Wat-gaan-we-doen-vandaag bespreken, klets-kennismaking (speeddaten?) + spelletje 

Mag alles gefilmd? Hoe willen we documenteren? 

 

19:00 – 19:30:  

Bespreken thema 

O.A. Volkskrant artikel lezen. Optie: samen/hardop lezen. Optie: iedereen highlighten wat ze interessant vinden / raakt in de tekst 

 

19:30 – 19:40: 

(Rook)Pauze 

 

19:40 – 20:00: 

20 slechte ideeën groep brainstorm 

 

20:00 – 20:30: 

Acts maken duo's  

Act mag alles zijn, moet minimaal 1x (hardop) gerepeteerd worden. Ingecalculeerd: uitleg + uitloop pauze, 20 á 25 minuten echt daadwerkelijk maken. 

 

20:30 – 20:50: 

Kijken acts 

Eerst anderen vragen wat werkt, daarna zelf delen. Verwerkingstijd opschrijven/registreren geven & nemen. 

 

20:50 – 21:00: 

Optionele pauze 

 

21:00 – 21:25: 

Acts maken ander duo 

 

21:25 – 21:40: 

Kijken acts 

 

21:40 – 22:00: 

Opruimen, huiswerk uitdelen (registratie ''Met liefde te maken'' kijken & gezamenlijke theatermuziek playlist) en wegwezen 

Inloop  

 

18:40 – 19:10  

Input gast 

 

19:10 – 19:35 

Acts maken 1  

 

19:35 – 20:05  

Acts kijken 1 

 

20:05 – 20:20 

Pauze 

 

20:20 – 20:50 

Markeren artikel 

 

20:50 – 21:20  

Acts maken 2 

 

21:20 – 21:40  

Act kijken 2  

 

21:40 – 22:00  

Opruimen en wegwezen  

 

Kaders act vandaag: 

Geen tekst 

Wachtkamer (publiekopstelling)  

Borden eten brengen, verstoppen, opruimen 

Iets met deuren 

Maud te gast, input poëtisch schrijven 

19:00 – 19:15  

Solo's voorbereiden 

19:15 – 19:45 

Solo's kijken 

19:45 – 20:00  

Pauze + verhuizen naar TZ 

20:00 – 20:30 

Solo's maken /vervolgopdracht Maud 

20:30 – 21:00 

Kijken  

21:00 – 21:40  

Poging 1 tot plakken / kletsen over thema  

Inventariseren werkende elementen / evalueren.  

Wat vind iedereen tot nu toe? Wat kan ik beter of anders doen? Wat moet ik vooral zo blijven doen? Waar is behoefte aan?  

Inloop en check-in 

18:40-18:50  

Persoonlijke affiniteiten thema 

Wat ik nooit heb gevraagd: waarom wil je meedoen aan een voorstelling over deze thematiek? Heb je daar een persoonlijke verbinding mee, en wil je daar iets over vertellen? 

18:50-19:00 

Lotte vertelt over live-camera-publieks-begeleiding-begin 

19:00-19:25 

W-U 

Smeltende madame Tussauds beelden.  

Iris iets voor samenwerking?  

19:25- 19:40 

Koorddanser act terughalen 

19:40 – 20:25 

Bellenblaas act maken  

20:25 – 20:40 

Pauze 

20:40 – 21:25 

Koorddanser verbinden aan 

Vanaf 21:25 uitloop 

 

Ieder onderdeel wat ik gepland heb is uitgelopen, dus we maken 1x acts, niet 2x zoals in de planning staat. 

*Apathische kinderen, wanhopige ouders: ‘Mijn zoon komt al zes jaar zijn slaapkamer niet meer uit’ (volkskrant.nl)

Wat ik van Milou kan leren is haar op- of doorbouw in een opdracht. Het eerste wat Milou ons vraagt is om op de beat van een Afrikaans – uptempo nummer de kamer rond te rennen, met een soort bounce. Het is inderdaad uitputtend. Ze laat ons een paar minuten zo rondrennen. Dan klapt ze in haar handen en is het de bedoeling dat wij freezen. Ze klapt en wij rennen weer door. Zo gaat het weer een tijdje. We worden steeds vermoeider, dus balans houden wordt steeds moeilijker. Dat is precies wat Milou wilden dat we zouden embodyen vandaag. Disbalans. Dat wat wij in ons lichaam voelen, dat is waar volgens Milou het thema om draait. Disbalans in de ouder-kind relatie. Dat gezegd hebbende rennen we weer verder, en de volgende x dat milou in haar handen klapt krijgen we de keuze, om zelfstandig de grenzen van onze balans op te zoeken, of om een ander te gaan ondersteunen.  Milou's input eindigt met de hele groep die 1 persoon ondersteunt.  

