκτωβρίου.Η Εκκλησία της Ελλάδος όμως, την έχει μεταθέσει στις 28 Οκτωβρίου, όπου η Ελλάδα γιορτάζει το μεγάλο γεγονός της διασώσεως και απελευθερώσεως της από τον Ιταλογερμανικό ζυγό.

Ο Νείλος δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στη φωνή, η οποία όμως σύντομα ξανακούστηκε επιτιμώντας τον μοναχό και αφήνοντάς τον τυφλό.
Οι αδελφοί άρχισαν να περνούν με πολύ ευλάβεια μπροστά από την εικόνα, της κρέμασαν ακοίμητο καντήλι και διέταξαν το νέο τραπεζάρη να τη θυμιάζει καθημερινά.
Ο τυφλός Νείλος περνούσε όλο τον καιρό του σε ένα στασίδι μπροστά στην εικόνα παρακαλώντας την Παναγία να τον συγχωρέσει και να τον θεραπεύσει, πράγμα το οποίο και έγινε.
Η Παναγία μας, εισάκουσε την προσευχή του και του είπε:

"Ιδού, από σήμερα σου χαρίζω το φως και πρόσεξε στο εξής να μην περάσεις με αναμμένα δαδιά, γιατί εγώ είμαι η Κυρία της Μονής αυτής και γοργά υπακούω σ’ εκείνους που με επικαλούνται και τους χαρίζω τα προς σωτηρία αιτήματά τους, διότι καλούμαι Γοργοεπήκοος".

Από τότε αποδεικνύει ότι γρήγορα υπακούει σ’ εκείνους που προστρέχουν σ’ αυτήν με ευλάβεια και πίστη.

Την εποχή των διωγμών οι χριστιανοί κατέφυγαν για ασφάλεια στο Σπήλαιο όπου και την έκρυψαν.Η Εικόνα παρέμεινε στο Σπήλαιο μέχρι που ανακαλύφθηκε κατά τον θαυμαστό τρόπον από την Αγία Ευφροσύνη.

Είναι ανάγλυφη, πάχους τριών πόντων και πλασμένη από κερί, μαστίχα και άλλες ύλες. Από τις πολλές πυρκαγιές έχει αμαυρωθεί. Το σώμα της Παναγίας είναι στραμμένο δεξιά, κρατάει τον Υιόν της στο δεξί χέρι (Δεξιοκρατούσα), ο οποίος με το αριστερό του χέρι κρατεί ελαφρά την αριστερή παλάμη της Μητρός Του, ενώ με το δεξιό κρατάει το Ευαγγέλιο.

Η εικόνα της Πορταΐτισσας φέρει κάτω από τη δεξιά σιαγόνα τραύμα με ξηραμένο αίμα, καθώς σύμφωνα με την παράδοση κτυπήθηκε με το ξίφος ενός Άραβα, ο οποίος ονομαζόταν Ραχάι και ήταν αρχηγός ενός πειρατικού στόλου. Όταν ο στόλος αυτός έπλευσε στη θάλασσα των Ιβήρων, ο Ραχάι έστειλε πειρατές, να κουρσέψουν τη Μονή. Αυτοί όμως δεν μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν την εντολή του αρχηγού τους, διότι εμποδίστηκαν από μία Γυναίκα και γύρισαν στα πλοία τους άπρακτοι. Όταν ο Ραχάι άκουσε τη δικαιολογία των συντρόφων του, τους ονείδισε και αμέσως έτρεξε εναντίον της Μονής κραδαίνοντας το ξίφος του. Όταν είδε την αγία εικόνα της θείας Πορταΐτισσας, με θυμό τη χτύπησε με το ξίφος του. Από την πληγή άρχισε να ρέει άφθονο αίμα, που τον περιέλουσε. Στη θέα του αίματος από το φρικτό θαύμα, άρχισε να τρέμει, και μετανοώντας για την ασέβεια του ζήτησε συγχώρηση. Κατόπιν βαπτίστηκε και έγινε μοναχός και κλαίγοντας για το αμάρτημά του.

