Persoonlijk ben ik van mening dat nascholing en ondersteuning voor docenten cruciaal zijn om het nieuwe CKV-programma effectief uit te voeren. Het afstand nemen van passieve kunstbehandeling en de nadruk op zelfstandig onderzoek is waardevol, omdat het studenten in staat stelt een dieper begrip van kunst te ontwikkelen en hun eigen creativiteit te verkennen. Echter, het is van essentieel belang dat docenten voldoende ondersteuning krijgen om deze veranderingen met succes te implementeren. Het delen van ervaringen en het creëren van netwerken, zoals docentontwikkelteams of professionele leergemeenschappen, kunnen waardevolle hulpmiddelen zijn voor docenten om samen te werken en lesmateriaal te delen. Het lijkt erop dat het nieuwe CKV-programma potentieel heeft, maar docenten moeten de nodige ondersteuning krijgen om deze kansen te benutten en de haalbaarheid van het programma te vergroten.

Ik heb daarna het artikel 'Verduidelijking examenprogramma Kunstvakken 1 op VMBO' gelezen, in dit artikel wordt besproken hoe het huidige examenprogramma Kunstvakken 1 inclusief CKV in het VMBO mogelijk niet in overeenstemming is met de wet. De schrijver wijst op de vragen en zorgen van kunstvakdocenten met betrekking tot de interpretatie en uitvoering van het examenprogramma.

Persoonlijk denk ik dat de complexiteit en onduidelijkheid van het toenmalige examenprogramma (dit artikel stamt uit 2017) een punt van zorg lijken te zijn. Het feit dat scholen veel vrijheid hebben bij het bepalen van de grootte van de vakken kan leiden tot een soort scheefgroei waarin ze het uitvoeren, wat dan weer afbreuk doet aan de uniformiteit en kwaliteit van het kunstonderwijs die nagestreefd wordt. Het lijkt goed dat er wordt gewerkt aan verheldering en aanpassingen, maar het roept ook vragen op over hoe goed het huidige systeem functioneert en in hoeverre het aansluit bij de behoeften en verwachtingen van zowel docenten als leerlingen.

Ik moet persoonlijk zeggen dat ik deze vraag lastig om te beantwoorden vindt. Omdat in de al summiere tijd die we hadden tijdens de "kunstcarrousel" nog summierder in ging op beschouwing. We hebben leuke workshopjes gedaan, daar niet van, maar beschouwing kan ik mij maar weinig van herinneren. Enfin. Het is het interessantst om de manier van beeldende kunstbeschouwing af te zetten tegenover de andere disciplines omdat het een passieve kunstvorm tegen een actieve kunstvorm afzet. Om dan één vorm van beschouwing buiten beschouwing te laten vind ik zonde, en vooral omdat de overeenkomsten verassend zijn. Bij alle drie de disciplines wordt er namelijk gebruik gemaakt van semiotiek, er zijn bepaalde betekenissen gegeven aan soorten, stijlen en beelden en die worden gebruikt om het werk te analyseren. Bij beeldend kijken we naar wat het gebruik van kleur en licht doet en bij muziek luisteren we naar wat het gebruik van bepaalde instrumenten doet. Bij dans kijken we dan weer naar de verhoudingen van lichamen tot elkaar en houdingen zelf. De semiotiek is in ieder aspect van kunstbeschouwing aanwezig. Als je dus CKV gaat geven en multidisciplinair aan de slag gaat moet je eerst zorgen dat de tekenleer helder is bij de studenten, hoe je iets moet ontleden. De volgende stap is dat je dat verduidelijkt op basis van de te behandelen discipline. Dus als je theater neemt moet je eerst de tijd nemen om te exploreren wat de studenten van theater weten, dan ga je verschillende categorieën en stijlen behandelen om vervolgens dat toe te passen. Er moet grondwerk en bewustzijn zijn. Kunstbeschouwing is subjectief, het benaderen van voor- en nadelen vind ik daarom ook niet productief. Je kan alleen voor jezelf bepalen wat het doel van jouw persoonlijke beschouwing is en dan moet je je afvragen of het beschouwen van lichtgebruik bij Rembrandt wel relevant is, of het gebruik van een triangel in een symfonie.

Ik heb twee vrienden uit mijn netwerk geïnterviewd waarvan er één docent is en de ander als educatiemedewerker werkt bij een theatergezelschap. In de beide gesprekken kwam vooral naar voren dat er een hervorming nodig is van CKV. het CKV wat wij alledrie ervaren hebben op de middelbare school is ondermaats en wordt vaak gegeven door docenten die de expertise niet hebben om over bepaalde onderwerpen te praten. Aangezien we het over verschillende punten eens waren en we voornamelijk hervormingen hebben besproken heb ik besloten deze in een lijstje op te nemen:

1. Verbreding van kunstvormen: CKV zou een breder scala aan kunstvormen moeten omvatten, zoals digitale kunst, design, moderne dans, filmproductie en street art, naast traditionele disciplines zoals schilderkunst en theater.

2. Praktische kunsteducatie: Stimuleer studenten om zelf kunst te beoefenen, niet alleen passief te consumeren. Moedig creatieve projecten en praktische oefeningen aan om artistieke vaardigheden te ontwikkelen.

3. Culturele diversiteit: Integreer meer aandacht voor culturele diversiteit en interculturele kunstuitingen in het curriculum, zodat studenten een breder begrip van kunst en cultuur ontwikkelen.

4. Hedendaagse thema's en technologie: Breng CKV up-to-date door hedendaagse thema's, zoals duurzaamheid, digitale technologie en maatschappelijke kwesties, in het curriculum op te nemen. Dit kan de relevantie voor studenten vergroten.

5. Bezoek aan kunstinstellingen: Moedig actieve excursies aan naar musea, galeries, theaters en andere kunstinstellingen om studenten in direct contact te brengen met kunst en cultuur.

6. Evaluatiecriteria: Herzie de evaluatiecriteria om niet alleen prestaties, maar ook creativiteit, inzet en persoonlijke groei te waarderen.

De stad werd als 'Veilige Haven' aangemerkt door de Verenigde Naties. Hierdoor werd het een toevluchtsoord. De stad werd slechts verdedigd door de onderbewapende Nederlandse VN devisie en daar zij onvoldoende luchtsteun kregen werden ze snel overrompeld. Omdat de enclave niet te ontvluchten was konden de nationalisten vrijwel onverstoord te werk gaan.