Maanden gingen voorbij. Zijn pak vergroeide in zijn huid. Vanuit het bolle glas van zijn helm leek de wereld, kleurloos en gedempt. Van dag tot dag leefde hij, de ene moment minder, de andere moment meer, een inhaalbeweging van eb en vloed die geen eindpunt kende. Hij was een astronaut, befaamd en geliefd voor zijn voetenstappen op onoverwonnen planeten!

De mensen die hem kenden, althans voor zijn trip naar Pluto, maakten zich zorgen. “Trek je pak uit!”. “De zon brandt lekker op je huid!”. De astronaut kon slechts bevreemdend kijken en vluchtig glimlachen. 

Die zomer merkte de astronaut dat zijn pak jeukte. Onderscheid maken tussen zichzelf en de lagen op zijn huid verliep steeds moeizamer en het leek soms alsof het enige wat hem tegenhield weg te vliegen in de ruimte, het pak zelve was. 

Zijn laatste dag op aarde. Vooraleer hij een nieuwe oproep kreeg om een ruimtereis te maken, ontdeed men de astronaut van zijn pak. Hoewel hij had willen tegenstribbelen liet hij zich uitkleden. Eenmaal uitgekleed, bleek het pak niet meer te bevatten dan oneindige lucht. De astronaut staarde in het oneindige. De zon weerkaatste in zijn ledige ogen.

 

Wanneer we wandelen in nabijgelegen bos herwinnen we gestaag onze beperkte vrijheid, we zijn ontdaan van werk.

de meerderheid bepaalt de stem,

de minderheid kan protesteren.

Maar wat doen we met een percentage, dat nooit wist hoe te leven?

Minderheid maakt niet automatisch minder

en meerderheid heeft meestal geen gelijk.

We kunnen echter wel proberen,

tot een kleine groep bezwijkt.

Vanaf dan geven we hen gelijk,

we hadden harder moeten streven!

Maar we hadden zoveel om doen!

Te veel om iets voor iedereen te creëren.