Δόθηκε το προσωνύμιο Πορταΐτισσα, επειδή η εικόνα είναι τοποθετημένη στο παρεκκλήσιο της μονής Ιβήρων που ευρίσκεται αριστερά της κεντρικής πύλης.

Όταν έφθασαν οι χωρικοί είδαν το δέντρο εντελώς καμένο και στην καμένη ρίζα του ήταν ακουμπισμένη μια πολύ όμορφη εικόνα της Παναγίας, η οποία ήταν ανέπαφη από την φωτιά.Οι κάτοικοι πήραν την εικόνα στα χέρια τους, την προσκύνησαν και την κατέβασαν στο χωριό και την τοποθέτησαν στην εκκλησία του χωριού τους, που ήταν στην πλατεία.

Το επόμενο πρωί πήγαν και οι άλλοι στην εκκλησία για να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας. Όμως η εικόνα έλειπε και δεν βρισκόταν πουθενά.Κάποιος πήγε στο βουνό και βρήκε την εικόνα στο καμένο δέντρο, την κατέβασε στο χωριό και ρωτούσε ποιος την πήγε εκεί.
Έτσι οι κάτοικοι αποφάσισαν να κλειδώσουν την εκκλησία. Όμως τρεις φορές η εικόνα έλειπε και την ξανάβρισκαν στο καμένο δέντρο.
Τότε οι χωρικοί πίστεψαν πως η επιθυμία της Παναγίας είναι να βρίσκεται εκεί και γι' αυτό έχτισαν μία εκκλησία και τοποθέτησαν εκεί την Παναγία.

Και από τότε και κάθε Δεκαπενταύγουστο συμβαίνει κάτι περίεργο και θαυμαστό.

Από τις 6 έως τις 16 Αυγούστου εμφανίζονται μέσα κι έξω από τον ναό φίδια. Είναι τα λεγόμενα «φίδια της Παναγίας».

Ειδικοί που τα έχουν εξετάσει δεν μπορούν να τα εντάξουν σε κανένα είδος και τα θεωρούν μοναδικά.

Είναι λευκόγκριζα με μάτια σπινθηροβόλα και στο κεφαλάκι τους σχηματίζεται ένας μικρός σταυρός.

Είναι αυτά, τα φιδάκια της Παναγιάς, θαύμα μοναδικό και ανεπανάληπτο που μόνο με την καρδιά μπορεί κάποιος να το κατανοήσει και όχι με τον νου.

Ξεκίνησαν μαζί να ψάλλουν "Την Τιμιωτέραν των Χερουβείμ…" . 

Όμως, ο φιλοξενούμενος μοναχός άρχισε τον ύμνο διαφορετικά, προσθέτοντας στην αρχή του ύμνου, το μέχρι τότε άγνωστο προοίμιο :

"Άξιόν Εστιν ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον,

την αειμακάριστον και παναμώμητον,

και Μητέρα του Θεού ημών."

Ο μοναχός, ακούγοντας με θαυμασμό το προοίμιο, ζήτησε να το γράψει ώστε να μπορεί να το ψάλλει και ο ίδιος. Μη μπορώντας όμως να εντοπίσουν χαρτί και μελάνι, ο άγνωστος μοναχός χάραξε με το δάχτυλό του το προοίμιο πάνω σε μία πέτρινη πλάκα. Όπως λέγεται, η πλάκα είχε μαλακώσει σαν το κερί. 

Ολοκληρώνοντας το προοίμιο, ο άγνωστος μοναχός ανέφερε πως έτσι πρέπει να ψάλλεται από εδώ και στο εξής από όλους τους ορθόδοξους χριστιανούς. Μετά από αυτό το περιστατικό, εξαφανίστηκε.