Acts maken:
Er komt een kader bij, het moet zich kunnen afspelen in een wachtkamer, en omdat we net met Milou hebben gewerkt mag er geen tekst gebruikt worden.  

De 'koorddanser' act die Nikki en Iris maken blijft na deze repetitie behoorlijk rondspoken in mijn hoofd. De simpliciteit, door het tempo en herhaling van handelingen spreekt me aan. Ook de koorddanser kwaliteit van de handeling zelf. 

Van de 'Legs crossed' act van Alysha en Milou neem ik vooral mee hoe zij hierin last of zorg verbeelden. Door lichaamsgewicht + het opvangen of overgeven aan de ander.

Na de pauze is de opdracht om het artikel wat we vorige week en-grouppe hebben gelezen, nu ieder voor zich te lezen en alles wat je eraan aanspreekt te markeren.  

Vervolgens gaan we nog een x acts maken. Deze keer mag er wel tekst worden gebruikt, 1 woord of zin, en deze mag herhalen.  

Acts maken ll resultaat:
De acts van Alysha en Nikki zijn bovenstaand te bekijken onder de kopjes: 'Onoplosbaar' - Alysha - en 'Stoepkrijt spoken-word' - Nikki -.
Het toneelbeeld van Anke intrigeert me, door de vervreemding, of abstractie van de liggende stoelen. Ik weet niet precies wat ze ermee bedoelt, en het is niet in mij opgekomen dit te vragen. Als ik dat de volgende x weet, dan weet ik ook beter hoe we die boodschap kunnen versterken, welke handelingen er nog meer in passen en waar het eventueel in de voorstelling zou kunnen.

Evalueren:
Voor het laatste halfuurtje heb ik snacks meegenomen, omdat ik na drie repetities wat tijd wil inlassen om met elkaar te kletsen over het thema en te evalueren hoe iedereen de afgelopen repetities heeft ervaren. Ik vraag iedereen om te bladeren tussen alles wat ze tot nu toe hebben opgeschreven en de werkende elementen te benoemen die er wat hun betreft echt uitspringen. Iris en ikzelf hebben hier bewust niks gezegd. Hier kwamen de volgende dingen uit: 

Er werd een nieuwsgierigheid uitgedrukt naar het volgende: 

Volgende week: 

Repetitie 4... kwam zijn naam in ieder geval na. 'De grote chaos bluf repetitie’. Zo kijk ik erop terug. Een eerste poging tot plakken zonder plan B.  

Deze dag zat ik niet goed in mijn vel. Nikki en Iris overigens ook niet, die waren beide afwezig. Dus Anke, Alysha en ik waren met z'n drieën. Nadat ik haastig TZ binnenkwam, hebben we alle gordijnen weggeschoven, het toneelbeeld leeggehaald van ruis en bij wijze van 'scenografie’ 2 bankjes midden in het verlengde van de zaal gezet. Tijdens het schuiven en het tillen vertel ik over de inspiratie/ingeving die ik heb opgedaan in de les van Martijn afgelopen vrijdag (meer hierover lees je onderaan in de ''noemenswaardig'' van week 4 in het input logboek) Zittend op die bankjes hebben we met elkaar ingecheckt, en heb ik gevraagd naar de persoonlijke affiniteiten van de spelers met dit thema/project. Dit vraag ik nu pas in het proces, omdat voor het delen van persoonlijke verhalen een vertrouwelijk klimaat nodig is. Na de vorige repetitie vind ik het klimaat geschikt om deze vraag te stellen, geeft de vraag misschien zelfs wel een boost. Antwoorden op deze vraag delen in mijn openbare logboek vind ik niet bijdragen aan een vertrouwelijk klimaat, dus tot zover.  

Vervolgens wilde ik alvast gezamenlijk opwarmen, alvast samen op de vloer bezig zijn als Abel na het eerste uur zo meteen binnenloopt om half 8. Ik wilde eigenlijk Iris vragen om de opwarming vandaag te doen, omdat zij nog niet eerder ''zelfstandig'' met de groep heeft gewerkt. Ook wilde ik haar vragen om haar W-U te focussen op groepsdynamiek. Beide dingen gaan nu niet door, wat 2/5 van de groep is er niet, waaronder Iris. En omdat ik geen plan B heb, schut ik er eentje uit mijn mouw. We gaan veel fysiek werken, en omdat we in de immersive week met Abel en Mirte zitten, geef ik een geïmproviseerde remix tussen de input van Milou een paar repetities terug, en de slow-motion visualisatie die we recentelijk bij Abel hebben gedaan. Door mijn gebrek aan voorbereiding voel ik mij onzeker en ongemakkelijk, en dit zet aardig de toon voor mijn gevoel over de rest van de repetitie. Maar dit is even het laatste pessimistisch / negatieve toon die ik aan dit logboek wil geven.  

