En büyük pişmanlığım sana yazdığım mektupları yırtıp atmaktır. by Resul Çiftçi

Aşkım, kadınım, hayat yoldaşım, seninle 25. Yılımıza giriyoruz. İnşllah seninle birlikte sağlıklı , mutlu nice yıllar geçirmek istiyorum. Sen benim ilk aşkımsın. Ben aşkı sen de tattım, sende öğrendim. İlkokulda senin yanında olabilmek için senin dikkatini çekmek için neler yapıyordum neler. Koşturma oynarken devamlı seni koşturuyordum, gerçi yakalayamıyordum çok hızlıydın. Bir çekingenliğim de var dı sana karşı , çünkü senin benimle ilgilendiğine dair en ufak bir belirti yoktu. Arkadaşım bana hep senden bahsederdi çünkü o da aşıktı sana. Gerçi bir tek o değil eminim bir çok kişinin ilk aşkıydın.
Biliyorsun ben 4. Sınıfta katıldım aranıza. Sonradan geldim, arkadaşım bana aşkını açana kadar geçen sürede ben de sana aşık olmuştum ne yapayım senin güzelliğin karşısında kim daha fazla dayanabilir ki.

Ortaokul yılları bir kopuş oldu, ama üzeri örtülen bir kor gibi zaman sadece gönlümde yanan ateşin üzerini örttü.

Lise yılları; tam anlamıyla bir uyanış oldu. Kıvranıyordum aşkımı sana ifade etme yollarını aradım durdum. En sonunda arkadaşıma tembih ettim (Nezir). Dedim ki ‘’ Selma’ya telefon et ve , de ki ‘’ Resul seni çok seviyor ve seni bir erkekle kafede görmüş bunu o’na nasıl söyleyeceğim.’’ dedim. Arkadaşım seni aradı ve tembih ettiğim sözleri sana söyledi, burada ki amaç, emin olamadığım sevginden emin olabilimekti. Ama arkadaşıma telefonda söylediğin kelimeler senin sevginden emin olmamı sağlamadı. Sonrasında çok utandığımı hatırlıyorum. Bu oyunun hedefine ulaşmadığını düşündüm. Senin bana karşı tavırların ben de hep bir soru işareti oluşturdu ve sevginden hiçbir zaman emin olamadım.

Bir defasında sizin evin karşında oturuyoruz; ben, sen ve Aydın. Aydın o zamanlarda küçüktü. Ben seninle konuşurken , abi ya sarımsak kokuyorsun diyerek benim bütün karizmamı bozmasını unatamıyorum.

Bana hatıra defterini veriyorsun, ben de en romatik bir sarılmış bir çiftin resminin olduğu sayfaya Nilüfer’in ''Biliyorum beni düşüneceksin'' şarkısının sözlerini yazdım

Biliyorum, bu gece beni düşüneceksin Hatıralar bırakmaz sevdaların peşini Dudaklarında bir an beni hissedeceksin Yüreğin tutuşacak ince bir alev gibi Belki bir yağmur yağar Belki bir şarkı geçer Biri ismimi söyler Birden sessizlik olur Bir dost merak eder de Ulu orta sorar ya Birden irkileceksin Biliyorum, bu gece beni düşüneceksin Biliyorum, bu gece beni düşüneceksin... Yanında benden yakın başka biri de olsa Her şeyi inkâr etmiş, inandırmış olsan da ve Ona duygulanmış, sevdalanmış olsan da Biliyorum, bu gece beni düşüneceksin

Hayatımda ,1991 Ağustos ayı tam bir dönüm noktasıdır. Ben Bursa'da, sen Bandırma'da. Ben seni bir bahaneden aradım, telefona arkadaşın Vildan çıktı , senin evde olmadığını söyledi ve ekledi dedi ki ‘’ Selma’nın sende gönlü var’’ dedi, ve her şey o telefondan sonra değişti. Benim sana açılmam o telefondan sonra oldu.

Sen o tarihlerde Bandırma’ya gittin ve bir eve yerleştin. Ben de Bursa'da Hürriyet Teknik Lisesin' de 3. Sınıftayım ve yurtta kalıyorum.

Ben fırsatını buldukça Bandırma’da soluğu alıyorum. Bandırma’da pastanede buluşuyoruz, senin arkadaşlarınla tuttuğun eve geliyorum, Bandırma iskelesine gidiyoruz, Aman yarabbi o anlar ve zamanlar muhteşemdi. Şu anda ölsem de melekler sorsa bana aşka dair, hayatında hiç unutamadığın şey nedir diye;

Seni Boğazlıdere ilk öptüğüm anı, ve Bandırma'daki buluşmalarımızı söylerim. (9 Şubat 1991)

Mektuplarını büyük bir heyacanla özlemle okududuğumu hatırlıyorum, hatta bırak mektupları, sana ses kasetleri dolduruyordum.

Aşkımı anlatatan ses kasetleri. Şimdi diyorsun ya hadi konuş, konuşacak bişey bulamıyormusun diye beni eleştiriyorsun.

O zamanlar aşkımı anlatan mektuplardan ziyade , ses kasetleri dolduyorum.

Yıl 1992 ;

Üniversite hazırlık yılı. Senin üniversiteyi kazanacağını düşünerek ben, ya kazanamazsam Selma beni bırakır korkusuyla sınavlara hazırlandım. Sınavlarda ne çıkıyor diye çıkmış sorulara baktım. Bana ne lazım ne kadar yapmam lazım diye hesap yaptım. Sonunda bir öğretmenlik hedefini seçtim, Babamın bana hayatımı kurtaracağım garanti maaş alacağım bi meslek seçmemi devamlı öğütlüyordu ben de öğretmenliği hedefim yaptım.

Yine Ağustos ayı yıl 1992 ve biz ailece Gökçeada’dayız,

ÖYS sınav sonucunu bana telefonda sen haber verdin. Sonuç, ikimiz de ANKARA.

İşte bundan daha büyük bir mutluluk varmı? Bundan sonra ikimiz de Ankara’dayız. Bu haber içimde nasıl sevinç fırtınasına dönüştü anlatamam.

Ankara, Türkiye Ekonomik Kültürel ve Dayanışma Vakvı (TEKDAV) yurdu.

Sen kız yurdunda ben de erkek yurdun da kaldım. Bir yıl sonra erkek yurdu kapandı. Ben Sican’da ev tuttum. Yanıma arkadaşlar aldım.

Seninle görüşmelerimiz, devam etti, hatta Sincan'da ikimizin canından olma canımızdan da bu zamanda olduk.
Yaşadım seninle yaşanılası tüm duyguları.
Her anı her demi her zamanı.
Tüm hücrelerime kadar yaşadım aşkı seninle.

Sen İstanbulda işe başladın, Ben senin yanına geldim fırsat buldukça diyeceğim ama her hafta sonu geldim mavi tirenle.

1996 Haziran 17 de nikahımız kıyıldı. Aynı yıl 18 Ağustosta evlendik.
1997'de 26 Kasım da dünyalar tatlısı kızımız dünyaya geldi.
Kucağıma aldığım zamanı hiç unutamam.
İlk kucağıma aldığım zamanda, kızım ve benim aynı anda ağladığım zamanı untamıyorum.
O kadar çok şey var ki aşka dair sana dair anlatılacak. Her bir anımda her bir demimde seninleydim. 47 yaşındayım, 1983 yılında tanıdım seni ve yıl 2021.
38 Yıl olmuş, değil 38 , 100 yıl olsa da.....
Seni Seviyorum kadınım.
İyi ki varsın , iyi ki hayatımdasın...

]]>