 

In de bespreking achteraf maakt Abel mij weer even scherp op een bij mij bekende valkuil: durven om een opdracht/ aanbod van spelers te laten duren, mijn oordeel uitstellen en mijn spelers niet regisseren in een voorbedachte vorm of beeld. Dit frustreert me even, omdat het dus een bekend punt is, maar de volgende ochtend valt er bij Mirte al een kwartje. Een kwartje over de lijn waarvan ik heb beginnetje  in het laatste deel van het eerste jaar heb gemaakt, en nu dus dan doortrekken i.p.v. opnieuw schetsen(meer hierover lees je onderaan in de ''noemenswaardig'' van week 5 in het input-logboek) 

Incheck 

18:40 – 19:10 

Monoloog 2 zetten 

19:10 – 19:40 

Lift disco maken 

19:40 – 19: 55 

Pauze 

19:55 – 20:55 

Poging tot doorlopen? 

20:55 – 21:40 

Inspreken met Anke 

Check in 

18:40 – 18:55 

Iris 

18:55 – 19:15  

Doorlopen begin 

19:15 – 19:45 

Testpubliek 

19:46 – 20:00  

Pauze 

20:00 – 20:15 

Pitch n.a.v. negotiate 

20:15- 21:15 

M2

21:15 – 22:00  

Ren scene  

In eerdere repetities hebben we een aantal keer een bewegingsoefening gedaan waarbij één iemand een waxenbeeld is wat smelt, en een ander de museum suppost die het beeld rechtop probeert te houden. Deze repetitie hebben we hier een scene van gemaakt. Dit begon bij de opdracht voor mijn spelers om allemaal individiueel in 2,5 minuut van een stoel te smelten. Hierbij gaf ik telkens aan als er 30 seconde voorbij waren ter tijds oriëntatie. Dit hebben we 2x gedaan, en daarna sneller en zonder tijdsindicatie vanuit mij. Vervolgens was de aanwijzing om zelf te kiezen wanneer je terug rechtop gaat zitten, ongeacht of je nog verder kon smelten of niet. De combinatie van deze elementen riep bij mij de associatie op van ''wakker'' schrikken en je betrapt voelen. Tot slot wilde ik het ''help'' element uit de input van Milou in R2 en de originele opdracht toevoegen. De laatste aanwijzing was dat de spelers ook de keuze konden maken om een ander te zien en te helpen. Hier ontstonden momenten waarop speler A speler B wilde helpen, maar B overeind schrok voordat A hen bereikt had. Hier ontstonden contact momenten die ik interessant vind door hun ongemakkelijkheid. 

Antwoorden die niet langer werden dan prima, hmm, het gaat wel. 

Weetje nog die knuffelbeer. Gescheurd aan alle kanten. Lapjes stof om de kwijlvlekken te verbergen. Jij die begon te krijsen als die niet aan de rechterkant van je kussen lag omdat je dan niet kon slapen. Het moment dat ik de kleine kraaloogjes in een kartonnen doos propte.

Met een glimlach, je zei: “ik wil een pannenkoek met marshmallows en slagroom erbij.” 

Nu zeg je onbezield: “ik heb geen trek…”

Je lijkt kapot, beschadigd, ben je lek? Loopt al je denken weg uit je hoofd? Druipt al dat je ziet weg uit je ogen? Glijdt al wat ik zeg direct uit je oren, richting de grond, richting alles wat je hebt laten vallen? 

Ik wil je graag lijmen. Al dat wat stuk, gevallen uit jouw handen, weer aan je vastplakken. Gewoon zodat je weer op die kleine gaat lijken. Ik heb je altijd lief. Je blijft mijn hartedief, ik heb je altijd lief.

Hoelang zal het nog duren voordat die jaren van stilte daar in jouw kamer een lach zal bevatten. 178 maanden. Ik wil je niet meer missen. Ik wil je niet meer missen. 

 

Ik wil hem niet meer missen. Ik wil hem niet meer missen. Ik mis hem al zo lang. Hij lijkt wel verdwenen. 178 maanden. Opgesloten in zijn kamer. Nergens zin in. Deur gaat enkel open voor een nieuw bord eten. Computer heel de dag aan. Slapen, opstaan, zitten, niks doen, liggen, slapen. Geen gesprek. 178 maanden. Ik ben hier al zo vaak geweest. Ik ben hier al zo lang.